Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Περί ελευθερίας

Liberty, freedom, libertà, liberté, libertad, freiheit. Ελευθερία.
Ίσως ένα τραγούδι δε φτάνει. Ίσως αυτή η στιγμή να σημάνει το τέλος του πολέμου για τον έρωτα, της εποχής των σουφραζέτων, των στιγμών που παθιασμένα κάποιος μέσα στο πλήθος αναφώνησε: «venceremos!». Το σύμπαν μας κινείται εκτροχιασμένο, πάνω στις ράγες που σκούριασαν και κάποτε σ’ αυτές χαράχτηκε με αίμα και νερό ένα μέρος τόσο δα, τόσο μικρό αλλά που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Αυτό το μικρό, μοναδικό, μοναχικό, ενοχικό αλλά ολοδικό μας.
Ένα πρωινό ξύπνησα απ’ τις ακτίνες του ήλιου μέσα απ’ τις γρίλιες και φίλησα τα μάτια σου, τέντωσα την όσφρησή μου στον αέρα και μύρισα γιασεμιά, άνοιξα τα αυτιά μου και πλημμύρισαν μουσικές, με τα χέρια μου αγκάλιασα τον κόσμο. Χόρεψα μια φορά στη βροχή αγνοώντας τους «τρελούς» περαστικούς, μύρισα το βρεγμένο χώμα, άκουσα τους ήχους της φύσης, έστρωσα ένα τραπεζομάντηλο στο γρασίδι, έστησα ένα τσιμπούσι με εδέσματα και το μοιράστηκα με λίγους παθιασμένους ουρανίσκους. Περπάτησα μέσα στο πλήθος και τραγούδησα δυνατά το τραγούδι που εγκαταστάθηκε στη μνήμη μου μέρες τώρα, ένα βράδυ το χόρεψα κιόλας σα να μην είχα ξαναχορέψει ποτέ άλλοτε. Είχα αφήσει τα μαλλιά μου ακατάστατα και είχα φορέσει το πιο άνετο παπούτσι. Δεν ήπια αλκοόλ, δε σέρφαρα, είχα κλείσει το κινητό μου, δε φωτογραφήθηκα, δε βάφτηκα. Δες, τέλειωσε η νύχτα. Μαζί σου είδα την ανατολή, εγκλωβισμένη στα δικά της χρώματα που ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω. Σε ερωτεύτηκα τόσο που έγινα μια σουφραζέτα για σένα. Μια γυναίκα που κρατά τη μυρωδιά των μαλλιών σου μέχρι τη στιγμή που θα σε συναντήσει ξανά. Μια γυναίκα που ο χωροχρόνος της γεμίζει με εσένα αλλά δεν εξαρτάται από εσένα. Μια γυναίκα που σκέπτεται, γελάει, αγαπάει και μαθαίνει τον κόσμο. 
Μερικές καυτές μέρες ένα γενναίο πλήθος γέμιζε τους δρόμους. Με υψωμένα χέρια, τεντωμένες τις φωνητικές τους χορδές, ένα παζλ ανθρώπινων χρωμάτων και γλωσσών. Γέλασα με τον κόσμο που σκοντάφτει στη φαντασία, στα ταλέντα, στα δημιουργικά μυαλά, στο δυναμισμό των καιρών που προσπερνά το βρώμικο παρελθόν, στην αλληλεγγύη, στην ανοχή. Κράτησα αρκετά συναισθήματα και ανθρώπους που με έκαναν πλούσια.

Κάποιοι με λεν τρελή, όχι ελεύθερη…

Sugar Man-Rodriguez
http://www.youtube.com/watch?v=qyE9vFGKogs

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

The load

Barbarossa
(ένα πάντρεμα της soul, της folk και της ηλεκτρονικής μουσικής)
Απολαύστε!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας με όμορφες μουσικές!

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.













Κική Δημουλά

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Ο επίκαιρος Σεφέρης

Στις 28 Μαρτίου 1969, ο Γιώργος Σεφέρης, έσπασε τη σιωπή του και μίλησε στο BBC για την πολιτική κατάσταση της χώρας. 44 χρόνια μετά, τα λόγια του ποιητή που έγινε ο λόγος να αναφέρεται η Ελλάδα στο ένα από τα δύο Νόμπελ Λογοτεχνίας, βρίσκουν την πιο μεγάλη αλήθεια τους στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Η μεγάλη αλήθεια στην πιο μεγάλη τραγικότητα. 44 χρόνια μετά, σκιαγραφεί, εκφράζεται, αφουγκράζεται και απαντά με την πνευματικότητά του αντί για εμάς. Που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι σήμερα; Ξέχασα, είναι απορροφημένοι στο lifestyle, δεν έχουν καιρό για τέτοια...

«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου - δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία - ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου.
Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:
Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.
Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.
Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή.

Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω».