Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Πόσο πολύ σ' αγάπησα...

Πόσο πολύ, πόσο πολύ
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
απ' τη ζωή, απ' τη ζωή
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι εγώ πως θα ξανάρθεις
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή
Αιώνια θα το τραγουδώ
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις


Χρήστος Θηβαίος

http://www.youtube.com/watch?v=EijA1ZY0lhQ

«∆εν υπάρχει λόγος να είσαι ακριβής όταν δεν ξέρεις καν για ποιο πράγµα µιλάς».

Υπάρχουν οι 300 άνθρποι της Βουλής που ψηφίστηκαν για να πληρώνονται αδρά, να πάρουν μια γερή σύνταξη στα χέρια τους και να κάνουν μια διόλου αδιάφορη περιουσία, παρά για να αφήσουν το στίγμα τους στην πολιτική ιστορία. Γιατί για να το κάνεις αυτό, πρέπει πρώτα και πάνω απ' όλα να διαθέτεις κότσια, πολιτική ευφυία που βασίζεται στην καινοτομία και άποψη που τη στηρίζεις με λόγο και δυνατή φωνή στη Βουλή. Ενώπιον όλων!
Σήμερα το Κονοβούλιο έχει κατανήσει ένα θέατρο του παραλόγου. Θέατρο γιατί ο καθένας ενσαρκώνει το δικό του ρόλο με δήθεν κόντρες και δήθεν επικλήσεις στο καλό της πατρίδος (η οποία μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού) και παραλόγου γιατί τη λογική την έχουν απωλέσει χρόνια τώρα, με αποτέλεσμα το σύστημα, που εμφανίζουν ως μάννα εξ ουρανού για μια ουτοπική θεωρία της σωτηρίας, να φθίνει, να γερνά και να ξερνά όσα κακά έβγαιναν στην επιφάνεια και έτρωγαν λίγο λίγο την ίδια του την καρδιά, το χρήμα, που συντηρεί και σχεδίαζε να συντηρεί γενιές πολλές ακόμα! Σαν τους καλικάντζαρους ένα πράγμα, για να είμαστε και μέσα στο κλίμα!

Σας παραθέτω το άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=137&artID=4610056

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Τα δώρα δε δωρίζονται

Τον τελευταίο καιρό, εν όψει Χριστουγέννων, παίρνω μικρά γλυκά δωράκια από αγαπημένους φίλους! Πιο πολύ μου άρεσαν τα σοκολατάκια, οι μικρές εκπλήξεις στις χαριτωμένες τσαντούλες. Σε στιγμές στυγνού ρεαλισμού και αυτοκριτικής... καταναλώνονται με λαιμαργία, να ξέρετε. Όλο αυτό το γιορτινό κλίμα που δείχνει ενδιαφέρον, διάθεση για αληθινές ευχές αγάπης και χρόνων καλών και ήρεμων, σε ατμόσφαιρα επιβλητική υπό το φως των κεριών και με τη σκιά αόρατων "δυνατών" φύλων, φέρνει μια όψη μελαγχολίας. Με τους σωρούς των εξωτερικών σκουπιδιών, με το χάος από την παράλυση του κράτους, το σπίτι μοιάζει ξαφνικά καταφύγιο που κλείνει ανάμεικτα συναισθήματα για ανθρώπους φρέσκους! Τριγύρω ανάμεσα σε τόση κενότητα, υπάρχουν άνθρωποι που είναι πλούσιοι και μαζί τους γίνεσαι κι εσύ! Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να έχεις φίλους, αλλά και να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους διαφορετικούς από τους άλλου, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι τελικά υπάρχει αυτή η αχαϊρευτη ελπίδα, που σε αναζωογονούν! Ακόμα κι αν κάποιες μοναξιές, πολλές φορές, είναι αβάσταχτες (σαν την ελαφρότητα ένα πράγμα...), το βλέμμα (θα επιμείνω) ενός φίλου που επιμένει, υπομένει (κυρίως αυτό!) και περιμένει είναι ανεκτίμητο. Μια φίλη έφτιαξε μια τούρτα. Δεν έφαγα! Τι κρίμα... Πρέπει να ήταν πεντανόστιμη, κατά γενική ομολογία. Αλλά ακόμη και η δελεαστικότατη εικόνα του υπέρτατου γλυκού, δεν ερέθιζε το οπτικό μου πεδίο (παραδόξως!!!!!!) προς τέρψη της στοματικής κοιλότητας αρχικά και του στομαχιού μου εκ των υστέρων. Σίγουρα για εκείνη κάτι έλειπε από τις υπόλοιπες δοκιμές, το ξέρω (απολογούμαι). Αλλά και πάλι.... Συγγνώμη!
Σκέψεις για τα ιδανικά άσπρα Χριστούγεννα, που ποτέ δε χιονίζει, όμως, εκείνη την ημέρα! Πριν και μετά μπορεί, ανήμερα ποτέ! Πάντα κάτι θα λείπει... και δε μιλώ για χιόνι. Κι εκεί που ελπίζεις ότι θα έρθει και η εκείνη η άσπρη μέρα, στο τσακ, κάποιος φεύγει και ίσως να έρχεται αλλιώς. Καλές γιορτές! Κάπου εκεί στα σκοτεινά που σβήνουν κάποια όνειρα και αποχαιρετούνται οριστικά. Σα να μπαίνει μια τελεία, από αυτές που δε θες αλλά που όταν μπαίνει νιώθεις και λύτρωση (μπέρδεμα η κατάσταση, μην το ψάχνετε)... Και όλα καλά! Δύσκολα μπορώ με λόγια να περιγράψω τη στιγμή, το ύφος, τα νοήματα! Από τη νέα χρονιά ποιος ξέρει που θα είμαστε; Χμ, αυτό ξαναπές το! Πόσο δίκιο είχε; Ίσως, να είμαστε στα χαμένα, ίσως κι εμείς οι ίδιοι να χαθούμε. Ίσως, μερικά πράγματα να γίνουν εντονότερα και σημαντικότερα. Ίσως, τα λόγια θερμότερα, τα αγγίγματα φλογερότερα, η μετριότητα εξιδανίκευση όχι μόνο στα συναισθήματα -αυτά καλά κρατούν- αλλά και στο πώς είναι τα πράγματα και όχι στο πώς θα μπορούσαν να είναι...
Θέλω να ελπίζω ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεδομένων των αναπάντεχα σκληρών συνθηκών που όλοι αντιμετωπίζουμε, θα έχει ο ένας τον άλλον σε μια ισορροπημένη, αρμονική, αληθινή, γεμάτη και αγαπημένη σχέση. Ναι, σχέση!



Κάπου θα σε (σας) βρω:
I will find you από Clannad
http://www.youtube.com/watch?v=lv6VW4tMZbE
The mystic's dream από Loreena McKennitt
http://www.youtube.com/watch?v=Vt2r2rUHc7Q
Night ride across the Caucasus από Loreena McKennitt
http://www.youtube.com/watch?v=5lMbVzFtvM8

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Ελένη

Ζούμε σε έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβητό
γεμάτα τα μπαλκόνια πολιτικά αηδόνια
υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια

Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικηρυγμένη
να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Ζούμε σε έναν κόσμο μαγικό
υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
να σε μπάσει στο παιχνίδι
τη ζωή σου πώς θα φτιάξει
να σου τάξει να σου τάξει τη ζωή σου να ρημάξει
κι όταν να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει τούτο μόνο

Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα
και σηκώνεις το ποτήρι
αρπάζει, κλέβει το όνειρό σου
και του κάνει χαρακίρι

Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικυρηγμένη
να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Κι εσύ Ελένη...


Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Χάρις Αλεξίου

Από Ρίτα Αντωνοπούλου:
http://www.youtube.com/watch?v=amMc6iwvz2s
Από Χάρις Αλεξίου:
http://www.youtube.com/watch?v=VSuTgnar5hY

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Η ευγένεια είναι ένα θέμα βαθύ και εσωτερικό

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, που τον κάνουν να θαυμάζει κάποιον περισσότερο από τη γοητεία της πρώτης συνάντησης. O τρόπος που κινείται στο χώρο και τον γεμίζει, ο τρόπος που κοιτάει, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται, ο τρόπος που ψιθυρίζει δυο λέξεις λίγο πριν χαθεί όλη η βραδιά, θυμίζει τους λόγους για τους οποίους αξίζει το ρίσκο και την προσοχή σου. Και είναι τόσο παράξενα, απίστευτα αληθινή και μεγάλη η ευγένεια που σε σαστίζει, σε γοητεύει και σε βγάζει από το αδιέξοδο της πρώτης αμήχανης σκέψης για απόμακρη στάση. Ακόμα, όμως, και δυο λέξεις που εκφράζουν έναν γλυκό θαυμασμό και ενός αυθεντικού κολακευτικού και γοητευτικού λόγου επιβεβαιώνουν την αξιοπρέπεια της αύρας. Αισθάνομαι την τύχη να γνωρίζω και να αναπνέω τον ίδιο αέρα, τις ίδιες στιγμές με μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους.
Λυπάμαι που έχασα αλλά είμαι περήφανη για τα ρίσκα μου, για τις μεγάλες μου διακινδυνεύσεις που, ευτυχώς, επιβεβαίωσαν τον κανόνα μου και την στάση ζωής μου. Πολλές φορές, βέβαια, νιώθεις σαν τη θάλασσα που με το πρώτο κύμα παίρνει όλη την άμμο και ύστερα τραβιέται μέσα. Όμως, για φαντάσου πόσα όνειρα κρύβει ολόκληρη η θάλασσα! Είναι σα να αναμειγνύονται όλα μαζί και να δίνουν την εικόνα αυτής, της απέραντης θάλασσας.
Άξιζε!
Σε εκτιμώ!
Χαίρομαι για σένα!




Κάτι από γαλλικά που αρέσουν κιόλας...
Ζaz
http://www.youtube.com/watch?v=Pm5X17z8O7Y&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=xQoRL8Ax8wU

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Fast car

You got a fast car I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere 

Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove 

You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money

We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living 

You see my old man's got a problem
He live with the bottle that's the way it is
He says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his

My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him
So I quit school and that's what I did 

You got a fast car
But is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way 

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone 

You got a fast car
And we go cruising to entertain ourselves
You still ain't got a job
And I work in a market as a checkout girl
I know things will get better

You'll find work and I'll get promoted
We'll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs
You got a fast car
And I got a job that pays all our bills

You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I'd always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it I got no plans
I ain't going nowhere

So take your fast car and keep on driving 
You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way


Tracy Chapman


http://www.youtube.com/watch?v=O6475u0wEG0&feature=related

156 φορές ελληνική καταδίκη(Κοραλίτο)

Μόλις χθες στο Κοινοβούλιο υπερψηφίστηκαν οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις σε ΔΕΚΟ και ιδιωτικό τομέα, που θα πλήξουν μικρές και μεσαίες τάξεις! Σύσσωμη η κυβέρνηση τάχθηκε υπέρ του, σύσσωμη η αντιπολίτευση κατά! O βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Βαγγέλης Παπαχρήστος ψήφισε ΟΧΙ στη χθεσινή ψηφοφορία και αμέσως διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ερώτηση: Για ποιον ακριβώς λόγο γίνεται ψηφοφορία αν επιβάλλονται προγραμματικά σαφείς θέσεις στους βουλευτές; Να ζήσει η δημοκρατία, η ελευθερία και η κρίση μας! "Δε θα επηρεαστεί ο ιδιωτικός τομέας", διαβεβαίωνε πριν από λίγο καιρό ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Να, λοιπόν, που μετά τον δημόσιο τομέα οι σαρωτικές αλλαγές στο εργασιακό με συρρίκνωση μισθών και συντάξεων επήλθαν και στον κατά τα άλλα "ευέλικτο" ιδιωτικό τομέα. ΔΝΤ είναι αυτό! Από τη στιγμή που κλήθηκε από τον ίδιο τον πρωθυμουργό, προκειμένου να δανειοδοτήσει μια οικονομικά κατεστραμμένη και ανεπισήμως πτωχευμένη χώρα, με σκοπό τη μακροπρόθεσμη ευημερία της, θα επιβάλλει σκληρά κοινωνικά μέτρα, που φέρνουν ακόμα σκληρότερες και χειρότερες, σύμφωνα με προβλέψεις, μέρες για τη χώρα και τους πολίτες της στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Αυτή είναι η δουλειά του, πώς το λένε!
Πρόσφατα, άκουσα στο ραδιόφωνο τον δημοσιογράφο και δημιουργό του Εξάντα κ. Κώστα Αυγερόπουλο σε συνέντευξη που παρέθεσε να μιλά για την κατάσταση στην Αργεντινή, σε χώρα που επιβλήθηκε το ΔΝΤ. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι ο υποσιτισμός των παιδιών αυξήθηκε κατακόρυφα τη ίδια στιγμή που ο διεθνής οικονομικός μηχανισμός φούσκωνε τα πνευμόνια του από υπερηφάνια για το "έργο" του και τις ωφέλειες του σε χώρες που δεν γλίτωσαν από την επέλασή του. "Δεν υπάρχουν πια δουλειές. Η Αργεντινή έχει γαμηθεί", δήλωνε ένας Αργεντίνος πολίτης το 2002(Εξάντας, Κώστας Αυγερόπουλος). 28 νεκροί και 200 τραυματίες ήταν ο απολογισμός στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν.  Σας παραθέτω αποσπάσματα από το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που με συγκλόνισε ολοκλητωτικά:
http://parodynews.wordpress.com/2010/04/16/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%BD%CF%84-%CE%B1%CF%80%CE%BF/

Δεν πρόκειται ούτε για ψέματα ούτε για καταστροφολογικά σενάρια που σπέρνουν τον πανικό! Είναι η αλήθεια μιας χώρας που πέρασε και αυτή από το μηχανισμό στήριξης και έχασε πολύ από τη μαγεία και την αίγλη της! Θα δανειστώ τη φράση από έναν Αργεντίνο ηλικιωμένο του ντοκιμαντέρ που με συγκλόνισε. "Δεν υπάρχει κόλαση, την κόλαση την πληρώνεις εδώ. Η κόλαση δεν υπάρχει. Εδώ την πληρώνεις..." Μετά από θυελλώδεις αναταραχές η κυβέρνηση της Αργεντινής κατέβηκε και η χώρα κήρυξε πτώχευση. Η νέα κυβέρνηση αγνόησε τους όρους που επέβαλλε το ΔΝΤ.

"Δεν ντρέπεστε καθόλου για την κατάσταση στην οποία φέρατε τη χώρα μας"; Αυτή ήταν ερώτηση ενός Ιρλανδού δημοσιογράφου στον πρωθυπουργό της χώρας που, πρόσφατα, μπήκε στο μηχανισμό στήριξης της Ευρωζώνης. Ο δημόσιος λόγος που γίνεται η φωνή των πολιτών, δεν γίνεται να κρύβεται πίσω από τις πλάτες των πολιτικών ή των συμφερόντων που υπακούουν πολλοί από αυτούς που τον πρεσβεύουν. Στην Ελλάδα, όλοι οι μεγάλοι δημοσιογράφοι ξαφνικά τάσσονται υπέρ του καλού του λαού, με ύφος λαίκισμού σε μέγιστο βαθμό. Σε δημόσιες συζητήσεις και σε συνεντέξεις πολιτικών, η μόνη αντίρρηση του δημοσιογράφου είναι: "Ναι, ναι τι μέτρα είναι αυτά, μα πώς είναι δυνατόν; αλλά...". Φοβερό επιχείρημα, τρομερός αντίλογος, φέρνει πραγματικά τον συνεντευξιαζόμενο σε δύσκολη θέση. Αυτός είναι ο σοβαρός λόγος πίσω από τα κοστούμια και τις γραβάτες των δημοσιογράφων, κύριοι; Αυτές είναι οι θέσεις σας για την καταστροφική εικόνα της χώρας; Η καινούρια γενιά των δημοσιογράφων που έρχεται και ζει στις αλλαγές, προβλέπω να αλλάζει ολόκληρη τη νοοτροπία του "λειτουργήματος". 
Την τελευταία εβδομάδα, η χώρα έχει παραλύσει, επικρατεί το απόλυτο χάος. Χρεώνομαι τη φράση: "Βρισκόμαστε ανεπίσημα εκτός ελέγχου"! Μια χώρα χωρίς εκπαίδευση, χωρίς υγεία, χωρίς ανάπτυξη, χωρίς τουρισμό, χωρίς κουλτούρα, χωρίς οργάνωση, χωρίς τίποτα! Μια από τις σπάνιες φορές που όλοι οι τομείς της χώρας μας, προχωρούν ταυτόχρονα σε απεργιακές κινητοποιήσεις και μαζικότατες διαδηλώσεις! Σε απόσταση από κάθε είδους εργασία ακόμα και τα Σ/Κ! Και αυτό είναι ένα στοιχείο καθηλωτικό, δηλωτικό μιας κατάστασης που βιώνει η χώρα και που, δυστυχώς, θα υποχρεωθεί να βιώσει και μελλοντικά. 
Η ΝΔ έκανε λόγο για προβοκατόρικη ενέγεια απευθυνόμενη στο περιστατικό επίθεσης στον κ. Χατζηδάκη εξαιτίας την καταψήφισης των αλλαγών. Σχόλιο: Ναι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να χτυπήσει τη ΝΔ με αντιπρόσωπο τον εν λόγω βουλευτή. 
Και για να κάνω την αρχή: Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ;
Στιγμιότυπο: Ένας άνθρωπος από τη χθεσινή πορεία "κυνηγούσε" έναν σωστά εξοπλισμένο αστυνομικό κι εκείνος έτρεχε να "σωθεί"...
Σχόλιο: Μπορείτε να μου πείτε σε τι κατάσταση τραγελαφική και σουρεαλιστική έχουμε φτάσει;;;

Αύγουστος

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο
Κι ο δρόμος σ ένα διάφανο ουρανό
Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο
Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου
Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό
έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου
Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες


Έλλη Πασπαλά



http://www.youtube.com/watch?v=jLzdGXbPLFE&feature=related

Εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα είχα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ήταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ήταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει
να έχει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ




Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ότι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ήταν φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ήταν σαν κι εμένα

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τα αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις
Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
με αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό 
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό 
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ



Νατάσα Μποφίλιου


Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Άρωμα στο χειμώνα

Μύρισα αρώματα, περπάτησα στο χιόνι σε μέρη τόσο γνώριμα, άκουσα μουσικές που θυμίζουν χειμώνα, φόρεσα σκουφί, κουκουλώθηκα με μανία κάτω από τη ζεστή μου κουβέρτα και έκανα μακρινές σκέψεις! Μπήκα μέσα στο κλίμα δηλαδή! Πήρα μια μυρωδιά από ζεστή ατμόσφαιρα στα ενδότερα του σπιτιού ενώ έξω έπεφταν νιφάδες χιονιού. Και πάντα το χαζοκούτι παίζει αυτές τις ταινίες που δεν ξέρεις αν θες να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα για την χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα! Τζάκι, ένας απροσδιόριστος αριθμός από φλοκάτες, ζεστές κούπες πάνε κι έρχονται, παντού μικρές φωτεινές δροσιλίτσες και μάτια που δακρύζουν από την κρύα κόντρα του αέρα. Ζευγάρια μάτια που συναντιούνται χωρίς φόβο και ζευγάρια χέρια που αγγίζονται έτσι που να δείχνει ο ένας στον άλλον μια παρουσία που λίγοι καταλαβαίνουν. Πολλές φορές η σιωπή είναι τόσο ταιριαστή στη στιγμή που απλά σου προκύπτει, σαν να είπες περισσότερα από αυτά που ήθελες ή που έπρεπε. Άλλες πάλι μοιάζει αφόρητη, απροσπέλαστη. Μια φράση μπορεί και να έσωζε τα πάντα... Τα συναισθήματα υπάρχουν για να κάνουν τη δουλειά τους, δε ρωτούν. Καμιά φορά ζητούν απαντήσεις. Είναι στιγμές που δεν θέλουμε να τα πνίξουμε, όχι ότι δεν μπορούμε.


http://www.youtube.com/watch?v=rDA33hGFNgQ&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=5C5twY6f-rU
http://www.youtube.com/watch?v=KIiUqfxFttM&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=yAz-jdpTeI0&feature=related



Παγωτό μες το χειμώνα

Χθες η φοιτητική ζωή της αδερφής μου έλαβε τέλος! Παρέδωσε πάσα, τρίπτυχα, βιβλιάρια σπουδών.... Ξεπούλησε τη μείωση τιμών και τον πλούτο των φοιτητικών στιγμών για ένα ήδη ξεπουλημένο αύριο. Είναι συγκινητικό! Συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες! Ότι πρέπει να μάθεις τι θα κάνεις ή τι αξίζει να κάνεις, για τι αξίζει να πονέσεις, να θυσιάσεις, να συμβιβαστείς, να ανεχτείς.
 Να μάθεις να ζεις αλλιώς, χωρίς να λες ότι "είμαι φοιτήτρια". 6 χρόνια από την ελεύθερη ζωή που σε ωρίμασε και σε διαμόρφωσε, που σε έκανε να δεις και να ζήσεις τον κόσμο και σε προετοίμασε για αυτόν, για να τον αντιμετωπίσεις! H μαμά σέρβιρε καρυδόπιτα με παγωτό μες στο χειμώνα! Ορκίστηκες, λοιπόν! Στο κόκκινο φόρεμά σου, με την ανθοδέσμη και τις πολλές φωτογραφίες, σήκωσες το χέρι σου και ορκίστηκες! Να μη συμβιβαστείς, να ακουλουθήσεις τα όνειρά σου και να βρεις τη δύναμη να προσπεράσεις κάθε δυσκολία! Να κάνεις τα πάντα με πάθος και αγάπη! Καλή τύχη, λοιπόν, και καλή ζωή από 'δω και πέρα!


http://www.youtube.com/watch?v=Htm8Gb5gNQA

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Moody's mood for love





There I go, there I go, there I go
There I go 
Pretty baby, you are the soul
Who snaps my control

Such a funny thing but every time I'm near you
I never can behave
You give me a smile and then I'm wrapped up in your magic
Music all around me, crazy music

Music that keeps calling me so very close to you
Turn me into your slave
Come and do anything with me that you want to
Anything baby, just let me get next to you

Am I insane or do I really see
Heaven in your eyes ?
Bright as stars that shine up above you 
In the clear blue skies

How I worry about you
Just can't live my life without you
Baby come here, don't have no fear

Oh, is there a wonder why
I'm really feeling in the mood for love

So tell me why you stop to think
About this weather, my dear
This little dream might fade away
There I go talking out of my head again

So baby won't you come and put our two hearts together?
That would make you strong and brave 
Oh, when we are one, I'm not afraid, I'm not afraid

If there's a cloud up above us 
Go on and let it rain
I'm sure our love together will endure a hurricane

Oh, my baby 
Won't you please let me love you
And get a release from this awful misery?

Oh, pretty baby you make me feel so good now
Let me take you by the hand
Come let us visit out there
In that new promised land

Maybe there we can find
A good place to keep a loving state of mind
I'm so crazy mama
Never knew what love was all about
Would you come home?
You can blow now if you want to
We' re through



James Moody


 



Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Το τραγούδι και τα λόγια των ημερών

Return to innocence






That's not the beginning of the end
That's the return to yourself
The return to innocence

Love
Devotion
Feeling
Emotion

Don't be afraid to be weak
Don't be too proud to be strong
Just look into your heart my friend
That will be the return to yourself
The return to innocence

If you want, then start to laugh
If you must, then start to cry
Be yourself, don't hide
Just believe in destiny

Don't care what people say
Just follow your own way
Don't give up and use the chance
To return to innocence

That's not the beginning of the end
That's the return to yourself
The return to innocence

Don't care what people say
Follow just your own way
Follow just your own way
Don't give up, don't give up
To return, to return to innocence

If you want then laugh
If you must then cry
Be yourself, don't cry
Just believe in destiny


Enigma




Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Μυρίζει δυόσμο...



Κάποιο βράδυ σου χα πει πως θέλω
να γυρίσω όλο το κόσμο, όλο το κόσμο
Και συ μου γέλασες γλυκά και μου πες
το φιλί μου μυρίζει δυόσμο, μου μυρίζει δυόσμο

Κάποιο βράδυ σου χα πει πως θέλω
να πετάξω σαν πουλί πάνω από το κόσμο
Και συ ζωγράφισες φτερά σ' ένα λευκό χαρτί
και μου πες φως μου, μη φύγεις φως μου

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και 'γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

Κάποιο βράδυ μου χες πει πως πρέπει
να γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα
Και 'γω σε πήρα αγκαλιά και χάθηκα
στα μάτια σου τα μαγεμένα, τα μαγεμένα

Κάποιο βράδυ μου χες πει πως δε μπορείς
να ζήσεις μια στιγμή χωρίς εμένα
Και γω δε μίλησα ξανά
γιατί στα χέρια μου είχα εσένα μόνο εσένα

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς...
 
 
Στέλιος Ρόκκος





"Η ανεξαρτησία δεν είναι ποτέ απόλυτη..."

Σ' αυτή τη φράση ο αγαπητός κύριος Σωμερίτης κρύβει το νόημα του αιώνα και ολόκληρης της γενιάς του! Δυο χρόνια συμπληρωμένα από τη δολοφονία ενός παιδιού που έτυχε να βρεθεί στο σωστό μέρος, τη λάθος στιγμή, απέναντι στον λάθος άνθρωπο, με τη γενιά μας (και εννοώ τη γενιά του σήμερα, που διαμορφώνει το αύριο και τις ρίζες του, τους νέους) να βγαίνει στους δρόμους και να τα σπάει, στην κυριολεξία, με την Ελλάδα να μπαίνει κάτω σπό καθεστώς διεθνούς οικονομικής επιτήρησης και τους πολίτες να υφίστανται μια πρωτοφανή ιδιωτική πτώχευση! Η ανεξαρτησία και η ελευθερία, θα συμπληρώσω εγώ, δεν είναι ποτέ απόλυτες. Για να υπάρξει ισορροπία και τα δυο αυτά αγαθά γίνονται αρετές όταν η εδραίωσή τους στον κόσμο φέρνει την ευτυχία και την ανάπτυξη. Και, ναι, είναι προκλητικό όταν μερικοί άνθρωποι ερχόμενοι από "βεβαρυμένο" πολιτικό (και μόνο, το ξεκαθαρίζω!) παρελθόν προτείνουν αόριστες λύσεις που μόνο να εκφράσουν το κύμα οργής πετυχαίνουν και όχι τον άνεμο αλλαγής, που λένε και οι Scorpions... Σ' αυτή τη χώρα που τίποτα δε λειτουργεί σωστά, που ο καθένας έχει κληθεί να κάνει το οτιδήποτε και όμως δεν κάνει ούτε αυτό που του αρμόζει, ο "Δεκέμρης" έφτασε να σημαίνει την κάθοδο στον δρόμο για τα μέτρα λιτότητας με αφορμή το θάνατο του Α... Οι νέοι ξανακλείστηκαν στο καβούκι τους μετά τα μοιραία δεκεμβριανά. Άλλωστε δεν είναι όλοι οι νέοι πηγή έμπνευσης για ένα διαφορετικό μέλλον, θα συμφωνήσω με κάποιο γνωστό. Κανείς νέος δε βγήκε για το θάνατο ενός αλλοδαπού παιδιού από την έκρηξη κάποιου μηχανισμού πριν κάμποσο καιρό. Κρίμα! Τρομοκρατία δεν είναι μόνο οι εκάστοτε κυβερνητικές τακτικές που πλήττουν τους πολίτες αλλά και αυτοί που στο όνομα κάποιας ανώτερης (Ο Θεός ξέρει αν υφίσταται) αρχής σκοτώνουν αθώους. Ούτε επανάσταση δεν ξέρουμε τι σημαίνει σε αυτή τη χώρα πια! Ναι! Τετριμμένα λόγια. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Δύση από εδώ και στο πολύ εξής θα είναι συνδεδεμένη με τη φτώχεια, την οπισθοδρόμηση και την υπανάπτυξη. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που πρεσβεύει η μεγάλη Ευρώπη έχει ξεπεραστεί, περνάει τη δική του κρίση! Κρίση επαναπροσδιορισμού. Τώρα εμείς είμαστε αυτοί που μαθαίνουμε από την Ανατολή. Σας παραθέτω το άρθρο του που έχει μεγάλο ενδιαφέρον:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=123&artId=371416&dt=05/12/2010

"Ο κόσμος είναι ένα βουνό"

Παντελής Θαλασσινός


Ο κόσμος είναι ένα βουνό
τα λόγια που πετούνε
Αντιλαλούνε στις πλαγιές
σε μας ξαναγυρνούνε

Καλύτερα να μη μιλάς
κακιές αν κάνεις σκέψεις
μα αν συλλογάσαι όμορφα
είναι χρυσές οι λέξεις
Μα, αν συλλογάσαι όμορφα...

Ο κόσμος είναι ποταμός
και θάλασσα που αφρίζει
άμα μολύνεις το νερό
πια δε σε καθαρίζει

Καλύτερα να μη μιλάς
αν δεν πολυκατέχεις
μα, αν ξέρεις μην κρατάς κρυφό
το θησαυρό που έχεις
Μα, αν ξέρεις μην κρατάς κρυφό...





Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Χορεύοντας στο μετρό


Γυρνώντας από μια πραγματικά γεμάτη ημέρα πήρα το μετρό για το καταφύγιό μου, το μετα-φοιτητικό μου, πλέον, σπίτι. Στη στάση Κεραμεικός έπαιζε μια τάνγκο μελωδία. Ξέρετε, μόλις που προλαβαίνεις να ακούσεις το ρυθμό στα δευτερόλεπτα που ανοίγουν και κλείνουν οι πόρτες του συρμού για να αφήσει και να παραλάβει επιβάτες. Ένας σχετικά μεγάλος άντρας χόρευε μια δεσποινίδα στο ρυθμό της μουσικής. Αγνοώντας τους περαστικούς, τα βλέμματα και το ενοχλητικό μόνιτορ με τη συχνότητα των δρομολογίων. Το βλέμμα μου έμεινε καρφωμένο εκεί και οι φιγούρες τρεμούλιαζαν και ξεθώριαζαν καθώς αναχωρούσε ο συρμός, ξέρετε! Άφηναν το παραστατικό αποτύπωμά τους. Σαν κινούμενη ηχώ! Τελικά, ο χορός υπάρχει παντού μέσα σε μια πόλη που τίποτα δεν κινείται ρυθμικά. Ξαφνικά μοιάζουν όλα να κινούνται! Να χορεύουν σε λάτιν ρυθμούς!

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Society

Eddie Vedder
Από την ταινία "Into the wild"


It's a mystery to me
we have a greed
with which we have agreed

You think you have to want
more than you need
until you have it all you won't be free

Society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me

When you want more than you have
you think you need
and when you think more than you want
your thoughts begin to bleed

I think I need to find a bigger place
'cos when you have more than you think
you need more space

Society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me
Society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

There's those thinking more or less less is more
but if less is more how you're keeping score?
Means for every point you make
your level drops
kinda like it's starting from the top
you can't do that...

Society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me
Society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

Society, have mercy on me
I hope you're not angry if I disagree
Society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me


http://www.youtube.com/watch?v=zNKvrxVgfns

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Πλλλλλλλάκα με κάνεις;;;

Αυτοί οι Θεσσαλονικείς πάντα με εκπλήσοουν! Μετά από 24 χρόνια, ο Δήμος της πόλης τους, περνά στη διοίκηση ενός πολιτικού που δε βρίσκεται στη συντηρητική ιδεολογία. Όχι γιατί αυτός υποστηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ αλλά γιατί μέσα σε τόσο συντηρητισμό οι ιδέες του και οι προτάσεις του, που συμπορεύονται με την ιδέα της εξέλιξης και θα έπρεπε να είναι αυτονόητες σε ένα σύγχρονο κράτος, θεωρούνται καινοτόμες. Θα μου πείτε, η αναχρονιστική αντίληψη για τη διαχρονική διένεξη με τη γειτονική Τουρκία που έχει τις ρίζες της πριν και από το προπατορικό αμάρτημα και συνεχίζεται με σύγχρονες αιγαιακές αφορμές, θα σταματήσει αν ένας από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης πάρει το όνομα του Κεμάλ Ατατούρκ, την ίδια ώρα που το σχολείο καλλιεργεί την ξενοφοβία, τον εθνικισμό και τη μισσαλλοδοξία στα παιδιά; Δεν ξέρω! Πάντως, είναι μια αρχή για ένα μεγάλο βήμα μπροστά, σε μια περιοχή της Ελλάδας που οι τοπικοί άρχοντες, όπως ο Άνθιμος και ο κ. Ψωμιάδης, έχουν μείνει στην ιδέα της Ελλάδας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με την ιδέα αυτή καθοδηγούν την εκεί τοπική κοινωνία. Πάρτε φίλοι Βορειοελλαδίτες τα κουμπούρια! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να βγάλω ένα ασφαλές συμπέρασμα για το αν όντως οι Θεσσαλονικείς άλλαξαν την ψήφο τους επειδή κουράστηκαν την δεξιά και ακροδεξιά, πολλές φορές, αντίληψη που επιβάλλονταν από την τοπική και κυρίως νομαρχιακή αυτοδιοίκηση ή αν η εκλογή του κ. Μπουτάρη είναι απλώς συγκυριακή. Ας μην ξεχνάμε τα κραυγαλαία ποσοστά αποχής που αυξήθηκαν από την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Μάλιστα, θα πρότεινα να μη βιαζόμαστε να μιλάμε για πράσινη Ελλάδα, νίκη του ΠΑΣΟΚ ή στήριξη στο μνημόνιο και την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης που στην πραγματικότητα πάσχει και αποδεικνύεται τόσο λίγη στις ανάγκες των καιρών και των ανθρώπων. Ο Στρος Καν βιάστηκε να μιλήσει για την εθνική συναίνεση. Ήθελα να 'ξερα γνωρίζει τι ακριβώς γίνεται στη χώρα μας; Έχει υπόψη του τα ποσοστά αποχής πριν προβεί σε δηλώσεις στήριξης και δικαιολόγησης της πολιτικής του, που καταλήγουν σε εκνευριστική προπαγάνδα;
Όπως και να 'χει, όμως, η νίκη ενός αντάρτη βόρειου (με την αληθινή έννοια) δεν παύει να αποτελεί μια ευκαιρία για το διαφορετικό και εναλλακτικό. Για αρχή αυτών, θα δανειστώ τη δήλωσή του για δημιουργία αποτεφρωτηρίου νεκρών, κάτι που αν τελικά πραγματοποιηθεί θα δώσει, αν μη τι άλλο, στον άνθρωπο την ελευθερία να πεθάνει όπως θέλει. Στον άνθρωπο από όπου, να μη ζήσει καταναγκαστικά σαν χριστιανός ορθόδοξος, να μην ενστερνιστεί κάτι που δεν το πιστεύει και δεν τον εκφράζει. Να ζήσει εκεί σαν τη γη του. Άλλωστε κάθε τόπος έχει ταυτότητα μόνο στην πολιτιστική κληρονομιά, όχι στην ποιότητα της συγκέντρωσης ανθρώπων. Τότε, είναι, στην πραγματικότητα, αβάδιστος.
Κι αν στο Δήμο της Θεσσαλονίκης έγινε ένα πρώτο βήμα, δυστυχώς στην περιφέρεια συνέβη κάτι από τα ίδια. Το δίδυμο Ψωμιάδης -Άνθιμος, ανεπηρέαστο από τις σύγχρονες προκλήσεις, συνεχίζουν την απαράδεκτη τακτική τους. Κι επειδή δε μας επιτρέπεται να κρίνουμε το έργο πριν καν το δούμε, ας ελπίσουμε ότι θα υπάρχει σύγκρουση μεταξύ Δήμου και περιφέρειας.
Ο κ. Ψωμιάδης "ανέλαβε" να λύσει την κόντρα- μεμονωμένο περιστατικό μεταξύ Άνθιμου και κ. Μπουτάρη. Όχι γιατί ξαφνικά ενδιαφέρθηκε για τις σχέσεις των δυο ισχυρών ανδρών. Αλλά γιατί ο κ. Μπουτάρης έχει πλέον μεγάλη επιρροή στη Θεσσαλονίκη και η συνεργασία των δύο πρέπει να είναι στενή για να μπορέσει να έρθει η Θεσσαλονίκη στην ηρεμία που την άφησε ο κ. Παπαγεωργόπουλος. Μην έρθει ξαφνικά κάποιος "ξένος" να αλλάξει το ρου της θεσσαλονικιώτικης φιλοσοφίας των τριών.

Πιο νότια, στην Αθήνα, η βαθιά ανησυχία για την τύχη του χριστουγεννιάτικου δέντρου έγινε μεγαλύτερη, όταν ο κ. Κακλαμάνης νικήθηκε από τον αντίπαλό του κ. Καμίνη. Η πόλη που γέμισε από λαμπάκια για να φωτίζει το τσιμέντο, ο άνθρωπος που φρόντιζε να βλέπουμε θάλασσα έστω και το χειμώνα και να μην περιμένουμε με τόση λαχτάρα το καλοκαίρι, έγινε παρελθόν για το Δήμο της πρωτεύουσας. Τα συμπεράσματα θα τα αφήσω στην άκρη. Θα επανέλθω σε αυτά, όταν μπούμε για τα καλά στην διαδικασία πραγματοποίησης του έργου του. Πάντως, άλλη μια αλλαγή συντελέστηκε και στην Αθήνα. Στον Πειραιά, θα έρθω να συμφωνήσω με έναν αρθρογράφο ότι οι εσωκομματικές κόντρες "πληρώνονται" από την κοινωνία, όχι γιατί διασπάται η ενότητα του κόμματος αλλά γιατί βαριέται, στην κυριολεξία, να παρακολουθήσει ποιος έχει δίκιο. Η Ελλάδα πρασίνισε. Η πράσινη ανάπτυξη ποια θέση έχει στην ελληνική επικράτεια, άραγε; Γι' αυτό, σας λέω, τα αποτελέσματα των εκλογών δεν είναι ασφαλή όταν δεν αντικατοπτρίζονται από την πλειοψηφία της κοινωνίας.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

"Μέχρι να γίνουμε άγγελοι"

Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά
ας μείνουμε με γρατζουνιές στους ώμους και στην πλάτη
να μαρτυράνε πως κι οι δυο πετάξαμε ψηλά
σαν κοιμηθήκαμε μαζί στο ίδιο το κρεβάτι

Μέχρι να βρούμε ουρανό
άσε με να παραμιλώ
να καίγομαι
να καίγομαι στο σώμα σου
και να φιλώ το στόμα σου

Μέχρι να βρούμε ουρανό
άσε με να παραμιλώ
να καίγομαι
να καίγομαι στο σώμα σου
και να φιλώ το στόμα σου

Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά
ας μείνουμε με γρατζουνιές στους ώμους και στην πλάτη
τις νύχτες να σε προσκυνώ με λόγια φλογερά
σαν θα σε ρίχνω στης φωτιάς ξανά το μονοπάτι

Μέχρι να βρούμε ουρανό
άσε με να παραμιλώ
να καίγομαι
να καίγομαι στο σώμα σου
και να φιλώ το στόμα σου

Μέχρι να βρούμε ουρανό
άσε με να παραμιλώ
να καίγομαι
να καίγομαι στο σώμα σου
και να φιλώ το στόμα σου

                                     Γλυκερία
Σε στίχους και μουσική του Αντώνη Βαρδή.

http://www.youtube.com/watch?v=dA_XH7qGHO4&feature=related

Γλυκερία

"Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου"

Βρεγμένο ρούχο η μοναξιά μου
καθώς βαθαίνει η νύχτα
την άλλη όψη της καρδιάς μου
όσο κι αν έψαξα δε βρήκα

Βρεγμένο ρούχο η μοναξιά μου
που το φορώ και στάζει
το μόνο που έμεινε κοντά μου
το δρόμο που έφυγες κοιτάζει

Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου
και το έχεις πάρει μακριά
φόρεσες τον ήλιο στο λαιμό σου
κι εδώ δεν ξημερώνει πια

Στην ανεμόσκαλα του πόνου
κι απόψε ανεβαίνω
μια σπίθα στη βροχή του χρόνου
πάλι ξεχνάς πως περιμένω

Στην ανεμόσκαλα του πόνου
χωρίς φιλί και χάδι
σε μια γωνιά αυτού του τόπου
πως να το αντέξω το σκοτάδι

Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου
και το έχεις πάρει μακριά
φόρεσες τον ήλιο στο λαιμό σου
κι εδώ δεν ξημερώνει πια

http://www.youtube.com/watch?v=wwSNBMYXs10

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Εκλογές συν κάτι ψιλά

Διαβάζοντας από χθες το πρωί τους τίτλους των σημαντικότερων εφημερίδων και τα άρθρα των αρθρογράφων τους, δεν διαπίστωσα κάποια ποικιλία στις απόψεις και τα συμπεράσματα του πρώτου γύρου των εκλογών, πλην ελαχίστων αρθρογράφων που αφήνουν πάντα το στίγμα τους με τον ξεχωριστό τρόπο γραφής τους. Αποχή, ήττα για το δικομματισμό, αυξημένα ποσοστά για το ΚΚΕ και ηχηρή υποχώρηση για ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ. Λίγο πολύ γνωστά δηλαδή. Αντιμνημονιακή μπλόφα, διλληματική ψήφος που θα έκρινε την προκύρηξη ή όχι πρόωρων εκλογών, λαϊκίστικες πολιτικές, επικοινωνιακές περιπτύξεις.
Το στοιχείο που ξεχωρίζει έναν μεγάλο και ισχυρό πολιτικό ηγέτη που μένει στην ιστορία, είναι η συνέπεια και το θάρρος να παίρνει το κόστος μιας απόφασής του. Εν προκειμένω, ο κ. Παπανδρέου είτε μπλόφαρε είτε όχι, έπρεπε να επωμιστεί τις συνέπειες της πολιτικής που ακολούθησε χωρίς να θέσει καν ζήτημα πρόωρων εκλογών που ούτως ή άλλως θα κόστιζαν πολλαπλά για τη χώρα μας σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Άλλωστε, μετά τις δηλώσεις του περί λαϊκής στήριξης και συναίνεσης στην πολιτική του, δημιουργήθηκε ένα αρνητικό κλίμα στη διεθνή σκηνή.
Κακά τα ψέματα, ο κ. Σαμαράς φοβάται να πάει σε εκλογές αλλά σε κάθε περίπτωση η χθεσινή μετεκλογική δήλωση του πρωθυπουργού, έδωσε την καλύτερη αφρμή στην αντιπολίτευση να τον κατηγορήσει για ατολμία και φόβο μπροστά σε ενδεχόμενες εθνικές κάλπες. Είπαμε, επικοινωνία κύριοι.
Από το πρωί, λοιπόν, ακούω το εξής πολιτικό σχόλιο. Δεν έχασαν αλλά ούτε και κέρδισαν τα δυο μεγάλα κόμματα, την ίδια ώρα που η αποχή έφτασε στο 40%! Αν αυτή δεν είναι η μεγαλύτερη ήττα του πολιτικού συστήματος όπως διαμορφώνεται σύγχρονα, τότε τι είναι;;; Αν οι πολίτες δεν μπαίνουν καν στον κόπο να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, το πιο άμεσο βήμα για αλλαγή και επιλογή, τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από όσο νομίζαμε. Όχι γιατί δεν τους εκφράζει τίποτα, άλλωστε είναι γνωστό ότι η ιδεολογία έχει εκλείψει από χρόνια, αλλά γιατί πολύ απλά δεν τους αφορά. Αδιαφορούν να θα προκυρηχθούν πρόωρες, αδιαφορούν αν το ΠΑΣΟΚ θα αντέξει στην πίεση της Τρόϊκας από τη μια και των πολιτών από την άλλη, αδιαφορούν αν θα φθαρεί ο δικομματισμός, αν κέρδισε η υποφαινόμενη αντιμνημονιακή πολιτική της ΝΔ, αν αυξήθηκαν τα ποσοστά του ΚΚΕ ή μειώθηκαν τα αντίστοιχα των ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ.
Με τον νέο εκλογικό νόμο υπήρξε μια μεγάλη σύγχυση. Στο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου στον οποίο τυπικά ανήκω, 200 υποψήφιοι συνολικά και για τους τέσσερις συνδυασμούς, ζήτησαν την ψήφο της τοπικής κοινωνίας. Μέσα σε αυτή την διαπλοκή των προσώπων σε ένα εκλογικό κουβάρι, φίλοι και συγγενείς έθεσαν υποψηφιότητα σε διαφορετικούς συνδυασμούς. Σε μια τοπική κλειστή κοινωνία ενός πολύ μικρότερου δήμου, οι υποψήφιοι "έπαιζαν" με την αναγνωρισιμότητά τους σε μια κοινωνία ανθρώπων που όλοι ή σχεδόν όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Η μετατροπή μικρότερων δήμων σε έναν μεγαλύτερο εκπλήρωνε την ανωνυμία των υποψηφίων που ίσως η εκλογή τους να βασίστηκε σε πιο διαφανή κριτήρια. Από την άλλη, οι υποψήφιοι που ανήκαν σε προηγούμενο όμορο δήμο και τώρα εντάχθηκαν σε μεγαλύτερο ήταν άγνωστοι για τους ετεροδημότες που χρόνια έχουν φύγει από τον τόπο καταγωγής τους.
Για την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η εφαρμογή του Καλλικράτη σήμαινε και την μείωση της δημόσιας εκλογικής δαπάνης. Να σας πω την αλήθεια, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την πίστη των υποψηφίων στον προεκλογικό τους αγώνα την ίδια στιγμή που ο βαθμός απογοήτευσης και αδιαφορίας της κοινωνίας για την πολιτική σκηνή της χώρας έχει ξεπεράσει κάθε απαισιόδοξη πρόβλεψη.
Μέχρι πρόσφατα η τάση να εναντιώνονται όλοι στα νέα μέτρα και κατ' επέκταση στην πολιτική του κ. Παπανδρέου είχε επηρεάσει και τη δική μου οπτική, αναγνωρίζοντας το άδικο των μέτρων. Η συζήτηση όμως με έναν δικό μου άνθρωπο που ασχολείται με τα κοινά, σκέφτεται λογικά και διαπραγματεύεται με επιχειρήματα άλλαξε λίγο τα δεδομένα. Δεν θα αναφερθώ καν στο είτε αλλάζουμε είτε βουλιάζουμε ούτε στο λεφτά υπήρχαν. Αυτά είναι παιχνίδια για μικρά παιδιά. Νομίζω, όμως, ότι μπροστά στο ενδεχόμενο της εθνικής πτώχευσης, η εφαρμογή μέτρων που σηματοδοτούν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων μοιάζει καλύτερο σενάριο από αυτό της χρεοκοπίας, όταν δε θα υπάρχει καν μισθός και όταν κανείς δε θα εμπιστεύεται μια υπερχρεωμένη και χρεοκοπημένη χώρα για να της δενείσει χρήματα. Η ένστασή μου έγκειται σε άλλο σημείο. Τα νέα μέτρα θα έπρεπε να πλήττουν τις μερίδες του πληθυσμού που παλεύουν με μια δωρεά όλο ανθρωπιά, να αποφύγουν το τσεκούρι της εφορίας και όχι αυτούς που παλεύουν για να διατηρήσουν με ένα μισθό την αξιοπρέπειά τους. Και αυτό είναι το ρίσκο και το κόστος που πρέπει να πάρει ένας μεγάλος πολιτικός ηγέτης. Δυστυχώς επτωχεύσαμε από μεγάλους πολιτικούς ηγέτες!



Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Το μήνυμα των εκλογών

Radiohead
"No surprises"


A heart that's full up like a landfill,
a job that slowly kills you,
bruises that won't heal.
You look so tired-unhappy,
bring down the government,
they don't, they don't speak for us.
I'll take a quiet life,
a handshake of carbon monoxide,

with no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
Silence, silence.

This is my final fit,
my final bellyache

with no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises,
no alarms and no surprises please.

Such a pretty house
and such a pretty garden.

No alarms and no surprises (get me outta here),
no alarms and no surprises (get me outta here),
no alarms and no surprises, please.

http://www.youtube.com/watch?v=u5CVsCnxyXg

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Κι όμως διαφέρει

Ήμασταν κολλημένοι στο 703, στην οδό Θηβών, στο κλασικό φανάρι, σε ώρα αιχμής! Έπρεπε να βγω. Ένα δέμα με περίμενε! Σ' αυτή τη διασταύρωση ο δρόμος δεν είναι αρκετός για την κίνηση των διερχομένων αυτοκινήτων που προέρχονταν από το φανάρι. Έτσι η μεγάλη ουρά εμποδίζει τη διέλευση των άλλων που απελευθερώνονται από το κόκκινο. Πίσω μας βρισκόταν ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου είχε εμφανώς φορτιστεί με την κυκλοφοριακή συμφόρηση. "Έλα, έλα. Τι σε νοιάζει εσένα τι θα κάνω.", λέει ο οδηγός του δικού μας πολιτικού οχήματος, βγάζοντας το χέρι του έξω από το παράθυρό του απευθυνόμενος στον άλλο οδηγό. Τη στιγμή που ανάβει το πράσινο και υπό το μελωδικό ήχο από τις κόρνες των αυτοκινήτων ο οδηγός μας κλείνει με το λεωφορείο τη διέλευση του κάθετου δρόμου προκειμένου να κινηθεί η δική μας λωρίδα κυκλοφορίας. Με τον όγκο του λεωφορείου προστάτευσε το αυτοκίνητο που ήθελε να περάσει από τα αυτοκίνητα του κάθετου δρόμου. "Έλα, πέρασε, μη φοβάσαι." Το αμάξι αύξησε ταχύτητα και ξεμακραίνοντας έβγαλε το χέρι του ψηλά και χαιρέτησε τον οδηγό μας ως ένδειξη ευχαριστίας. "Στην ευχή της Παναγίας! Καλό δρόμο!", είπε.
Κάτι τέτοιες απλές καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες σου θυμίζουν ότι δεν είσαι τετράποδο. Σου θυμίζουν ότι κάτι, κάποιος, διαφέρει σε όλη αυτή τη βαρετή ευθυγράμμιση και επανάληψη των ανθρώπων. Όλοι μοιάζουν ίδιοι. Πως μπορούν οι άνθρωποι να είναι ίδιοι; Και ξαφνικά αυτή η διαφορετικότητα είναι μαγευτική και πάντα συγκινητική!

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Η κάρτα του πολίτη και το 666

Η Εκκλησία συνηθίζει να εμπλέκεται στην κεντρική εξουσία και να οικειοποιείται τις πολιτικές αποφάσεις. Το πρόσφατο σχέδιο που εξετάζει η κυβέρνηση για την αντικατάσταση της αστυνομικής ταυτότητας με μια κάρτα που αυτομάτως όποιος ενδιαφέρεται, θα έχει τη δυνατότητα πρόσβασης στα στοιχεία του κατόχου (ΑΦΜ και ΑΜΚΑ), ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από τους κύκλους της Ιερωσύνης. Η αλήθεια είναι ότι ενώ η ελευθερία και η ελευθεριότητα μοιάζουν το σύγχρονο αστείο των κοινωνιών και η προστασία της δημοκρατίας επικαλείται από τις κυβερνήσεις ως κίνητρο για την αναρρίχησή τους στην εξουσία, είναι ντροπή να μιλάμε για περεταίρω φακέλωσή μας. Καλύτερα να μη διαθέτεις ΑΜΚΑ ούτε και ΑΦΜ δηλαδή. Και αν θέλεις να κάνεις κάτι για να ΠΑΤΑΞΕΙΣ (δε μου αρέσει καθόλου αυτή η λέξη, αλλά αυτή συνηθίζουν να χρησιμοποιούν) τη φοροδιαφυγή όπως υποστηρίζεις χρόνια και χρόνια τώρα κάνε κάτι δραστικό. Μη λες "εξετάζουμε... μήπως....". Κολοκύθια νερόβραστα! Κλείσε μέσα όσους πρέπει να κλείσεις, όσους κλέβουν επί δεκαετίες το βαριόμοιρο αυτό δημόσιο και κατ' επέκταση όλους εμάς. Επέβαλλε πρόστιμα σε όσους έχουν πολυτελή κινητά και ακίνητα και δηλώνουν φτωχότεροι και από χαμηλόμισθο. Να δεχτώ πάλι και ότι αυτή είναι μια κίνηση εκσυγχρονισμού. Ας γίνει η αρχή από τα σχολεία, που σε καιρό υποτιθέμενου εκσυγχρονιμού δεν υπάρχουν βιβλία ούτε και καθηγητές για να τα διδάξουν. Μπορείτε να το διανοηθείτε; Οι καθηγητές διορίζονται με το σταγονόμετρο την ίδια ώρα που το εκπαιδετικό σύστημα είναι νωχελικό, υποφέρει, που οι ελλείψεις στα δημόσια σχολεία είναι σκανδαλώδεις. Παρεπιπτόντως, μια φίλη πρόσφατα διορίστηκε σε ένα ιδωτικό σχολείο. Οι εξωσχολικές δραστηριότητες που προσφέρει στα παιδιά του και η ποιότητα των μαθημάτων είναι αξιοθαύμαστες. Κρίμα για το δημόσιο σχολείο που συνεχίζει να αργοπεθαίνει μην μπορώντας να απορροφήσει τα κονδύλια του κράτους. Άλλωστε, λεφτά υπήρχαν... Μιλάμε για εκσυγχρονισμό την ίδια ώρα που στην υπηρεσία του ΙΚΑ για το κλείσιμο των ιατρικών ραντεβού δεν υπάρχει προτεραιότητα. Ένας καρκινοπαθής για παράδειγμα δεν προηγείται ενός άλλου που θέλει απλά να κάνει μια εξέταση. Πρέπει να περιμένει μόλις βρεθεί κάποια ελεύθερη ημερομηνία. "Σε παρακαλώ κοπέλα μου, σε ικετεύω! Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Χθες μπήκε κάποιος στο σπίτι μου", ψάχνοντας για ραντεβού μα κάποιον ψυχίατρο. "Είμαι 30 χρονών και κάνω χημειοθεραπείες και δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα.", ένας καρκινοπαθής. Είναι ντροπή.
Η κατά τα άλλα συμπαθεστάτη και με αγνά αισθήματα ορμώμενη Εκκλησία μας, προκειμένου να εναντιωθεί σε αυτή την αναμφισβήτητη καινοτομία έχει ήδη ξεκινήσει το έργο της. Το κήρυγμα, αγαπητοί φίλοι μου, άρχισε. Έχει καταστρώσει ένα ολόκληρο σχέδιο πλύσης εγκαφάλου και αποπροσανατολισμού που σε συγκεκριμένες μερίδες του πληθυσμού, ξέρετε, πετυχαίνει. Συγκεκριμένα μιλούν για αντίχριστες ενέργειες, για την Αποκάλυψη και το 666-ήμαρτον!- ενώ έχουν οργανώσει καμπάνια συγκέντρωσης υπογραφών κατά της έκδοσης της κάρτας με σκοπό να επανεξεταστεί το σχέδιο από την κυβέρνηση και εν τέλει να μην εφαρμοστεί.
Η Εκκλησία έχει εξελιχθεί σε εταιρεία,-δανείζομαι αυτή τη φράση. Και ως τέτοια θέλει να επεκτείνει τις επενδύσεις της παίρνοντας μέρος στις δημόσιες αποφάσεις. Ακόμα δεν έχει καθιερωθεί ο διαχωρισμός κράτους- Εκκλησίας που παραπέμπει σε δεκαετία του '20 και σε εποχή της ελληνικής επανάστασης και γίνεται λόγος για εκσυγχρονισμός μέχω μιας έξυπνης κάρτας του πολίτη που θα ξεκλειδώνει τα στοιχεία του. Η Εκκλησία πρέπει να παίρνει θέση και να έχει άποψη για όλα αλλά δεν μπορεί να επηρεάζει με τέτοιο τρόπο την κοινή γνώμη που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια απαρχαιωμένη υπόθεση αλλά σε άλλες πάντα διαχρονική και σημαντική παρουσία. Η συμπόρευση με τις προηγμένες χώρες ξεκινά αφού έχει καλυφθεί το χάσμα που μας συνδέει. Οι παθογένειες της δικής μας χώρας είναι από χρόνια λυμένες στις άλλες χώρες. Και για να φτάσουμε στο επίπεδό τους θα πρέπει πρώτα να εξασφαλίζουμε την αξιοπρέπειά μας.

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Μετά το τροχαίο

Την προηγούμενη Κυριακή, κάπου στα μεσάνυχτα ο Σταύρος Θεοδωράκης παρουσίασε την μετά το τροχαίο εποχή! Κάθε χρόνο παιδιά κάτω αλλά και πάνω των 18, ξοδεύουν την τελευταία τους στιγμή στην άσφαλτο. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Άλλοτε "την πληρώνει" αυτός που κρατάει το τιμόνι άλλοτε μόνο όσοι δεν το κρατούν άλλοτε και οι δυο. Μια στραβοτιμονιά, η παράβαση ενός ΣΤΟΡ, η βιασύνη και η ανυπακοή στο κόκκινο φανάρι, το αλκοόλ ή ακόμη και οι ακτίνες του ήλιου, το απαράδεκτο οδικό δίκτυο και οι κατεστρεμμένες σημάνσεις, οι κατεδαφισμένοι δρόμοι και η έλλειψη οδικής παιδείας, οι γονείς.
Στο χωριό μου, τα παιδιά μπαίνουν από μικρά στα βάσανα. Μπορείς συχνά να δεις την παρακάτω εικόνα. Πριν καλά καλά ολοκληρωθεί το εφηβικό τους πρόσωπο, πριν μεγαλώσει σωστά το μουστακάκι τους παίρνουν θέση πίσω από το τιμόνι. Η δουλειά όμως γίνεται σωστά. Υπάρχει ποικιλία στο μέσο. Από τρακτέρ για τις αγροτικές εργασίες μέχρι 4x4 και ΙΧ. Μπροστά στο θόρυβο και τις τεράστιες ρόδες των τρακτέρ, πίσω από το θεριό βρίσκονται αθώα βλέμματα και ανώριμοι καρποί. Και σπάνε.
Πριν 2 χρόνια ένα παιδί σκοτώθηκε οδηγώντας το τρακτέρ των γονιών του σε αγροτική περιοχή στο Αλιβέρι. Πίσω του την ώρα του τραγικού γεγονότος βρισκόταν ο πατέρας του.
Πιο πρόσφατα, άλλο ένα παιδί πήρε το μηχανάκι για να πάει στο σχολείο του. Στην εθνική οδό Κύμης Αλιβερίου ένα διερχόμενο αμάξι από την αντίθετη κατεύθυνση έπεσε πάνω του. Το παιδί κατέληξε στο νοσοκομείο της Χαλκίδας με τις κραυγές της μητέρας του. Τραγική ειρωνεία. Αυτή ήταν η μοναδική ημέρα που το παιδί θα πήγαινε με το μηχανάκι στο σχολείο του.
Πριν χρόνια, στην περιοχή του Αλιβερίου, ένα παλικάρι είχε την ατυχία οδηγώντας να βρεθεί αντιμέτωπος με μία νταλίκα. Βρήκε τραγικό θάνατο.
Άλλο ένα παλικάρι στην ίδια περιοχή την ώρα που οδηγούσε σε στροφή τυφλώθηκε από τον ήλιο και έπεσε πάνω σε φορτηγό. Είχε την ίδια κατάληξη.
Και όλα αυτά είναι μερικά μόνο που συνέβησαν στην ευρύτερη περιοχή του Αλιβερίου.
Μερικά από αυτά κάποτε έμοιαζαν για μένα ανεξήγητα. Κάποια είναι ακόμα, αλλά άλλα έχουν ήδη βρει τη λύση τους. Ποια ευθύνη εξιλεώνει τα αναπάντητα "ΓΙΑΤΊ;". Η ευθύνη βαραίνει και τα δικά μας χέρια και είναι τόσο μακριά και τόσο κοντά μας. Κάποιοι χάνονται και κάποιοι φυτοζωούν σε μια καρέκλα. Μιλούν για τον αυθορμητισμό τους και έχουν βρει το νόημα της ζωής τους μετά από το τροχαίο. Εγώ θα μιλήσω για τους γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά τους να διοχετεύσουν τον αυθορμητισμό τους σε συνήθειες που ξεπερνούν την ηλικία τους. Για την τρομακτική έλλειψη παιδείας που διαφαίνεται και στην οδική συμπεριφορά. Για την εγκληματική αμέλεια του κράτους που δεν φροντίζει τη συντήρηση των οδικών δικτύων στο σύνολό τους. Για την άδικη τύχη που θέλει παιδιά να σκοτώνονται.

Τα σταφύλια της οργής

(απόσπασμα)

"Δε θα βαφτίζω. Θα δουλεύω στα χωράφια, στα πράσινα χωράφια, και θα βρίσκομαι κοντά στους ανθρώπους. Δε θα πασχίσω να τους κάνω διδαχή. Θα πασχίσω να διδαχτώ εγώ. Θα διδαχτώ για ποιο λόγο πήραν των ματιών τους τόσοι άνθρωποι, θα τους ακούσω να κουβεντιάζουν, θα τους ακούσω να τραγουδούν. Θ' αφουγκραστώ τα παιδιά την ώρα που θα τρώνε μπομπότα. Θ' αφουγκραστώ τα αντρόγυνα τη νύχτα σαν θα ντουκουντίζουν πάνω στο στρώμα. Θα τρώγω μαζί τους και θα διδαχτώ". Τα μάτια του ήταν υγρά και λάμπανε. "Θα ξαπλώσω πάνω στο γρασίδι, με την καρδιά στο χέρι και με ειλικρίνεια για όποιον με καταδέχεται. Θα βλαστημάω κι εγώ, και θ' ακούω την ποίηση που έχουν οι κουβέντες των ανθρώπων. Αυτά όλα είναι ιερά, αυτά όλα είναι που δεν είχα καταλάβει. Όλ' αυτά είναι πράγματα καλά".
Η μητέρα είπε:"Αααμήν".

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Περπατώντας στη βροχή


Μπορείς να μιλάς αν θες πάντα με τη βροχή να σε χαϊδεύει απαλά στα μάγουλα, να σου ανακατεύει τα μαλλιά και να μη σε νοιάζει, με πρόσωπα που σου ξυπνούν στιγμές που ακόμα δεν έχεις ζήσει αλλά λαχταράς, τρίβεις τα χέρια σου και περιμένεις. Η παρέα είναι λύτρωση όπως και η καλοκαιριάτικη βροχούλα. Κουβέντες, ζεστές λέξεις και απομακρυσκμένες σκηνές ενός μακρινού μέλλοντος και ενός μακρινού παρελθόντος. Ο προσωρινός αποχαιρετισμός, ένα παραμύθι, ζεστή προσφορά και συμβολική απεικόνιση της δικής μου κινηματογραφικής ζωής, δίνει ελπίδες και ερωτηματικά για την υπόσχεση του καλοκαιριού και του άχαρου σεπτεμβριανού ξανασμίγματος. Μα πόσο άχαρη είναι η επιστροφή και πόσο άκομψος είναι ο αποχαιρετισμός σε σταθμούς. Δεν έχεις τι άλλο πια να πεις και παρακαλάς να γράψει το μόνιτορ 0'0'' για να έρθει ο συρμός, να γλιτώσεις από την ισοπέδωση της στιγμής και να μην ψελλίσεις ένα δεύτερο αντίο. Αυτή τη στιγμή την έχω ζήσει 4 φορές. Αλλά δεν ξέρω... Αυτή είναι κάπως διαφορετική. Ακριβώς γιατί το μεταίχμιο της ζωής μου σπιλώνει κάθε πλευρά της και δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν αυτές οι σχέσεις στο μέλλον. Ανησυχώ για αυτές. Κάποιοι φεύγουν, για πολύ και για αλλού, κάποιοι μένουν, κάποιοι μπερδεύονται και τα χάνουν, κάποιοι παραπαίουν και προσπαθούν να εξισορροπήσουν ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, στα θέλω και τα δεδομένα, τη λογική και την ευαισθησία που δεν τους αφήνει σε χλωρό κλαρί. Θέλω να τινάξω τα μαλλιά μου στη βροχή χωρίς τους ενοχλητικούς ήχους που αποσπούν την μαγεία της στιγμής. Θέλω να φωνάξω όσα μπορώ και να ακούσω ένα παρών κάπου εκεί στο βάθος που θα με προτατεύει από τη μοναξιά και το φόβο. Ποιος μπορεί να πάρει την ευθύνη. Τώρα όλοι παίρνουν τα καράβια, σταθμεύουν στα λιμάνια, καίγονται στους ήλιους, φορούν τα φουστάνια, τρώνε τα πραγματικά παγωτά, ζουν τους νησιώτικους ρυθμούς. Και πάλι τα ίδια καλοκαιρινά τραπέζια, τα ίδια ποτά θα ξεγελούν τη δίψα σου...

Καλό καλοκαίρι με πολλούς πολλούς ήλιους!!!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Φοβάμαι


Φοβάμαι όλους εκείνους που φεύγουν. Φοβάμαι τους προδότες και τους ψεύτες. Φοβάμαι τους δειλούς, τους ρεαλιστές, τους ήσυχους και τους άμουσους, τους ανελεύθερους και τους αγέλαστους. Φοβάμαι όσους δε μου σφίγγουν το χέρι στην πρώτη χειραψία και όσους δε με κοιτούν ποτέ στα μάτια. Φοβάμαι όσους φοβούνται και δε με παρασύρουν, όσους με κάνουν να ξεχνώ και να προσπερνώ. Φοβάμαι τις σκέψεις τους και τη σκυθρωπιά τους. Φοβάμαι τα άγχη τους και τους χειμώνες τους. Φοβάμαι τους κλέφτες, τα ένοχα μυστικά και τα άσκοπα λάθη. Φοβάμαι τους τέλειους και όσους αιωρούνται για να μην τσαλακωθούν. Φοβάμαι το μίσος τους και την αδικία τους, την απανθρωπιά τους και τους άπληστους. Φοβάμαι όσους σκύβουν το κεφάλι και όσους κοιτούν τα γήινα, όσους δε στρέφονται ποτέ στον ουρανό. Φοβάμαι όσους δεν αισθάνονται και όσους δεν προσδοκούν, όσους δεν έχουν φαντασία και δε νοσταλγούν, όσους δεν ανατριχιάζουν ούτε και παθιάζονται. Φοβάμαι όσους δεν αγαπούν, όσους δεν τρέφονται με αέρα. Φοβάμαι όσους κρύβονται και όσους κοιτούν ευθεία. Φοβάμαι όσους δεν ξέρουν να ανάβουν φωτιές το χειμώνα και όσους τις σβήνουν το καλοκαίρι. Φοβάμαι όσους δεν κάνουν βουτιές στη θάλασσα και δε χορεύουν στη βροχή. Φοβάμαι όσους δεν ακούν τους σωματικούς χτύπους και όσους δε γνωρίζουν τους εσωτερικούς μύθους. Φοβάμαι τους αυστηρούς και τους αναίσθητους. Φοβάμαι όσους αγνοούν και όσους δε γνωρίζουν το έπακρο. Φοβάμαι όσους δεν ονειρεύονται και δεν κλείνουν τα μάτια, όσους δε μυρίζουν και δε γεύονται, όσους δεν ακούν και όσους δεν τρελαίνονται. Φοβάμαι όσους δεν ταξιδεύουν και όσους έρχονται και δε μένουν. Φοβάμαι όσους δεν τραγουδούν και όσους βλέπουν μόνο λευκό χαρτί, όσους στη θάλασσα βλέπουν άσπρα πανιά και λευκούς ανέμους. Φοβάμαι μήπως γίνω ένας από αυτούς...

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

H οικολογική ασυνειδησία των ΜΜΕ


Την Τετάρτη αντίκρυσα από κοντά τη χλιδή ενός επίσημου κτιρίου και ακόμα μιας επίσημης αίθουσας, αυτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην οποία διεξάχθηκε μία ημερίδα με θέμα την οικολογική συνείδηση των ΜΜΕ. Κόκκινα χαλιά, φύλακες στην είσοδο και διεθνείς σημαίες που δέσποζαν πίσω από την στρογγυλή τραπέζη με τους συνέδρους. Εγώ πάτησα τα κόκκινα χαλιά της επισημότητας με το ζεστό για την αφόρητη ζέστη αλλά κατά τα άλλα άνετο τζιν μου με τα όμορφα σανδάλια μου. Μέσα σε μια πλειοψηφία ώριμων δημοσιογράφων που πλαισίωναν το κοινό της ημερίδας για να ετοιμάσουν το απαραίτητο ρεπορτάζ για εφημερίδες και τηλεοράσεις ήμουν κι εγώ η μικρή της ημερίδας και της δημοσιογραφίας. Απέναντι τρεις κάμερες που κάλυπταν το γεγονός και οι cameramen και μια γνώριμη φυσιογνωμία στους παρατεταγμένους χειριστές της κάμερας.


Ωστόσο, οι προσιτοί και σοβαροί δημοσιογράφοι-ομιλητές έσπαγαν τον πάγο των κόκκινων χαλιών και της δικής μου άχαρης μικρότητας. Ο Σταύρος Θεοδωράκης με το σακίδιο στον ώμο και τα ακανόνιστα μαλλιά του, δείγμα μιας καθημερινής μη τηλεοπτικής κάλυψης του εαυτού του, ο Κώστας Βαξεβάνης με τη γενιάδα και το τζιν και το t-shirt του σαν τον τελευταίο περιπατητή μιας επιτόπιας έρευνας που θα έφτανε στην πιο συγκλονιστική αποκάλυψη, ο Κώστας Αυγερόπουλος με τα μαύρα και λιτά ρούχα του με αυτό το αθώο και γλυκό βλέμμα του, με το χέρι του να καλύπτει το στόμα του, ξέρετε έδειχνε σκεπτικός και με έναν Εξάντα σους ώμους του παρακολουθούσε με περισσή συγκέντρωση και σεβασμό τους συνάδελφους δημοσιογράφους, ο Νικόλας Βαφειάδης με το πιο επίσημο κοστούμι του έδειχνε σίγουρος και έμπειρος, ο Κώστας Αρβανίτης ευαισθητοποιημένος, άμεσος, to the point και πάντα μιλούσε με μια αξιοπρεπή σοβαρότητα για τα πιο σοβαρά θέματα, χωρίς τις περιττές υστερίες. Στο κέντρο, ο συντονιστής της ημερίδας, Γιάννης Κορωνέος. Ήταν άμεσοι και κατέληξαν στο εξής συμπέρασμα για την οικολογία των μέσων: το περιβάλλον και η οικολογία, η αειφόρος ανάπτυξη αντιμετωπίζεται με έναν λάθος τρόπο από τα μέσα ενημέρωσης. Σε πολλά οικολογικά θέματα που ανέδειξαν και καλύφθηκαν δημοσιογραφικά, τα μέσα και κυρίως η τηλεόραση εστίασε σε λάθος σημεία της σημασία των ζητημάτων. Σε μια περίπτωση που ο μη εξαιρεταίος κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης, (υπερ)νομάρχης Θεσσαλονίκης-και όχι ΜΟΝΟ-έσβησε πρόστιμα για περιβαλλοντική επιβάρυνση ο δημοσιογράφος που κάλυπτε το θέμα άρχισε να ρωτάει την μεγάλη αυτή προσωπικότητα για διάφορα άλλα περιφερειακά του θέματος και όχι για την ουσία του. Ασωπός, πυρκαγιές και ΔΕΗ τέθηκαν στο τραπέζι των συνέδρων αλλά τονίστηκε ότι δεν αντιμετωπίστηκαν όπως θα έπρεπε από τα μέσα θέματα σαν κι αυτά. Προβλήθηκαν περισσότερο οι ανθρώπινες αγωνίες για την προστασία των περιουσιών τους και παραγκωνίστηκε η τεράστια σημασία της οικολογικής καταστροφής. Τα μέσα στηρίζουν την περιβαλλοντική είδηση στις γνωστές ανορθόδοξες, χωλαίνουσες λειτουργίες του περιβαλλοντικού κινήματος και κάθε περιβαλλοντικής προσπάθειας που γίνεται. Τις περισσότερες φορές οι δημοσιογράφοι υπακούουν στα οικολογικά συμφέροντα των αφεντικών του που διευθύνουν τα κανάλια, όπως πολύ ευθέως είπε ο κ. Αρβανίτης. Άλλωστε δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς και ούτε θα προκαλέσουν την τύχη τους γνωρίζοντας ό,τι συνεπάγεται μιας τέτοιας δημοσίευσης. Όμως, ούτε μπορούν να κλείσουν τα μάτια στην οικολογική καταστροφή που συντελείται στις μέρες μας, που πάντα με μια διακριτική παρουσία θα πρέπει να περιλαμβάνεται στην καθημερινή δημοσιογραφική agenda.

Εκπρόσωπος της Focus Bari που συμμετείχε στην ημερίδα έδειξε σε έρευνα που παρουσίασε ότι οι Έλληνες θεωρητικά μόνο αντιλαμβάνονται τη σημασία της οικολογίας και του περιβαλλοντικού προβλήματος. Δημοσιογράφος του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ παρουσίασε την πιο θετική πλευρά της κάλυψης περιβαλλοντικών θεμάτων από τα μέσα, εργαζόμενη σε έναν σταθμό που ασχολείται κατεξοχήν με τέτοια θέματα. Μάλιστα μας εκμυστηρεύτηκε ότι δεν έχει δεχτεί από το σταθμό ποτέ κάποια παρέμβαση στην έρευνα κάποιου θέματος που η ίδια επέλεξε να διεξάγει.
Ο επιστήμονας της ημερίδας έκανε μια εύστοχη παρατήρηση. Αναφέρθηκε στη μονομέρεια των μέσων ενημέρωσης απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή. Η καταστροφή της πανίδας δε σταματάει μόνο στην εκμετάλλευση των χοίρων, των ζώων της στεριάς, αλλά και στην υπεραλίευση και την εξόντωση του θαλάσσιου έμβιου όντος. Μια μαθήτρια εκφώνησε έναν λόγο που αναφερόταν στον ανθρωπιστικό ρόλο που θα έπρεπε να έχουν τα μέσα, όπως είθισται για το ρομαντισμό των νέων. Μιας και αποτελούν παράδειγμα και διαμορφώνουν ιδέες επιβάλλεται να επικεντρωθούν περισσότερο στην προβολή, και πόσω μάλλον στην ουσιαστική, των προβλημάτων και των καταστροφών που αντιμετωπίζει το περιβάλλον μας.


Η ουσία είναι μέσα από τη δύναμη που μας δίνουν τα ΜΜΕ, να αναδεικνύουμε τις πραγματικές διαστάσεις μιας είδησης που επηρεάζει αρνητικά και θετικά την πλειονότητα του κοινού και να ενσωματώνουμε την κριτική νεανική και φρέσκια σκέψη μας στην αλήθεια και κοινωνική ευσυνειδησία. Το περιβάλλον μας χρειάζεται και μια φορά το χρόνο δε φτάνει να θυμόμαστε την ΏΡΑ της Γης που είναι μεν σημαντική αλλά δε φτάνει για να καλύψει τις τύψεις μας για την θορυβώδη αδιαφορία μας. Τα δάση καίγονται με την κάθε πρώτη παραπάνω ακτίνα του ήλιου και υπερτονίζεται η καταστροφή των σπιτιών. Αλίμονο η κάθε ανθρώπινη περιουσία που χρειάστηκε αίμα και κόπο και στέγασε αναμνήσεις και ανθρώπινες ψυχές και στιγμές είναι λυπηρό και άδικο να καταστρέφεται. Αλλά αν δεν υπάρχει το περιβάλλον που θα φιλοξενήσει άλλες τέτοιες στιγμές τα σπίτια και τα τούβλα δε θα δώσουν ψυχή και ζωή σε ένα νεκρικό και κατάμαυρο περιβάλλον. Οι οικολογικές αυθαιρεσίες ολόκληρων εργοστασίων που δε συμμορφώνονται στο δίκαιο του περιβάλλοντος και ακολούθως οι αρχές που κρύβονται πίσω από τα συμφέροντά τους και δεν επιβάλλουν σκληρά μέτρα στις εκλύσεις παράνομων αερίων, η διεξαγωγή πολέμων και η καταστροφή της ανθρώπινης ζωής που οξύνουν την οικολογική καταστροφή, όπως πολύ εύστοχα τονίστηκε στην ημερίδα, περιπλέκουν ακόμα περισσότερο το πρόβλημα και είναι στο χέρι τους αν θα σταματήσουν τη ρύπανση με την λειτουργία τους και όχι στο χέρι καμιάς κυβέρνησης να τους σταματήσει. Στο χέρι τους…

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Η ζωή συνέπεια της αναπόδραστης μοίρας ή της απρόσμενης τύχης;


Μέρος μιας αλήτισσας μοίρας η ζωή μας! Είναι λυτρωτικό να πιστεύει κανείς ότι μια αόρατη δύναμη κινεί τα νήματα και τον καθοδηγεί για κάποιον ανεξήγητο λόγο σε έναν άνθρωπο, σε ένα χαμόγελο. Λυτρώνει από τις αμαρτίες, τα λάθη και τις μίζερες προσδοκίες μας... Δίνει την εξήγηση σε πολλά ακατανόητα της ζωής και βοηθά να συνεχιστεί αυτή σα να μη συνέβη απολύτως τίποτα. Σε βοηθά να προχωράς χωρίς τύψεις για τις επιλογές σου και σε οπλίζει με μεγαλύτερη δύναμη και θάρρος. Και η μεγάλη δοκιμασία της μοίρας είναι αν θα μπορέσεις να σταθείς στο ύψος της ύστατης αυτής στιγμής που έρχεται να σου εξυγιάνει την ψυχή και το νου, της τραγικής (με την έννοια του αναπόφευκτου) συνάντησης της ζωής σου με τη μοίρα σου. Υπάρχει μια ακατανίκητη έλξη σε ό,τι αγαπάς. Στο είδος της μουσικής σου, στους φίλους σου, στον σύντροφό σου, στη δουλειά σου βρίσκεις αυτό που πάντα σε εκφράζει, αυτό που πάντα αγαπάς να αγαπάς. Λες, έχω γεννηθεί γι' αυτό, είμαι γεννημένος να λιώνω την ενέργειά μου χορεύοντας, τραγουδώντας, αγαπώντας, κολυμπώντας, μοιράζοντας. Γεννηθήκαμε με κάποιον σκοπό, όχι ίδιο για όλους, διαφέρουμε άλλωστε, που τον ανακαλύψαμε περπατώντας στο χρόνο και στις ορέξεις του. Ένα ζευγάρι από το εξωτερικό φτιάχνοντας φωτογραφίες για να τις προβάλλει στη δεξίωση του γάμου του, ανακάλυψε ότι στην παιδική τους ηλικία βρέθηκαν στο ίδιο λούνα παρκ την ίδια μέρα βγάζοντας φωτογραφίες με τις οικογένειές τους. Βρέθηκαν πριν χρόνια την ίδια μέρα στο ίδιο μέρος χωρίς να γνωρίζονται και μετά από χρόνια αντάμωσαν ξανά για να ερωτευθούν. Το θέμα είναι να σταθείς την κατάλληλη στιγμή. Κι αν τύχει να προσπεράσεις κάποιον στο μετρό, στο δρόμο, μην ανησυχήσεις, θα έρθει η στιγμή που θα σκοντάψεις πάνω του. Θα λερώσεις τα χέρια σου με μελάνι και θα γράψεις τη δική σου ιστορία πάνω σε αυτή τη γη. Ίσως να ξέρω τι σκέφτεσαι τώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο, αυτά τα λίγα ψίχουλα μιας άλυτης και αδάμαστης ανησυχίας χρόνων.
Είναι μοίρα να σκοτώνεται ένα παιδί σε ατύχημα, να πεθαίνουν άνθρωποι μη μπορώντας να αποκτήσουν τα απαραίτητα της ζωής που τους δένει με την επιβεβαίωση σε αυτό τον κόσμο; Είναι μοίρα οι αδικίες και οι αντιθέσεις στον πλανήτη; Αν είναι μοίρα δεν είναι τότε και τόσο λυρωτική αλλά τραγική και άδικη. Αν πάλι είναι τύχη, τότε στο τυχαίο ενυπάρχει το άτυχο, γιατί έτυχε να βρεθεί κάποιος σε εκείνο το αμάξι με εκείνο τον τρελό οδηγό που τον χτύπησε και τον σκότωσε ή έτυχε να γεννηθεί σε χώρες του Τρίτου Κόσμου όπου η δυστυχία βρίσκει το πιο αντιπροσωπευτικό της πρόσωπο. Αλλά έχω μια θεωρία. Κάποιοι άνθρωποι στροβιλίζονται από μια συγκεκριμένη πορεία της μοίρας που ποτέ δε συνάντησαν ή δε θα συναντήσουν. Όπως κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν για να είναι μαζί αλλά που για έναν παράξενο λόγο δεν μπορούν ποτέ να είναι μαζί και μάλιστα ευτυχισμένοι. Αν υπάρχει μοίρα θα τη χαρακτήριζα αρχέγονη, πρωτόγονη, αχόρταγη και άπληστη, εγωίστρια και υπέροχη! Είναι ταυτόχρονα αυτή που σου σπάει τα νεύρα αλλά και εκείνη που σου ξαλαφρώνει την καρδιά. Είναι όλα αυτά μαζί! Είναι όλο πάθη, ένστικτα και γι' αυτό και πρωτόγονη και αρχέγονη, είναι όλο πάθος, γι' αυτό και αχόρταγη και άπληστη, είναι όλα αυτά που δεν περίμενες ποτέ (όλα τα απρόσμενα) αλλά πάντα ήξερες ότι γι' αυτά είχες γεννηθεί και σε συνεπαίρνει μαζί της, γι' αυτό και εγωίστρια και υπέροχη! Αν δεν υπάρχει μοίρα τότε γιατί υπάρχουν οι αστρολόγοι, οι καφετζούδες, οι χαρτορίχτρες; Δεν έχει σημασία αν πιστεύουμε σε αυτά, σε διάφορα μεταφυσικά-θα μου πεις η μοίρα δεν είναι ένα από αυτά;-αλλά ότι αναζητούμε να μάθουμε το μέλλον μας από άγχος αν θα είναι καλό ή κακό, ευτυχισμένο, ιδανικό, τρελό, θλιβερό, απογοητευτικό, αίσιο, φανταστικό ή απλά πεζό και πολύ χειρότερα αδιάφορο. Και πως μπορείς να προλάβεις το μέλλον; Πως μπορείς να το αλλάξεις, να το προλάβεις, να το δαμάσεις; Πιστεύω στη μοίρα, αλλά όχι και στη βλακεία. Προσηλώνεσαι, φαντάζεσαι, αναρρωτιέσαι αλλά στο τέλος ξέρεις πάντα πως να στηρίξεις στα δυο μικρά σου χέρια τον κόσμο σου, αυτόν που φτιάχνεις με αγάπη από εσένα, μονάχα για σένα! Άλλωστε δεν αξίζει να ζεις χωρίς τη μαγεία μιας φράσης που ξέρεις ότι είναι δικιά σου έστω κι αν κανέναν δεν άγγιξε. Χωρίς την απόλαυση της τελευταίας στιγμής που πρόλαβες το τρένο για την αγαπημένη σου συναυλία γιατί έφυγες μισή ώρα νωρίτερα από τη δουλειά. Χωρίς την απόλαυση μιας έκφρασης ύστερα από μια επίμονη προπάθεια που κατέληξε σε αποτυχία. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η μοίρα σε καθοδηγεί αλλά εσύ κινείς τα νήματα και κάνεις τη μοίρα να χορεύει πεντοζάλι, πηρήχιο ή τάνγκο...

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Οι Άθλιοι


Πιστεύετε στη θεία δίκη; Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι απίστευτα αλαζόνες επειδή στάθηκαν ευνοημένοι από την τύχη ή τη μοίρα. Περπατούν με βλέμμα ευθύ, δεν στρέφουν το κεφάλι δεξιά ή αριστερά, είναι σοβαροφανείς (γιατί δε σημαίνει ότι είναι και σοβαροί, κάθε άλλο), πιστεύουν ότι ελέγχουν τον κόσμο ή μάλλον ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από αυτούς και ότι αυτό θα διαρκέσει για πάντα. Ο σοφός μας λαός λέει ότι όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει! Αυτοί οι σύγχρονοι άθλιοι, οι άθλιοι μιας διχασμένης μοίρας που είναι τόσο άδικη, αδιαφορούν για τις πονεμένες φωνές, χαμογελούν ειρωνικά όταν τους ζητούν βοήθεια. Ξέρετε "και τι με νοιάζει εμένα";

Πρόσφατα είχαμε αυτή τη συζήτηση με μία φίλη.. Κι εκείνη μου είπε ότι πιστεύει. Περίεργο πράγμα.. Η μόνη επιδίωξη των ανθρώπων να είναι εικονικά πράγματα, τα ευτελή και ανούσια. Να πας κομμωτήριο, να μοστράρεις πάνω στο τραπεζάκι που πίνεις τον καφέ σου φυσικά σε κάποιο από τα inn μέρη της πόλης το ΓΑΜΑΤΟ κινητό σου, να παρκάρεις την αυτοκινητάρα σου σε θέσεις parking για άτομα με ειδικές ανάγκες (πρόσφατα είδα και από κοντά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι με μια εργασία μας). Για τέτοιους ανθρώπους όλα αυτά είναι αυταξία.

Όταν κρύβονται πίσω από το τέλειο σκληρό τους πρόσωπο, όταν πατούν επί ανθρώπων για να ευτυχήσουν, όταν πληγώνουν αλλά δείχνουν άτρωτοι, όταν πάντα ζεις τη χαρά των άλλων κι εκείνοι ποτέ τη δική σου, γιατί πολύ απλά η χαρά ευνοεί τους μερικούς παρά τις φοβερές τους κυνικές ματιές πάνω σου από την κορυφή ως τα νύχια, σαν να περνά οδοστρωτήρας από πάνω σου και να σε γκρεμίζει, λέγοντάς σου "μπράβο, χαίρομαι πολύ για σένα" αλλά ξέρεις ότι σου λέει "που να σου σπάσει το τακούνι στην πασαρέλα" όταν σε πλησιάζουν κάποια ψίγματα χαράς και έχουν ένα ξινό μειδίαμα που παραπέμπει σε χαμόγελο τότε προετοιμάσου να γευτείς την πιο πικρή αδικία και την πιο απότομη προσγείωση.

Η διαφήμιση για τη Διεθνή Αμνηστία με πάγωσε. Είναι μέρη που το τρένο κάνει να περάσει μέρες. Είναι μέρη που ζούνε σε παραγκουπόλεις, όχι τότε, τώρα, στον εξανθρωπισμένο κόσμο μας με τσίγκινες στέγες, υπαίθριες τουαλέτες, ένα δωματικάκι για μια οικογένεια, και μια ξύλινη πόρτα. Αναρρωτιέμαι ποιοι είναι οι σύγχρονοι άθλιοι. Αναρρωτιέμαι ποιο είναι το πρόσωπο της θείας δίκης. Της θείας αυτής ευκαιρίας που δίνει και σε άλλους χαμόγελο.

Εγώ πιστεύω στη θεία δίκη (όπως στρώνει κανείς κοιμάται-τον ύπνο του δικαίου;) έστω κι αν ξέρω ότι μπορεί και να μην υπάρχει...

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Στα χρώματα της Ελλάδας

Συρτάκι, ζεϊμπέκικο, ήλιος, θάλασσα, ντομπροσύνη, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Παρθενώνας. Ίσως είναι η Ελλάδα, ίσως είναι και η εικόνας της. Το τελευταίο σποτάκι του ΕΟΤ έχει τον τίτλο Kalimera!. Καλημέρα. Μια λέξη που ακούει ένας τουρίστας φτάνοντας στη χώρα μας. Μια λέξη που έμαθαν οι ξένοι να σιγοψυθυρίζουν τη δεκαετία του ’60 με το Ζορμπά και τη Μελίνα. Τα γαλανά νερά της Ελλάδας, το κυκλαδίτικο στυλ με τα άσπρα σπιτάκια και τις μπλε σκεπές, χρώματα ελληνικά, ο έρωτας και το φλερτ, η πίστη μας στην παράδοση και τις αξίες, το γλέντι, ο χορός και η ξεγνοιασιά, η χαρά, η ελευθερία, η ιστορία, αποτυπωμένη και στεγασμένη στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Αυτή είναι η διαφήμιση του ΕΟΤ για το 2010.
Το 1960 οι Κάννες υποτάσσονται στην ελληνική νοοτροπία. Η Μελίνα Μερκούρη στο Ποτέ την Κυριακή ερμηνεύει τον καλύτερό της ρόλο και αποσπά το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. Μαζί με τα Παιδιά του Πειραιά του Μάνου Χατζηδάκι και το μπουζούκι του Γιώργου Ζαμπέτα. Μια ταινία, σύμβολο για την σκιαγράφηση του Έλληνα, που δεν υπακούει σε κανόνες, αλλά παραδίνεται στο συναίσθημα, έχει φιλότιμο, είναι ντόμπρος, βλέπει την αρχαία τραγωδία ως την αρχή της κωμωδίας και πάντα με χαμόγελο ξεπερνά τα δύσκολα, χορεύει και γλεντάει. Στην πόρνη με «μπέσα». Η Ίλια αντιπροσωπεύει την τραγωδία και την κωμωδία μαζί, όλη τη φιλοσοφία του Έλληνα και το μεράκι της ζωής του, το χθες και το σήμερα. Ο «Όμηρος», σαν άλλος σοφός ο Ζυλ Ντασσέν διατηρεί την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Πέντε χρόνια πριν η Μελίνα είχε ενσαρκώσει την Ελληνίδα που ερωτεύεται, τη Στέλλα, στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη και του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Για άλλη μια φορά τη μουσική υπογράφει ο Μάνος Χατζηδάκις και η γνωστή πενιά του καημού γίνεται παγκοσμίως γνωστή.
Και δε σταματάμε εδώ! Ο Αλέξης Ζορμπάς ένας ρόλος εμπνευσμένος από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη γίνεται ταινία. Ο Άντονυ Κουίν ένας κατεξοχήν φιλλέληνας υποδύεται τον Ζορμπά τον Έλληνα το 1966. Η συνθετική έμπνευση του Μίκη Θεοδωράκη με το μπουζούκι δημιούργησε το συρτάκι, το χορό που χορεύει ο Κουίν στην τελευταία σκηνή της ταινίας με φόντο της θάλασσα. Η Κρήτη και η παραδοσιακή ζωή στο ελληνικό χωριό μαζί με όλες τις ιδιαιτερότητες και «ασχήμιες» της περιέχουν και μια ανεξάντλητη ομορφιά που συστήνεται σε όλο τον κόσμο. Εκείνη της ελληνικής τρέλας και της φαντασίας, που ξεπερνά τα στεγανά της λογικής και έχει τα χαρακτηριστικά της λεβεντιάς και πονηριάς. Της ελληνικής πονηριάς που πάντα ξέρει να ελίσσεται και να ξεφεύγει. Στο τέλος, όμως, πάντα χορεύει.



Η Έλλη Σεραϊδάρη, ή Nelly’s στην πρώτη αφίσα του ΕΟΤ το 1929 απαθανάτιζε τον Παρθενώνα από τα Προπύλαια, συνδυάζοντας τα ειδυλλιακά ελληνικά τοπία και την ιστορία. Στις αφίσες και τις διαφημιστικές καμπάνιες του ΕΟΤ προωθείται το γαλάζιο, η θάλασσα, η ελληνική τέχνη και φύση. Μέσα από τις γραφιστικές ιδέες αλλά και τις αληθινές εικόνες αποτυπώνεται όλη η Ελλάδα που θα συναντήσει ένας ξένος. Τα μνημεία, ο Παρθενώνας, η Ακρόπολη, έργα του Τσαρούχη, του Μόραλη πρωταγωνιστούν στην εξωτερική εικόνα της χώρας μας. Η Ύδρα, η Κρήτη, τα νησιά μας, οι θάλασσές μας αλλά και η απόλαυση, η ξεκούραση, η ανεμελιά. Yachting in Greece είναι το λογότυπο που προωθεί η αφίσα του ΕΟΤ το 1969, Live your myth in Greece το 2005. Explore your senses του 2007, η οποία περιλάμβανε τη σύγχρονη και την αρχαία Ελλάδα, τις παραλίες, την παρέα, την ιστορία, τα νησιά, την φύση, την Ελλάδα τελικά.

Ο Νίκος Χρηστάκης είναι ένα από τα 100 πρόσωπα που επηρεάζουν περισσότερο τον κόσμο σύμφωνα με το περιοδικό Time και είναι το σύγχρονο επιστημονικό brand name της χώρας μας στο εξωτερικό μετά την ελληνική πανάρχαια φιλοσοφία.

Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, η αρχαιότατη σοφία και ο πολιτισμός, ο μινωικός ρυθμός, οι Καρυάτιδες, η Αφροδίτη της Μήλου, ο Περικλής συνεχίζουν να πλέκουν το όνομα της Ελλάδας. Της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία, τη λογική, θυμηθείτε τον Πυθαγόρα, που ο Μάλκοβιτς θα γυρίσει πίσω το χρόνο και θα κάνει τη ζωή του ταινία, τον πολιτισμό της Δύσης, θυμηθείτε και τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ που πρόσφατα έτσι μίλησε για τη χώρα μας, το Σοφοκλή, τον Ευρυπίδη, τον Αριστοφάνη, την τραγωδία και την κωμωδία, την Επίδαυρο και το θέατρό της. Εκεί όπου στο κλασικό κυκλικό σχήμα του αρχαίου θεάτρου παιζόταν η τελευταία πράξη της έννοιας του θεάτρου.

Οι 300 του Λεωνίδα ενώνουν την αρχαία ελληνική ιστορία με την σύγχρονη ταινιοθήκη του κόσμου. Η αρχαία Σπάρτη και η μάχη στις Θερμοπύλες αποτυπώθηκε στο φιλμ τον Ζακ Σνάϊντερ. Ο Θίασος του Θεόδωρου Αγγελόπουλου το 1975 σκιαγραφούσε την ελληνική ιστορία σε πείσμα της τότε συντηρητικής κυβέρνησης που απέτρεψε τη συμμετοχή από το Φεστιβάλ των Καννών το οποίο της υποσχόταν βραβείο. Η ταινία θεωρείται μία από τις καλύτερες ελληνικές όλων των εποχών. Η Μύκονος πρόκειται να πρωταγωνιστήσει ως ελληνικό νησί σε ταινία αυστραλιανής παραγωγής, δείχνοντας της ομορφιές της ελληνικής θάλασσας και φύσης το καλοκαίρι.
Το 1979 ο Οδυσσέας Ελύτης κερδίζει το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του Άξιον Εστί, ποίηση που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη το 1964. Στην μουσική πανδαισία του Μίκη Θεοδωράκη ενώνονται οι φωνές του Γρηγόρη Μπιθικώτση, του Μάνου Κατράκη, του Θόδωρου Δημητρίεφ και της χορωδίας της Θάλειας Βυζαντίου. Ο άνθρωπος στην πλήρωσή του μέσα από τη μάχη του στη ζωή και την ελευθερία. Με το έργο αυτό για τον ύμνο του ανθρώπου συνεχίζεται η παράδοση που θέλει την Ελλάδα γενέτειρα του πολιτισμού.
Η μουσική της ταινίας «Οι Δρόμοι της φωτιάς» του Βαγγέλη Παπαθανασίου χρησιμοποιείται από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σαράγιεβο το 1984 ως μουσική όλων των αθλητικών εκδηλώσεων και των Ολυμπιακών Αγώνων παγκοσμίως. Το 1969 η Ειρήνη Παπά κερδίζει βραβείο Oscar για την ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά. Δυο χρόνια πριν την υποδέχεται το Broadway με την ταινία «Εκείνο το καλοκαίρι, Εκείνο το φθινόπωρο» και το 1972 ερμηνεύει την Ελένη στις «Τρωάδες» και την Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη.

Το 2004, η Ελλάδα διοργάνωσε τους 28ους Ολυμπιακούς Αγώνες, μια ευκαιρία για τη χώρα μας να πλασάρει τον εαυτό της και να αναδείξει τις αξίες, τα ιδανικά, την ιστορία της. «Επιστρέφουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν», έλεγαν όλοι, διεθνώς και εθνικώς. «Έπειτα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ελλάδα έχει καινούριο brand name. Οι Αγώνες αντιπροσωπεύουν την αρχή και όχι το τέλος, το εφαλτήριο για την ανάπτυξη της χώρας», έλεγε η τότε αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού Φάνη Πάλλη Πετραλιά. Το βίντεο πριν την τελετή έναρξης παρουσιάζει τα 2:58 λεπτά της Ελλάδας. Από εκείνη την προ Χριστού εποχή, των αρχαίων αγώνων, του αρχαίου αθάνατου πνεύματος και της πνευματικής καθαρότητας σε αυτή του σήμερα, στο Μέγαρο Μουσικής, στα καλοκαιρινά νησιώτικα βράδια της συντροφιάς, στην Ακρόπολη του μετρό. Η τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας μας είχε κατεξοχήν θέμα ελληνικό. Η ολυμπιακή φλόγα άναψε και επέστρεψε στην Ολυμπία. Το Καλλιμάρμαρο Στάδιο άναψε και πάλι τα φώτα του μετά από του Ολυμπιακούς της Αρχαιότητας. Οι Κούροι και οι Κόρες ξαναζωντάνεψαν στο Ολυμπιακό Στάδιο εκείνη τη νύχτα της 13ης Αυγούστου και παρήλασαν σε μια μεγαλειώδη τελετή. Ο κλασικός πολιτισμός αναστήθηκε για λίγο μπροστά στα μάτια ολόκληρου του πλανήτη. Το ιερό ζώο της αρχαιότητας, ο ταύρος και οι 12 Θεοί του Ολύμπου. Ο θεός Έρωτας, το σπαρτιάτικο πνεύμα, το μαθηματικό πνεύμα, το πάλεμα, ο δίσκος, το τρέξιμο, το κλαδί ελιάς, οι θρησκευτικές τελετές, οι τριήρεις, η Μέδουσα και η Λέαινα, όλα τα σύμβολα της ελληνικής κουλτούρας. Η πίστη στο Θεό και τα ελληνικά ξωκλήσια, οι ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές που λησμονούν την εποχή του επαρχιώτικου τσάμικου, της κρητικής μαντινάδας και ρακής, της ποντιακής και κρητικής λίρας, των σύγχρονων Απολλώνιων θεών του μουσικού οργάνου, του μπαγλαμά και του μπουζουκιού, το συρτό και το συρτάκι, τα νησιώτικα και το ζεϊμπέκικο, ο πηρήχιος χορός, το πεντοζάλι, ο ζωναράδικος, το κίτρινο παραδοσιακό μαντίλι στη γυναικεία κεφαλή, δείγμα της κουλτούρας του ελληνικού χωριού, συνθέτουν την χαρακτηριστική εικόνα της Ελλάδας. Άλλωστε το ανατριχιαστικό «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», δημιούργημα του Μάνου Λοΐζου για την ταινία Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού το 1971 έχει εκπροσωπήσει τις ψυχές όλων των Ελλήνων.

Ο αθλητισμός και ο κλασικός μαραθώνιος έχουν την προέλευσή τους στη χώρα μας και στόχος του νέου υπουργείου Πολιτισμού είναι ο Ελληνικός Μαραθώνιος να συμπεριληφθεί ανάμεσα στους Χρυσούς παγκοσμίως καθώς αποτελεί το ελληνικό brand name αλλά παραδόξως διεξάγεται σε άλλες χώρες του εξωτερικού εκτός από τη χώρα μας, όπως τονίζει ο δήμαρχος Μαραθωνίου κ. Ζαγάρης. Η διοργάνωση που προετοιμάζεται για το Σεπτέμβριο είναι ένα στοίχημα για την τόνωση του ελληνικού τουρισμού και οι υπεύθυνοι στοχεύουν να φιλοξενήσουν 2.500 μαραθωνοδρόμους. «Όσο περισσότερους δρομείς έχουμε τόσο περισσότερο κόσμο θα τραβήξει στην Ελλάδα, τόσο πιο γνωστός θα γίνει ο μαραθώνιος» εξηγεί ο κ. Γερουλάνος. Είναι μια ευκαιρία για να αναδειχθούν οι όμορφες γωνιές της Αθήνας αλλά και «για να φέρουμε ξανά την Ελλάδα και τον μαραθώνιο στο επίκεντρο της παγκόσμιας συζήτησης και πρόκληση να διαχειριστούμε σωστά την ευκαιρία αυτή», όπως λέει η πρώην υφυπουργός κυρία Γκερέκου. Στόχος του Υπουργείου είναι να προωθήσει τα αθλητικά και πολιτιστικά γεγονότα και να τα καταστήσει σε κατεξοχήν τουριστικά εξαγώγιμα προϊόντα.

Το γλέντι χωρίς όρια, ο χορός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες την στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη ξυπνά για τις δουλειές της, η Ελλάδα το γλεντά. Χωρίς τύψεις. Αφήνεται στη μουσική, στη μελωδία. Η ρακή, η τσικουδιά, το ούζο, το κρασί- ο οίνος, το παραδοσιακό ποτό των Αρχαίων, τα παραδοσιακά ποτά και των σύγχρονων που με συγκέντρωση και φροντίδα μεταφέρουν στον ουρανίσκο τους. «Οίνος ευφραίνει καρδίαν», συνήθιζαν να λένε. Πάντα συνοδευόμενα και με το κατάλληλο μεζέ. Μουσακά- greek mousaka, σουβλάκι- souvlaki, φέτα- feta, σαγανάκι- saganaki, καλαμαράκια- kalamarakia, χωριάτικη με τη ρίγανη και τις ελιές. Το αγνό ελαιόλαδο, κληρονομιά της μεσογειακής ελληνικής διατροφής. Μια γαστριμαργική ελληνική μαγεία που συνδυάζει την ελληνική νοστιμιά με την απόλαυση και την υγιεινή διατροφή, χαρακτηριστικό της ελληνικής εικόνας. Παραθαλάσσια τραπεζάκια με τα χάρτινα τραπεζομάντηλα και τα ποτήρια που τσουγκρίζουν πάνω από τα γεμάτα πιάτα και τις κανάτες που συνεχώς αδειάζουν και ξαναγεμίζουν. Εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές των νησιών μας, της παγκόσμιας αυτής μοναδικότητας με τη στεριά που περιτριγυρίζεται από θάλασσα σαν φωτεινά αστράκια σε μια απέραντη έκταση νερού. Τα νησιά μας, οι Κυκλάδες μας, τα Δωδεκάνησά μας, τα Επτάνησά μας. Η θάλασσα, το άσπρο και το μπλε, ο ήλιος, η ζέστη και το κλίμα της απόλαυσης που κάνει τα καλοκαίρια ανεπανάληπτα και αξέχαστα. Τα χωριά μας. Το βουνό και η θάλασσα. Το φιλότιμο και η λεβεντιά, η ντομπροσύνη και ο αυθορμητισμός, η πίστη όταν όλα χάνονται, το πάθος και ο έρωτας είναι ελληνικά στοιχεία που παγιώθηκαν με τον Ζορμπά και τη Μελίνα της Ίλιας, με το Γιώργο Φούντα στο Never on Sunday και Zorbas the Greek. To παράδοξο φαινόμενο της εκδήλωσης του κλάματος με γέλιο και της διαδοχής της λύπης με τη χαρά ανήκει στην Ελλάδα. Το χτύπημα στην πλάτη όταν συναντά κάποιος έναν γνωστό του μετά από πολλά χρόνια μπορεί να φαντάζει άγαρμπο ή και «επαρχιώτικο» αλλά αποτελεί ελληνική συνήθεια και δηλώνει ζεστασιά και θέρμη. Έκφραση συναισθημάτων στο έπακρο. Η ξενιτιά και τα μοιρολόγια εκφράζονται μέσα από τον πηρήχιο χορό. Τα ντέρτια και οι καημοί μέσα από τις πενιές του μπουζουξή και το σπάσιμο των πιάτων σε απόλυτη έξαρση αυτού του ακραίου συναισθήματος στη στιγμιαία χορευτική φιγούρα. «Ντέρτι», ένας όρος που μόνο αν είσαι Έλληνας καταλαβαίνεις.

Όταν τα φουστάνια κυματίζουν από το αεράκι κάνοντας χορευτικά παιχνίδια η σκιά στην άμμο. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας.