Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Στα χρώματα της Ελλάδας

Συρτάκι, ζεϊμπέκικο, ήλιος, θάλασσα, ντομπροσύνη, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Παρθενώνας. Ίσως είναι η Ελλάδα, ίσως είναι και η εικόνας της. Το τελευταίο σποτάκι του ΕΟΤ έχει τον τίτλο Kalimera!. Καλημέρα. Μια λέξη που ακούει ένας τουρίστας φτάνοντας στη χώρα μας. Μια λέξη που έμαθαν οι ξένοι να σιγοψυθυρίζουν τη δεκαετία του ’60 με το Ζορμπά και τη Μελίνα. Τα γαλανά νερά της Ελλάδας, το κυκλαδίτικο στυλ με τα άσπρα σπιτάκια και τις μπλε σκεπές, χρώματα ελληνικά, ο έρωτας και το φλερτ, η πίστη μας στην παράδοση και τις αξίες, το γλέντι, ο χορός και η ξεγνοιασιά, η χαρά, η ελευθερία, η ιστορία, αποτυπωμένη και στεγασμένη στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Αυτή είναι η διαφήμιση του ΕΟΤ για το 2010.
Το 1960 οι Κάννες υποτάσσονται στην ελληνική νοοτροπία. Η Μελίνα Μερκούρη στο Ποτέ την Κυριακή ερμηνεύει τον καλύτερό της ρόλο και αποσπά το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. Μαζί με τα Παιδιά του Πειραιά του Μάνου Χατζηδάκι και το μπουζούκι του Γιώργου Ζαμπέτα. Μια ταινία, σύμβολο για την σκιαγράφηση του Έλληνα, που δεν υπακούει σε κανόνες, αλλά παραδίνεται στο συναίσθημα, έχει φιλότιμο, είναι ντόμπρος, βλέπει την αρχαία τραγωδία ως την αρχή της κωμωδίας και πάντα με χαμόγελο ξεπερνά τα δύσκολα, χορεύει και γλεντάει. Στην πόρνη με «μπέσα». Η Ίλια αντιπροσωπεύει την τραγωδία και την κωμωδία μαζί, όλη τη φιλοσοφία του Έλληνα και το μεράκι της ζωής του, το χθες και το σήμερα. Ο «Όμηρος», σαν άλλος σοφός ο Ζυλ Ντασσέν διατηρεί την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Πέντε χρόνια πριν η Μελίνα είχε ενσαρκώσει την Ελληνίδα που ερωτεύεται, τη Στέλλα, στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη και του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Για άλλη μια φορά τη μουσική υπογράφει ο Μάνος Χατζηδάκις και η γνωστή πενιά του καημού γίνεται παγκοσμίως γνωστή.
Και δε σταματάμε εδώ! Ο Αλέξης Ζορμπάς ένας ρόλος εμπνευσμένος από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη γίνεται ταινία. Ο Άντονυ Κουίν ένας κατεξοχήν φιλλέληνας υποδύεται τον Ζορμπά τον Έλληνα το 1966. Η συνθετική έμπνευση του Μίκη Θεοδωράκη με το μπουζούκι δημιούργησε το συρτάκι, το χορό που χορεύει ο Κουίν στην τελευταία σκηνή της ταινίας με φόντο της θάλασσα. Η Κρήτη και η παραδοσιακή ζωή στο ελληνικό χωριό μαζί με όλες τις ιδιαιτερότητες και «ασχήμιες» της περιέχουν και μια ανεξάντλητη ομορφιά που συστήνεται σε όλο τον κόσμο. Εκείνη της ελληνικής τρέλας και της φαντασίας, που ξεπερνά τα στεγανά της λογικής και έχει τα χαρακτηριστικά της λεβεντιάς και πονηριάς. Της ελληνικής πονηριάς που πάντα ξέρει να ελίσσεται και να ξεφεύγει. Στο τέλος, όμως, πάντα χορεύει.



Η Έλλη Σεραϊδάρη, ή Nelly’s στην πρώτη αφίσα του ΕΟΤ το 1929 απαθανάτιζε τον Παρθενώνα από τα Προπύλαια, συνδυάζοντας τα ειδυλλιακά ελληνικά τοπία και την ιστορία. Στις αφίσες και τις διαφημιστικές καμπάνιες του ΕΟΤ προωθείται το γαλάζιο, η θάλασσα, η ελληνική τέχνη και φύση. Μέσα από τις γραφιστικές ιδέες αλλά και τις αληθινές εικόνες αποτυπώνεται όλη η Ελλάδα που θα συναντήσει ένας ξένος. Τα μνημεία, ο Παρθενώνας, η Ακρόπολη, έργα του Τσαρούχη, του Μόραλη πρωταγωνιστούν στην εξωτερική εικόνα της χώρας μας. Η Ύδρα, η Κρήτη, τα νησιά μας, οι θάλασσές μας αλλά και η απόλαυση, η ξεκούραση, η ανεμελιά. Yachting in Greece είναι το λογότυπο που προωθεί η αφίσα του ΕΟΤ το 1969, Live your myth in Greece το 2005. Explore your senses του 2007, η οποία περιλάμβανε τη σύγχρονη και την αρχαία Ελλάδα, τις παραλίες, την παρέα, την ιστορία, τα νησιά, την φύση, την Ελλάδα τελικά.

Ο Νίκος Χρηστάκης είναι ένα από τα 100 πρόσωπα που επηρεάζουν περισσότερο τον κόσμο σύμφωνα με το περιοδικό Time και είναι το σύγχρονο επιστημονικό brand name της χώρας μας στο εξωτερικό μετά την ελληνική πανάρχαια φιλοσοφία.

Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, η αρχαιότατη σοφία και ο πολιτισμός, ο μινωικός ρυθμός, οι Καρυάτιδες, η Αφροδίτη της Μήλου, ο Περικλής συνεχίζουν να πλέκουν το όνομα της Ελλάδας. Της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία, τη λογική, θυμηθείτε τον Πυθαγόρα, που ο Μάλκοβιτς θα γυρίσει πίσω το χρόνο και θα κάνει τη ζωή του ταινία, τον πολιτισμό της Δύσης, θυμηθείτε και τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ που πρόσφατα έτσι μίλησε για τη χώρα μας, το Σοφοκλή, τον Ευρυπίδη, τον Αριστοφάνη, την τραγωδία και την κωμωδία, την Επίδαυρο και το θέατρό της. Εκεί όπου στο κλασικό κυκλικό σχήμα του αρχαίου θεάτρου παιζόταν η τελευταία πράξη της έννοιας του θεάτρου.

Οι 300 του Λεωνίδα ενώνουν την αρχαία ελληνική ιστορία με την σύγχρονη ταινιοθήκη του κόσμου. Η αρχαία Σπάρτη και η μάχη στις Θερμοπύλες αποτυπώθηκε στο φιλμ τον Ζακ Σνάϊντερ. Ο Θίασος του Θεόδωρου Αγγελόπουλου το 1975 σκιαγραφούσε την ελληνική ιστορία σε πείσμα της τότε συντηρητικής κυβέρνησης που απέτρεψε τη συμμετοχή από το Φεστιβάλ των Καννών το οποίο της υποσχόταν βραβείο. Η ταινία θεωρείται μία από τις καλύτερες ελληνικές όλων των εποχών. Η Μύκονος πρόκειται να πρωταγωνιστήσει ως ελληνικό νησί σε ταινία αυστραλιανής παραγωγής, δείχνοντας της ομορφιές της ελληνικής θάλασσας και φύσης το καλοκαίρι.
Το 1979 ο Οδυσσέας Ελύτης κερδίζει το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του Άξιον Εστί, ποίηση που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη το 1964. Στην μουσική πανδαισία του Μίκη Θεοδωράκη ενώνονται οι φωνές του Γρηγόρη Μπιθικώτση, του Μάνου Κατράκη, του Θόδωρου Δημητρίεφ και της χορωδίας της Θάλειας Βυζαντίου. Ο άνθρωπος στην πλήρωσή του μέσα από τη μάχη του στη ζωή και την ελευθερία. Με το έργο αυτό για τον ύμνο του ανθρώπου συνεχίζεται η παράδοση που θέλει την Ελλάδα γενέτειρα του πολιτισμού.
Η μουσική της ταινίας «Οι Δρόμοι της φωτιάς» του Βαγγέλη Παπαθανασίου χρησιμοποιείται από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σαράγιεβο το 1984 ως μουσική όλων των αθλητικών εκδηλώσεων και των Ολυμπιακών Αγώνων παγκοσμίως. Το 1969 η Ειρήνη Παπά κερδίζει βραβείο Oscar για την ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά. Δυο χρόνια πριν την υποδέχεται το Broadway με την ταινία «Εκείνο το καλοκαίρι, Εκείνο το φθινόπωρο» και το 1972 ερμηνεύει την Ελένη στις «Τρωάδες» και την Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη.

Το 2004, η Ελλάδα διοργάνωσε τους 28ους Ολυμπιακούς Αγώνες, μια ευκαιρία για τη χώρα μας να πλασάρει τον εαυτό της και να αναδείξει τις αξίες, τα ιδανικά, την ιστορία της. «Επιστρέφουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν», έλεγαν όλοι, διεθνώς και εθνικώς. «Έπειτα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ελλάδα έχει καινούριο brand name. Οι Αγώνες αντιπροσωπεύουν την αρχή και όχι το τέλος, το εφαλτήριο για την ανάπτυξη της χώρας», έλεγε η τότε αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού Φάνη Πάλλη Πετραλιά. Το βίντεο πριν την τελετή έναρξης παρουσιάζει τα 2:58 λεπτά της Ελλάδας. Από εκείνη την προ Χριστού εποχή, των αρχαίων αγώνων, του αρχαίου αθάνατου πνεύματος και της πνευματικής καθαρότητας σε αυτή του σήμερα, στο Μέγαρο Μουσικής, στα καλοκαιρινά νησιώτικα βράδια της συντροφιάς, στην Ακρόπολη του μετρό. Η τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας μας είχε κατεξοχήν θέμα ελληνικό. Η ολυμπιακή φλόγα άναψε και επέστρεψε στην Ολυμπία. Το Καλλιμάρμαρο Στάδιο άναψε και πάλι τα φώτα του μετά από του Ολυμπιακούς της Αρχαιότητας. Οι Κούροι και οι Κόρες ξαναζωντάνεψαν στο Ολυμπιακό Στάδιο εκείνη τη νύχτα της 13ης Αυγούστου και παρήλασαν σε μια μεγαλειώδη τελετή. Ο κλασικός πολιτισμός αναστήθηκε για λίγο μπροστά στα μάτια ολόκληρου του πλανήτη. Το ιερό ζώο της αρχαιότητας, ο ταύρος και οι 12 Θεοί του Ολύμπου. Ο θεός Έρωτας, το σπαρτιάτικο πνεύμα, το μαθηματικό πνεύμα, το πάλεμα, ο δίσκος, το τρέξιμο, το κλαδί ελιάς, οι θρησκευτικές τελετές, οι τριήρεις, η Μέδουσα και η Λέαινα, όλα τα σύμβολα της ελληνικής κουλτούρας. Η πίστη στο Θεό και τα ελληνικά ξωκλήσια, οι ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές που λησμονούν την εποχή του επαρχιώτικου τσάμικου, της κρητικής μαντινάδας και ρακής, της ποντιακής και κρητικής λίρας, των σύγχρονων Απολλώνιων θεών του μουσικού οργάνου, του μπαγλαμά και του μπουζουκιού, το συρτό και το συρτάκι, τα νησιώτικα και το ζεϊμπέκικο, ο πηρήχιος χορός, το πεντοζάλι, ο ζωναράδικος, το κίτρινο παραδοσιακό μαντίλι στη γυναικεία κεφαλή, δείγμα της κουλτούρας του ελληνικού χωριού, συνθέτουν την χαρακτηριστική εικόνα της Ελλάδας. Άλλωστε το ανατριχιαστικό «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», δημιούργημα του Μάνου Λοΐζου για την ταινία Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού το 1971 έχει εκπροσωπήσει τις ψυχές όλων των Ελλήνων.

Ο αθλητισμός και ο κλασικός μαραθώνιος έχουν την προέλευσή τους στη χώρα μας και στόχος του νέου υπουργείου Πολιτισμού είναι ο Ελληνικός Μαραθώνιος να συμπεριληφθεί ανάμεσα στους Χρυσούς παγκοσμίως καθώς αποτελεί το ελληνικό brand name αλλά παραδόξως διεξάγεται σε άλλες χώρες του εξωτερικού εκτός από τη χώρα μας, όπως τονίζει ο δήμαρχος Μαραθωνίου κ. Ζαγάρης. Η διοργάνωση που προετοιμάζεται για το Σεπτέμβριο είναι ένα στοίχημα για την τόνωση του ελληνικού τουρισμού και οι υπεύθυνοι στοχεύουν να φιλοξενήσουν 2.500 μαραθωνοδρόμους. «Όσο περισσότερους δρομείς έχουμε τόσο περισσότερο κόσμο θα τραβήξει στην Ελλάδα, τόσο πιο γνωστός θα γίνει ο μαραθώνιος» εξηγεί ο κ. Γερουλάνος. Είναι μια ευκαιρία για να αναδειχθούν οι όμορφες γωνιές της Αθήνας αλλά και «για να φέρουμε ξανά την Ελλάδα και τον μαραθώνιο στο επίκεντρο της παγκόσμιας συζήτησης και πρόκληση να διαχειριστούμε σωστά την ευκαιρία αυτή», όπως λέει η πρώην υφυπουργός κυρία Γκερέκου. Στόχος του Υπουργείου είναι να προωθήσει τα αθλητικά και πολιτιστικά γεγονότα και να τα καταστήσει σε κατεξοχήν τουριστικά εξαγώγιμα προϊόντα.

Το γλέντι χωρίς όρια, ο χορός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες την στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη ξυπνά για τις δουλειές της, η Ελλάδα το γλεντά. Χωρίς τύψεις. Αφήνεται στη μουσική, στη μελωδία. Η ρακή, η τσικουδιά, το ούζο, το κρασί- ο οίνος, το παραδοσιακό ποτό των Αρχαίων, τα παραδοσιακά ποτά και των σύγχρονων που με συγκέντρωση και φροντίδα μεταφέρουν στον ουρανίσκο τους. «Οίνος ευφραίνει καρδίαν», συνήθιζαν να λένε. Πάντα συνοδευόμενα και με το κατάλληλο μεζέ. Μουσακά- greek mousaka, σουβλάκι- souvlaki, φέτα- feta, σαγανάκι- saganaki, καλαμαράκια- kalamarakia, χωριάτικη με τη ρίγανη και τις ελιές. Το αγνό ελαιόλαδο, κληρονομιά της μεσογειακής ελληνικής διατροφής. Μια γαστριμαργική ελληνική μαγεία που συνδυάζει την ελληνική νοστιμιά με την απόλαυση και την υγιεινή διατροφή, χαρακτηριστικό της ελληνικής εικόνας. Παραθαλάσσια τραπεζάκια με τα χάρτινα τραπεζομάντηλα και τα ποτήρια που τσουγκρίζουν πάνω από τα γεμάτα πιάτα και τις κανάτες που συνεχώς αδειάζουν και ξαναγεμίζουν. Εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές των νησιών μας, της παγκόσμιας αυτής μοναδικότητας με τη στεριά που περιτριγυρίζεται από θάλασσα σαν φωτεινά αστράκια σε μια απέραντη έκταση νερού. Τα νησιά μας, οι Κυκλάδες μας, τα Δωδεκάνησά μας, τα Επτάνησά μας. Η θάλασσα, το άσπρο και το μπλε, ο ήλιος, η ζέστη και το κλίμα της απόλαυσης που κάνει τα καλοκαίρια ανεπανάληπτα και αξέχαστα. Τα χωριά μας. Το βουνό και η θάλασσα. Το φιλότιμο και η λεβεντιά, η ντομπροσύνη και ο αυθορμητισμός, η πίστη όταν όλα χάνονται, το πάθος και ο έρωτας είναι ελληνικά στοιχεία που παγιώθηκαν με τον Ζορμπά και τη Μελίνα της Ίλιας, με το Γιώργο Φούντα στο Never on Sunday και Zorbas the Greek. To παράδοξο φαινόμενο της εκδήλωσης του κλάματος με γέλιο και της διαδοχής της λύπης με τη χαρά ανήκει στην Ελλάδα. Το χτύπημα στην πλάτη όταν συναντά κάποιος έναν γνωστό του μετά από πολλά χρόνια μπορεί να φαντάζει άγαρμπο ή και «επαρχιώτικο» αλλά αποτελεί ελληνική συνήθεια και δηλώνει ζεστασιά και θέρμη. Έκφραση συναισθημάτων στο έπακρο. Η ξενιτιά και τα μοιρολόγια εκφράζονται μέσα από τον πηρήχιο χορό. Τα ντέρτια και οι καημοί μέσα από τις πενιές του μπουζουξή και το σπάσιμο των πιάτων σε απόλυτη έξαρση αυτού του ακραίου συναισθήματος στη στιγμιαία χορευτική φιγούρα. «Ντέρτι», ένας όρος που μόνο αν είσαι Έλληνας καταλαβαίνεις.

Όταν τα φουστάνια κυματίζουν από το αεράκι κάνοντας χορευτικά παιχνίδια η σκιά στην άμμο. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας.

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Ημερολόγιο


Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ
στο μέτωπό μου με τα δυό σου χείλια
ν' αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου
Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου
Και στην όχθη που χτενίζεσαι
ακουστή σαν αλμυρό
τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου
εγώ για να βρεθώ
απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό


Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχώνη τ' ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου
Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια
και την άμμο
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου
Και σταγόνα τη σταγόνα
κυλάω εγώ σαν αλμυρό
νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί
με περιμένει για να μου λιμάρει το σκοινί


Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου
Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια
δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι' αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου
και μπροστά απ' τους κολασμένους περνάω εγώ
σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά
Κι είναι λέω ο Παράδεισος για μας
αγάπη μου μικρή
να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί



http://www.youtube.com/watch?v=KngJVhcu8Ys


Στίχοι Χρήστος Θηβαίος
Μουσική Συνήθεις Ύποπτοι
Ερμηνεία Χρήστος Θηβαίος

Διαγραφές Δημοκρατίας

Δεν τόλμησαν να καταψηφίσουν τα έκτακτα μέτρα για την οικονομία οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και αμέσως ήρθαν αντιμέτωποι με τις συνέπειες. Διαγραφή κυρίες και κύριοι. Η πιο διαδεδομένη, σίγουρη λύση για τη βουλευτική φίμωση. Ο κ. Παπανδρέου αφαίρεσε από τους τρεις βουλευτές να διαφέρουν, να τολμούν να ψελλίζουν λέξεις δυο-τρεις διαφορετικές από την καταστροφή. Άλλωστε αυτό δε σημαίνει Δημοκρατία; Μόνο στην κατ' επίφαση γίνονται αυτά. Προσπάθεια για να αναχθεί σε Δημοκρατία το πολίτευμά μας. Η διαγραφή έγινε με σκοπό να φανεί ότι υπάρχει μια συστράτευση και συνοχή στα νέα μέτρα που έρχονται. Μπορεί να επιτεύχθηκε αυτό, ωστόσο απορρίφθηκε περίτρανα η ελευθερία της επιλογής του μέλλοντος και της ατομικής ευθύνης για αυτό. Της επιλογής στα ήσυχα βράδια και την ελαφριά ψυχή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την αποτυχία ή την επιτυχία των μέτρων αυτών αλλά τις συνέπειες όλοι δειλά σιγοψιθυρίζουν.
Από την άλλη, ο κ. Σαμαράς διέγραψε δύο δικούς του βουλευτές, η μία εκ των οποίων διαγράφηκε διά παντός και από το κόμμα. Οι μικροπολιτικές, τα μικροσυμφέροντα και οι προσωπικές κόντρες εμφανίστηκαν ανώτερα και πιο σημαντικά από την βουλετική έκφραση και επιλογή. Υποτίθεται ότι η Βουλή αποτελείται από 300 ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις, ιδιοσυγκρασίες και ιδέες. Και η ποικιλομορφία τους δημιουργεί ένα ετερόκλητο σύνολο. Και η διαφορετικότητά τους τούς συνδέει και τους αλληλοσυμπληρώνει. Η μαζοποίηση ποτέ δεν υπήρξε αξιέπαινη. Αντίθετα, η μοναδικότητα είναι που αποτελεί τον περίεργο τούτο κόσμο μας. Ειδάλως θα είχαμε μοναρχία. Αλλά η πρόταση του κ. Σαμαρά για μεταβολή του αριθμού των βουλευτών σε 200 εκεί ακριβώς αποβλέπει. Δηλαδή στη συγκέντρωση εξουσίας σε λίγους ανθρώπους των οποίων οι απόψεις θα συγκλίνουν χωρίς περιθώρια αλλαγής ή ανανέωσης.

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Η γενιά των μικρω(τήτω)ν


Στα 595 ευρώ αποδεκατίστηκε μόλις ο βασικός μισθός. Η μέχρι πρότινος χλιδάτη γενιά των 700 μετονομάζεται σε γενιά των 595. Να σας πω την αλήθεια μου δεν είναι και πολύ εύηχο. Γενιά των 595. Προσπαθήστε να το ψελλίσετε… Στα 595 ευρώ ξεπουλήθηκε η επιβίωση και η βίωση και ενίοτε η γείωση στη δεινή πραγματικότητα της γελοίας κατάντιας μας. Από τα ψηλά στα χαμηλά. Η γενιά μας που αναζητά την επαγγελματική αποκατάσταση περηφανεύεται περίτρανα ότι κληρονόμησε από την προηγούμενη, την αχόρταγη αναζήτηση και απόκτηση αγαθών και υπηρεσιών, πιστεύοντας ότι έτσι θα προσέγγιζε τα πλατύσκαλα της ευτυχίας. Άλλωστε ακόμη και αν αυτό δεν ταυτιζόταν με την προσωπική ευτυχία του καθενός, έπρεπε να συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι του ανταγωνισμού της κτήσης, πόσω μάλλον της κτήσης του περισσότερου. Η γενιά μας καλείται να ανταποκριθεί σε ένα άλλο κάλεσμα που κελεύουν οι δικοί του καιροί. Αυτό της κτήσης του εαυτού και των αξιών. Στην επανατοποθέτηση των ιδανικών που καθορίζουν και έχουν ως κέντρο τους και αφετηρία τους τον άνθρωπο, που από χρόνια έχουν λησμονηθεί. Είναι τραγική αλήθεια και οδυνηρή προσγείωση για έναν νέο η γνώση ότι παύει να ονειρεύεται. Αυτή τη στιγμή απαγορεύεται σε ένα άτι που ελπίζει να πηδήξει όλα τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά του να έχει όνειρα και πόσο μάλλον να πέφτει με τα μούτρα στη ζωή για να τα δει κάποια μέρα να πραγματοποιούνται. Δεν επιτρέπεται να έχεις τη φιλοδοξία(με την καλή έννοια του όρου) να σχεδιάζει και να προετοιμάζει την επαγγελματική του ανέλιξη. Δεν επιτρέπεται να ονειρεύεται να προσφέρει την ψυχή του, τον καλύτερό του εαυτό στον κλάδο που σπούδασε καταστρέφοντας τα χρόνια του, τα μάτια του και να τον εξελίξει. Προς Θεού, προς ποιου, αλήθεια, η μόρφωση είναι δαιδαλώδης, ατελείωτη και μαγική. Η αμαρτία είναι ότι απαγορεύεται να την αξιοποιήσουμε για τη βελτίωση του κόσμου. Γιατί η μόρφωση, η εξέλιξη και η νεότητα θα φέρουν τη ζητούμενη ποιότητα. Ωστόσο, για να διεκδικήσεις μια επαγγελματική θέση που θα σου προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή είναι αυτονόητη η κατοχή παραπάνω των τριών πτυχίων. Απαιτούνται μεταπτυχιακά, ίσως και διδακτορικά, τρεις τουλάχιστον ξένες γλώσσες(οπωσδήποτε κινέζικα, η γλώσσα του μέλλοντος), υπολογιστές, παρακολούθηση σεμιναρίων και εκτός αυτού, να είσαι αξιόπιστος, φερέγγυος, να έχεις ενδιαφέροντα χόμπυ, προσωπικότητα και ΦΥΣΙΚΑ να έχεις προϋπηρεσία. Μα αν δε με προσλάβεις, κύριε, πώς θα την αποκτήσω την απαιτούμενη προϋπηρεσία. Τα τρελά της αγοράς εργασίας είναι αυτά. Και όλα αυτά για το θεϊκό αυτό ποσό των 595 ολόκληρων ευρώ. Ολόκληρων, για να μην παρεξηγηθώ. Αυτό που για κάποιους θεωρούνταν κατάκτηση χρόνων, ενδεχομένως και αιώνων, να θεωρείται σήμερα, για εμάς, όνειρο θερινής νυκτός. Πάντα το θέατρο είχε θέση στη ζωή μας. Γιατί ο βασικός δε φτάνει ούτε για τα βασικά. Γιατί λοιπόν να λέγεται βασικός; Ας τον έλεγαν ανούσιο, αβάσιμο ή ψιχουλόμισθο. Ναι, ναι, αυτό είναι. Κάποιος να τους το προτείνει. Αλλά όλα αυτά μπορεί να ακούγονται και είναι στα αλήθεια εξευτελιστικά για την πορεία του ανθρώπου στην ιστορία, σκεφτείτε από τον πηλό στην ψωρωκώσταινα, πρέπει όμως να τα χρησιμοποιήσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε αυτή την πορεία μας στο χρόνο. Αφού πάντα σε κάτι αρνητικό λανθάνει κάτι θετικό. Ας αναμοχλεύσουμε αυτό το κάτι θετικό που θα μας καταστήσει πολύ πολύ καλύτερους από τους προηγούμενους. Θα λέμε τουλάχιστον στις επερχόμενες γενιές ότι τους κληροδοτήσαμε έναν κόσμο ιδανικών και ιδανικό και όχι δανεικό. Άλλωστε "αξίζει φίλε μου να ζεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά που θα σε κάψει"...

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Θάνατος και ζωή στο ίδιο καλάθι

Δεν ξέρω πως να αρχίσω, τα χέρια μου μουδιάζουν, το μυαλό μου το ίδιο και η ψυχή μου τρεμοπαίζει μπροστά στις εξελίξεις και τα απίστευτα γεγονότα της 5ης Μαίου. Θα μπορούσα πολλά να πω. Για τους αστυνομικούς και τη στάση τους, για την πορεία, για τους δράστες που ευθύνονται για το θάνατο συμπολιτών μας, για το ίδιο έργο στο οποίο είμαστε χρόνια τώρα θεατές, για την αδικία και την οργή. Κάποιοι αγωνίζονται για τη ζωή και κάποιοι για το θάνατο. Φλερτάρουν μαζί του, τον συναγωνίζονται. 4, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία των ερευνών, πραγματικά άτυχοι άνθρωποι έπεφταν νεκροί την ώρα που καλούσαν σε βοήθεια για να σωθούν. Εκείνοι που τους καταδίκασαν, κατά πολλούς ανεγκέφαλοι, αντιεξουσιαστές, νεαροί, κουκουλοφόροι, αναρχικοί παράλληλα τους σκότωσαν εν ψυχρώ. Και έχω απόλυτη συνείδηση του τι λέω. Εν ψυχρώ. Σπάζοντας τις τζαμαρίες της τράπεζας έριξαν έφλεκτα υλικά και μολότοφ στο εσωτερικό της με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν και να πάθουν ασφυξία και να έχουν την τραγική κατάληξη που όλοι γνωρίζουμε. Εγώ πάλι δεν ξέρω πως να τους χαρακτηρίσω, ίσως ασυνείδητους και απάνθρωπους, μισάνθρωπους. Έχει διαφορά το να έχεις θεμελιώδεις διαφορές με το "κεφάλαιο" και όσους το εκπροσωπούν και το να το εχθρεύεσαι και να θέλεις το θάνατό του. Στην προκειμένη περίπτωση, σκοτώθηκαν άνθρωποι που εργάζονταν σε τράπεζα και ενδεχομένως με τα νέα έκτακτα μέτρα να θίγονταν και τα δικά τους συμφέροντα, αφού από αυτά δε γλίτωσε ούτε και ο ιδιωτικός τομέας. Ποιος μίλησε για επανάσταση; Λάθος! Αυτοί δεν είναι μέρος της επανάστασης. Οι πράξεις τους συνίσταται στη λογική του "πάμε σε πορεία ή διαμαρτυρία ή οτιδήποτε τελοσπάντων απαιτεί τη συγκέντρωση πολλών ατόμων μαζί να τα σπάσουμε και αν καταφέρουμε να σκοτώσουμε και κανέναν ακόμα καλύτερα". Αλλά ας μου επιτραπεί να εκφράσω έναν φόβο και ταυτόχρονα πόνο μου. Οι μέρες που έρχονται πρόκειται να είναι πολύ χειρότερες. Ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να συνειδητοποιεί, να νικά το φόβο της σιωπής, να προχωράει στο δρόμο της αντίδρασης και της αφύπνισης όλων όσοι ακόμη ζουν σε ψευδαισθήσεις. Ξεπεράσαμε τους καπνούς, τις φωτιές, τις φθορές, τις υλικές ζημιές και τις ηθικές αμαυρώσεις, τις συμβολικές βλάβες. Μιλάμε πλέον για θανάτους, για τον ανθρώπινο αφανισμό, για τη δολοφονία της ψυχής και του σώματός μας, για την απομάκρυνση κάθε ηθικού φραγμού, για στυγνές δολοφονίες. Όταν ο κόσμος ξεσπά και η οργή του είναι ανείπωτη, θυελλώδης και μανιώδης δύσκολα ελέγχεται και οι συνέπειες μιας τέτοιας λαϊκής απομυθοποίησης του ελληνικού ιδανικού που αφορά στο σύνολο της ελληνικής νοοτροπίας και κατάστασης πιθανόν να είναι τραγικές. Η εποχή όπου η πείνα καθοδηγεί τις πράξεις και τις συμπεριφορές και μας καθορίζει σαν ανθρώπους έχει φτάσει. Και οι συγκρούσεις μεταξύ θιγομένων και θιγόντων θα είναι αναπόφευκτη και θα επεκταθεί σε καίριους πλέον τομείς της καθημερινότητας. Θα πάρει διαστάσεις εθνικές, αντικειμενικές και καθολικές. Θα είναι προσωπική υπόθεση του καθενός που θα ταυτίζεται με του άλλου. Κάπως έτσι δεν ξεκινούν οι μαζικές, συλλογικές και ενωμένες επαναστάσεις. Δεν ξέρω τι εννοείτε εσείς με τον όρο επανάσταση και ούτε που μου αρέσει να τον χρησιμοποιώ. Έχω την αίσθηση ότι χάνει την αξία του. Αλλά επανάσταση για μένα σημαίνει η στιγμή που ενώνω τη δύναμη, το θέλω μου, τη φωνή μου, την ψυχή μου με του άλλου για να καταφέρω να μεταβάλλω τη νοοτροπία όσων έχουν στα χέρια τους τη ζωή μου, τη ζωή μας. Και πρώτα απαιτείται η απόλυτη προσωπική συνειδητοποίηση και η ατομική αλλαγή μιας χωλαίνουσας και αρρωστημένης αντιμετώπισης των πραγμάτων. Γιατί κάπου εκεί στο βάθος όλων αυτών των σκανδάλων που κατεξοχήν δημιούργησαν το εθνικό μας χρέος, των πελατειακών σχέσεων μεταξύ πολιτικών και πολιτών, των κακών πολιτικών και της ακόμη χειρότερης διαχείρισης, του εθνικού μας μεγαλοϊδεατισμού και της αχόρταγης απληστίας, αποτέλεσμα των καιρών μας, αναγνωρίζω κάπου εκεί τον εαυτό μου. Τον εαυτό μου που επέτρεψε όλα αυτά να συμβούν, να εδραιωθούν και να εξελιχθούν και να αποτελέσουν πάγια κατάσταση του σύγχρονου κράτους μας. Ποιος είχε το σθένος να αντισταθεί σε μια εξασφαλισμένη θέση στο δημόσιο, σε μια σβησμένη κλήση, στην καταβολή μιας επιδότησης που δε δικαιούται με αντάλλαγμα έναν και μόνο σταυρό σε κάποια κατά τα άλλα ξεχασμένη εκλογική περιφέρεια; Κι αν όλο αυτό το αναγνωρίζαμε τότε γιατί δεν κάναμε κάτι για να το αλλάξουμε; Μάθαμε να κατηγορούμε την εδραιωμένη διαφθορά και να εξοργιζόμαστε με αυτήν και όσους την υπηρετούν αλλά γίναμε και εμείς μέρος της.


Χθες το Σύνταγμα σήκωσε 150.000 ανθρώπους που έδειξαν με το δάχτυλό τους όλα αυτά που επιβεβαιώνουν την αξιοπρέπειά τους και την εξέλιξή τους ως ανθρώπους που σε δύο μόλις μήνες διαλύθηκαν στον αέρα της Ευρώπης και του διεθνούς διασυρμού της χώρας μας. Μια από τις ειρηνικότερες και μαζικότερες πορείες μετά τη Μεταπολίτευση, την εποχή που άρχιζε η διεκδίκηση μιας νέας Ελλάδας και μιας νέας εποχής για αυτήν μετά από τη διάβρωση 7 ολόκληρων χρόνων. Με τραγική κατάληξη που αμαύρωσε τον παλμό και το δυναμισμό της. Η πορεία προστατευόταν από τις πιο ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και περιφρουρήθηκε από την παραφιλολογία του ΛΑΟΣ και του ΚΚΕ, την υποκρισία των βουλευτών και τους πέντε λόγους των αρχηγών των κομμάτων ή των εκπροσώπων αυτών που εκτός των άλλων τους είχαν προετοιμάσει για να μην παραλείψουν και την τελεία των νόμων των επικοινωνιολόγων που εμπιστεύονται. Για το θάνατο ανθρώπων δε μιλάει κανείς από τα χαρτιά, αλλά από την ψυχή. Μιλάει με ανθρωπιά και όχι με κανόνες. Άλλωστε, αν θέλουν να υπηρετούν τους κανόνες και τους νόμους οφείλουν τουλάχιστον να πλήξουν την αίγλη της υποτιθέμενης δύναμης των αδίστακτων αυτών ατόμων και να τους οδηγήσουν στον εισαγγελέα. Σε όλες τις συγκεντρώσεις οι αστυνομικές αρχές που εγγυώνται υποτίθεται την τάξη και την ασφάλεια όλων όσοι συμμετέχουν σε αυτές παρατάσσονται κατά μήκος του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Συμβολική εικόνα. Δε μοιάζει σα να αντιπαρατίθεται το κράτος εναντίον των πολιτών; Η δύναμη της αρχής ενάντια στην αδυναμία του συνόλου. Να προστατεύσουμε το κτίριο της Βουλής από τυχούσες φθορές και καταστροφές που θα σημάνουν διεθνώς την κατακραυγή και την ντροπή για το πώς επιτράπηκε να συμβεί κάτι τόσο αντεθνικό. Σαν οι φθορές του καθωσπερπισμού, της απληστίας, της κλοπής, της ανευθυνότητας που δημιουργούνται στο εσωτερικό της να μην προκαλεί τη διεθνή σπαζοκεφαλιά του «πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια απίστευτα»; Τα δοκάρια χτίζουν την αξιοπιστία άραγε; Μια χώρα που καταλαμβάνει στο χάρτη λίγο χώρο, η Ελλαδίτσα μας, να προκαλεί τόση αποστροφή, χλευασμό και αναστάτωση. Μοναδικό προσόν των Ελλήνων. Δυο τρεις είναι εκείνοι που βρίσκουν χώρο και τρυπώνουν στην ενότητα των κινημάτων και των συγκεντρώσεων. Ποτέ δεν έχουν αποδοθεί οι ευθύνες, ποτέ δεν έχουν αποτραπεί οι ζημιές και ποτέ δεν έχουν αφοπλιστεί όλοι εκείνοι που οι εξοπλισμοί τους καταστρέφουν και σκοτώνουν. Ήρθαμε αντιμέτωποι με περιπτώσεις προβοκάτσιας τόσο εξόφθαλμης που μας εξόργισε. Οι ίδιοι που κατέχουν και συμμετέχουν στο σύστημα έχουν δύο πρόσωπα. Το ένα το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν συνειδήσεις, να τις αφυπνίσουν, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη ενός λαού πουλώντας τα όνειρά του και ύστερα ξεπουλώντας τα να προσποιηθούν ότι έκαναν το καθήκον τους. Το άλλο το χρησιμοποιούν για να πατάξουν με τον πιο φασιστικό τρόπο τις υγιείς αντιδράσεις, ως συνέπεια του ιερού αυτού ξεπουλήματος και να τις προωθήσουν ως επικίνδυνες για τη λειτουργία του κράτους. Το σύστημα όμως, το φτιάχνουμε όλοι εμείς, το αλλάζουμε, το ανατρέπουμε, το προσαρμόζουμε στις δικές μας ανάγκες και στα δικά μας θέλω. Και αυτή η ανατροπή, η οριστική ρίξη με το υπάρχον παρακμασμένο σύστημα που απώλεσε την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά, τη λογική και την ευαισθησία είναι προ των πυλών. Και ένα άλλο σύστημα θα ανατείλει. Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι, ποια μορφή θα έχει αυτό, αλλά επιτρέψτε μου να κάνω αυτή τη δική μου μικρή πρόβλεψη. Και η ανατολή προέρχεται από μια δύση. Καμιά επανάσταση λένε δεν έγινε χωρίς θύματα. Αλλά πάλι ποιος μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτής της επικίνδυνης και τραγικής φράσης; Και ποιος θα δεχτεί να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία του αύριο; Κανείς ίσως. Ή και όλοι. Αλλά αυτό ενδεχόμενα να μην το γνωρίζουμε. Μπορεί τυχαία να μετατραπούμε σε ήρωες όπως κάποιος Αλέξης, όπως κάποιοι τέσσερις που έχασαν τη ζωή τους κάποια μέρα που έτυχε να βρεθούν στη δουλειά τους. Μπορεί ένα καλημέρα να μη φτάνει τελικά ή και να είναι όλη σου η ζωή. Για κάποιους τα θύματα των χθεσινών επεισοδίων αρκούσαν. Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες έσπευσαν σε δηλώσεις στήριξης και κατανόησης υπέρ μιας μέχρι πρότινος στημένης στην αγχώνη χώρας. Αυτό εννοούσαν άραγε όταν έλεγαν ότι θα μας πιουν αίμα; Διεθνής οίκτος μετά τη διεθνή κατακραυγή. Μάλλον έπρεπε να υπάρξουν νεκροί για να αντιληφθούν τη δεινή μας θέση. Και όταν λέω δεινή αναφέρομαι σε όλους αυτούς που δίνουν τους μισθούς τους και τα χρόνια τους για την αποπληρωμή των δανείων τους.
Χθες ο τηλεοπτικός φακός ανάμεσα στους πολλούς της πορείας έδειξε και έναν ηλικιωμένο που έριχνε ένα αντικείμενο προς άγνωστη κατεύθυνση. Είναι η πιο ηλικιωμένη πορεία και θυσία που έχω δει. Συνήθως αυτά αποτελούσαν προνόμια των νέων ανθρώπων. Και μέσα σε όλα αυτά, κάποιος λείπει δε νομίζετε; Που είναι η Εκκλησία; Όλοι αυτοί που ευαγγελίζονται αξίες και ιδανικά και στέκονται κάτω από το φωτοστέφανο της αγιοσύνης του Θεού; Και αφού η εκκλησιαστική περιουσία, ένα ξεχωριστό άβατο για όλους εκτός ρασοφόρων, αποτελεί το αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες της και την προσφορά της, γιατί αυτή η προσφορά δεν είναι αληθινή; Γιατί δε δίνεται μέρος της για τη βοήθεια των οικονομικών μας αδιεξόδων; Γιατί αυτή θα είναι η προσφορά, που κάποιοι επικαλέστηκαν παραφράζοντάς την στα δικά τους συμφέροντα, που υπηρετεί στα αλήθεια όσα ενέπνευσαν σε εκατομμύρια ανθρώπους την πίστη.


Κάπως προέβλεψα πού θα οδηγήσει η οργή, η ταπείνωση, ο εξευτελισμός μας σαν λαός, σαν ανθρώπους, σαν πολίτες, σαν εργαζομένους. Σε μαζικές κινητοποιήσεις, στην ανατροπή και στη ρίξη, σε μια επανάσταση με πολύ πόνο και θλίψη, στη φτώχεια και το θάνατο. Η συνείδησή μας ανέχεται την επερχόμενη αλλαγή στη ζωή. Αυτό που δεν ανέχεται πια είναι στο όνομα αυτής της αλλαγής κάποιοι να προχωρούν σε ανεξέλεγκτες ενέργειες που προκαλούν το θάνατο και καταστρέφουν την προσπάθεια. Είναι η στιγμή που ο θάνατος και η ζωή είναι στο ίδιο καλάθι…

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Πρωτομαγιάς λόγια


124 φορές πρέπει να προσπαθήσουμε να εξυγιάνουμε την ψυχή μας. 124 φορές να αναπληρώσουμε τους φόρους του παρελθόντος, 124 φορές να ανακτήσουμε τις εργατικές μας δυνάμεις. 124 χρόνια από τότε. Από εκείνη την ημέρα στο Σικάγο που άλλαξε τον κόσμο της εργασίας. Περισσότερο από ποτέ η Πρωτομαγιά δηλώνει παρούσα ως παράδειγμα, ως θύμηση και υποκίνηση. Όταν πάντα η καταστολή της διαμαρτυρίας αποτελούσε την αξία της ύπαρξης εξουσίας, η ίδια η συγκέντρωση των ανθρώπων αποκτά οικουμενική διάσταση και δημιουργεί κύματα ανατέλλοντος ήλιου στις χώρες. Το Νεπάλ, η Κωνσταντινούπολη ύστερα από 34 χρόνια, η Κούβα, η Ασία, η Ευρώπη, η Αμερική μεθούν στην ευωδιά των λουλουδιών. Το ΔΝΤ είναι εδώ, πιο κοντά από ποτέ. Τελικά θα βοηθηθούμε, θέλει δε θέλει η Γερμανία θα μας δώσει ένα κομμάτι ψωμί. Θέλουμε δε θέλουμε κι εμείς θα τρώμε μισή φραντζόλα από τη μία που συνηθίζαμε να τρώμε. Αλλά η θύμηση έρχεται και μας τρομοκρατεί από τον ευφησυχασμό χρόνων τώρα. Λόγια πολλά λένε όσοι δεν έχουν τι να πουν. Τα πρωτομαγιάτικα λουλούδια δηλώνουν όσους στεφανώθηκαν το οκτάωρο, το δικαίωμα στην εργασία αλλά όχι στην αυταξία της εργασίας. Λίγες ώρες ήλιου, λίγες σταγόνες αίματος, πολλές πνοές ζωής. 1η Μαίου 1976 δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Παναγούλης, μια φιγούρα που επικαλούνται πολλοί για να καταδείξουν τον ψευτοϊδανισμό τους. "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυρανίας", είχε πει μπροστά στην στιγμή της εκτέλεσής του ο Αλέκος. Η ντομπροσύνη όμως δε δανείζεται ούτε και χαρίζεται, αποκτιέται. Πέρα από χρώματα, όλοι θυμήθηκαν και πέρα από χρώματα πρέπει όλοι να θυμούνται. 8-8-8 μια αξιοπρεπή διαβίωση και όχι μια απλή επιβίωση. Λίγα λόγια για την Πρωτομαγιά. Όμως, ας σωπάσω.
Ο Γιάννης Ρίτσος τα είπε όλα. Για όλους εκείνους του Μαγιού...:


Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά
τα ωραία θα 'ν' δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας

(...)

Να 'χα τ' αθάνατο νερό
ψυχή καινούργια να 'χα
να σού 'δινα να ξύπναγες
για μια στιγμή μονάχα

Να δεις, να πεις, να το χαρείς
ακέραιο τ' όνειρό σου
να στέκεται ολοζώντανο
κοντά σου, στο πλευρό σου

Βροντάνε στράτες κι αγορές
μπαλκόνια και σοκάκια
και σου μαδάμε οι κορασιές
Λουλούδια στα μαλάκια

Με τα χεράκια σου τα δυο
τα χιλιοχαϊδεμένα
όλη τη γης αγκάλιαζα
κι όλα ήτανε για μένα

(...)

Γιε μου ποια μοίρα στο ’γραφε,
και ποια μου το’ χε γράψει.
Τέτοιον καημό τέτοια φωτιά,
στα στήθια μου ν’ ανάψει.

Γλυκέ μου εσύ δεν χάθηκες,
μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιε μου, στις φλέβες ολουνών
έμπα βαθιά και ζήσε.