Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

50 cents για 900.000

Μαζί με τα εγκαταλελειμμένα κτίρια του κέντρου, τα καμένα νεοκλασικά, τα σπασμένα μάρμαρα από πεζοδρόμια και σκαλιά, οι λαθραίοι καθρεφτίζουν μια χώρα τριτοκοσμική. Ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες, μαζί με σιχαμένα είδη του ζωικού βασιλείου, σε διαμερίσματα που οι ιδιοκτήτες τα νοικιάζουν έναντι υψηλής μίσθωσης, υπερεκτιμώντας την πραγματική αξία τους. Στα σοκάκια γίνεται χρήση, διακίνηση, εμπόριο ναρκωτικών, τα σακουλάκια ανταλλάσσουν χέρια έναντι γερών δόσεων από ευρώ. Οι εξαρτημένοι πλησιάζουν τους περαστικούς "μήπως τους περισσεύουν 50 cents", τα αρπακτικά παρατηρούν από την απέναντι γωνιά του δρόμου τη λεία του δολώματος. Το νταραβέρι αυτό υπάρχει χρόνια τώρα. Το κέντρο είναι φτιαγμένο από το λαθραίο. Χρόνια τώρα έξω από κτίρια όγκοι με κουβέρτες, ένας κόσμος από λιγοστά υπάρχοντα, απλωμένα χέρια για έλεος, βοήθεια ή αυτοκαταστροφή, μερικά σκαλιά που χωρίζουν τα ακίνητα από τις μεγάλες λεωφόρους. Τα βράδια οι άνθρωποι μετατρέπονται σε πράγματα, οι γυναίκες σε στρωσίδια για αντρικές ορέξεις, ο αέρας σπέρνει άρρωστες μεταδόσεις. Τη μέρα η μεθαδόνη γίνεται το άλλοθι για τον πόνο, τις ουρές αναμονής, τον πόνο και το λάθος της στιγμής. Άνθρωποι πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους ατάραχοι, αδιάφοροι και φοβισμένοι παράλληλα. Κρατούσαν στους χαρτοφύλακές τους τις πλούσιες τύχες τους, ένα φιλόδοξο μέλλον με άνοιγμα προς την Ευρώπη. Περπατούσαν σε αυτήν την πόλη, αδιαφορώντας για αυτήν και τους ανθρώπους της. Συζούσαν με το λαθραίο αλλά ήθελαν να είναι νομοταγείς πολίτες τη στιγμή που έπαιρναν με ανορθόδοξους τρόπους επιδόματα που επουδενί δε δικαιούνταν, που ασκούσαν ως χόμπυ το εκλογικό τους δικαίωμα, που στήριζαν την ιδέα τους για ανάπτυξη σε καταναλωτικά δάνεια. Ένας ψεύτικος πλούτος σε μια τριτοκοσμική χώρα με ελλειμματική συνείδηση, υποδομή, μνήμη, ένστικτο και οξυδέρκεια. Το σχέδιο αποκατάστασης των λαθραίων μεταναστών επισύρει αντιδράσεις και κρύβει προβλήματα μιας κοινωνίας βαθιά επιφανειακής στον τρόπο που αντιμετωπίζει εθνικά ζητήματα. Από την μια πλευρά, η συγκυρία των εκλογών έδωσε ευκαιριακό χαρακτήρα στη «λύση» του μεταναστευτικού. Το κέντρο της πρωτεύουσας που έχει αμαυρωθεί και καταστραφεί από κάθε άποψη, εκκαθαρίζεται από την ποικιλία των χρωμάτων που τάραζαν το νευρικό σύστημα της ασφάλειας, των κατοίκων του κέντρου, των εξτρεμιστικών οργανώσεων και των πολιτικών. Από την άλλη μεριά, οι κάτοικοι της Κοζάνης, διαμαρτύρονται για την πρωτοβουλία της κυβέρνησης που θα φέρει τους μετανάστες στις γειτονιές τους. Την ίδια ώρα, χρόνια αδιαφορούσαν παταγωδώς για την εικόνα της Αθήνας, για την διαμόρφωση του κέντρου σε πραγματικό γκέτο που απομακρύνει τους πολίτες από την πόλη τους και εμποδίζει τους μετανάστες να ενσωματωθούν ομαλά στην κοινωνία. Ταυτόχρονα οι μετανάστες που ζούσαν στην πόλη τους χρησίμευαν ως εργατικά χέρια και αφού είχαν εξασφαλίσει με αυτόν τον τρόπο την αρμονική συμβίωση, αρκούνταν στη μεταναστευτική πολιτική που ασκούσαν οι κυβερνήσεις. Άλλωστε ψήφιζαν, θεωρούνταν νομοταγείς και καθάριζαν με τη συνείδησή τους. Το σχέδιο αυτό μετατρέπει τα γκέτο της πόλης σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης διασκορπισμένα στην ίδια αυτή πόλη και σε άλλα μέρη της χώρας, χωρίς να δίνει εγγυήσεις για την εξάλειψη της εγκληματικότητας που σέρνει απ' τη φύση του το λαθραίο. Η μεταφορά των λαθρομεταναστών μεταθέτει το πρόβλημα για το μέλλον, σε καμία περίπτωση δεν το επιλύει. Η άφιξη επιπλέον μεταναστών στη χώρα μας και η απορρόφηση των ήδη υπαρχόντων επιβαρύνει τη σημερινή κατάσταση. Άνθρωποι που γεννήθηκαν εδώ, νέοι που έκαψαν καναπέδες και υπολογιστές, αποφασίζουν να φύγουν για άλλη χώρα λόγω της μακροχρόνιας ανεργίας. Οι μηδενικοί ρυθμοί ανάπτυξης αποθαρρύνουν τη θέση των μεταναστών και επηρεάζουν με κάθε τρόπο τα σχέδια και τις ιδέες μας για τις τύχες των συνανθρώπων μας. Είναι ανησυχητικό ότι αποδεχόμαστε τις αντιθέσεις του κέντρου, τις ετερόκλητες εικόνες του, τον ψευτοευρωπαϊσμό στον οποίο μυηθήκαμε, τις επιπόλαιες αντιλήψεις. Είναι ανησυχητικό ότι εμπιστευόμαστε στους ίδιους κουστουμαρισμένους μαρκετίστες την τύχη της χώρας μας. Μυρίζομαι ότι θα είναι η χείριστη που της αξίζει.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Ύπαρξη

Ένας άνθρωπος κείτεται στο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Στο κεφάλι του έχει αίμα που μοιράζεται με το οδόστρωμα. Γύρω του σκοτάδι και κάπου ανάμεσα στη νύχτα και το φόβο της μοιραίας κατάληξης, διάφοροι περαστικοί που σταμάτησαν. Το ασθενοφόρο και η τροχαία είχαν ήδη κληθεί. Η παρουσία μπροστά σε ένα κορμί που κινδυνεύει, σε κάνει αδύναμο. Η ύπαρξη ενάντια στο αναπόφευκτο, στο τραγικό, σε αυτό που ο νους προσπαθεί αιώνες τώρα να εκλογικεύσει ή και να αποσοβήσει. Οι περαστικοί δεν τον πλησιάζουν, δεν τον ρωτούν το πιο ανθρώπινο και αυθόρμητο πράγμα της στιγμής: Είσαι καλά; Πως αντιμετωπίζεις έναν νεκρό και μάλιστα όταν το τροχαίο γίνεται μπροστά στα μάτια σου; Πιάνεις τον εαυτό σου να παγώνει. Μαθαίνεις μια άλλη εκδοχή σου. Εκείνος δεν κουνιόταν. Η κλεψύδρα γυρνά προς τα κάτω. Ο χρόνος είναι μια στιγμή και αυτή πιθανώς να είναι και κακή. Πριν 5' βρισκόσουν στο αυτοκίνητό σου και γελούσες. Τώρα αυτό είναι στον γκρεμό και εσύ περιμένεις τη βοήθεια. Ζει. Άρχισαν οι πρώτες εκδοχές από μάρτυρες για το πώς συνέβη το ατύχημα. Έβγαινε από τη στροφή. Οι άνθρωποι των πρώτων βοηθειών σπεύδουν στον άνθρωπο που έχει χτυπήσει και του μιλούν. Αναρωτιέμαι τι έχουν αντικρύσει στη ζωή τους, πόσες φορές κλήθηκαν να παρηγορήσουν μια ψυχή που ήταν έτοιμη να φύγει. Πόσες φορές ανακουφίστηκαν όταν μερικοί άνθρωποι συνέχισαν να αναπνέουν το οξυγόνο που τους παρείχαν. Κατηγόρησα όσους είναι απρόσεκτοι και κακοί οδηγοί, όσους αποτελούν κίνδυνο για άλλους οδηγούς, όσους πιάνουν το τιμόνι σε κατάσταση μέθης, όσους έχουν υπερβολική ταχύτητα σε μέρη που δε χρειάζεται, όσους δεν έχουν συναίσθηση. Διαπίστωσα για πολλοστή φορά την ακαταλληλότητα του οδοστρώματος, την απαράδεκτο κεντρικό οδικό άξονα, την απουσία σήμανσης και φωταγώγησης, την ανεπάρκεια των βοηθειών που μόνο πρώτες δεν είναι, που μια καθυστέρησή τους συχνά αποβαίνει μοιραία για τους ανθρώπους. Έμαθα πόσο άγρια είναι η εικόνα ενός σώματος που έχει καταλήξει στην άσφαλτο μετά από σύγκρουση δύο λαμαρίνων. Συνωμοτικά διαπίστωσα πόσο ηλίθια απάνθρωπα αντιδράς μπροστά στο ενδεχόμενο του θανάτου. Πόσο θες να μιλήσεις αλλά φοβάσαι μήπως ματώσει η ψυχή σου. Μα υπάρχει κάποιος που ματώνει πραγματικά στην άσφαλτο.

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Προορισμός

Κάποιες φορές έχεις την αίσθηση ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Σαν αναμονή ενός μοναδικού γεγονότος που δε σε αφήνει να κοιμηθείς, να σκεφτείς. Φοράς τα γυαλιά σου, τα βγάζεις, βλέπεις αλλοιωμένες εικόνες, χάνεις την αίσθηση με την πραγματικότητα. Στροβιλίζεσαι ανάμεσα σε χρυσόσκονες που πέφτουν από τον ουρανό. Όλος μια βραδιά ανάστασης. Ένα χρόνια πολλά πασπαλισμένο με πολύ θόρυβο που σκορπίζεται στο τέλος μιας νύχτας κάνουν τα χείλη να κινούνται, προπονούνται για τις ρυτίδες. Χαρούμενοι άνθρωποι, παρέες, ζευγάρια ζουν τη νιότη τους και δε δίνουν καμία υπόσχεση για το μέλλον. Ας είναι... Όπως είναι. Το ποτήρι στο χέρι, ο πολύς καπνός κρύβουν τα μυστικά των ματιών, τη μυρωδιά του παρελθόντος. Το σώμα είναι κουρασμένο, κάποιες φορές γοητεύεται από τις όμορφες γειτονιές, τα καλά κρυμμένα διέξοδα της πόλης μας. Μεγάλα κτίρια, παλιές πολυκατοικίες, μωσαϊκό, ουρανοξύστες και σύγχρονα κτίρια, σώματα μιας πόλης δικής μας και πολλές φορές τόσο ξένης. Σβησμένοι χάρτες στον ορίζοντα, το λυχνάρι για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία είναι αδύναμο και απρόθυμο. Ιδρώνει, μην ανησυχείτε, κυρ-Αλλαντίν μου, δεν πειράζει. Κάποια άλλη φορά. Ποια είναι αυτή η φορά; Τι είναι αυτό που καθαγιάζει τη στασιμότητα; Μια ευθεία γραμμή όλα, μου είπε μια φίλη. Τα μάτια χαρίζουν το φως. Παράξενο πράγμα, όταν κλείνουν τα χρώματα, οι εικόνες, τα τοπία είναι αμέτρητα. Όταν ανοίγουν η ίδια εικόνα, άσπρο και μαύρο. Μάτια όλο θύελλα και πλημμύρα. Περιπλανώμενος νους, τρέχει μίλια, παίρνει πλοία, αεροπλάνα, τρένα, περπατάει, δεν ησυχάζει ποτέ. Κάποτε ρωτά που βρίσκεται αλλά συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει τέρμα. Το όνειρο απέραντο, χωράει στον κόσμο; Πυργάκια στην άμμο με βασιλιάδες και βασίλισσες, εκεί πρωτοξεκίνησε. Μια ολόκληρη ζωή από αλμύρα και άμμο. Μπορεί να υπάρχουν ακόμα ίχνη της πολιτείας που κάποτε χτίστηκε εκεί. Δράμα και περιπέτεια, όλο το σινεμά ζήλεψε την πλοκή του. 

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Χειμωνανθός



Φθινόπωρο στον έρωτα απόψε ανατέλλει
αρισμαρί και μέλι μυύρισαν τα βουνά
κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένο
σαν κάρβουνο αναμμένο η ομορφιά πονά

Φιλί γυρεύω του ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
μα απ' της καρδιάς το αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
σαλεύουν τα πορτόφυλλα κι η κλειδωνιά γυρίζει
αέρας μου σφυρίζει αν έρθεις μην αργείς

Γδύσου και από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμίσου είναι χειμωνανθός
τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
σε αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως

Η αγάπη φόβους κι όνειρα δειπνά προτού ραγίσει
στου πόνου το ξωκλήσι αγιάζει η ερημιά
κι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει
το φως πριν πριν βασιλέψει θα σ' αρνηθώ ξανά


Γδύσου και από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμίσου είναι χειμωνανθός
τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
σε αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως


Γιάννης Χαρούλης

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Γιούλικα Σκαφιδά


Με περίμενε πάνω σε μια μαύρη μηχανή έξω από σταθμό του μετρό. Ευγενική με γλυκό χαμόγελο, μεγάλα, όμορφα και εκφραστικά μάτια, μου άνοιξε το σπίτι της. Η Γιούλικα Σκαφιδά είναι η Μαρία του Νησιού, η Ιωάννα της καρδιάς, η Πένυ. Είναι το κορίτσι από την Καλαμάτα που μελετά τους ρόλους, κάνει σκι στον ελεύθερό της χρόνο, παίζει μουσική και ανησυχεί για τις εξελίξεις.


Βραβείο Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Άπνοια σε σκηνοθεσία του Άρη Μπαφαλούκα. Ρόλος Έλσα. Πες μου λίγα λόγια για αυτό.

Το βραβείο είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι βραβείο κοινού. Ψήφισε ο κόσμος του περιοδικού, είναι ένα ιντερνετικό περιοδικό. Είναι σημαντικό να σε βραβεύει ο κόσμος. Αν και η ταινία εισπρακτικά δεν πήγε πολύ καλά γιατί συνέπεσε με τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας νομίζω, όμως, ότι πολύς κόσμος την είδε σε DVD μετά. Είναι η ιστορία ενός κολυμβητή και μιας ακτιβίστριας, της Έλσα, που υποδύομαι εγώ. Αυτοί οι δύο είναι ζευγάρι και βλέπουμε σε πόσο διαφορετικούς κόσμους μεγαλώνουν και πόσο διαφορετικά όνειρα έχει ο καθένας. Η μία είναι από ευκατάστατη οικογένεια, έχει λύσει τα θέματά της όσον αφορά το οικονομικό και βιοτικό θέμα και ονειρεύεται να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Είναι ακτιβίστρια στην Greenpeace και θέλει ο κόσμος να αγαπάει τα ζώα της θάλασσας. Είναι λίγο πιο ονειροπόλα. Ο Δημήτρης, ο κολυμβητής είναι πιο ρεαλιστής. Προσπαθεί να έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα, είναι αφοσιωμένος στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Η οικογένειά του έχει οικονομικά προβλήματα, προσπαθεί να εξασφαλίζει χορηγίες για να τους βοηθάει. Βλέπουμε τις ζωές αυτών των δυο παιδιών, αν μπορούν να επικοινωνήσουν δυο διαφορετικοί κόσμοι, πράγμα που φαίνεται στο τέλος της ταινίας.

Το παιδί που υποδύεται τον κολυμβητή είναι κολυμβητής στην πραγματικότητα.

Είναι κολυμβητής, ο Σωτήρης Πάστρας, μας έχει εκπροσωπήσει 2 φορές στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν έχει κάποια σχέση με την υποκριτική. Τον ανακάλυψε ο σκηνοθέτης μας σε μια παρουσίαση βραβείου, ήταν πολύ κοινωνικός. Έκανε πολλές πρόβες, δούλεψε πάρα πολύ και νομίζω τα κατάφερε μια χαρά.

Είσαι εθελοντής στο ΠΙΚΠΑ;

Όχι ακριβώς εθελόντρια 100%. Πηγαίνω σαν επισκέπτρια πιο πολύ. Έχω φίλους εθελοντές. Μια πολύ καλή φίλη είναι εθελόντρια και επισκέπτομαι μαζί της τα παιδιά. Στην κατασκήνωση το καλοκαίρι και στο ΠΙΚΠΑ στη Βούλα.

Σου αρέσει να βοηθάς τα παιδιά;

Μου αρέσει γιατί με βλέπουν στην τηλεόραση και χαίρονται. Όταν πάω γίνεται ένα μικρό πάρτι. Είναι ωραία. Τώρα έχω καιρό να πάω αλλά όταν μπορώ τους επισκέπτομαι. Συμμετέχω σε εκδηλώσεις και bazaar.

Έμεινες στην Κρήτη για τα γυρίσματα της σειράς Το Νησί.

Βέβαια, ενάμιση χρόνο.

Είσαι παιδί της πόλης.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέχρι τα 18 στην επαρχία, στην Καλαμάτα. Πήγαινα τα καλοκαίρια στο χωριό. Αλλά από τα 18 και μετά μένω στην Αθήνα. Επειδή η δουλειά μου είναι στην πόλη και στο κέντρο της τις περισσότερες φορές, νομίζω ότι είμαι παιδί της πόλης αλλά προσαρμόστηκα μια χαρά στην Κρήτη. Δεν είχα πρόβλημα. Δε μου ήταν ξένος ο τρόπος ζωής στην Κρήτη, στο χωριό που μέναμε. Εκείνο που ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσεις ήταν η μοναξιά, γιατί το χωριό που μέναμε, η Πλάκα και δίπλα η Ελούντα μπορεί να είναι απίστευτα τουριστικά θέρετρα το καλοκαίρι αλλά το χειμώνα είναι ερημιά. Δηλαδή είναι ανοιχτά ένα καφέ, μία ταβέρνα και ένα περίπτερο. Αυτό είναι λίγο δύσκολο αλλά έχει την ομορφιά του γιατί οι άνθρωποι της παραγωγής, το συνεργείο και οι ηθοποιοί ήμασταν πολλοί και κάναμε παρέα όλοι μαζί. Γνωρίσαμε και ντόπιους, μπήκαμε στο δικό τους τρόπο ζωής και αυτό ήταν το ενδιαφέρον στην παραμονή μου στην Κρήτη.

Τα γυρίσματα της σειράς ήταν 17 μήνες;

Ναι, βγήκαμε λίγο εκτός προγράμματος.

Πόσο διαρκεί ένα γύρισμα;

Μια σειρά καθημερινή μπορεί να γυριστεί σε μία μέρα αλλά μπορεί να γυριστεί και σε 11, όπως έγινε στο Νησί. Κάναμε 10 και 12 ώρες γύρισμα τη μέρα καμιά φορά με τις υπερωρίες. Το Νησί επειδή ήταν μια προσεγμένη σειρά και επειδή γυρίστηκε στον τόπο των γεγονότων, δεν μπορούσες να τη βγάλεις σε μία μέρα, σε ένα στούντιο με έτοιμα φώτα. Έπρεπε να φτιαχτούν χώροι, υπήρχε μία προεργασία και η προεργασία για το Νησί είχε αρχίσει πολλούς μήνες πριν πάμε εμείς και αρχίσει το γύρισμα. Ο Αντώνης Χαλκιάς, ο σκηνογράφος μας με το συνεργείο του, είχε πάει αρκετούς μήνες πιο πριν. Έπρεπε να δει το χώρο, να χτίσει τα σπιτάκια. Ο σκηνοθέτης να μελετήσει το πλάνο του, η Μιρέλα Παπαοικονόμου έκανε πολλές μικροαλλαγές στο σενάριο, έγιναν 6-7 τελικές αλλαγές (drafts). Έφυγε μια σκηνή, ήρθε μια άλλη. Πολλοί άνθρωποι δούλευαν πολύ πριν πάμε εμείς. Να κάνουμε τις πρόβες μας και να αρχίσουμε τα γυρίσματα. Στη σκηνογραφία, θυμάμαι, είχαν βάλει αγγελία κάτω στο νομό Ηρακλείου και στο Λασίθι, φυσικά. Όποιος έχει παλιά αντικείμενα να μας τα φέρει και θα του τα επιστρέψουμε. Είχε μία διαδικασία να βρούμε τους βοηθητικούς ηθοποιούς.

Έπαιξαν και ντόπιοι, κάτοικοι της περιοχής στη σειρά.

Βέβαια, έπαιξαν μόνιμοι κάτοικοι και είχαν και ρόλο. Δηλαδή είχαμε πει εσύ π.χ. θα είσαι ο ψαράς, η κυρία θα είναι η γυναίκα σου, ώστε να έχουν μια οικειότητα όσον αφορά το χώρο.

Έχεις συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες, με τη Μιρέλα Παπαοικονόμου και τον Κώστα Κουτσομύτη. Πρωτοεμφανίστηκες στην τηλεόραση το 2002 στις Τρεις Χείρες σε σκηνοθεσία Κουτσομύτη.

Τότε ήμουν στη σχολή ακόμα και ο Κώστας Κουτσομύτης ήταν καθηγητής μας. Έκανε τη σειρά. Πιο πολύ για μένα ήταν ένα πέρασμα, ήμασταν κάτι σαν βοηθητικοί ηθοποιοί σε αυτή τη σειρά, ένα είδος κομπάρσου. Είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί είδαμε πώς γίνεται το γύρισμα, πήραμε το πρώτο βάπτισμα δηλαδή.

Το να σε ξεχωρίσει ο Κώστας Κουτσομύτης ανάμεσα σε πολλούς είναι σημαντικό…

Ας πούμε ότι είχα λίγο πιο κινηματογραφικό πρόσωπο. Μετά έκανε τα Παιδιά της Νιόβης που παίχτηκε για 2 χρονιές στη ΝΕΤ, ένα βιβλίο του ακαδημαϊκού, του Τάσου Αναστασιάδη που είχε να κάνει με τη μικρασιατική καταστροφή. Την επόμενη χρονιά έγιναν οι Μάγισσες της Σμύρνης, με πήρε πάλι ο κ. Κουτσομυτης, Μετά ήρθε η Μιρέλα Παπαοικονόμου στη ζωή μου με την Ιωάννα της καρδιάς και ο Πάνος Κοκκινόπουλος με τα Μαύρα Μεσάνυχτα και τον 3ο Νόμο.

Διαβάζεις πολύ. Μελετάς τους ρόλους.

Ναι. Έχω περάσει από διάφορες διαδικασίες. Έναν ρόλο τον έχω αντιμετωπίσει αυθόρμητα, βάζοντας δικά μου στοιχεία, στοιχεία του εαυτού μου, όπως στην Πένυ απ' τα Μαύρα Μεσάνυχτα. Θυμήθηκα λίγο την εφηβεία μου. Ένας άνθρωπος που φωνάζει για το σύστημα και τον κόσμο και θέλει να τον αλλάξει. Την" Ιωάννα της καρδιάς" την αντιμετώπισα αλλιώς. Διάβασα πάρα πολλά βιβλία για την υιοθεσία, μίλησα με ανθρώπους υιοθετημένους, μπήκα σε μια άλλη ψυχολογία. Νομίζω ότι στους ρόλους σου πρέπει να βρεις κάτι που να αντλείς την έμπνευσή σου, να το έχεις σαν τη βάση σου, όποτε χάνεσαι, όποτε νιώθεις ότι έχεις αποσυντονιστεί να επιστρέφεις εκεί. Στο Νησί, ας πούμε, αυτό που ήταν η βάση μου, το ευαγγέλιό μου για το ρόλο ήταν το βιβλίο. Όποτε ένιωθα ότι είχα δυσκολία γυρνούσα στο βιβλίο, από όπου ήταν και οι περισσότερες σκηνές. Διαβάζοντάς το, μου έδινε εικόνες και κατά κάποιο τρόπο με ενέπνεε όσον αφορά το παίξιμό μου. Αν και πολλές  σκηνές ήταν της Μιρέλας Παπαοικονόμου και διάφοροι ήρωες δεν υπήρχαν στο βιβλίο, ήταν εμπνεύσεις δικές της που εμπλούτισαν τη σειρά, πάντα με βοηθούσε να επιστρέφω στο βιβλίο. Ή στην "Ιωάννα της καρδιάς" με βοηθούσε να επιστρέφω σε ένα βιβλίο που είχα διαβάσει και με είχε βοηθήσει πολύ. Λεγόταν Εμπειρίες υιοθεσίας. Ή στα "Παιδιά της Νιόβης" επίσης με βοήθησε ένα βιβλίο. Είχα πάντα ένα αποκούμπι, κάτι να σταθώ. Στα "Μαύρα Μεσάνυχτα" ήταν οι αναμνήσεις μου, οι αναμνήσεις από την εφηβεία μου. Σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα εγώ να είχα φερθεί αν και δεν ήμουν ποτέ τόσο εκκεντρική.

Έχεις πει "Είμαστε ξεδιάντροποι", αναφερόμενη στον έρωτα και την αγάπη.

Μιλούσα για την ηρωίδα μου, τη Φωτεινή Σάντρη, η οποία αυτοκτόνησε από ντροπή για τον έρωτά της, οπότε έλεγα ότι σήμερα δε θα το έκανε κανείς.

Σήμερα πολλοί άνθρωποι γίνονται αυτόχειρες για έναν άλλο λόγο, επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές δυσκολίες.

Μπήκαμε σε μια διαδικασία και πιο πολύ όχι τόσο η δική μας η γενιά γιατί είμαστε ακόμα νέοι για να το αλλάξουμε, δεν έχουμε μυηθεί ακόμα σε αυτή τη νοοτροπία, αλλά οι λίγο προηγούμενες γενιές μπήκαν σε μια διαδικασία νεοπλουτισμού χωρίς να έχουν, όμως, τις βάσεις να το αντέξουν αυτό. Σε μια φούσκα στηρίζονταν δηλαδή. Να έχουν όλοι από 2 αμάξια, ήταν κάτι που δεν μπορούσαμε να αντέξουμε, στο οποίο όμως μυηθήκαμε, στον υπερκαταναλωτισμό και το νεοπλουτισμό. Είναι η μάστιγα του αιώνα μας. Πραγματικά το πιστεύω. Τώρα ένας άνθρωπος που έχει ζήσει έτσι ένα μέρος της ζωής του και καλείται να το αποχωριστεί του φαίνεται δύσκολο. Ενώ δεν είναι έτσι. Θα πρέπει να επιστρέψει πίσω, στα παιδικά του χρόνια, να δει τι ανάγκες είχε τότε, τι ονειρευόταν και να φέρει τα πράγματα στα μέτρα του πάλι. Υποθέτω οι άνθρωποι που αυτοκτονούν δεν έχουν να κάνουν μόνο με αυτό. Αλλά είναι άνθρωποι που είναι πάρα πολύ πιεσμένοι και ίσως αισθάνονται ενοχές ότι δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους όσα θα ήθελαν. Αλλά τι πιο πολύτιμο για το παιδί από το να θέλει το γονιό του, πέρα από τα καινούρια του ρούχα και το τζιπ του. Υπάρχουν κάποιες προτεραιότητες που πρέπει να βάζουμε. Πρέπει να φέρουμε τα πράματα στα μέτρα τους και ίσως η κρίση μας βοηθήσει όντως να φέρουμε τα πράγματα στα μέτρα τους. Δηλαδή μέσα σε όλο το κακό ίσως βγει και κάτι καλό από όλη αυτή την ιστορία.

Σήμερα υπάρχουν δουλειές για τους ηθοποιούς;

Η δουλειά μας ήταν ανέκαθεν μια δουλειά γεμάτη ανασφάλεια. 2 φορές το χρόνο έπρεπε να ψάχνεις να βρεις δουλειά. Τα πρώτα χρήματα (αν πληρωθούμε) τα παίρνουμε 6 μήνες αφού προβληθεί το πρώτο επεισόδιο μιας σειράς. Στο θέατρο τα χρήματα δεν είναι πολλά ούτως ή άλλως. Ήταν δύσκολα τα πράγματα και τώρα ακόμα περισσότερο γιατί γίνονται ακόμα λιγότερες δουλειές. Στην τηλεόραση φέτος έγιναν 3-4 σήριαλ. Γίνονται, όμως, δουλειές στο θέατρο και αυτό είναι αισιόδοξο. Νιώθω ότι οι ηθοποιοί θα επιστρέψουν στο θέατρο για να ζήσουν. Κι αν τύχει κάτι έξτρα, που μπορεί να είναι ένα σπικάζ ή μια τηλεοπτική εμφάνιση, θα το κάνουν. Νιώθω ότι ο βασικός τους μισθός θα προέρχεται απ' το θέατρο, όπως παλιότερα. Δεν ισχύει πια ότι κάνω τηλεόραση για να ζήσω και να βγάλω πολλά λεφτά και θα κάνω επιλεκτικά πράγματα που μου αρέσουν στο θέατρο. Νομίζω ότι θα αντιστραφεί τώρα αυτό.

Δεν είναι, λοιπόν, ότι κάνεις θέατρο επειδή σου αρέσει.

Ο ηθοποιός πρέπει να κάνει θέατρο. Δε νοείται ηθοποιός που να μην έχει κάνει θέατρο. Δεν μπορώ να το φανταστώ.

Εσένα ποια είναι η βάση σου;

Εγώ ξεκίνησα απ' την τηλεόραση, αλλά την κινηματογραφική τηλεόραση. Δηλαδή και απ' τον Κώστα Κουτσομύτη και απ' τη Μιρέλα Παπαοικονόμου που αντιμετώπιζαν τις σειρές τους πάντα κινηματογραφικά. Με μία κάμερα πάντα στα γυρίσματα. Ήταν σαν να κάνουμε ένα επεισόδιο μια μικρή ταινία. Μετά μυήθηκα στο θέατρο στο οποίο θέλω να συνεχίσω τώρα.

Κινηματογράφος;

Η "Άπνοια", το "Γαμήλιο Πάρτυ", μου αρέσει πάρα πολύ το σινεμά. Αν μπορούσα θα έκανα σινεμά και μία παράσταση το χρόνο. Αν μπορούσα θα έκανα αυτό.

Έχεις πει ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Το πιστεύεις; Επίσης, πιστεύεις στη δύναμη της μειονότητας;

Είμαι της άποψης ότι μια μικρή αφοσιωμένη μειοψηφία είναι αυτή που άλλαζε τον κόσμο πάντα και είναι αυτή που θα τον αλλάζει. Το είπε ο Martin Luther King, δεν το είπα εγώ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα αλλάξουν τον κόσμο, δεν είναι η πλειοψηφία. Μια μικρή μειοψηφία που όμως είναι αφοσιωμένη σε αυτό που κάνει. Αυτοί είναι που πραγματικά αλλάζουν τον κόσμο. Οπότε το πιστεύω. Εντάξει, δεν πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω τα πάντα, όπως πίστευα στα 15 μου, αλλά μπορώ να αλλάξω τα γύρω μου.

Ψηφίζεις; Συμμετέχεις;

Ψηφίζω, ναι. Φυσικά και πρέπει να ψηφίσουμε όλοι. Ακούω από παιδιά της ηλικίας μου που λένε ότι δεν πάω να ψηφίσω κανέναν. Μα αυτό το δεν πάω να ψηφίσω κανέναν κάντο λογική και ψήφισε κάποιον. Δώσε του αξία. Το θεωρώ τραγικό να μην ψηφίσεις, ειδικά σε αυτές τις εκλογές, να μην πάρεις δηλαδή το θέμα στα χέρια σου.

Πιστεύεις ότι μπορεί να αλλάξει κάτι με την ψήφο;

Νομίζω ότι η νοοτροπία πρέπει να αλλάξει πρώτα απ' όλα και με μια διαφορετική νοοτροπία να πάμε στις επόμενες εκλογές. Ναι μεν διαμαρτυρόμαστε αλλά ουσιαστικά ήταν η επιλογή μας όλα αυτά. Αυτό το πάρε δώσε της πολιτικής που μας έφτασε ως εδώ, γιατί ήταν πάρε δώσε, ψήφισέ με-βοήθησέ με. Αυτό το ρουσφέτι ήταν καταστροφικό και μας έχει φέρει μέχρι εδώ. Ο καθένας που έχει μία θέση δεν καταλαβαίνει ότι διορίστηκε σε αυτή τη θέση για να διαχειριστεί το δημόσιο χρήμα αλλά να βολέψει πρώτα τους δικούς του και να εξασφαλίσει την επανεκλογή του. Αυτό είναι τραγικό.

Δε νομίζεις ότι πρέπει να γίνει μια ριζική αλλαγή;

Πιστεύω ότι ακόμα είμαστε μια συντηρητική κοινωνία. Δυο τρεις οικογένειες κυβερνάνε τώρα. Να αλλάξει κάτι ριζικά, π.χ. να γίνει κυβέρνηση συνεργασίας ή να αλλάξει το σύνταγμα, δεν πιστεύω ότι θα γίνει ποτέ. Παρόλα αυτά έχουμε επιλογές. Δηλαδή μπορεί να μην έχουμε κάποιον που να φτάνει το 10 ή το 9, το μεγάλο ηγέτη αλλά μπορείς να επιλέξεις να μη βγει ο κακός ηγέτης τουλάχιστον.

Στους αγανακτισμένους πήγες;

Πήγα, ναι. Ήταν ωραίο που υπήρχε μία αντίδραση σε ό,τι έγινε. Καλό θα ήταν να είχε ξεκινήσει λίγο πιο πριν γιατί όταν έγινε ήταν σαν να μην είχε νόημα. Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Δεν είναι άσχημα αυτά τα κινήματα. Το κίνημα του υπερκαταναλωτισμού είναι πολύ χειρότερο.

Αν σου γινόταν μία πρόταση από το εξωτερικό θα πήγαινες;

Αν μου προταθεί εννοείται ότι θα πήγαινα. Δεν το συζητώ. Είναι ένα όνειρο δηλαδή. Αλλά είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα έξω. Πρέπει να βρεις μάνατζερ να περάσεις οντισιόν απ' το μάνατζερ. Γίνονται έτσι τα πράγματα έξω. Στόχος σου είναι να βρεις έναν καλό μάνατζερ, που είναι δύσκολο να σε πάρει γιατί πρέπει να είσαι πολύ καλός. Και αυτός μετά σου κλείνει τις δουλειές. Αλλά είναι πολύ δύσκολο για έναν Έλληνα, είναι η προφορά πρώτα απ' όλα.

Εσύ έχεις μάνατζερ;

Όχι.

Παρακολούθησες τα Oscar;

Ναι. Χάρηκα πολύ για το βραβείο της Μέριλ Στριπ αν και μου άρεσε πολύ και η Γκλεν Κλοουζ. Υποδύεται έναν άντρα. Είναι μια γυναίκα που για να ανταπεξέλθει στην Ιρλανδία του 17ου-18ου αιώνα ντύνεται άντρας και δουλεύει σε ένα ξενοδοχείο. Ζει όλη της τη ζωή έτσι χωρίς να την καταλάβει κανένας.

Είναι μακριά ακόμα Μπαρμπαστρούμφ

Ήταν μια σειρά που ήταν να βγει στον αέρα αλλά δυο φορές κόπηκε λόγω οικονομικών θεμάτων.

Έχουν γίνει γυρίσματα;

Δεν έχουν γίνει γυρίσματα αλλά έχουν γίνει όλα τα υπόλοιπα, πρόβες, η επιλογή της ενδυμασίας για τους ρόλους (fitting), του μακιγιάζ. Έχουν βρεθεί οι χώροι, έχει γίνει το τεστ με την κάμερα. Έχει φτάσει μέχρι το παρά 5. Λίγες μέρες πριν το γύρισμα μας ειδοποίησαν ότι αναβάλλεται τελικά.

Τι ρόλο θα έχεις;

Είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το ρόλο της Έλσας. Είναι μια κωμωδία λίγο σουρεαλιστική την οποία γράφει ένας πολύ καλός μου φίλος, ο Κώστας Χριστόπουλος. Υποδύομαι μια πιλότο, λίγο αγοροκόριτσο και "μουντρούχα" που δεν έχει πολλούς φίλους και είναι λίγο άγαρμπη στις κινήσεις και στον τρόπο της. Η σειρά αρχίζει με τα γενέθλιά της κοπέλας, η οποία μένει με τη μητέρα της. Όταν, λοιπόν, γίνεται 30, αποφασίζει να μείνει με τον κολλητό της με τον οποίο ίσως να είναι κρυφά ερωτευμένη.

Οι ρόλοι που έχεις υποδυθεί είναι εκκεντρικοί και διαφορετικοί μεταξύ τους.

Είχα την τύχη, τη χαρά και το κατάλληλο ένστικτο για να διαλέξω σωστά. Να κάνω τις επιλογές μου. Και αυτό ήθελα απ' την αρχή. Γι' αυτό έγινα ηθοποιός, για να κάνω διαφορετικά πράγματα. Δε θα είχε νόημα για μένα να κάνω συνέχεια κάτι συγκεκριμένο. Δε θα έβρισκα χαρά στη δουλειά μου. Οπότε μετά το Νησί, αυτή η κωμωδία, αυτός ο ρόλος θα ήταν ιδανικός για μένα. Ελπίζω να γίνει κάποια στιγμή.

Αυτή την περίοδο τι κάνεις;

Τελείωσα τις παραστάσεις μου στο Εθνικό, στην Νέα Σκηνή, στον Κόκκινο Βράχο του Ξενόπουλου, μία παράσταση που σκηνοθέτησε η Ρούλα Πατεράκη. Παίξαμε μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη, πήγε πολύ καλά. Θα αρχίσω πρόβες μετά το Πάσχα, για μια παράσταση που θα παιχτεί στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κουρτάκη. Περιμένω αποτελέσματα από μία οντισιόν που έκανα για μία ταινία. Παράλληλα, συζητάω για δουλειές του χρόνου. Αυτόν τον καιρό ξεκουράζομαι, κάνω καινούρια πράγματα. Κάνω γιόγκα, μαθαίνω φυσαρμόνικα.

Φυσαρμόνικα; Πως το σκέφτηκες;

Ήθελα να μάθω ένα πνευστό όργανο, φλάουτο σκεφτόμουν αλλά έμαθα ότι είναι πολύ δύσκολο και θα μου πάρει πολύ χρόνο. Και επειδή θα αρχίσω πρόβες ήθελα να μάθω κάτι εύκολο.

Ξέρεις κάποιο άλλο όργανο;

Παίζω κιθάρα. Έχω μια κλασική και μία ηλεκτροακουστική.



Συνέντευξη: Χρυσάνθη Μαστροκώστα

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

A pastora (Sevillanas)

Estrella Morente


Καλό μήνα!