Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Για τις γυναίκες όλου του κόσμου, πέρα από σύνορα και παγκόσμιες μέρες. Για τη γυναικεία φύση που υμνείται καθημερινά και καταξιώθηκε με αγώνες. Για τις γυναίκες που υποφέρουν, τις σκλάβες του φονταμενταλισμού και αυτές που τα κατάφεραν.


http://tetartopress.gr/gyneka-de-genniese-ginese-2/

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Παρών

Την ώρα της πιο σπουδαίας μου δημιουργίας, ήσουν απών.
Όταν ξυπνούσα τα βράδια, ήσουν απών.
Και όταν τραβούσα τις κουρτίνες, ήσουν απών.
Στις ηλιαχτίδες κι εκεί απών.
Όταν έβρεχε κι όταν πλημμύριζαν οι δρόμοι, ήσουν απών.
Στα ήσυχα βράδια, απών.
Στους ξάστερους ουρανούς, αυτούς που φωτίζεται το σύμπαν μες στην καταχνιά, εσύ απών.
Στην ησυχία , απών.
Και στη βαβούρα, απών.
Στα γέλια και στα γεμάτα ποτήρια, απών.
Στις βουτιές στη θάλασσα, ήσουν απών.
Στις στιγμές που κινδύνεψα, εσύ απών.
Στο φως που δεν έσβησα κι εκεί απών.
Στις άδειες αγκαλιές, απών.
Κι όταν σιώπησα, ήσουν απών.
Κι όταν κρύωσε ο καιρός, πάλι απών ήσουν.
Κι όταν τυλίχθηκα με τα σεντόνια, απών.
Κι όταν δάκρυσα, εσύ απών.
Όταν ευτύχησα, ήσουν απών.
Στους ανέμους και τις θύελλες και τη ζεστασιά στη φωτιάς, ήσουν απών.
Όταν πόνεσα, εσύ απών.
Και στις αυθόρμητες γκριμάτσες, απών.
Και στη ζωή, στη ζωή, στη ζωή, εσύ απών.
Πώς γίνεται να μην είσαι παρών;

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Είναι όσοι μένουν

Πάντα συγκινημένη με ένα νέο μικρό ξεκίνημα! Ένα άρθρο για τις απώλειες που όλοι λίγο πολύ βιώνουμε.
Ευχαριστώ πολύ το "Τέταρτο" που φιλοξενεί τις σκέψεις και τη γραφή μου!


http://tetartopress.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%83%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD/

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Για σένα



"Η εμμονή της Μνήμης", Σαλβαντόρ Νταλί



Για σένα,
έχασα τον εαυτό μου

Άλλαξα τη ζωή μου, 
έχασα τους φίλους μου,

Έμεινα μόνη μου,
εγκατέλειψα τα μέρη που μου αρέσουν,

Ξέχασα τα όνειρά μου, 
έθαψα τα ενδιαφέροντά μου,

Κλείστηκα στο φόβο που μου προκάλεσες,
στις ματαιώσεις που περίτρανα μου επιβεβαίωσες,

Ξέθαψα τις ανασφάλειές μου
και τα δάκρυα που για λίγο σταμάτησαν.

Και ο χρόνος σταμάτησε.
Και ο χρόνος συνεχίζει,
να κυλά,
αμείλικτος,
σκληρός αντί για λυτρωτικός.

Εμμονική στη μνήμη,
στο χρόνο που δε φθείρει,
δεν αλλοιώνει.

Για σένα.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Η αυτού μεγαλειότητά μας

"Έρχεται μια μέρα, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά για ν' αποφασίσει πάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του, δηλαδή ν' ασχοληθεί με το μέλλον του..."

Αίθουσα του θρόνου

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Χίλιες βραδιές σε μια φωνή


Σας καλωσορίζω για το 2014 με μια μεγάλη απώλεια... Δε χρειάζεται να πω ότι σήμερα έφυγε από τη ζωή μια μεγάλη φωνή και η Ελλάδα κέρδισε μια σημαντική κληρονομιά. Κλείνω τη σύντομη αυτή μνημόνευση με την ευχή, η ελληνική μουσική να ακολουθήσει τη λαμπρότητα τόσο μεγάλων καλλιτεχνών...

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Περί ελευθερίας

Liberty, freedom, libertà, liberté, libertad, freiheit. Ελευθερία.
Ίσως ένα τραγούδι δε φτάνει. Ίσως αυτή η στιγμή να σημάνει το τέλος του πολέμου για τον έρωτα, της εποχής των σουφραζέτων, των στιγμών που παθιασμένα κάποιος μέσα στο πλήθος αναφώνησε: «venceremos!». Το σύμπαν μας κινείται εκτροχιασμένο, πάνω στις ράγες που σκούριασαν και κάποτε σ’ αυτές χαράχτηκε με αίμα και νερό ένα μέρος τόσο δα, τόσο μικρό αλλά που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Αυτό το μικρό, μοναδικό, μοναχικό, ενοχικό αλλά ολοδικό μας.
Ένα πρωινό ξύπνησα απ’ τις ακτίνες του ήλιου μέσα απ’ τις γρίλιες και φίλησα τα μάτια σου, τέντωσα την όσφρησή μου στον αέρα και μύρισα γιασεμιά, άνοιξα τα αυτιά μου και πλημμύρισαν μουσικές, με τα χέρια μου αγκάλιασα τον κόσμο. Χόρεψα μια φορά στη βροχή αγνοώντας τους «τρελούς» περαστικούς, μύρισα το βρεγμένο χώμα, άκουσα τους ήχους της φύσης, έστρωσα ένα τραπεζομάντηλο στο γρασίδι, έστησα ένα τσιμπούσι με εδέσματα και το μοιράστηκα με λίγους παθιασμένους ουρανίσκους. Περπάτησα μέσα στο πλήθος και τραγούδησα δυνατά το τραγούδι που εγκαταστάθηκε στη μνήμη μου μέρες τώρα, ένα βράδυ το χόρεψα κιόλας σα να μην είχα ξαναχορέψει ποτέ άλλοτε. Είχα αφήσει τα μαλλιά μου ακατάστατα και είχα φορέσει το πιο άνετο παπούτσι. Δεν ήπια αλκοόλ, δε σέρφαρα, είχα κλείσει το κινητό μου, δε φωτογραφήθηκα, δε βάφτηκα. Δες, τέλειωσε η νύχτα. Μαζί σου είδα την ανατολή, εγκλωβισμένη στα δικά της χρώματα που ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω. Σε ερωτεύτηκα τόσο που έγινα μια σουφραζέτα για σένα. Μια γυναίκα που κρατά τη μυρωδιά των μαλλιών σου μέχρι τη στιγμή που θα σε συναντήσει ξανά. Μια γυναίκα που ο χωροχρόνος της γεμίζει με εσένα αλλά δεν εξαρτάται από εσένα. Μια γυναίκα που σκέπτεται, γελάει, αγαπάει και μαθαίνει τον κόσμο. 
Μερικές καυτές μέρες ένα γενναίο πλήθος γέμιζε τους δρόμους. Με υψωμένα χέρια, τεντωμένες τις φωνητικές τους χορδές, ένα παζλ ανθρώπινων χρωμάτων και γλωσσών. Γέλασα με τον κόσμο που σκοντάφτει στη φαντασία, στα ταλέντα, στα δημιουργικά μυαλά, στο δυναμισμό των καιρών που προσπερνά το βρώμικο παρελθόν, στην αλληλεγγύη, στην ανοχή. Κράτησα αρκετά συναισθήματα και ανθρώπους που με έκαναν πλούσια.

Κάποιοι με λεν τρελή, όχι ελεύθερη…

Sugar Man-Rodriguez
http://www.youtube.com/watch?v=qyE9vFGKogs

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

The load

Barbarossa
(ένα πάντρεμα της soul, της folk και της ηλεκτρονικής μουσικής)
Απολαύστε!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας με όμορφες μουσικές!

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.













Κική Δημουλά

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Ο επίκαιρος Σεφέρης

Στις 28 Μαρτίου 1969, ο Γιώργος Σεφέρης, έσπασε τη σιωπή του και μίλησε στο BBC για την πολιτική κατάσταση της χώρας. 44 χρόνια μετά, τα λόγια του ποιητή που έγινε ο λόγος να αναφέρεται η Ελλάδα στο ένα από τα δύο Νόμπελ Λογοτεχνίας, βρίσκουν την πιο μεγάλη αλήθεια τους στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Η μεγάλη αλήθεια στην πιο μεγάλη τραγικότητα. 44 χρόνια μετά, σκιαγραφεί, εκφράζεται, αφουγκράζεται και απαντά με την πνευματικότητά του αντί για εμάς. Που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι σήμερα; Ξέχασα, είναι απορροφημένοι στο lifestyle, δεν έχουν καιρό για τέτοια...

«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου - δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία - ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου.
Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:
Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.
Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.
Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή.

Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω».



Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

relaxing and travelling


Καιρό έχουμε να ξεσηκώσουμε τις μουσικές μας, δε νομίζετε; Έτσι, για να ηρεμήσει και να ταξιδέψει η ψυχή μας Soft light rush από Port St. Willow...

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Η χαμένη λέξη της "ελπίδας"

Μια ωδή προς την ελπίδα γεννά την απελπισμένη αντίδραση στο κατεστημένο, που λίγο πολύ οι ίδιοι αντιδρώντες, υπηρέτησαν στωικά επί δεκαετίες. Ξέρετε, παρατηρώντας τις διάσημες σφυγμομετρήσεις, την πρόθεση ψήφου, τις δημοσκοπήσεις πιο «επιστημονικά», αναρωτιέσαι αν ο λαός αυτός υπήρξε πραγματικά βλαξ, ανιστόρητος ή απλά εξαπατημένος. Δεν ειδικεύονται όλοι στο να παρατηρούν, δεν έμαθαν όλοι να σκέφτονται, δεν κατάφεραν όλοι να διαβάζουν και να παιδεύονται, γιατί η παιδεία θέλει πολλά κότσια να την αντέξεις, να την γνωρίσεις, να την εφαρμόσεις και να την αποδεχτείς. Άλλωστε ο «τσαμπουκάς» νίκησε τους λόρδους και τα κολέγια, τον πολιτισμό που προσιδιάζει στη Σουηδία, τα όνειρα που μιμήθηκαν το «American dream» αλλά απέχουν παρασάγγας και από τα δύο. Τα μορφωμένα κολεγιόπαιδά μας, διακήρυξαν ότι η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται και οι εγκληματίες φυλακίζονται. Αλλά η δημοκρατία δεν ήταν τόσο δυνατή ώστε να αποβάλλει η ίδια εξτρεμιστικές οργανώσεις που στην ουσία τους προσκυνούν όχι τη σημαία, το αίμα, την τιμή ή τις δύο θρησκείες ως απόδειξη της ανεξιθρησκείας αλλά αυτά τα χάρτινα λεπτά πολύχρωμα αντικείμενα για τα οποία ο κόσμος καταστρέφεται αδιαλείπτως. Είναι τόσο δυνατή η δημοκρατία μας που οι δημοκράτες συμπολίτες μας, οι έξυπνοι και μορφωμένοι όλης της γης, ομφαλοσκοπούν στο θέμα της Χρυσής Αυγής, μονοπωλούν το μυαλό τους με εκατοντάδες πληροφορίες που δέχονται για το μόρφωμα που υφίσταται πολλά χρόνια σε τούτη τη χώρα (δεν εμφανίστηκε με την είσοδό της στη Βουλή). Μια ανθρώπινη ζωή με το όνομα Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε ψυχρά και ανενδοίαστα με μαχαιριά στην καρδιά. Αυτό στάθηκε η αφορμή για να γνωρίσουμε όλοι το «ρόλο» της Χρυσής Αυγής και να δοθεί η ευκαιρία στους πολιτικούς προστάτες της δημοκρατίας, στους τιμωρούς της εγκληματικότητας και τη δικαιοσύνη και στις ειρηνευτικές συμμαχίες των Μέσων που τάσσονται κατά οποιασδήποτε βίας να πάρουν την εκδίκησή τους με την αποκαλυπτική ξεγύμνωση των δράσεων της εγκληματικής οργάνωσης. Χρειάστηκε να περάσουν 33 χρόνια για να έρθουν στο φως η ιδεολογία της οργάνωσης, η σχέση της με άλλες διεθνείς νεοναζιστικές οργανώσεις και η τακτική που χρησιμοποιεί. Έκπληκτοι κοινή γνώμη, πολιτεία και φορείς, σύσσωμη η χώρα μας, επιβραβεύει τους τρανούς δημοσιογράφους που θεωρούνται διαμορφωτές της κοινώς γνώμης για τις ανατριχιαστικές αποκαλύψεις τους, που ωστόσο άργησαν 33 χρόνια. Να πώς ένας δημοσιογράφος γίνεται λαμπρός!
Οι υπερασπιστές της δημοκρατίας θριάμβευσαν πάλι γιατί η σύλληψη και η απογύμνωση της Χρυσής Αυγής υπηρέτησε φαιδρά της δική τους δημοκρατία, αυτήν που μπορεί να αντιληφθούν μόνο οι αισθήσεις μας. Για την αίσθηση που κινητοποιεί την παιδεία, τη λογική μας και τη σκέψη μας έχουν χρόνια βεβαιωθεί ότι βρίσκεται σε λήθαργο. Γι’ αυτό και το σύμπαν μας «κατέρρευσε» μόλις έγινε γνωστό ότι μέρος των αστυνομικών αρχών στήριζε ενεργά και έμπρακτα την οργάνωση σε ένα βρώμικο και ύπουλο παιχνίδι εξουσίας, χρήματος, έλλειψης παιδείας και ανθρωπιάς και ναζιστικών κατάλοιπων. Πιστέψαμε στον πόλεμο που έφερε η εξόφθαλμη και αδικαιολόγητη βία των ακροδεξιών, κάποιοι μάλιστα την καπηλεύτηκαν για να δικαιολογήσουν την πολιτική τους ύπαρξη με τη θεωρία των δύο άκρων. Τι κι αν η βία παραλύει τις ζωές μας με την ανεργία, την οικονομική μας κατάρρευση, την κοινοβουλευτική ασυλία που δίνει το δικαίωμα ή καλύτερα τη χρυσή ευκαιρία στους δολοπλόκους να μηχανορραφούν καταπατώντας κατάφωρα το Σύνταγμα και τους νόμους. Αυτή βλέπετε ήταν η αιτιολογία για τα ανείπωτα της σύγχρονης χώρας μας, η σωτηρία της πατρίδας. Ούτε καν της χώρας, της πατρίδας, αυτήν που λατρεύουν οι νομιμόφρονες πολίτες, αυτήν που έχτισαν οι πρόγονοί μας ξεκινώντας από τα προ Χριστού χρόνια μέχρι και αυτά της κατάρρευσης της Χούντας του ’67.
Η αλλοίωση των εκπροσώπων του κράτους φτάνει για να περιγράψει τη θυσία τους για τη διάσωση της πατρίδος. Φτάνει μέχρι εκεί που συγκαλύπτονταν στελέχη του αστυνομικού σώματος τη στιγμή που για χρόνια προστάτευαν και εμπλέκονταν στο έγκλημα, στελέχη των δυνάμεων του στρατού στήριζαν και φυγάδευαν τους εκλεγμένους Χρυσαυγίτες και  μέχρι εκεί που η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης συμμετείχε στο παιχνίδι της συγκάλυψης και καθοδηγούσε τη λογική σε λάθος κατευθύνσεις. Άλλωστε είναι γνωστή η εξάρτηση των Μέσων από επιχειρηματίες και Έλληνες κροίσους που συνέτρωγαν με υποψήφιους πολιτικούς ηγέτες σε γιοτ και πολυτελή σπίτια. Αυτοί θα είναι τα όργανα για να εξασφαλίσουν το μονοπώλιο στο πετρέλαιο, την αναχρηματοδότηση των επιχειρήσεών τους μέσω των τραπεζών με ευνοϊκά επιτόκια, την «εντολή» για την κατασκευή γηπέδων, την ανάθεση δημόσιων κατασκευαστικών έργων. Κτίρια που βλέπουμε ή επισκεπτόμαστε καθημερινά, το μετρό, το βασικότερο μέσο μεταφοράς, πολλοί χώροι αναψυχής, πολυκαταστήματα, τράπεζες που έχουμε επενδύσει ή χρωστάμε τα χρήματά μας, υπηρεσίες που χρησιμοποιούμε είναι δημιουργήματα των πλουσιότερων ανθρώπων της χώρας μας. Οι μεγαλύτεροι φοροοφειλέτες είναι Έλληνες ισχυροί άνδρες. Η απαίτηση της αποπληρωμής των οφειλών αποτελεί αιτία απόσυρσης των κεφαλαίων τους από τις ελληνικές τράπεζες. Η φοροεπιδρομή, λοιπόν, αφορά και επηρεάζει τον πολίτη που πέφτει ο ίδιος στην παγίδα των δικών του αναχρονιστικών καταλοίπων. Με μεγαλειώδη μαεστρία η ευνομούμενη πολιτεία των ισχυρών (ό,τι αυτό συνεπάγεται- ΜΜΕ, πολιτικούς, επιχειρηματίες) αξιοποιεί την ευκαιρία για την ακρότητα μιας οργάνωσης που δρούσε χρόνια πριν, με τη διαπλοκή προσώπων με εξουσία γιατί αποτελεί ίδιον της δικής τους λειτουργίας.
Παρακολουθήσαμε το σόου των ηγετών και βουλευτών της Χρυσής Αυγής, την «επιτυχία» της σύλληψης και εξάχνωσής  τους, την περηφάνια των πολιτικών ηγετών για τη νίκη της δημοκρατίας και την ορθή λειτουργία των νόμων και όσων τους υπηρετούν αλλά δεν αντιληφθήκαμε τούτη την αλήθεια. Η σύλληψή τους είναι η δύναμή τους, η «τιμωρία», η δίωξη για τα πιστεύω τους που τους δίνει μεγαλύτερο κύρος στην κοινωνία σχετικά με τους προδότες πολιτικούς που ξεπούλησαν τη χώρα. Οι νέοι τώρα ήρωες που χαιρετούν υψώνοντας το δεξί τους χέρι, σαν να χαιρετούν την ανέχεια της χώρας μας το ’45, μιλούσαν για κατοχική κυβέρνηση τη στιγμή της σύλληψής τους. Υποθέτω ότι αν γυρνούσαμε το χρόνο τότε, θα χαιρετούσαν τον Φύρερ τους που με τη μισάνθρωπη ιδεολογία του παρέσυρε τον κόσμο σε έναν πόλεμο που στοίχισε εκατομμύρια ζωές και την Ελλάδα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Μέσα σε όλη αυτή την- ομολογουμένως καλοστημένα -ελεγχόμενη βία (εμφανή και υποδόρια) η φύση θέλει η αντίδραση των πολιτών να είναι βίαιη. Στο πλαίσιο αυτό μου φαίνεται αδιανόητο το επιχείρημα «καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται». Είναι σαν να λέμε ότι αν κάποιος σε προσβάλλει ή σε χτυπήσει εσύ θα υπομείνεις τις ύβρεις ή τη σωματική βία σκύβοντας το κεφάλι. Η αντίδραση στη βία είναι η βία και αυτή έρχεται φυσικά, αντανακλαστικά, χωρίς παντιέρες, χωρίς προσκλήσεις και χωρίς προτροπές ίσα για να έχουμε την αξιοπρέπεια να διηγούμαστε στους επερχόμενους ιστορικούς ότι η βία έχει δικαιολογία όταν διακυβεύεται η ζωή και η ειρήνη της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που στήριξε το «πολύχρωμη» στο χρώμα του δέρματος, παρανόησε την αξία της πολυπολιτισμικότητας και ξεσήκωσε όσους πολίτες έκρυβαν ακροδεξιά και μισαλλόδοξα κατάλοιπα. Βλέπετε όσοι αποσκίρτησαν από τη ΝΔ ανέτρεξαν στο ΛΑΟΣ και αργότερα στη Χρυσή Αυγή για να ικανοποιήσουν τα εθνικιστικά πιστεύω τους που κληρονόμησαν από τους πατεράδες τους. Αμετανόητοι ναοναζιστές που πιστεύουν στην ανωτερότητα της φυλής και χρησιμοποιούν τη βλακώδη ιδεολογία τους για να συμμετέχουν στο παγκόσμιο σύστημα της «αποδοχής». Τι σημαίνει αυτό; Ένα πάντρεμα της ρατσιστικής θεωρίας και της πίστης στο νεοπλουτισμό γεμάτο φαυλότητα και κενότητα. Πόσες είναι οι συγκρούσεις μέσα σ’ αυτήν την (ας την ονομάσουμε) ιδεολογία. Όχι μόνο αυτό.  Σημερινοί υπουργοί, μέλη της κυβέρνησης, που ενώνει τους πολίτες, ήταν μέλη της ΕΠΕΝ. Εκπρόσωποι της θεωρίας αυτής που φέρνουν στο τραπέζι της συζήτησης τη θεωρία των δύο άκρων, το θέμα των εξωκοινοβουλευτικών στοιχείων που βρίσκονται στο κοινοβούλιο, που έχουν όχι μόνο δημόσιο βήμα αλλά και διαμορφώνουν με την εκλεγμένη, συνταγματική ψήφο τους τις ζωές μας. Ο συστημικός νεοναζισμός συντηρεί και συντηρείται με τα ψέματα και την υποκρισία τους. Από τα μέσα -είτε είναι μέλη της κυβέρνησης- και από τα έξω –είτε είναι μέλη ενός εγκληματικού μορφώματος του οποίου οι πρωτεργάτες βρίσκονται στη φυλακή. Ένα σύστημα που θεμελιώνεται με το συμφέρον, εισάγει θεωρίες και την κατάλληλη στιγμή τις ξεβγάζει με άλλες θεωρίες και «όργανα» ισχύος.
Μήπως αγνοείτε τον «κρυφό» πόλεμο που γίνεται στα σύνορα σε καθημερινή βάση. Τα δίκτυα και οι συμμορίες που διαπλέκονται με ισχυρούς άνδρες τους κράτους, της δημοκρατίας και της πολιτείας εγγυώνται την ασφαλή μεταφορά λαθραίων μεταναστών που αφήνονται να επιβιώσουν δίνοντας ποσοστά για τη ζωή τους. Αν καταφέρουν να επιβιώσουν εξαναγκάζονται στην εξαθλίωση, την εγκληματικότητα, την ανοχή στη βία και το ρατσισμό και χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για τα δεινά του τόπου, για τη θεωρία περί κινδύνου της κυριότητάς μας και κατωτερότητας της ύπαρξής τους, για την επιβίωση επικίνδυνων και αναχρονιστικών αντιλήψεων. Η θεωρία τους ολοκληρώνεται στην επίθεση σε ανήμπορους και εξαθλιωμένους μετανάστες. Πόσοι άνθρωποι έχουν πεθάνει στα αζήτητα, ανώνυμα, αθόρυβα, χωρίς γη για να ταφούν. Χωρίς οι οικείοι τους να μάθουν για το τέλος τους, χωρίς ποτέ να μάθουν ότι χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί μια χρεοκοπημένη αντίληψη για τον κόσμο και την πορεία του. Εκεί εξαντλείται η θρασυδειλία τους ώστε δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ισχυρές συμμορίες από μετανάστες που συντηρούν ένα τεράστιο κύκλωμα παράνομης εμπορίας που κατακλύζουν τα αστικά κέντρα κυρίως. Που διακινούν την παρανομία και συντηρούν τη λειτουργία του συστήματος. Δεν είναι μόνο η διαφορά στο χρώμα και τη γλώσσα, είναι το άνοιγμα στο διαφορετικό που τους ενοχλεί. Είναι οι πάσης φύσεως μειονότητες, είναι η γόνιμη διαφορετικότητα στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο ζωής, στην κοσμοθεωρία. Ήδη ένας Έλληνας δολοφονήθηκε στο όνομα της θεωρίας αυτής. Αυτή είναι η στοχοποιημένη γενιά που κατάφερε να μορφωθεί γιατί η γενιά που ακολουθεί στρατολογείται ήδη από τους διδασκάλους –απογόνους της ρατσιστικής θεωρίας με τη συναίνεση και αποδοχή των γονέων. Είναι η περηφάνια που ωθεί τον υπουργό Παιδείας να δηλώνει αισιόδοξος για την πορεία της ελληνικής παιδείας στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι τα κονδύλια στην παιδεία ισοσκελίζονται με αυτού του είδους τις κατηχήσεις.


 «Για μια στιγμή το κοριτσάκι τράβηξε την κουρτίνα του δωματίου του και είδε ένα αερόστατο να ανεβαίνει τόσο ψηλά όσο μπορούσε να φτάσει το μάτι του, μέχρι που χάθηκε στον ουρανό και χαμογέλασε. Τότε ένα δυνατός θόρυβος την έκανε να στρέψει το βλέμμα του στην τηλεόραση. Ένα άλλο παιδί στην άλλη άκρη της γης πέθαινε…»



"Αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα
Αν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή
Αν δε χωράς μέσα σε μια ονειροπαγίδα
Αν δε χωράς σε μια αγκαλιά φυλακή
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δε χωράς πουθενά, δε χωράς πουθενά"

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Φύσσα... ανθρώπους

Μέρος: Ελλάδα
Εποχή: Φθινόπωρο
Ώρα: 0

Είναι καιροί που οι άνθρωποι μοιράζονται την ίδια αξία με τους αριθμούς. Στις συζητήσεις που κάνουμε δήθεν για να αναδείξουμε ένα θέμα, αναπόφευκτα καταλήγουμε στα ποσοστά των δημοσκοπήσεων, των ανθρώπων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό, των ανθρώπων που έγιναν αυτόχειρες, των πολιτών που προτιμούν τάχα μου το χειρότερο απ’ το χείριστο, των κατοίκων που εργάζονται, που απολύονται, που μειώνονται οι μισθοί τους, που στρέφονται σε προγράμματα νέας επιχειρηματικότητας… Στους θλιβερούς αυτούς καιρούς οι αριθμοί έχουν ξεπεράσει τους ανθρώπους. Από την εποχή Τεμπονέρα –ας μην πάω πιο πίσω χρονολογικά- μέχρι σήμερα οι άνθρωποι δραματικά υπέκυψαν στους αριθμούς. Χωρίστηκαν σε στρατόπεδα που εξαφανίζουν τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη στην αγριότητα των καιρών. Χωρίστηκαν στις ομάδες που βαφτίστηκαν Ναζί, Νεοναζί, Αναρχικοί, Αστυνομικοί (και για είναι πιο πιασάρικο, μπάτσοι), δημοσιογράφοι, πολιτικοί. Αγνοούν επιδεικτικά ότι οι τελευταίοι γελούν χαιρέκακα για τη δημιουργία της γενιάς που βάζει τους ανθρώπους σε κατηγορίες, ρίχνοντας βαρίδια για το ποιος αξίζει να βρίσκεται στη ζωή και ποιος στο θάνατο. Με αριθμούς μετριέται και το μίσος, η ημιμάθεια και η ανηθικότητα, τα εύκολα συμπεράσματα, οι εντυπώσεις που κερδίζονται σε ψήφους, η εγκληματικότητα.

Η εγκληματικότητα δε σταματάει στην Ομόνοια και στον Αγ. Παντελεήμονα, ούτε στο σπίτι του γείτονα που έπεσε θύμα κλοπής. Επεκτείνεται και στη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, στις Σκουριές και στην επίθεση ακροδεξιών σε κακόμοιρους μετανάστες, στο θάνατο του πιτσιρικά με το εισιτήριο του τρόλεϊ, στη δολοφονία του Φύσσα, στην επιθετικότητα του Κασιδιάρη, στα μηνύματα επίθεσης Καμμένου, στη βία που δε λέγεται, δεν ακούγεται και δεν βλέπεται. Ο 15χρονος μαθητής, ο 34χρονος ράπερ, ο 28χρονος αστυνομικός, ο 33χρονος αλλοδαπός, ο 32χρονος πολιτικός…. Ξεκινάει από το δημόσιο λόγο δειλών εξουσιαστών και διαχέεται στην κοινωνία, χτυπάει στο δίκιο της στιγμής, στον πατριωτισμό του Έλληνα, στην πίστη για τη μείωση του ελλείμματος. Να κι άλλος αριθμός! Μόνο που στην περίπτωση της χώρας μας υπάρχει έλλειμμα διαύγειας, λογικής, μόρφωσης και παιδείας. Θα ακουστούν διάφορα περί έλλειψης δημοκρατίας, καταδίκης της βίας μα πιο πολύ οι άνθρωποι- αριθμοί θα γίνουν συνθήματα, θα γεμίσουν μερικά στόματα σε διαμαρτυρίες που κάποιοι θα αποκαλέσουν επί της ουσίας γραφικές και ύστερα θα επιστρέψουμε ήσυχα κι απλά στους αριθμούς πάλι. Μόνο που όσοι λησμόνησαν και καπηλεύτηκαν με το χειρότερο τρόπο την ιστορία, θα απευθύνουν στα όργανά τους το μήνυμα της συμπαράστασης στο πένθος της οικογένειας ενός αδικοχαμένου αριθμού, θα αραδιάσουν 5-6 νομοσχέδια, με την πρόφαση του κατ’ επείγοντος, για τη μείωση της βίας και του ρατσισμού. Οι αριθμοί που έγιναν για λίγο φως, δεν είναι αιματοβαμμένοι μέχρι να απασχολήσουν τη δική σου προπαίδεια, περήφανε ψηφοφόρε που βαυκαλίζεσαι ότι αγωνιάς για καλό του τόπου «σου». Μόνο όταν έρθει η ώρα που θα σε αφορά, όταν θα στραφεί εναντίον σου η βία, θα ψελλίσεις… άνθρωπος.

«Δε δέχουμαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγουμαι!»
«Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Αυτό θέλω. Δε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευτερία.»
Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Papa


Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σας χωρίς τη μουσική, χωρίς μελωδίες που αγγίζουν βαθιά την ψυχή σας, κινητοποιούν το μυαλό και όλες τις αισθήσεις σας; Είναι μαγεία και ευλογία ταυτόχρονα ο συνδυασμός φωνής και μουσικής να κάνει μερικά λεπτά της ζωής σου ευτυχέστερα, να σε μεταφέρει εκτός πραγματικότητας...
Ένα από αυτά είναι το Papa από τον αγαπημένο Salif Keita...

Το τραγούδι ήταν ένα από τα κομμάτια που ακούστηκαν στην ταινία Ali που αναφερόταν στη ζωή του Μωχάμεντ Άλι (το soundtrack της ταινίας είναι εξαιρετικό).

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Εαρινή Συμφωνία

Θ' ἀφήσω / τὴ λευκή χιονισμένη κορυφή / ποὺ ζέσταινε μ' ἕνα γυμνό χαμόγελο / τὴν ἀπέραντη μονωσή μου. // Θὰ τινάξω ἀπ' τοὺς ὤμους μου / τὴ χρυσή τέφρα τῶν ἄστρων, / καθὼς τὰ σπουργίτια / τινάζουν τὸ χιόνι / ἀπ' τὰ φτερά τους. // Ἔτσι σεμνός, ἀνθρώπινος, ἀκέριος / ἔτσι πασίχαρος κι ἀθῶος / θὰ πέρασω / κάτω ἀπ' τὶς ἀνθισμένες ἀκακίες / τῶν χαδιῶν σου / καὶ θὰ ραμφίσω / τὸ πάμφωτο τζάμι τοῦ ἔαρος!.. // [] Κοίταξε, ἀγαπημένη, / πῶς σὲ κοιτάζουν τὰ λυπημένα χέρια μου! // Σὰ δυό παιδιά ὀρφανά, / ποὺ κλαίγαν μὲς στὸ βράδυ, / χωρὶς ψωμί, / καὶ κοιμηθῆκαν τρέμοντας / πάνω στὸ χιόνι. [] // Ἀγαπημένη, / κοίταξε πῶς διστάζουν / τὰ νυχτωμένα χέρια μου. // [] Βηματίζεις / μέσα στὰ σκονισμένα δώματά μου / μ' ἕνα πλατύ ἀνοιξιάτικο φόρεμα, / ποὺ εὐωδιάζει πράσινα φύλλα, / φρεσκοπλυμένο οὐρανό / καὶ φτερά γλαρῶν / πάνω ἀπὸ θάλασσα πρωινή...
Ἡ κωδωνοκρουσία τοῦ φωτός / μας ὑποδέχεται / στὸ ξανθό ἀκροθαλάσσι. // Ἡ αὐγή περνάει στὴν ἀμμουδιά / βρέχοντας μόλις τὰ γυμνά της πέλματα / στὸ χρυσό κῦμα. // Μιὰ νέα κοπέλλα / ἄνοιξε τὸ παράθυρο, / χαμογέλασε στὴ θάλασσα / κ' ἔκλεισε τὰ μάτια στὸ φῶς, / γιὰ ν' ἀτενίσῃ βαθιά τῆς / τὴν ὑπόκωφη λάμψη / τοῦ χαμογέλοιου της...
- - - -Ἄκου τὰ σήμαντρα / τῶν ἐξοχικῶν ἐκκλησιῶν! / Φτάνουν ἀπὸ πολύ μακρυά, / ἀπὸ πολύ βαθιά. / Ἀπ' τὰ χείλη τῶν παιδιῶν, / ἀπ' τὴν ἄγνοια τῶν χελιδονιῶν, / ἀπ' τὶς ἄσπρες αὐλές τῆς Κυριακῆς, / ἀπ' τ' ἁγιοκλήματα καὶ τοὺς περιστεριῶνες / τῶν ταπεινῶν σπιτιῶν!.. // Ἄκου τὰ σήμαντρα / τῶν ἐαρινῶν ἐκκλησιῶν!...
Πόσο εἶμαι νέος, / πόσο εἶμαι νέος / κάτω ἀπ' τὰ βλέφαρά σου! // [] Ἡ μνήμη τῶν ἀποχαιρετισμῶν / δέ ρυτιδώνει τὰ χέρια μου / ποὺ ὤρθρισαν μέσα στὰ χέρια σου. // Γεύομαι στὰ χείλη σου / τὴν πρασινάδα τῆς ἔξοχης, / [] ἡ ζέστα τοῦ κορμιοῦ σου / μὲ ντύνει τὸν ἥλιο, // [] τὸ φῶς τῶν ἡγεμονικῶν μαλλιῶν σου / σκεπάζει τοὺς ὤμους τῆς νύχτας! // Βυθίζονται τ' ἄστρα / στοὺς βυθούς τῶν ματιῶν σου / κι ἀνθίζουμε μεῖς / ἔμπιστοι κι ὡραῖοι, / καθὼς τὰ πλάσματα / στὴν πρώτη μέρα τοῦ θεοῦ, / ποὺ δέν εἰχαν ρωτήσει κι ἀπορήσει. [] // Πέταξα / στὸ φωτεινό σου διάδρομο / τὴν πανοπλία μου! // Ἤμουν γυμνός ὅταν ἐχτύπησα / τὴ θύρα τοῦ κοιτῶνα σου! // Λουσμένος τὰ φέγγη / τῆς προσδοκίας / μιᾶς ἀκέριας ζωῆς / ἔσταζαν ἀπ' τὰ μέλη μου / σταγόνες ἥλιου ! // Κι ὅταν ἡ κλίνη ἀνοίχτηκε / πρὸς τὸ βαθύφωτο οὐρανό σου / κατέθεσα στὰ πόδια σου / τὴν τελευταία μου προσωπίδα! // [] Ἕνας θεὸς ἐγκατέλειψέ / τη βαρειά του ἐξουσία / καί [] / ντυμένος τὸ λευκό φόρεμα τῆς ἁγνότη- τὰς / ἦρθε νὰ τύλιξῃ τὸ λαιμό του / γύρω στοὺς ρόδινους μηρούς / τῆς Λήδας ! // [] Ἀγαπημένη, / ὅλη ἡ ψυχή μου τρέμει / φύλλωμα εὐγνωμοσύνης ! // Γονατισμένος προσεύχομαι: / Θεέ μου, θεέ μου, / ἡ ἀγάπη μοὖχε λείψει / γιὰ νὰ χαρῶ καὶ νὰ νοήσω / τὸ μεγαλεῖο σου! // [] Τὸ κορμί σου γυμνό, / γυμνό τὸ κορμί σου / ὁλόγυμνο / καρφωμένο στὴ καρδιά τῆς νύχτας / χρυσή ἀνατολή / – τὸ ἐνσαρκωμένο φῶς! // Τυλιγμένος ἐγώ τὸ κορμί σου / γυμνός / [] κανένα φῶς ἄλλο / νὰ μὴν ἰσκιώνῃ τὸ φῶς / ποὺ ἀνατέλλει ἀπ' τὴ σάρκα σου ! // Ἡ ἀγάπη / [] γεμίζει τὸ [] χάσμα / μὲ φτερά καὶ λουλούδια! // Κλείνω τὰ μάτια! / Ζῶ κι ἀγαπῶ! / [] Μουσική χορδή / τεντωμένη στὰ μέλη σου / ἀγρυπνᾶ κι ἀπαντᾶ / στὸ σφρῖγος τ' οὐρανοῦ / καὶ τοῦ χώματος! // [] Γόος εὐτυχίας / [] ἀπ' τὰ σπλάχνα τῆς γῆς, / ἀπ' τὰ σπήλαια τοῦ δάσους, / μὲς στὴν ἔκθαμβη νύχτα / διαπερνάει τὸ χρόνο / καὶ τὸ διάστημα! / Μέσα του σφαδάζει / ὅλη ἡ ζωή κι ὅλος ὃ θάνατος!.. []....
Ἔξω ἡ κατάχρυση μεσημβρία / καίγεται στὶς φλέβες / τῶν τζιτζικιῶν. / Ἀκοῦμε τὶς φωνές τῶν παιδιῶν, / ποὺ λούζονται στὸν ἥλιο / καὶ στὴ θάλασσα!.. // [] Ἐμεῖς – ἀσφαλισμένοι / μέσα στὸ γήινο ρῖγος μας – / γευόμαστε τὸν οὐρανό! // Δέν εἰναι φόβος μήτε φθόνος. / Βέβαιοι, πρᾶοι κι ἀγαθοί / μὲς στὴ χαρά μας, / χαϊδεύουμε / ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ κόσμου!.. // Σφίγγω τὸ χέρι σου!.. // [] Ἀραγμένα τ' ἄσπρα καΐκια. / Οἱ σκιές τῶν γλάρων / γράφονται / στὴν ὑγρήν ἀμμουδιά / καὶ στὴ σάρκα σου... // Καμμιά σειρῆνα δέ σφυρίζει... / Κανένας δέν ἀποδημεῖ... // Ζεστή χρυσή μεσημβρία... / Σταθμός τοῦ Ἀπείρου: / ἡ καρδιά μας! // Ἁπλώνουμε τὰ χέρια / στὸν ἥλιο / καὶ τραγουδᾶμε! // Τὸ φῶς κελαηδάει / στὶς φλέβες τοῦ χόρτου / καὶ τῆς πέτρας! // [] Μή μᾶς καλῆτε νὰ φύγουμε! / Κλεισμένοι στὸ κορμί μας / εἴμαστε παντοῦ! // Κάθε πουλί / ποὺ βουτάει στὸ γαλάζιο, κάθε χορταράκι / ποὺ φυτρώνει στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου, / μᾶς φέρνει τὸ μήνυμα τοῦ θεοῦ. // Οἱ ἄνθρωποι / περνοῦν πλάι μας, / ὡραῖοι, ἀγαπημένοι, / ντυμένοι / τ’ ὄνειρό μας, τὴ νιότη μας / καὶ τὴν ἀγάπη μας! // Ἀγαποῦμε / τὸν οὐρανό καὶ τὴ γῆ, / τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ζῶα, / τὰ ἑρπετά καὶ τὰ ἔντομα. / Εἴμαστε καὶ μεῖς / ὅλα μαζί / – κι ὁ οὔρανὸς κ’ ἡ γῆ! // Τὸ κορμί μας περήφανο / ἀπ’ τῆς χαρᾶς τὴν ὀμορφιά! / Τὸ χέρι μας παντοδύναμο / ἀπ’ τὴν ὁρμή τῆς ἀγάπης! // Μέσα στὴ φοῦχτα τῆς αγάπης / χωράει τὸ σύμπαν!
- - - -Ἄξιζε νὰ ὑπάρξουμε, / γιὰ νὰ συναντηθοῦμε!.. // [] Τίποτ' ἄλλο! / Τίποτ' ἄλλο!.. // [] Τί θὰ πρόσθεσῃ ἕνα διάδημα / στὸ διάδημα / τῶν φιλημένων μαλλιῶν μας;.. // [] Ἕνα μικρό παράθυρο / βλέπει τὸν κόσμο. / Ἕνα σπουργίτι λέει / τὸν οὐρανό. / Σώπα! // Στὴν κόγχη τῶν χειλιῶν μας / ἑδρεύει τὸ ἀπόλυτο!.. // [] Ἕνα ἄστρο ἔπεσε / – εἶδες;.. / Σιωπή... / Κλεῖσε τὰ μάτια!......
Κλείνω τὰ βλέφαρα / κάτω ἀπ' τὴν ἤρεμη νύχτα / κι ἀκούω νὰ κελαηδοῦν / μυριάδες ἄστρα / [] ὅπου συρθῆκαν / τὰ λευκά δάχτυλά σου / πάνω στὴ σάρκα μου. // Εἶμαι / ὁ ἔναστρος οὐρανός / τοῦ Θέρους. // Τόσο βαθύς κι ὡραῖος, / τόσο μεγάλος ἔγινα / ἀπ' τὴν ἀγάπη σου, / ποὺ δέ δύνεσαι πιά / νὰ μ' ἀγκαλιάσῃς!.. // Ἀγαπημένη, / ἔλα νὰ μοιραστοῦμε / τὰ δῶρα ποὺ μοῦ ’φερες!.. // Ἰδού, τὸ δάσος λυγίζει / ἀπ' τὸ βάρος τῶν ἄσπρων ἀνθῶν του!.. []Ἡ καλοκαιρινὴ βραδυά / ἔμπαινε ἀπ’ τὸ παράθυρο / στὴ λευκή κάμαρα / τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ μου. // [] Μιὰ μυρωδιά χόρτου νωποῦ καὶ γιασεμιοῦ / κυμάτιζε στὸν ἤπιο ἀέρα∙ / κ' ἕνα βῆμα ἐλαφρό, / σὰν ἀπὸ ἀκτινοβόλο πόδι ἀγγέλου, / τριγύριζε τὸ σπίτι μας... // Ἦταν τὸ βῆμα σου, ὦ Ἀγάπη, / ποὺ ἔψαχνε τόσα χρόνια πρίν / κάτω ἀπ' τὴ θερινή σελήνη / νὰ μ' ἀνταμώσῃ ! // [] Ὅλη μου ἡ ὀμορφιά συνάζεται / νὰ στολίσῃ τὰ μαλλιά σου. / Κι ὅ,τι γλυκό καὶ τρυφερό, / πού ’ταν δικό μου κ' ἔμενε σὰν ξένο / καὶ μ' εἶχε λησμονήσει, / ξανάρχεται στὰ χέρια σου / νὰ ζεσταθῇ, / νὰ ξαναζήσῃ / καὶ νὰ σὲ φιλήσῃ! // [] Πῶς θὰ βαστάξουμε / στοὺς φιλημένους ὤμους μας / ὅλη τὴν πλάση;.. // [] Ἔντρομο πουλί / τὸ φιλί μας / νωπό ἀκόμη / ρωτάει: / Ἀγάπη γιατί ἦρθες; / Ἄν φύγῃς, Ἀγάπη;.. [].....
Νάτος ὁ ἥλιος, / πάνω ἀπ' τὶς μπρούτζινες πολιτεῖες, / πάνω ἀπ' τοὺς πράσινους ἀγρούς / – μές στὴν καρδιά μας!.. // Νιώθω στοὺς ὤμους / τὸ γλυκό μυρμήγκιασμα / καθὼς φυτρώνουν / ὅλο πιό νέα καὶ πιό μεγάλα / τὰ φτερά μας!..

- - - -Καλοί μου ἄνθρωποι, / πῶς μπορεῖτε νὰ σκύβετε [] / <καί> νὰ μή χαμογελᾶτε;.. // Ἀνοῖχτε τὰ παράθυρα!.. []
Γιάννης Ρίτσος

Επιτρέψτε μου να επιλέξω μερικά αποσπάσματα και όχι όλο το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου. Αν και εαρινή, θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί θερινή συμφωνία... Ελπίζω να σας συγκίνησε όσο εμένα...

Ένα τραγούδι της Etta James με τη φωνή του Alex Clare, σε διασκευή.
Damn your eyes, να συνοδεύει την ανάγνωσή σας...

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Η ΕΡΤ μας, η αλήθεια μας


Ένα από τα συνθήματα του Μάη του '68 ήταν "ήρθα, είδα, πίστεψα". Επίσης, "η φαντασία στην εξουσία". Θα μου πείτε, το 1968 η λέξη επανάσταση αποτελούσε το έναυσμα για την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Η επανάσταση σήμερα έχει χάσει το νόημά της τη στιγμή που φαίνεται πιο απαραίτητη παρά ποτέ. 45 χρόνια μετά από το Μάη αυτό, ήρθαμε, είδαμε με κλειστά μάτια και πιστέψαμε λάθος πράγματα, δεν αξιοποιήσαμε τη φαντασία μας, μείναμε στο ρεαλισμό που μας σέρβιραν, αποκομμένοι από τη διασύνδεση με άλλους πολιτισμούς. Γιατί; Γιατί θεωρούσαμε ότι ζούμε το greek dream, ότι η Ελλάς μας είναι ο ομφαλός της γης, ότι οι ξένοι θα μάθουν από εμάς όχι και εμείς από αυτούς. Επαναπαυτήκαμε στη δημοκρατία της αρχαίας Ελλάδας, κάποιοι την καπηλεύτηκαν για να νομιμοποιήσουν τη βαρβαρότητα, το μίσος και τη μισαλλοδοξία, διαβάζουμε Ελύτη, ακούμε Θεοδωράκη και φευ(!) είναι πάντα επίκαιροι και μπροστάρηδες σε μια επανάσταση βουβή, δειλή και άτολμη, στην σύγχρονη επανάσταση που περιμένουμε και δεν έρχεται. Δεν είμαστε άξιοι του Μάη του '68, ακόμη ακόμη και της αρχής μιας επανάστασης, μιας αντίδρασης στην απατεωνιά των πολιτικών μας και εν πολλοίς των συμπολιτών μας. Όλοι είμαστε πιστοί στην ελευθερία, τη δημοκρατία. Σε ποια χώρα συμβαίνουν αυτά; Αυτά επικαλούνται οι κυβερνώντες για να φέρουν τη νομιμότητα σε παράνομα και ανήθικα πράγματα. Άλλωστε πόση νομιμότητα υπάρχει στο 30%, ούτε οριακή πλειοψηφία δεν υπάρχει στην κυβέρνηση. Το αποδεχτήκαμε. Καθημερινά ψηφίζονται νομοσχέδια που προσυπογράφουν την οικονομική, ηθική αφαίμαξή μας, την αφαίμαξη της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας μας. Το δεχτήκαμε και αυτό. Σκηνές βίας και ανομίας που συμβαίνουν στους συμπολίτες μας και συνανθρώπους μας. Το δεχτήκαμε. Δολοφονίες παιδιών από αστυνομικούς. Η απόλυτη έκθεση των πολιτών στις τράπεζες και οι εκβιασμοί. Το αποδεχτήκαμε. Τα σκάνδαλα που αποκρύφτηκαν και απόλυτη διαχείριση και εξάρτηση των ΜΜΕ από επιχειρηματίες, πολιτικούς, οικονομικούς παράγοντες. Η απίστευτη προπαγάνδα. Και αυτό το δεχτήκαμε. Η ανεργία και η βία, η ανομία και τα ψεύτικα διλήμματα που καταλήγουν στο επιφανειακό λογικό συμπέρασμα για τη σωτηρία. Αυτό κι αν το δεχτήκαμε. Οι προβοκατόρικες και φασιστικές διαδικασίες που επιχειρήθηκαν για να εδραιωθεί η δημοκρατία. Αυτό το ασπαστήκαμε! Δεν ξέρω αν υπάρχει περίπτωση να γίνει μια "επανάσταση". Όποτε ένας κλάδος απεργούσε, οι υπόλοιποι κλάδοι δυσανασχετούσαν γιατί το κέντρο ήταν κλειστό, δεν μπορούσαν να φτάσουν εγκαίρως στην εργασία τους. Αυτό είναι κάτι χειρότερο από την οπισθοδρόμηση. Είναι γνωστές οι φασιστικές ενέργειες της κυβέρνησης, η προχθεσινή πραξικοπηματικού χαρακτήρα παύση της εκπομπής της ΕΡΤ, το ιστορικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, οι ρουσφετολογικές προσλήψεις που είχαν γίνει στο ραδιομέγαρο της Μεσογείων, η λειτουργία της ΕΡΤ ως φωνή της εκάστοτε κυβέρνησης. Είναι πασίγνωστος ο ρόλος των εργατοπατέρων, των αφεντικών, των δειλών δεκτών, των εργαζομένων δημοσιογράφων σε δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση. Κράτος και επιχειρηματίες. Να τα αφεντικά! Οι πουλημένοι και ενίοτε πληρωμένοι δημοσιογράφοι, ξεπεσμένοι δημοσιογραφίσκοι που υπηρετούν συμφέροντα, θάβοντας αυτό που έχουν κληθεί να υπηρετούν: την αλήθεια και την έρευνα.
Υπάρχει και η πλειοψηφία των δημοσιογράφων που καίνε τα πατώματα των διαδρόμων από την ένταση της δουλειάς, που διακινδυνεύουν τη ζωή τους στα πεδία πολέμου, που είναι έκθετοι σε ακραίες καιρικές συνθήκες για να κάνουν την ανταπόκριση, οι αξιόλογοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι και τεχνικοί, αυτοί που υπηρετούν με πάθος το επάγγελμα και την αλήθεια, που διεισδύουν σε βάθος την πληροφορία και την μεταφέρουν άθικτη στο δέκτη, τον αναγνώστη, τον ακροατή. Το μόνο αφεντικό σε αυτή την περίπτωση είναι η αλήθεια και η συνέπεια. Η ΕΡΤ υπήρξε συνεπής σε ιστορικές στιγμές της ελληνικής κοινωνίας. Υπήρξε ζωντανή στη χούντα του '67, στον πολιτισμό, στην ανταπόκριση των εξελίξεων από όλο τον κόσμο. Τα ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου βραβεύτηκαν (στο εξωτερικό, φυσικά). Οι δημοσιογράφοι, οι αγγελιοφόροι των ειδήσεων, έχουν απίστευτη δύναμη στα χέρια τους και φαίνεται από τον αριθμό των ανθρώπων που στήριξαν τους εργαζομένους της ΕΡΤ, όλοι επώνυμοι και ανώνυμοι ταυτόχρονα. Ένα πλήθος που συμπαρασύρθηκε αυθόρμητα στην Αγία Παρασκευή αυτή την ώρα. Η παύση της ΕΡΤ είναι πρώτη είδηση στα ξένα ΜΜΕ που παρέχουν στήριξη στους δημοσιογράφους της ΝΕΤ που εκπέμπουν διαδικτυακά. Ο πρόεδρος της EBU καυτηριάζει την απόφαση της κυβέρνησης και δίνει σήμα εκπομπής στη δημόσια τηλεόραση μετά την παύση του σήματος. “When the microphone of a journalist is cut off, it’s like the voice of democracy being silenced. This has just been brutally done to 1,300 journalists – brutally in all senses because the Greek government has sent in the police to cut off a broadcaster and stop journalists from doing their job. That is the voice of democracy, the counterweight, a pressure group, that the government, the economic power is gagging”, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της EBU Jean-Paul Philippot. Τo γαλλογερμανικό κανάλι Arte μετέδωσε το δελτίο ειδήσεων και στα ελληνικά. Ενώσεις δημοσιογράφων και άνθρωποι του πολιτικού χώρου από το εξωτερικό, έσπευσαν να δηλώσουν συμπαράσταση. Καταλάβατε τώρα για ποιο λόγο η απομόνωσή μας είναι ανώφελη και ανούσια, γιατί η αντίληψη για ανώτερες φυλές είναι βλακώδης; Αρκεί ένα έναυσμα για την επανάσταση; Αρκεί το έναυσμα αυτό να έχει οικουμενική απήχηση και τα ΜΜΕ έχουν τη δύναμη αυτή. 2.656 εργαζόμενοι με πράξη νομοθετικού περιεχομένου μένουν στο δρόμο παράλληλα με χιλιάδες άλλους συμπολίτες τους που απολύονται καθημερινά.
Στην ΕΡΤ, η δική μου εμπειρία μου έμαθε τα πρώτα μου βήματα, τις πρώτες ανασφάλειες, τα πρώτα άγχη, τη γνωριμία μου με αξιόλογους συναδέλφους, εξαιρετικούς επαγγελματίες, απίθανους τεχνικούς, το απίστευτο συναίσθημα του "αέρα" και του μικροφώνου. Την ευκαιρία να συνομιλήσω με το Σπανό, το Φραγκούλη, τον Μπέζο και την τύχη να δίνω τη σκυτάλη στον Μανώλη Ρασούλη. Μου δίδαξε πολλά, είδα και έμαθα πολλά. Πήγα, είδα και πίστεψα και προσπάθησα να επιστρατεύσω τη φαντασία μου. Πρέπει να επιστρατεύσουμε την ηθική μας, την αξιοπρέπειά μας, την ανθρωπιά μας, τη φαντασία μας. Πώς αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε τα αίσχη, θα υπερασπιστούμε την ελευθερία. Πώς αλλιώς αγριεύουν οι άνθρωποι για να βρουν την ευτυχία.


"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου ..." Μπέρτολτ Μπρεχτ

To Euronews και οι Anonymous για την ΕΡΤ
Υπογράψτε εδώ για να μην κλείσει η ΕΡΤ.

Σαβίνα Γιαννάτου- Σμυρνέϊκο Μινόρε

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Μια αλήθεια, μια ιδέα, μια χαραμάδα ευτυχίας

...«Βγήκα στην Αλεξάντερπλατς. Ήμουν στο παλιό Ανατολικό Βερολίνο. Μπορούσα να το καταλάβω και χωρίς να δω το χάρτη. Ο παλιός υπαρκτός σοσιαλισμός περιέφερε το φάντασμά του στα πατήματα των ανθρώπων. Πώς ήταν δυνατόν μια τόσο φωτεινή ιδεολογία που οδήγησε στις πιο μεγάλες μάχες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, που ανέθρεψε τον Τσε, τον Αραγκόν, τον Νερούντα, τον Θεοδωράκη, να έχει τέτοια μουντά χρώματα. Να απορροφά τη ζωή μέσα στο γκρίζο των κτιρίων, των σκέψεων, των συναισθημάτων. Οι άνθρωποι στην ιστορία τους υπήρξαν δούλοι, τύραννοι, γενναίοι, ηλίθιοι. Γκρίζοι όμως είναι αλλιώς. Το να είσαι γκρίζος σημαίνει πως δεν έχει σημασία αν είσαι δούλος ή γενναίος ή ελεύθερος. Άρα και η ανάγκη να αλλάζεις τα πράγματα δεν υπάρχει. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός μετάλλαξε την ισότητα σε ομοιομορφία. Της έχτισε μάλιστα μνημεία. Τέρατα αρχιτεκτονικά που μέσα τους κατοικούσαν άνθρωποι. Μπλοκ Α. Τμήμα 3. Όροφος 4. Σύντροφος τάδε.»...
...«Οι δυο άντρες δεν τους έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, αν και αντικειμενικά ήταν εντυπωσιακοί. Ήταν απ' αυτούς που τους αποκαλούσε "τα παιδιά των κουστουμιών". Συλλέκτες πτυχίων και τίτλων, αδίστακτα τομάρια που αναπληρώνουν με τη φιλοδοξία ό,τι τους λείπει από εμπειρία και καλή πρόθεση. Μια νέα ράτσα ανθρώπων, χωρίς ευαισθησία, χωρίς κανόνες απ' αυτούς που περιγράφουν τα βιβλία του μάνατζμεντ. Μπορούσαν να μιλήσουν για την κοινωνία, αν αυτή ήταν πρόθυμη να ξεχάσει κάθε διάστασή της που υπενθυμίζει τον άνθρωπο και να γίνει ένα σωρό αριθμοί και δείκτες. Αυτή ήταν η κοινωνία γι' αυτούς. Το κοινό μιας διαφήμισης. Η πρόκληση να τη στρέψουν ενάντια στον εαυτό της, να φάει τις σάρκες της, να αλλάξει όχι για να εξελιχθεί αλλά για να ταιριάζει στην πρόβλεψή τους. Ακόμη και αν η πρόβλεψη ήταν απάνθρωπη, ανώμαλη, ανέφικτη. Έτσι και αλλιώς δε θα ζούσαν να τη δουν να εκδικείται. Ήταν αναλώσιμοι. Θα τους πετούσαν μόλις οι επόμενοι απ' αυτούς γίνονταν ακόμη πιο αδίστακτοι, ακόμη πιο πρόθυμοι.»...

Ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Βαξεβάνη «Ο άνθρωπος του Τείχους». Πάνε μόλις 24 χρόνια από την πτώση του Τείχους και 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο κόσμος, οι πολιτικοί, οι άνθρωποι βρίσκονται όλοι στη δίνη ενός παιχνιδιού που ούτε το λόγο ύπαρξής του γνωρίζουν καλά καλά ούτε και τους όρους του. Μπλεγμένοι όλοι σε ένα λαβύρινθο τρέλας, συνωμοσιολογίας, χυδαίας προδοσίας, ξεπλύματος ψυχής και χρημάτων, σε ένα βρώμικο παιχνίδι μυστικών υπηρεσιών. Μπορείτε να σκεφτείτε πόσα πράγματα δε γνωρίζουμε, πόσες συζητήσεις γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες, πόσους φακέλους με μίζες βρίσκονται στις τσέπες των κουστουμιών, πόση αλήθεια κρύβεται κάτω από μία ιδέα και πόση δύναμη υπάρχει κάτω από την καθοδήγηση και τη χειραγώγηση των μαζών –πολιτών -ανθρώπων. Μάλλον είναι τρομακτική η ανακάλυψη ότι είμαστε τόσο αδύναμοι για να προτάξουμε την αντίθεσή μας απέναντι στο καλά οργανωμένο σύστημα. Τη στιγμή αυτή συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μέρος του και κάποιοι έχουν φροντίσει για να μην μπορούμε να κινηθούμε έξω απ’ αυτό. Ακόμα κι αν ένας μάχιμος δημοσιογράφος κάνει σκοπό της καριέρας του και της ζωής του να προσεγγίσει την αλήθεια και να τη διαδώσει, δε θα του επιτρέψουν οι ανώτερες συνθήκες. Φευ! Ο Κώστας Βαξεβάνης φωτογραφίζει έναν Έλληνα πολιτικό ανώτατο στέλεχος κυβέρνησης πριν χρόνια, ο οποίος ανήκε στη Στάζι και δρούσε σύμφωνα με τις ιδέες της. Σήμερα, η Χρυσή Αυγή, αποτελεί ένα μόρφωμα που η εκπληκτική άνοδός του συμφέρει και εκπορεύεται από το πολιτικό σύστημα. Όταν θα έρθει η ώρα και δε θα τους είναι χρήσιμη το ίδιο θα την ξεράσει όπως την έβαλε στο παιχνίδι με ζηλευτή μαεστρία. Τι είναι η πραγματικότητα, ποια είναι η αλήθεια; Και η ευτυχία τι θέση έχει σε όλο αυτό το σύστημα;

«Θα αναρωτηθείς τι απ’ όλα αυτά που θα διαβάσεις είναι αλήθεια. Αναρωτήσου καλύτερα πόσα αγνοείς.»

Ένα εξαιρετικό άρθρο για το ρόλο της Χρυσής Αυγής

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Paisaje(Ibiza sunset mix)

Μπορείτε να πείτε άφοβα που σας μεταφέρει αυτό το τραγούδι, με το flamenco του, την κιθάρα του... Με τι έμπνευση γράφτηκαν τέτοιες μελωδίες και πόση δύναμη βγάζουν όταν φτάσουν στα αυτιά σου!
Απολαύστε το!

Klub Rider

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Τέλος εποχής


Είναι μια ήσυχη βραδιά απόψε, ίσα για να ακούσεις τις αναμνήσεις σχεδόν 7 χρόνων. Για μένα, μιας ζωής, πολύχρωμης και ποικιλότροπης. Πάλι, αυτά τα φώτα της πόλης, οι μυρωδιές και οι γειτονιές, τα βήματα σου που νομίζεις ότι χαράχτηκαν στα πεζοδρόμια, στα μέσα μεταφοράς, είσαι πλέον στην ιστορία της πόλης. Αυτά τα φώτα που πέφτουν πλέον βαριά κάτω απ' τον ουρανό, θαρρείς και επηρέασαν τους ρυθμούς και τους ανθρώπους της. Τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Αγρίεψαν οι καιροί, αγρίεψαν και οι άνθρωποι. Μια πόλη που διώχνει τα παιδιά της, μια χώρα που διώχνει τα παιδιά της. Προσπαθώ να μετρήσω που ακριβώς χωράει η ζωή 7 χρόνων, σε πόσες σακούλες. Οι κίτρινοι αυτοί τοίχοι που φιλοξένησαν χαρές, λύπες, αγωνίες, απογοητεύσεις, νίκες και ήττες, οι τοίχοι που μυρίζουν ακόμη την άχνα από τη ζωή γυμνώνονται. Μερικά πέταλα που ξεράθηκαν, φωτογραφίες που νοσταλγικά πάλιωσαν, κεριά που κάηκαν, όλες οι στιγμές σε ροζ μοσχοβολιστές σακούλες, δυο τρία γράμματα γεμάτα αισθήματα πολύτιμα και βαθιά, μερικές κάρτες και ένας πορτοκαλί φάκελος που με έφερε μέχρι εδώ. Μου υποσχέθηκε κάτι όνειρα, κάτι προσδοκίες που τώρα προσπαθώ να κολλήσω τα κομμάτια τους. Τώρα αλλού σε πάνε οι γραβατωμένοι, σου ορκίζονται όνειρα που τα ονομάζουν ΕΣΠΑ και τα σερβίρουν στην επαρχία. Είναι γιατί η πόλη εξανθρωπίστηκε και έρχεται η ώρα της επαρχίας, χωρίς ζωή, χωρίς αληθινή ανάπτυξη, χωρίς επαρκείς δομές και υποδομές, ικανά να θέλξουν τους ανθρώπους από μόνα τους. Στη χώρα συντελούνται εγκλήματα που άλλα δε βλέπουμε και άλλα γίνονται μπροστά στα μάτια μας και σιωπάμε. Αυτά τα εγκλήματα γιγαντώνονται στις πόλεις και ειδικά στην πόλη μου, την κάνουν ανυπόφορη, τρομακτική, δημιουργούν σκιές ανθρώπων που περιφέρονται στα σκουπίδια, στους δρόμους, στα παγκάκια, το σώμα τους απόλυτα εμφανές στους καιρούς, στα άστρα και τον ήλιο. Στην ελληνική επαρχία, οι σκιές κυνηγούν το νεοπλουτισμό, επαναφέρουν τον τοπικισμό και προσποιούμενες τις καθωσπρέπει μορφωμένες πάνε μπρος ολοταχώς για τα i-phone, ο Σαμαράς θα τους τα φέρει, μην ξεχνιόμαστε.
Φεύγω λυπημένη, απογοητευμένη για τους ανθρώπους που με απογοήτευσαν, για τους καιρούς που με πρόδωσαν, για τα φώτα που αγάπησα και παίρνουν άλλη όψη, ευτυχισμένη και περήφανη για παιδιά που δημιούργησα, για τους δεσμούς που ανεξίτηλα κλείδωσαν στην ψυχή μου. Είμαι μικρή ακόμα για να βλέπω αποκλειστικά ματωμένες ψυχές, σκυθρωπά κεφάλια, σωρούς από ψεύτικες, εικονικές ρουτίνες που ονομάζουν ζωή, χωρίς προορισμό, αλήθεια και χαμόγελο. Είμαι μεγάλη πια για να αρνούνται να με κοιτούν στα μάτια με διάρκεια χρόνου και να νοιάζονται μόνο για τη δική τους εξιλέωση. Ποιος είναι ο προορισμός μας, ο τόπος που ανήκουμε, εκεί όπου η ψυχή έρχεται στη θέση της. Είναι ένας αόριστος τόπος, είναι όπου υπάρχει η πολλή αγάπη. Η αγάπη που σπανίζει να δίνεται απλόχερα, αβίαστα και χωρίς αντάλλαγμα. Μάλλον αυτός είναι ο προορισμός μας, το ταξίδι μας για την ευτυχία. Λίγα ανέμελα καλοκαίρια που έφυγαν ανεπιστρεπτί, γέλια που ηχογραφήθηκαν βροχερές και ηλιόλουστες μέρες, μερικά ποτηράκια με αγαπημένα ποτά που καταναλώθηκαν με αίμα και νερό. Φωτογραφίες που βάφτισαν τις γκριμάτσες και τα συναισθήματά μας με εικόνα, τις ατέλειωτες ώρες που ο δείχτης κυλούσε πάνω από σελίδες και γράμματα, η στιγμή που άκουσες το όνομά σου να εκφωνείται και έδωσες τη σπουδαιότερη χειραψία, η φωνή από το ακουστικό που σε προσλαμβάνει και εκείνη που σε απολύει, η μορφή απέναντι που σε ενημερώνει ότι δε θα πληρώνεσαι, οι φορές που ο δρόμος έγινε η ζωή σου με μια βαλίτσα στο χέρι όλο προσμονή, οι αίθουσες που γέλασες, συγκινήθηκες, τρόμαξες, οι σκηνές που σε συγκλόνισαν για την ένταση και το ήθος, τα έδρανα που μυρίζουν καύση, οι δρόμοι που σηκώνουν ανθρώπους, αυτοκίνητα, την ίδια μας την ύπαρξη, γειτονιές που εκπλήσσουν, οι νύχτες που ανοίγουν οι ψυχές και η ευχή να μιλούσα στα μάτια αντί για τη φωνή, οι φόβοι που ανακουφίζονται και τα χέρια που σφίγγουν, οι συνεργάτες που σε συγκίνησαν και σε οδήγησαν στο ιδανικό της δημιουργίας, πόδια και χέρια σε απόλυτη αρμονία, στην έξαρση του ρυθμού που λατρεύεις. Είναι τόσα, τόσα... Σ' ακολουθούν πάντα και δε χωρούν πουθενά. Είναι στον αέρα που αναπνέεις, στον ουρανό που κοιτάς με την ευχή όλα να είναι καλύτερα και η αρχή για την ευτυχία...

Ένα τραγούδι, ο τίτλος, Η Ευτυχία

Yasmin Levy, La Alegria

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

The moon asked the crow

CocoRosie

Καλησπέρα με μια ωραία μουσική πρόταση! Αξίζει να ακούσετε κομμάτια από το γκρουπάκι των αδερφών Bianca και Sierra Casady. Έχει πολύ ενδιαφέρον! Καλή ακρόαση!

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

Κ.Π. Καβάφης


Για όλους όσους ψάχνουν την Ιθάκη τους!

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Γυναίκα

Στη Σαουδική Αραβία οι γυναίκες δεν έχουν αποκτήσει το δικαίωμα να συμμετέχουν στις εθνικές εκλογές. Σε πολλές γωνιές του πλανήτη, το γυναικείο σώμα γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης, εμπορίας και βίας. Η γυναίκα έχει μετατραπεί σε μια όρθια μάζα από χαρακτηριστικά ανθρώπου, χωρίς ψυχή, αισθήματα και δικαιώματα. Η σημερινή ημέρα οφείλει την επέτειό της στη γερμανίδα ακτιβίστρια Clara Zetkin. Στις 8 Μαρτίου του 1857, γυναίκες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας της Ν. Υόρκης εκδήλωσαν διαμαρτυρία προκειμένου να πετύχουν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Αλλά αυτά ανήκουν μάλλον στην εγκυκλοπαίδεια. Η ιστορία και η εξέλιξη του κόσμου δείχνει ότι η γυναίκα έπρεπε να αιτηθεί το δικαίωμα. Ό,τι κι αν ακολουθούσε αυτό. Το δικαίωμα στη μόρφωση, στη διαμόρφωση της πολιτικής εκπροσώπησης, στην εργασία, την επιλογή εν τέλει. Ο παγκόσμιος γυναικείος πληθυσμός είναι χωρισμένος. Η γυναίκα της Δύσης, της Ανατολής, του Τρίτου κόσμου, του Χριστού και του Μωάμεθ, του άνδρα, του παιδιού, της εργασίας, του σπιτιού. Ακόμα και στις επαρχίες της λεγόμενης Δύσης, επικρατεί η αντίληψη που θέλει τη γυναίκα κυρία του σπιτιού, να μην προκαλεί με την εμφάνισή της, να κρατά χαμηλό προφίλ. Πόσες φορές έχουμε ακούσει την κατάπτυστη δικαιολογία για το βιασμό γυναικών ότι "προκάλεσε", "φορούσε μίνι ή μπλούζα με βαθύ ντεκολτέ". Οκτώ χρόνια αναμένουν για την εκδίκαση της υπόθεσής τους, τέσσερις τουρίστριες που βιάστηκαν από τον ίδιο άντρα. Η δικηγόρος του είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, γυναίκα και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και γυναίκα και γυναίκα και γυναίκα. Με ενστάσεις και αναβολές έχει καταφέρει να καθυστερήσει την εκδίκαση των υποθέσεων.«Είναι σαν να μην υπάρχει από την πλευρά του ελληνικού δικαστικού συστήματος σεβασμός για τα θύματα σεξουαλικής βίας ή την προάσπιση της δικαιοσύνης γενικότερα. Από την άλλη, δεν εκπλήσσομαι, ιδιαίτερα με όλα αυτά που γίνονται στην Ελλάδα αυτές τις ημέρες αλλά και με αυτά που είδα σχετικά με τη λειτουργία του συστήματος αμέσως μετά την επίθεση που δέχθηκα», δηλώνει ένα από τα θύματα της συγκεκριμένης υπόθεσης σεξουαλικής βίας. Σε όλο τον κόσμο, πολλές γυναίκες υφίστανται το βιασμό, την αντρική βία ή τη σεξουαλική βία με όποιο τρόπο και αν εκδηλώνεται, χωρίς ποτέ να βρουν τη δικαίωση ή τη λύτρωση μέσω της τυπικής άσκησης του νόμου.
Ακόμα, λοιπόν και στη Δύση οι κακόφημες πλατείες των μεγαλουπόλεων γεμίζουν με δείγματα του trafficking, γυναίκες εγκλωβισμένες στο τακούνια και τις στενές φούστες τους, τόσο για να προσελκύσουν πελάτες, με σώματα που στέκονται στα τρυπήματα, την ηρωίνη και τις ουσίες. Γειτονιές που ασφυκτιούν από μάζες σωμάτων που εμπορεύονται, ακανόνιστες καταγωγές που καταλήγουν στην πορνεία και την πώληση με αντάλλαγμα λίγα ευρώ ή δολάρια στους διακινητές και όσους επέτρεψαν τη διακίνηση της σάρκας τους. 
Σε χώρες της Ασίας και του θρησκευτικού φανατισμού οι γυναίκες γίνονται θύματα του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Ο βιασμός μιας γυναίκας θεωρείται αμαρτία την οποία προκάλεσε η ίδια και πρέπει να τιμωρηθεί. Εκτός του ψυχικού και σωματικού εκμηδενισμού από το βιασμό, υπόκειται σε σειρά βασανιστηρίων στο σώμα και αναπόφευκτα και την ψυχή λόγω προσβολής της τιμής του άνδρα της. Στις περιπτώσεις αυτές, οι νόμοι της θρησκείας συνηγορούν στην παραδειγματική τιμωρία της. Οι επιλογές για εργασία, μόρφωση, δημόσια συναναστροφή είναι αντρικό προνόμιο. Η επιλογή συντρόφου είναι δεδομένο ότι δεν ανήκει στην ίδια. Στο Αφγανιστάν η μπούργκα καλύπτει το γυναικείο σώμα πλήρως ναι, ακόμα και τα μάτια, ενώ ο κίνδυνος της εκτέλεσης πρωτοστατεί για όσες κυκλοφορήσουν δημόσια χωρίς αυτήν. 
Υπάρχουν γυναίκες σε χώρες τούτου του κόσμου που ζουν με το φόβο. 140 εκ. από αυτές παγκοσμίως, έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή. "Φοβήθηκα να πω όχι", λέει ένα κορίτσι της Κένυας. 
Η Αΐσα Μοχαματζάι είναι το κορίτσι από το Αφγανιστάν που έγινε γνωστό μέσα από το φακό του περιοδικού Time. Στα 12 της ο πατέρας της την ανάγκασε να παντρευτεί πουλώντας τη προκειμένου να ξεπληρώσει τα χρέη του. Ζώντας 6 χρόνια απόλυτης βίας στο σπίτι του συζύγου της από την οικογένειά του και ενώ δεν τον είχε δει ποτέ της λόγω απουσίας του, αποφάσισε να δραπετεύσει για να ξεφύγει από τον εξευτελισμό και τη βία, καταφεύγοντας σε ένα βουνό. Αργά ή γρήγορα ο σύζυγός της επιστρέφοντας, τη βρήκε και για να την τιμωρήσει για το διασυρμό του, εξάντλησε όλη του βαρβαρότητα κόβοντάς της τη μύτη και τα αυτιά. Σήμερα η Αΐσα ζει στην Αμερική και πριν 3 μήνες υποβλήθηκε σε προσθετική πλαστική επέμβαση δείγμα, μιας κτηνώδους νοοτροπίας που οδηγεί σε κτηνώδεις πράξεις εκμηδενίζοντας την έννοια του ανθρώπου. «Αυτό που συνέβη είναι μέρος του εαυτού μου, μέρος της ζωής μου και θα το κουβαλάω για πάντα. Πρέπει να ζήσω και πρέπει να ερωτευθώ. Δεν φοβάμαι πλέον», έχει δηλώσει η ίδια. 
Στο δυτικό κόσμο, η γυναίκα προσπαθεί ακόμα να βρει το ρόλο της. Δε θα έπρεπε να προσπαθήσει για να τον βρει. Βρίσκεται μπερδεμένη κάπου ανάμεσα στα ρουζ και τις γόβες, τα τσιγάρα και τις στραφταλιζέ φωτογραφίες και ενώ η κρίση δυσχεραίνει τις υποσχέσεις διεκδίκησης των ρόλων. Μάνα, σύζυγος, εργαζόμενη, γκόμενα, φίλη, γυναίκα. Μα πρωτίστως άνθρωπος. Το μόνο της δικαίωμα είναι ότι δεν έχει το δικαίωμα να αποδείξει τίποτα σε καμιά κοινωνία. Είναι το γυναικείο μυαλό σε ένα γυναικείο σώμα με στήθος και καμπύλες και μήτρα, αυτό που γεννά και τροφοδοτεί τη ζωή και ανάμεσά της και τους άντρες. Είναι ό,τι ορίζει το σώμα και η ψυχή της.

Απολογισμός της μοναξιάς

Σπασμένες μέσα μου εικόνες ανταπόκρισης,
ρήμαγμα μέσα σε ξένες αγκαλιές
απελπισμένο κρέμασμα από λαγόνια ξένα.
Πέσιμο εκεί που μοναχά η μοναξιά οδηγεί:
να υποτάξω ακόμη και το πνεύμα μου,
να το προσφέρω σαν την έσχατη υποταγή.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Για τη μοίρα μας

Μπροστά στη θλίψη, το χαμό, την απώλεια του ανθρώπου όλα φαίνονται και είναι μικρά και ανούσια. Όταν ένας νέος πεθαίνει όλα είναι ανούσια, όταν πεθαίνει ένας νέος χάνεται και μια σπιθαμή ελπίδας, μια ευκαιρία στην κοινωνία να αλλάξει το ρου της, τη μοίρα της. Έτσι μάλλον πιστέψαμε, ότι αυτή είναι η μοίρα μας. Να υμνούμε τον Κολοκοτρώνη, να περηφανευόμαστε για την Ακρόπολη και το Σωκράτη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον εμφύλιο πόλεμο, έπειτα να γεμίζουμε τις πλατείες με αφορμή τις ομιλίες του Παπανδρέου, να αγγίξουμε λίγο από το όνειρο του νεοπλουτισμού και μας βρήκαν και την εξήγηση. Βρισκόμαστε στο κέντρο του κόσμου, στο κέντρο του χάρτη, της υδρογείου,  είμαστε ο ομφαλός της γης, πάνσοφοι και μοναδικοί και με τόση ιστορία πίσω μας, φτιάξαμε και το brand name. Αλλά, νομίζω ότι και η κοινωνιολογική κουβέντα παύει να έχει ενδιαφέρον, όταν η ρήσεις για επανάσταση καταντούν γελοίες (ούτε τη γνώμη μας δεν μπορούμε να πούμε σε αυτή τη χώρα), οι φασίστες ξαναχτυπούν μετά τις υποσχέσεις για μεταπολίτευση (πάντα σιγόβραζε η Ελλάς μας στη φωτιά της φασιστικής αντίληψης), μερικοί άθλιοι νεοέλληνες, που μετέφεραν το νεοπλουτισμό στην ψυχή τους, αγιοποίησαν τους εγκληματίες που στρέφονται κατά των ανθρώπων και λειτουργούν κράτος εν κράτει. Αλήθεια, δε συγκρούονται με τη θρησκευτική πίστη τους, που τους διδάσκει να αγαπούν το συνάνθρωπο; Όταν οι νέοι βιώνουν τη μοίρα της χώρας, την κατάρα της εποχής, την ανεργία, την υποκρισία, την ανοχή στο ψέμα και τη μισαλλοδοξία και τη μεγαλύτερη αποτυχία τους, την πίστη ότι αυτή είναι η μοίρα τους. Και ανέθεσαν το χειρισμό της σε υποψίες πολιτικών, φαντάσματα της ιδέας του ηγείν, μάσκες υποσχέσεων και αλήθειας. Άλλωστε με σηκωμένα τα χέρια, σαν να αγκαλιάζουν το πλήθος που αλαλάζει στη θέα τους, οργανώνουν συνέδρια για το σχεδιασμό των κινήσεων του κόμματος, τo μελλοντικό τους επικοινωνιακό πλαίσιο, άλλοι ποντάρουν στη μαγκιά τους, αξιώνουν την επιβράβευσή μας για το σκληρό έργο τους και εμφανίζονται ως καπετάνιοι στη φουρτούνα. Μα πιο τρομαγμένοι δεν υπάρχουν. Οραματίστηκαν να είναι περήφανα μέλη αυτής της καταστροφικής μοίρας και όχι ηγέτες της αλλαγής της, παρατηρητές της ιστορίας που πιστεύουν ότι κάποια στιγμή θα τους μνημονεύσει κιόλας. Μπορεί και να τους μνημονεύσει, άλλωστε μερικοί υπερπάτριδες ξεκίνησαν τη διδαχή της, γιατί να μην προχωρήσουν και στη συγγραφή της. Έχω βαθιά πεποίθηση ότι κινδυνεύουμε από εμάς τους ίδιους, από τη λάθος ερμηνεία του ριζικού μας, από κανένα πολιτικό, από κανένα μετανάστη ή αλλοδαπό, από καμιά διεθνή αγορά. Φοβάμαι εμάς, το σημείο στο οποίο φέραμε τους εαυτούς μας, την κοινωνία μας, τους συνανθρώπους μας και όλο τον κόσμο, γιατί και αυτός από ανθρώπους αποτελείται. Σε όλο τον κόσμο πεθαίνουν άνθρωποι, παιδιά, στον Τρίτο Κόσμο δεν υπάρχει η έννοια της στοιχειώδους ανάγκης γιατί οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την ικανοποίησή τους, αλλού οι γυναίκες ισοτιμούν με τα ζωύφια στο όνομα του μεγάλου θεού και άλλες χώρες βιώνουν μορφές φασισμού μέσα από την εργασία και την καθημερινότητα. Στην προηγμένη χώρα μας, ο στρατηγός άνεμος πήρε την εκδίκησή του με την περασμένη νεροποντή, η νεκρή γυναίκα πήρε την απάντησή της στο "γιατί" του θανάτου της, όπως και οι δυο νέοι που χάθηκαν. Φύση και μοίρα. Τι είναι αυτό που χωρίζει τον Τρίτο Κόσμο από τη Δύση; Τελικά όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στη μοίρα και όλοι την επικαλούνται με διαφορετικούς τρόπους. Μαγγανείες, πίστη στις υποσχόμενες χίμαιρες. Ο κόσμος παίρνει μια ντροπιαστική όψη που δύσκολα θα αποδέχονταν οι άλλοι καιροί. Αφού υπάρχει ο στρατηγός άνεμος, μας παίρνει όπου πάει, θέλουμε δε θέλουμε...

Και καλό μας μήνα!

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Lullaby

Goran Bregovic

Υπάρχουν μερικές μουσικές που όταν τις ακούς αφήνεις την ψυχή σου, οι χτύποι σου ενώνονται με τη μελωδία της φύσης, το ρυθμό που πλησιάζει και βυθίζεται ο ήλιος στον ορίζοντα. Και το Lullaby είναι μία από αυτές...

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Όαση στο αυτί


Olvidate
Όταν η Buika και η Yasmin Levi συναντιούνται σε ένα τραγούδι ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός!

Yasmin Levi- La Alegria

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Ο νέος μύθος της αιώρας

Κάποιος τρελός ρομαντικός κρέμασε στην αυλή του σπιτιού του μια αιώρα, για τις στιγμές που θα κλείνει τα μάτια του και θα αποχαιρετά μαζί με τα τζιτζίκια και το ηλιοβασίλεμα τη μέρα που φεύγει, για να αποτάξει μαζί με ένα ποτήρι κρασί τις μικρές αυτοκτονίες της καθημερινότητας. Τις ακροβασίες ανάμεσα στον εαυτό του και τους συμβιβασμούς του έξω από αυτόν.
Για τα νανοδευτερόλεπτα που χρειάστηκε να περάσουν χωρίς απόφαση και σιγουριά και κατέληξαν στο συμβιβασμό και την άχρωμη προσπέλαση όσων τον κάνουν να χαμογελάει. Τα σκοινιά της αιώρας μπερδεύονται με τον αέρα, μαζί και τα μακριά μαλλιά του θεού της μέθης και της τρέλας, λίγη από την μυρωδιά της αρμύρας που ξέμεινε στην εποχή του τρύγου και ο αγέρας την έφερε πίσω πάλι, προδίδοντας το μυαλό και την ανάγκη. Λίγη από τη δική του ανάγκη για να φέρει πάλι όσα λαχταρά η νιότη και η μυρωδιά της βροχής. Γονιμότητα και φρεσκάδα. Γεύεται τα λαχταριστά παιδιά της γης, που γέννησε από το ράντισμα των δικών του καρπών χωρίς λίπασμα, με το νερό και την τσάπα, η μαγεία της γης να μετατρέπει το ξερό χορτάρι στο  πράσινο των καρπών της, μια άλλης μορφής μήτρα που πάντα τον συγκλόνιζε.
Googlάρει για να βρει το δρόμο, ξέχασε πώς να πάει. Έχει χρόνια να τρέξει στους αγρούς, να μαζέψει μαργαρίτες, να μυρίσει την άνοιξη, να δοκιμάσει τη ρώγα του σταφυλιού και να αποφανθεί για την ώρα του τρυγητή. Τις μέρες που με μαγεμένο το μυαλό δίνει στους χειμώνες το γλυκό κάψιμο του ουρανίσκου, τα αρώματα από τις ποικιλίες, τη μέθη και την υπομονή του τρύγου. Και η παρέα που δοκιμάζει πρώτη στα σοκάκια, εκείνη που ωρίμασε για να περάσει από το γάλα στο κρασί. Σ’ εκείνο το κορίτσι που μπέρδεψε το λοβό του με μια ρώγα, ο πιο αληθινός εαυτός, ένα μείγμα από ανθρώπους, ορίζοντες και αεράκια, από αυτά που τον γυρνούν στο χαμένο χρόνο. Το ρίσκο της λήθης και το δικαίωμα της μνήμης.
Η «καλημέρα» που άνοιξε τη μέρα με χαμόγελο και ζωντάνια, η γειτόνισσα που πέρασε για την καθιερωμένη ανταλλαγή προϊόντων. Αναγνωρίζει τα ίχνη από τα παπούτσια του, την αγωνία του, να μυρίσει δυόσμο και βασιλικό τα ήρεμα μεσημέρια που διοικούν οι κιθάρες των τζιτζικιών και κάποτε οι γλάροι. Ξανασυναντά το πρώτο ερέθισμα για την αιώρηση ανάμεσα στην ευτυχία και την ελευθερία. Τρέχει για να πιάσει το ουράνιο τόξο και να συγκρατήσει την αγνότερη μυρωδιά που τον έχρισε με ζωή και με την ευλογία να μην ξεχνά ποτέ την αιώρηση αυτή. Τα κλειστά μάτια τρέμουν από την αγωνία για το ρίσκο.
Τα χέρια μοσχοβολούν τριαντάφυλλα και τη γεμάτη γεύση του ώριμου σταφυλιού, με αυτά την κράτησε σφιχτά περπατώντας ξυπόλητος στην άμμο και η νύχτα πήρε τις υποσχέσεις και τα μυστικά, η μουσική της φύσης, σαν να υπάκουαν όλα στο «ντο-ρε» της στιγμής, η απόλυτη αρμονία σώματος και φύσης. Από τα μάτια πέρασε στον ορίζοντα όταν ο ήλιος έδυε και τα μάτια του δακρυσμένα, άνοιξαν, την ώρα που και ο δικός του ήλιος έδυε. Η αιώρα συγκράτησε το μυαλό σε όσα ήρθαν για να περάσουν όλα στη λησμονιά της επόμενης αδυσώπητης μέρας, όσα η πόλη ονειρεύτηκε για το νέο άνδρα και όσα η μικρή πατρίδα του, τον μεγάλωσε και τον δίδαξε και τώρα οι καιροί τον φέρνουν πάλι πίσω σ’ αυτήν κουβαλώντας τα gadgets της εποχής…

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Ήλιος ο Πρώτος


 
ΕΤΣΙ ΣΥΧΝΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΩ ΠΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑ
ΜΕΓΑΛΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ.
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΕΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ






Ι

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Στον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.
Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί
Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.

Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ' όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.

II

ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος
Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους
Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά
Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας
Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές
Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα
Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ' αυτιά του
Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του
Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης
Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ' τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!

Έρχονται σιγανές βροχές ραγδαία χαλάζια
Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά
Που μελανιάζει στα βαθιά μ' αγριεμένα κύματα
Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών

Όμως και πίσω απ' όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια
Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου

Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος

Όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.

III

Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες
Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές

Ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες
Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο

Άπλωσε μια πρασιά στοργής
Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του
Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες
Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι
Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος

Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη
Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.

Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα

Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά

Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα

Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε

Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα

Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

IV

Πίνοντας ήλιο κορινθιακό
Διαβάζοντας τα μάρμαρα
Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες
Σημαδεύοντας με το καμάκι
Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά

Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει
Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται
Ν' ανοίγει.

Πίνω νερό κόβω καρπό
Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου
Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς
Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου
Φεύγω με μια ματιά

Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται
Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.

V

Ποιο μπουμπούκι ακόμη ανέραστο απειλεί τη μέλισσα
Ο άνεμος βρίσκει μια παρέα φυλλώματα κυματιστά

Η στεριά σκαμπανεβάζει

Στον αφρό των χόρτων οι μουριές ανοίγουν τα πανιά

Το τελευταίο ταξίδι μοιάζει με το πρώτο πρώτο.

Ω να σπάσουν οι πέτρες να λυγίσουνε τα θυμωμένα σίδερα
Ο αφρός να φτάσει ως την καρδιά ζαλίζοντας τα θεριεμένα μάτια
Η θύμηση να γίνει ένα κλαδάκι δυόσμου αμάραντο
Κι από τη ρίζα του να ορμήσουν άνεμοι γιορτής
Εκεί να γείρουμε το μέτωπο
Τ' αστραφτερά μας πράγματα να 'ναι κοντά
Στην πρώτη απλοχεριά του πόθου
Η κάθε γλώσσα να μιλεί την καλοσύνη της ημέρας
Ήμερα να χτυπάει στις φλέβες ο παλμός της γης.

VI

Χτυπήσανε τη μέρα σε καλή μεριά

Ξύπνησε το νερό μέσα στο χώμα

Κρύα φωνή νεογέννητη

Που σμίγει από μακριά τη γειτονιά των βρύων.

Με χάδι από λιοτρόπι δε φοβάται
Το περιβόλι μήπως βγει στην άβυσσο
Χέρι με χέρι παν οι ερωτευμένοι
Όταν χτυπάνε οι καμπάνες του ήλιου.

Υγεία ηχώ φοράδα
Πέταλο και φτερό πλαγίας
Σύννεφο και χορτάρι αθέριστο
Γλαυκές οργιές ανέμου.

Λοξά τ' ανήλικα πουλιά
Παν να σημάνουν άνοιξη στα σύννεφα
Κι όσα η χαρά ποτές δεν ονομάτισε
Τώρα διψούν την ευτυχία του κόσμου.

Δίψα του κόσμου η αντρική στολή σου πάει
Θα πας να βρεις τη θηλυκή σου κοίτη
Αναποδογυρίζοντας ένα λιβάδι
Έναστρο που του φύγαν οι ανεμώνες.

VII

Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι

Στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα

Ιδρώνει ο ήλιος τρέμει το νερό

Φωτιάς σουσάμια σιγοπέφτουνε

Στάχυα ψηλά λυγίζουνε τον μελαψό ουρανό.

Με χείλια μπρούντζινα κορμιά γυμνά
Τσουρουφλισμένα στο τσακμάκι του οίστρου
Εε! εε! Τραντάζοντας διαβαίνουν οι αμαξάδες
Στο λάδι της κατηφοριάς τ' αλόγατα βουλιάζουν
Τ' αλόγατα ονειρεύονται

Μια πολιτεία δροσερή με γούρνες μαρμαρένιες
Ένα τριφύλλι σύννεφο έτοιμο να χυθεί
Στους λόφους των λιγνών δέντρων που ζεματάν τ' αυτιά τους
Στα ντέφια των μεγάλων κάμπων που χοροπηδάν τις
καβαλίνες τους.

Πέρα μες στα χρυσά νταριά κοιμούνται αγοροκόριτσα
Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά
Στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει
Απ' τη μασχάλη τους γλυκά στάζει το μοσχοκάρυδο
Κι η άχνα πιωμένη με βαριές χτυπιές παραπατά
Στην αζαλιά στην έλισσα και στη μοσκοϊτιά!

VIII

Έζησα τ' όνομα το αγαπημένο
Στον ίσκιο της γιαγιάς ελιάς

Στον ρόχθο της ισόβιας θάλασσας.

Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πια
Με τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνη
Στο κατώφλι της έρχονται χλωρά κορίτσια
Τα χείλια τους κατάγονται από την αυγή
Τα μαλλιά τους ξετυλίγονται βαθιά στο μέλλον.

Έρχονται χελιδόνια τα μωρά του ανέμου
Πίνουν πετούν να πάει μπροστά η ζωή
Το φόβητρο του ονείρου γίνεται όνειρο
Η οδύνη στρίβει το καλό ακρωτήρι
Καμιά φωνή δεν πάει χαμένη στους κόρφους τ' ουρανού.

Ω αμάραντο πέλαγο τι ψιθυρίζεις πες μου

Από νωρίς είμαι στο πρωινό σου στόμα
Στην κορυφήν όπου προβάλλ' η αγάπη σου
Βλέπω τη θέληση της νύχτας να ξεχύνει τ' άστρα
Τη θέληση της μέρας να κορφολογάει τη γη.

Σπέρνω στους κάμπους της ζωής χίλια μπλαβάκια
Χίλια παιδιά μέσα στο τίμιο αγέρι
Ωραία γερά παιδιά που αχνίζουν καλοσύνη
Και ξέρουν ν' ατενίζουν τους βαθιούς ορίζοντες
Όταν η μουσική ανεβάζει τα νησιά.
Χάραξα τ' όνομα το αγαπημένο
Στον ίσκιο της γιαγιάς ελιάς
Στον ρόχθο της ισόβιας θάλασσας.

ΙΧ

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
Βαθύ γαρίφαλο ακρωτήρι
Το χέρι σου έφευγε με το νερό

Να στρώσει νυφικό το πέλαγος
Το χέρι σου άνοιγε τον ουρανό.

Άγγελοι μ' έντεκα σπαθιά
Πλέανε πλάι στ' όνομά σου
Σκίζοντας τ' ανθισμένα κύματα
Κάτω μπατέρναν τα λευκά πανιά

Σ' απανωτές σπιλιάδες γραίγου.

Μ' άσπρα τριανταφυλλαγκάθια
Έραβες φιόγκους προσμονής

Για τα μαλλιά των λόφων της αγάπης σου
Έλεγες: Η χτενίστρα του φωτός

Είναι πηγή στη γη που διασκεδάζει.

Κλέφτρα σαΐτα σκάνταλο του γέλιου
Ω εγγονούλα της γρια-λιακάδας

Μέσ' απ' τα δέντρα πείραζες τις ρίζες
Άνοιγες τα χωνάκια του νερού

Ραβδίζοντας της λησμονιάς τα τζίτζιφα.

Ή πάλι νύχτα μ' άσωτα βιολιά
Μέσα στους μισοχαλασμένους μύλους
Κρυφομιλούσες με μια μάγισσα
Στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη
Που ήταν το ίδιο το φεγγάρι.

Φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί
Αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα
Για το δικό σου το χατίρι
Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
Βαθύ γαρίφαλο ακρωτήρι.

Χ

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
Κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο
Ποδιά με σταυρωμένες άγκυρες
Μπράτσο του πεύκου γλώσσα του ψαριού
Αδερφάκι του σύννεφου!

Κοντά σου είδες ν' ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλο
Άκουσες να σφυρίζει ένα καλάμι
Τα πιο γυμνά τοπία που γνώρισες
Τα πιο χρωματιστά

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου
Ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο
Και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.

Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη

Το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς

Το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου
Αλλά και τ' αγριοχαμόγελο

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων

Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς
Εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα
Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού
Εκεί που τ' άστρα προμηνούν τη θύελλα.

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
Χαϊμαλί τρελό σαγόνι πεισματάρικο
Παντελονάκι αέρινο
Στήθος του βράχου κρίνο του νερού
Μορτάκι του άσπρου σύννεφου!

XI

ΝΑΥΤΑΚΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΟΛΙΟΥ

Με όρτσα ψυχή με άρμη στα χείλια
Με ναυτικά και με σαντάλια κόκκινα
Σκαλώνει μες στα σύννεφα
Πατάει τα φύκια τ' ουρανού.
Η αυγή σφυρίζει στην κοχύλα της
Μια πλώρη έρχεται αφρίζοντας
Άγγελοι! Σία τα κουπιά
Ν' αράξει εδώ η Ευαγγελίστρια!

Κάτω στη γη πως καμαρώνει το αρχοντολόι του περβολιού!
Όταν γυρίζει ο αλάδανος το αχτένιστο κεφάλι του
Οι χαβούζες ξεχειλίζουνε
Κι η Ευαγγελίστρια μπαίνει

Γυμνή σταλάζοντας αφρούς με αστερία στο μέτωπο
Με αγέρι μοσχοκάρφης στα λυτά μαλλιά
Κι ένα καβούρι που τρικλίζει ακόμη στον ηλιοκαμένον ώμο της!

-Νονά των άσπρων μου πουλιών
Γοργόνα Ευαγγελίστρα μου!

Τι μπάλες θαλασσιά γαρούφαλα ρίχνουν στο μόλο τα κανόνια σου
Πόσες αρμάδες κοχυλιών βουλιάζουνε οι φωτιές σου
Και πως λυγάς τις φοινικιές όταν τρελαίνεται ο γαρμπής
Και σούρνει άμμους και βότσαλα!

Περνάν οι ελπίδες μες στα μάτια της
Με βάρκες από σουπιοκόκαλο
Στα τρία δελφίνια που χοροπηδούν
Πίσω της φλοκωτές παντιέρες ανεμίζουνε!
-Αχ με τι βιόλες με τι πασχαλιές
Θα κάρφωνα έλεος μιαν ευχή στα στήθια σου
Να όριζες άλλο ριζικό μου εμένα!

Δεν την αντέχω τη στεριά

Δε με βαστάνε οι νεραντζιές

Δώσε να πάω για τ' ανοιχτά με μπαλωθιές και σήμαντρα!

Γρήγορα Παναγιά μου γρήγορα

Κιόλας ακούω τραχιά φωνή ψηλά πάνω απ' τις ντάπιες

Χτυπάει χτυπάει στις χάλκινες αμπάρες

Χτυπάει χτυπάει κι αντρειεύεται

Στράφτουν σαν ήλιοι τα τσαπράζια της
Αχ και προστάζει -δεν ακούς;-
Αχ και προστάζει: η Μπουμπουλίνα!

Κι η Παναγία χαίρεται η Παναγία χαμογελά
Το πέλαγο έτσι που κυλάει βαθιά πόσο της μοιάζει!
-Ναι βρε κεφάλι αγύριστο
Ναι βρε ναυτάκι του περιβολιού
Στον ύπνο σου προσμένουν τρία τρικάταρτα!

Τώρα με ψάθα γυριστή και με σαντάλια κόκκινα

Μ' ένα σουγιά στο χέρι

Πάει το ναυτάκι του περιβολιού

Κόβει τα κίτρινα σκοινιά

Λασκάρει τ' άσπρα σύννεφα

Η αυγή σφυρίζει στην κοχύλα της

Μπαρούτι σκάει στα όνειρα

Λαμπρή στα φύκια τ' ουρανού!

XII

Μισοβουλιαγμένες βάρκες
Ξύλα που πρήζουνται με απόλαυση
Άνεμοι ξυπόλυτοι άνεμοι
Στα σοκάκια που κουφάθηκαν
Πέτρινοι κατήφοροι

Ο μουγκός ο τρελός
Η μισοχτισμένη ελπίδα.

Μεγάλα νέα καμπάνες

Στις αυλές άσπρες μπουγάδες

Στις παραλίες οι σκελετοί

Μπογιές κατράμι νέφτι
Ετοιμασίες της Παναγίας

Που για να γιορτάσει ελπίζει
Άσπρα πανιά και γαλανές σημαιούλες.

Κι εσύ στα πάνω περιβόλια

Κτήνος της αγριαχλαδιάς

Λιγνό άγουρο αγόρι

Ο ήλιος ανάμεσα στα σκέλια σου

Να παίρνει μυρωδιά

Κι η κοπελίτσα στην αντικρινή στεριά

Να σιγοκαίγεται απ' τις ορτανσίες.

XIII

Αυτός ο αγέρας που χαζεύει μες στις κυδωνιές
Το ζουζούνι αυτό που πιπιλάει τα κλήματα
Η πέτρα που ο σκορπιός φοράει κατάσαρκα
Κι αυτές οι θημωνιές μέσα στ' αλώνια
Που καμώνουνται τον γίγα σε μωρά παιδιά ξυπόλυτα.

Οι ζωγραφιές του ανάστα ο Θεός
Στον τοίχο που έξυσαν τα πεύκα με τα δάχτυλα τους
Ο ασβέστης που βαστάει στη ράχη του τα μεσημέρια
Και τα τζιτζίκια τα τζιτζίκια μες στ' αυτιά των δέντρων.

Μεγάλο καλοκαίρι από κιμωλία
Μεγάλο καλοκαίρι από φελλό

Τα κόκκινα πανιά λοξά στα σαγανάκια

Στον πάτο ζώα κατάξανθα σφουγγάρια

Των βράχων φυσαρμόνικες

Πέρκες από τις δαχτυλιές ακόμη του κακού ψαρά

Ξέρες περήφανες στις πετονιές του ήλιου.

Ένα και δυο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυο: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμ' εμείς.

XIV

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα
Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες.

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθίσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.
Μια πεταλούδα πέταξε απ' τα στήθια μας

Ήτανε πιο λευκή

απ' το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας

Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές

Πως δε θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε.

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά

Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας

λέγε μας τη ζωή.

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν

Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό το 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά.

XV

Χύσε φωτιά στο λάδι
Και φωτιά στο στήθος

Δεν είναι φρόνιμη γωνιά η παλαίστρα της ψυχής
Η τύχη παίρνει ένα παράξενο ύφος ηλιομάντισσας
Χορεύει για την άνοιξη

Κι η ζάλη του Μαγιού στης φουσκοθαλασσιάς τα χαμομήλια
Σκίζει το χρόνο ανοίγει διάπλατα τα φύλλα των δρυμών
Τόσο που η καρδιά του επαίτη σφίγγεται
Τα ρόδα του πετούν αγκάθια για τους χορτασμένους
Τα ρόδα του μυρίζουν αιωνιότητα
Τα ρόδα του κρύβουνε στις ίνες
Έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση.

Χύσε φωτιά στο λάδι
Λόγχισε το βαρύ έγκυο νέφος
Όπου λουφάζει ο μόχτος της βροχής
Η αμυγδαλιά πλυμένη ανοίγεται αντιλάμποντας
Τα παιδιά ξεχύνουνται στους κάμπους
Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια
Είναι πολύχρωμα πανιά όπου κολπώνει ο αετός τη νίκη του.

XVI

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο
Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν
Αεροβάτες

Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας
Ένας Θεός το ξέρει.

Φίλε μου όταν ανάβ' η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη

Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται

Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη

Που όλο παρακαλείς

Κι όλο δεν κατεβαίνει

Χρόνια και χρόνια

Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

Κι όμως του πόθου τ' όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
Τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες
Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
Δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή
Την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.

Δώσε το χέρι σου - πριν συναχτούν πουλιά
Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
Πως επιτέλους φάνηκε να 'ρχεται από μακριά
Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

XVII

Έπαιξα με το χιόνι του Χελμού
Μαύρισα μες στης Λέσβος τους ελαιώνες
Έριξα βότσαλα λευκά σε μια Μυρτώα θάλασσα
Έπλεξα πράσινα μαλλιά στης Αιτωλίας τη ράχη.

Τόποι που με του φεγγαριού το αλησμονάνθι

Και με του ήλιου τους χυμούς με θρέψατε

Σήμερα ονειρεύομαι για σας

Μάτια που να σας συντροφέψουν μ' ένα φως καλύτερο.

Μάτια για έναν περίπατο καλύτερο
Οι νυχτιές χαλκεύουνε στα έγκατά σας
Ζωγραφιές ηράκλειες.
Εκείνος που θα βγει να πει: ορίζω τη ζωή
Δίχως ν' αστροπελεκιστεί απ' το θάνατο
Εκείνος που σε μια φουχτιά καθάριου αγέρα
Θα πει να γεννηθεί γυμνό ένα ρόδο
Και θα γεννηθεί

Εκείνος θα 'χει μες στα στήθια του εκατό αιώνες
Μα θα είναι νέος

Νέος ωσάν φωνούλα νιόκοπου νερού
Που χύνεται από το πλευρό της μέρας
Νέος ωσάν βλαστάρι απείραχτου κλαδιού
Νέος χωρίς ρυτίδα γης μήτε ουρανού σκιά
Μήτε χαράς αμαρτωλού ευφροσύνη.

XVIII

Ψηλά μ' έναν πυρσό από στάχυα η λεβεντιά
Προχωρεί μες στα κύματα και τραγουδάει:

Ω παιδιά που με νιώθετε - πατριωτάκια του ήλιου

Με βέργες και παράξενα πουλιά στα χέρια

Με χλοερές καρδιές και μάτια καθαρά

Που ακούτε από τις παραλίες την ανατολή να βουίζει

Ζεσταίνοντας στην αγκαλιά σας ένα φως απέραντο

Από την άκρη τ' ουρανού ως το βάθος της καρδιάς

Με πείσμα πορφυρό - πατριωτάκια του ήλιου

Που λέτε: ο μόνος δρόμος είναι η ανατολή!

Της ελιάς και της συκιάς και του κυπαρισσιού

Των αμπελιών των ξεροπόταμων και των μεγάλων τρούλων

Η γη ακουμπάει από τη μια μεριά στην όχθη των ονείρων σας

Ακούστε με είμαι από τους δικούς σας δώστε μου ένα χέρι

Που ν' αγαπάει μεμιάς να κόβει τα ολόκληρα όνειρα

Να κολυμπάει ελεύθερα στα νιάτα των νεφών.

Η γη μιλάει κι ακούγεται απ' το ρίγος των ματιών.

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ

Ι

ΚΟΚΚΙΝΟ

Το στόμα που είναι δαίμονας μιλιά κρατήρας
Φαΐ της παπαρούνας αίμα του καημού
Που είναι μεγάλο κίμινο της άνοιξης
Το στόμα σου μιλάει με τετρακόσια ρόδα
Δέρνει τα δέντρα λιγώνει όλη τη γη
Χύνει μες στο κορμί την πρώτη ανατριχίλα.

Σπουδαία του δάχτυλου ευωδιά το πάθος μου πληθαίνει
Το μάτι μου ανοιχτό πονάει στ' αγκάθια
Δεν είναι η βρύση που ποθεί των δυο στηθιών τα ορνίθια
Όσο το βούισμα της σφήκας στους γυμνούς γοφούς.

Δώστε μου την ουλή του αμάραντου τα μάγια

Της κλώστρας κοπελιάς

Το «αντίο» το «έρχομαι» το «θα σου δώσω»

Σπηλιές υγείας θα το πιούνε στην υγεία του ήλιου

Ο κόσμος θα 'ναι ή ο χαμός ή το διπλό ταξίδι

Εδώ στου ανέμου το σεντόνι εκεί στου απείρου τη θωριά.

Βίτσα τουλίπα μάγουλο της έγνοιας

Σπλάχνο δροσάτο της φωτιάς

Θα ρίξω ανάσκελα τον Μάη θα τον σφίξω στα μπράτσα μου

Θα τον δείρω τον Μάη θα τον σπαράξω.

II

ΠΡΑΣ1ΝΟ

Μια μαχαιριά στου μήλου τα ψαχνά
Μια πίκρα στο βρακί του φρέσκου αμύγδαλου
Ένα πήδημα νερού μέσα στα πράσα

Και το κορίτσι που δεν μπήκε ακόμη ολάκερο στον έρωτα
Μα κρατάει μες στην ποδιά του ένα στυφό δασάκι φρούτων.

Κορίτσι μου έχω στην καρδιά μια χλόη ανέγγιχτη
Και μια βροχή νιογέννητο τριφύλλι
Μα ο καταρράχτης που δεν χίμηξε είναι πιο βαθιά
Πιο χαμηλά

Και θα χιμήξει σαν θηρίο μέρας στον Απρίλη σου
Όταν αγγίξω την πηγή κι όταν σε φάει ο ήλιος.

Χόρτο στρωτό κρεβάτι

Σπίνου αυτί μελιού αλοιφή ανάσας καλωσόρισμα

Το κύμα της στεριάς είναι κι αυτό μεγάλο

Το άγγιγμα του κορμιού είναι κι αυτό βαθύ

Ο καιρός δεν είναι μάταιος στο γέλιο που σφαδάζει

Από την όρεξη να μπει στο πάθος τ' ουρανού.

Θα μπω απ' την πόρτα που ένα φύλλο σκέτο υπερασπίζεται

Θα μιμηθώ του έφηβου αλόγου τη βραχνάδα

Θα δοκιμάσω τον σπασμό που σ' ανεβάζει ως τ' άστρα!

III

ΚΙΤΡΙΝΟ

Νωρίς κοπέλες ροζακιές ρίξαν βεγγαλικές

Φωνές και χρώματα ηχερά

Στο μακρινό ξωκλήσι του πουνέντε...

Χούγια και νταν! Ξεχύθηκεν απ' τις καμπάνες ο άνεμος

Κι όλο το πέλαγο μακριά χούγια και νταν! χούγια και νταν!

Βοσκάει με τρελοκαμπανάκια...

Και παν αυτές τώρα γυμνές από τη μέση ως πάνω
Με αλάργα ψάθα ρώγα κρεμεζιά νάζι από στάχυ
Λοξό με πεταλούδα στο δεξί βυζί το αντάρτικο

Τρεις τέσσερις δεκάξι ογδόντα ή εκατό
Παν και μαλώνουν τα παιδιά της γης της χορτοαρχόντισσας
Παν και φυσούν φούρκες φωτιάς με σάλπιγγες στ' αλώνια
Καίνε σανό λιώνουν φλουριά θυμιάζουνε με ανθόσκονη
Κρόκων τα στέρνα της στεριάς τόσο που τρέμει πια
Μαίνεται από καναρινιές ριπές ο αιθέρας κι όλο αστράφτει
Βράζει με θειάφι στο γιαλό με καλαμιές στον κάμπο...

Κορίτσια μη! Με τι καρδιά να ορμήσουνε τ' αηδόνια!
Μη! Με τι σκίρτημα νερού να βγούνε οι περγκολιές!
Πως να χωρέσει ο ουρανός σε μια κοχύλα ρόδινη
Κορίτσια πως να μαντευτεί απ' τα μάτια σας το φως!

IV

Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΝIΑ
Στον Αντρέα Καμπά

Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου

Που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει

Σιγά σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!

Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί
Έτσι καθώς άγγιξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα
Έτσι καθώς αστράψανε χελιδονοουρές
Σάστισαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές
Σάστισαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια
Κι όλα μαζί συνάχτηκαν κι όλα μαζί την είδαν
Κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!

Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός μεθάει ο κόσμος όλος
Όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει
Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια
Τη λέει ο χτύπος του νερού μες στις χρυσοστιγμές
Τη λέει κι η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι:

Σήκω μικρή μικρή μικρή Πορτοκαλένια!
Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δε σε ξέρει
Μήτε σε ξέρει ο γελαστός Θεός
Που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά
Γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό του ανέμους!

V

ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Εύκολα που περνώ απ' τα μάτια σου στον ουρανό
απ' το μανίκι του νερού στο πρόσωπο της θάλασσας
απ' το μικρό σου δάχτυλο στου ζαφειριού το αστέρι
Έλπιση φήμη του Φώτος έχταση απέραντη
Ό,τι κοιτάω με τη ματιά με θρέφει.

Ό,τι κρατάω με την αφή με θρέφει

Σώμα του πόντου δροσερό ή αγέρας

Γλόμπος του άπιαστου ονείρου η κρύα σαπουνόφουσκα

Της παρθενιάς σου η γεωγραφία που δε με μέλει

Κι ένα μεταξωτό για τσαλαπάτημα
Ένα καυκί καμπάνας γυάλινης για τους κουφούς

Που ντύνουν με φελλό την πιο βαριά τους κούκλα.

Η κούκλα μου είναι η κούκλα σου είναι η γαλαζούλα
Ολόγυμνη που διασκεδάζει τρυπημένη με άστρα
Και κάνει μπάνια στη νυχτιά και γαργαλάει τους γρύλους.

Μα μήτε η στάλα της Αυγής πιωμένη απ' το γλαυκό

Μήτε της πονηριάς του αηδονιού η ανάσταση

Μήτε της σβούρας ο ίλιγγος μήτε η λιγοθυμιά

Της ώρας που σκορπάει μες στο κενό τα πούπουλα

Δεν πίνουν από την πηγή σου από την πηγή που λεν ελευτεριά.

VI

ΒΑΘΥ ΓΑΛΑΖΙΟ

Σε μάτιασαν οι νύφες του βυθού
Οι λευκές του μαΐστρου ερινύες
Ανάβοντας τη ζήλια του κορμιού
Μα όταν γέλασαν οι ανυφάντρες του ήλιου
Που φιλοδόξησαν ένα καμάρι επίγειο
Άξαφνα πήρες τη βαφή του απείρου.

Τώρα καθώς πατάω μες στις πλαγιές
Στα κουκουνάρια που φυσώντας έστρωσεν
Άνεμος γητευτής με χείλια βαθυγάλαζα
Καθώς γλιστράω στα τσάμια της κατηφοριάς
Κι ανοίγω τα φτερά στο βλέμμα σου το απέραντο

Καθώς ταιριάζω στου βοριά το στόμα μια υμνωδία
Μου φέγγει ο κόλπος το βαθύ μουρμούρισμα της άμμου
Και βλέπω ανθούς να πέφτουνε στα καθαρά νερά
Φύκια μελαχρινά στου φλοίσβου το νανούρισμα
Κανάτια υπομονετικά στου Αιγαίου τα παραθύρια.

Και βλέπω ακόμα ένα και μόνο βαθύχρωμο πουλί
Να πίνεται απ' το αίνιγμα της αγκαλιάς σου
Όπως η νύχτα πίνεται από την αυγή
Όπως η αίγλη από τις μορφές των αγαλμάτων.

VII

ΜΕΝΕΞΕΛΙ

Σαν φέρετρο που προχωρεί ενώ κρυφά ο νεκρός

Αφήνει ένα ρυάκι μενεξέδες πίσω του

Κι η Αττική του σιγοψιθυρίζει καλησπέρα.

Σαν κηπουρός που τυραννιέται σκύβοντας

Μέσα στα συρματόσκοινα και τις εβραίισσες πέτρες

Μα δεν ακούει το πάθος της νεραντζανθιάς

Όταν φοράει τον άνεμο και γνέφει με χορτάρια
Πέρα στο σέλας των πλωτών βουνών
Κι από το αχ του αμπελουργού τρομάζουνε τα σύννεφα...

Η γη συνάζει ολόγυρα τους γαλαξίες των δέντρων της
Και μες στη μέση τους γεννάει μια λίμνη με νερά

Η γη ετοιμάζει τα σεντόνια της:

Αμάραντους πιο τρυφερούς κι από κουμπάκια αγγέλων

Βολβούς πιο πράους στο μέτρημα κι από ίσκιους τ' ουρανού

Λάμπει ψηλά ολομόναχο το ανεμαλώνι

Μολόχες ντύνονται και παν στους τάφους για κεριά

Σφυρίζει ένα βαπόρι μακρινό που χάνεται.

Κι όπως με τρεις κλωστές καπνού λέει τον εσπερινό
Ήρεμη στέγη με την καμινάδα της
Μια νυχτερίδα πιάνεται μες στα μαλλιά της δύσης!

Οδυσσέας Ελύτης(1943)


Πόσο όμορφη γίνεται η ζωή με ένα ποίημα!