Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Why




Από Annie Lennox

Cantares




Από Carmen Linares

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Πόδια στην άμμο

Πόσο ωραίο είναι να θάβεις τα πόδια σου μέσα στην άμμο, να τα βρέχεις στην αρμύρα της θάλασσας κι ύστερα να τα ξαναθάβεις μέσα στην άμμο που κολλάει στα βρεγμένα πόδια σου. Πατάμε στη γη ή αιρωμούμαστε στον αέρα; Είναι ωραίο να αφήνεσαι στα όνειρα που πετούν ψηλά! Είναι ελευθερία να πατάς ξυπόλητος στην άμμο. Είναι λύτρωση να πατάς στα πόδια σου, να γυρίζεις, να μυρίζεις, να πάρεις μια μυρωδιά από τα διαφορετικά, να δίνεις ευκαιρίες στον εαυτό σου και στην ψυχή σου, να παίρνεις χρόνο και αυτός να σου δίνει πίσω αυτόν που έχασες υπομένοντας. Είναι απελευθέρωση να περπατάς κόντρα στον άνεμο στο σημείο που αποτελεί το σύνορο της άμμου και της θάλασσας και να διασχίζεις αργά την παραλία, από τη δύση έως στην ανατολή. Είναι ψυχεδελικές οι φωτιές και οι μουσικές, οι αντηχήσεις στον υγρό αέρα. Είναι γοητευτικά τα μαντίλια στα ανέμελα μαλλιά, τα φουστάνια που κυλούν στην άμμο, τα σκουλαρίκια που κοσμούν ήρεμα το αυτί σου, τα βραχιόλια που χαϊδεύουν τα χέρια σου, οι καπνοί που ανεβαίνουν τόσο ώσπου χάνονται, οι λέξεις που ανάβουν και δε σβήνουν, τα δάχτυλα που επιμένουν και ακολουθούν το περίγραμμα ενός χεριού, ενός προσώπου, ενός κορμιού, τα μάτια που ανταγωνίζονται το φως και οι εκφράσεις μια θεότητα. Οι λέξεις που ανταγωνίζονται τα ποιήματα, οι στιγμές τις ταινίες, η βραδιά τη λάμψη. Τα πνευμόνια φουσκώνουν για να πάρουν όσο ιώδιο αντέχουν, οι φιγούρες όση ομορφιά ποθούν... Πόσες ιστορίες έχουν ακούσει οι θάλασσες και πόσες έχουν πάρει μαζί τους μυστικά! Πόσα πόδια έχουν θαφτεί στην άμμο...

Volver από Estrella Morente
http://www.youtube.com/watch?v=vY7sabq_C1U&feature=related
The Caravan, το soundtrack από την ταινία Chocolat
http://www.youtube.com/watch?v=-N9d9oz-SD8

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Ένας άνθρωπος

Στο ίδιο μέρος, στην ίδια φοβισμένη στάση κάθεται ένας άνθρωπος. Έχει τα χέρια του σταυρωμένα ή τα σφίγγει ανάμεσα στα πόδια του και είναι σκεπασμένος με μια κουβέρτα καφέ με σχέδια. Αριστερά του βρίσκεται πάντα μια σακούλα, ένας σωρός από πράγματα, ρούχα και ένα μπουκαλάκι νερό. Μπροστά της έχει στερεώσει ένα χαρτί που λέει: "Δεν έχω σπίτι, είμαι άρρωστος". Ποτέ δε ζητάει, ποτέ δεν παζαρεύει ρέστα. Δεν έχω ακούσει ποτέ τη φωνή του. Φοράει φόρμα ή και τζιν. Κοσμεί το σκαλοπάτι από ένα μαγαζί "τελευταίας τεχνολογίας". Σε βροχή, δεν έχει ομπρέλα, σε κρύο δεν έχει καλοριφέρ, σε ζέστη δεν έχει σκιά. Καμιά φορά, φορά ένα σκούφο. Μια κυρία σταμάτησε. Σταμάτησε. Του πήρε κάτι να φάει. Είναι σκυφτός αλλά πολλές φορές κοιτάει όπως εμείς, ευθεία και ψηλά. Σα να μην περιμένει τίποτα, σα να λυτρώνεται από μερικές ακτίνες ήλιου. Σα να σκέφτεται, σα να έχει απορροφηθεί από τις δυνατές του σκέψεις. Σίγουρα σκέφτεται. Κάποια μέρα κρατούσε στα χέρια του ένα βιβλίο και διάβαζε. Σίγουρα έχει σκέψεις. Πολλές φορές η θέση είναι άδεια, τα πράγματά του παραμένουν. Μια φορά τον είχα δει όρθιο, να περπατάει, ωραίος, υγιής. Φαινόταν καλά! Είναι και ψηλός, ξέρετε! Καμιά φορά κουρνιάζει στα γόνατά του σα να φοβάται τον κόσμο, σα να θέλει να προστατευθεί από αυτόν. Κάθε μέρα τον συναντώ. Στο ίδιο μέρος! Και πάντα αναρωτιέμαι με την ίδια δύναμη και πάντα αναμετράμαι με τον εαυτό μου.

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Cancao do Mar

Fui bailar no meu batel
Além no mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar tão lindo
Vem saber se o mar terá razão
Vem cá ver bailar meu coração
Se eu bailar no meu batel
Não vou ao mar cruel
E nem lhe digo aonde eu fui cantar
Sorrir, bailar, viver, sonhar...contigo


Song of the sea

I was going to dance in my vessel
Beyond the cruel sea
And the roaring sea
say that I was for stealing
the peerless light
Of your pretty look
I want to know if the sea will be right
Come here to see my heart dancing
If I dance in my vessel
I don't go to the cruel sea
And I won't say where I went to sing
To smile, to dance, to live, to dream....of you


Τραγούδι της θάλασσας

Βγήκα να χορέψω με τη βάρκα μου,
έξω στην άσπλαχνη θάλασσα, 
κι η θάλασσα με βρυχηθμό 
λέει ότι ήρθα να κλέψω 
το απαράμιλλο φως 
των τόσο όμορφων ματιών σου
Έλα να μάθεις αν η θάλασσα έχει δίκιο
έλα να δεις την καρδιά μου να χορεύει
Αν χορέψω με τη βάρκα μου, 
δε θα βγω στην άσπλαχνη θάλασσα
κι ούτε θα της πω που πήγα να τραγουδήσω
να χαμογελάσω, να χορέψω, να ζήσω, να ονειρευτώ... μαζί σου





Από την Dulce Pontes

Speak your heart




Από Lizz Wright

Κεραυνός κι αστραπή




Από Παντελή Θαλασσινό

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Ο πολιτισμός βρίσκεται στα γήπεδα

"Όχι βία στα γήπεδα". Η φράση μοιάζει μάλλον γελοία, η χρήση της είναι περισσότερο συμβολική.
Αιώνιοι αντίπαλοι. Ολυμπιακός- Παναθηναϊκός και τούμπαλιν, όπως το προτιμάει κανείς, μην υπάρξουν και παρεξηγήσεις. Ποιος δημιούργησε άραγε αυτή την αντιπαλότητα; Οι παίκτες; Οι διοικήσεις; Οι οπαδοί; Οι δυνατότητες του ίδιου βεληνεκούς των δύο ομάδων; Και γιατί αντιπαλότητα και όχι θέαμα, σασπένς που λένε και οι φίλοι μας Άγγλοι. Γιατί όχι απόλαυση και διδάγματα από τις "καλές φάσεις" του αντιπάλου; Εικόνες σαν αυτές του Σαββτιάτικου ντέρμπι, με ένα Καραϊσκάκη να επιβιώνει σε κόκκινα φουγάρα, δείγμα του ποιος είναι ο αρχηγός στο γήπεδο αυτό, ορμή των οπαδών στον αγωνιστικό χώρο και βία. Βία στους αθλητές που τους προσφέρουν το θέαμα, που τους έκαναν να αγαπούν το ποδόσφαιρο, που προσφέρουν την ευκαιρία στην ομάδα τους να σκοράρει, να πάρει το πρωτάθλημα. Ο πολιτισμός φαίνεται και βρίσκεται στα γήπεδα. Όχι στην ξενέρωτη Ακρόπολη. Και αυτό γιατί; Γιατί το γήπεδο εγείρει τα πάθη, τα ακραία συναισθήματα, κυρίως των ανδρών. Ελέγχει το μέγεθός τους και δοκιμάζει την αντοχή τους. Μπορούν να ελεγχθούν, άραγε; Η βία στο γήπεδο δείχνει σημαντική έλλειψη πολιτισμού και ανοχής. Ξυπνά εγωιστικά συναισθήματα του ποιος θα είναι ο πρώτος αλλά όχι ποιος θα είναι ο καλύτερος παίκτης, ο πιο έξυπνος, αυτός που θα κάνει μια εντυπωσιακή ντρίπλα, αυτός που θα κεραυνοβολήσει τα δίχτυα του τερματοφύλακα, αυτός που θα κάνει προσποίηση χωρίς φάουλ, αυτός που θα πάρει το βάρος της νίκης και της ήττας και δε θα παρασύρει τους οπαδούς σε ακρότητες.
Το βράδυ του Σαββάτου είδα σκηνές σαν να μισούσε ο ένας τον άλλον. Πράσινοι εναντίον κόκκινων. Παράγοντες, οπαδοί, παίκτες όλοι εναντίον όλων. Όλοι κουβάρια. Οι Ολυμπιακοί στους Παναθηναϊκούς. Οι παράγοντες να χτυπούν ο ένας τον άλλον. Πως είναι δυνατόν; Ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου να καταλήγει σε ρινγκ; Μα πως περιπλέκονται έτσι τα αθλήματα! Αναρωτιέμαι πως ένα ωραίο πάθος μπορεί να μπερδέψει το κεφάλι σου, τη λογική σου. Αναρωτιέμαι πως μπορούν οι διοιηκήσεις ή οι παράγοντές τους και συγκεκριμένα ο κ. Μαρινάκης σε μια ατμόσφαιρα έντασης να οξύνει τα πάθη στο έπακρο(αναρωτιέμαι πάλι αν πάει ακόμα πιο πέρα, βέβαια) με τις εριστικές και προκλητικές δηλώσεις τους. Οι ειδικοί συμβουλεύουν μετριοπάθεια. Μα τι λέω; Δεν ισχύουν αυτά στην περίπτωση Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Όλα τίθενται στο τραπέζι του μονόδρομου. Δεν υπάρχει άλλος από τη νίκη για τον καθένα ξεχωριστά. Μα δε βαρεθήκατε αυτό το κλισέ "αιώνιοι αντίπαλοι"; Γιατί εγώ βαρέθηκα, σιχάθηκα! Κουράστηκα να ακούω για τραυματίες ή και νεκρούς από το πάθος δυο αντίπαλων ομάδων, για τη σπατάλη της έντασης και τη διοχέτευσή της στη βία, για τη διαιώνιση του κλισέ που η προέλευσή του ήταν σίγουρα κατασκευασμένη, για την απραξία της αστυνομίας που ενώ εξελίσσονταν όλα αυτά μπροστά στα μάτια της εντός του γηπέδου, έκοβε βόλτες ανάμεσα στις γροθιές και τις κλωτσιές. Πανταχού παρούσα η αστυνομία, γιατί να εκθειάζεται αρνητικά σε κάθε γεγονός; Και τα γκαζάκια στα γραφεία της Super League και η επίθεση στο σπίτι του Τοροσίδη ήταν αναμενόμενα μετά τα γεγονότα εντός του γηπέδου από τους παράγοντες και τον ποδοσφαιριστή. Καμία εντύπωση.
Ίσως όλα αυτά τα ερωτήματα να μη βρουν απάντηση. Σίγουρα δε θα βρουν, γιατί υπάρχουν αυτοί οι κάποιοι, γνωστοί άγνωστοι(εδώ βρίσκει την πραγματική έννοιά του ο όρος) στο χώρο του ποδοσφαίρου, που κρατούν ζωντανή την κόντρα. Υπάρχουν οι κανόνες του παιχνιδιού που δίνουν τη δυνατότητα να το κάνουν παράνομο και ψεύτικο με τις υποδείξεις τους. Το ολοφάνερο γίνεται μόνο προνόμιο του διαιτητή. "Μα που το είδατε το γκολ κ. Καραγκούνη μου; Οφ σάϊντ ήταν"...


Βαρέθηκα από Νικόλα Άσημο
http://www.youtube.com/watch?v=cyolddLDnl8

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Don't let me be misunderstood




Από Joe Cocker

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Συναυλία




Από Χάρις Αλεξίου

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Διαφορά ήθους

Η απόσταση Ελλάδας Αυστραλίας δεν είναι μόνο χιλιομετρική. Απέχουμε πάρα πολύ από το ήθος, την νοοτροπία τους, την παιδεία τους, τον εκσυγχρονισμό τους. Το άρθρο ανήκει στην Αυστραλιανή πλέον Ρίκα Bαγιάνη.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11825&subid=2&pubid=54292950

Καθρέφτης

Ο καθρέφτης μας αποτυπώνεται στο άρθρο του Ηλία Γεωργάκη που αξίζει να διαβάσετε.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4618479

Νοσταλγία

Η νοσταλγία των υποσχέσεων και τα ψεύδη της πολιτικής επικοινωνίας.


Το άρθρο ανήκει στον Γιώργο Λακόπουλο:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=137&artID=4618477

Ζούμε σε ροκ καταστάσεις

Στην πολιτική χρειάζεται το ροκ, αναρωτιέμαι. Και αν ναι, γιατί δεν παθιάζεται κανείς;

Το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=13&ct=31&artID=4618505

Smooth operator



Sade

Για τον έρωτα

...Δεν σταμάτησα ποτέ να πιστεύω ότι ο έρωτας, ανάμεσα σ' όλες τις καταστάσεις απ' όπου ο άνθρωπος μπορεί να περάσει, είναι ο πιο μεγάλος προμηθευτής του είδους σε λύσεις αυτής της φύσεως, ενώ εξακολουθεί να είναι ο ίδιος ιδεώδης τόπος για συνένωση, για σύντηξη αυτών των λύσεων. Οι άνθρωποι βλακωδώς χάνουν την ελπίδα τους για τον έρωτα- κι εγώ την έχασα- ζουν υποδουλωμένοι στην ιδέα ότι ο έρωτας είναι πίσω τους, ποτέ μπροστά τους: οι περασμένοι αιώνες, το ψεύδος της λήθης στα είκοσι χρόνια. Υπομένουν, σκληρύνονται, που παραδέχονται προ παντός ότι ο έρωτας δεν είναι γι' αυτούς, με την πομπή των λάμψεών του, αυτό το βλέμμα πάνω στον κόσμο που είναι καμωμένο από τα μάτια όλων των μάντεων. Χωλαίνουν από τις απατηλές αναμνήσεις που φθάνουν μέχρι να τους αποδώσουν την αρχή μιας πανάρχαιας πτώσεως, για να μη βρεθούν περισσότερο ένοχοι απ' ό,τι είναι. Και μ' όλα τούτα για τον καθένα η υπόσχεση κάθε στιγμής που θάρθει περικλείει όλο το μυστικό της ζωής, πούχει τη δύναμη να αποκαλυφθεί κάποια μέρα τυχαία μέσα σε κάποιο άλλο όν...


Ο τρελός έρως του Αντρέ Μπρετόν
(απόσπασμα)


Sevillanas-A pastora- Estrella Morente
http://www.youtube.com/watch?v=4mJNccERZSI 

Για την ομορφιά μιας γυναίκας

...Αυτή η νέα γυναίκα που μόλις είχε μπει ήταν σαν να την τύλιγε κάποιος ατμός- ντυμένη με μια φωτιά;- Όλα έχαναν το χρώμα τους πάγωναν κοντά σ' αυτό το ονειρεμένο χρώμα που ήταν μια απόλυτη συμφωνία του χρώματος της σκουριάς και του πράσινου: η αρχαία Αίγυπτος, μια αλησμόνητη μικρή φτέρη που έρπει στον εσωτερικό τοίχο ενός παμπάλαιου πηγαδιού από τα πιο μεγάλα, το πιο μεγάλο, το πιο βαθύ, και το πιο μαύρο απ' όλα, που πάνω τους έσκυψα, στη Villeneuve-les-Anignon, στα ερείπια μιας λαμπρής πόλεως του XIVου αιώνα της Γαλλίας, που σήμερα έχει παραδοθεί στους Ατσίγγανους. Αυτό το χρώμα, όπως γινότανε ακόμα πιο σκούρο από το πρόσωπο στα χέρια, σε μια γοητευτική σχέση τόνων ανάμεσα στον εξαιρετικά ωχρό ήλιο των μαλλιών σε σχήμα ανθοδέσμης από αιγόκλημα- το κεφάλι έγερνε, σηκωνότανε, πολύ αδιάφορα- και στο χαρτί που μου δώσαν για να γράψω, όσο έβλεπα ένα φουστάνι τόσο συγκλονιστικό ίσως εκείνη τη στιγμή ώστε δεν το βλέπω πια. Ήταν κάποιο πλάσμα πολύ νέο, αλλά που αυτό το διακριτικό του σημείο δεν επιβαλλόταν εκ πρώτης όψεως, ας είν' καλά αυτή η ψευδαίσθηση που έδινε, ότι μετεκινείτο μέσ' στη μέρα στο φως μιας λάμπας. Το είχα δει κι άλλοτε να χώνεται δυο ή τρεις φορές μέσα σ' αυτόν τον τόπο: κάθε φορά το είχα νοιώσει, προτού να παρουσιαστεί στα μάτια μου, δεν ξέρω με ποια κίνηση που μ' ανατρίχιαζε από ώμο σε ώμο κυματιστά ως εμένα μέσα από αυτή τη σάλλα του καφενείου ξεκινώντας από την πόρτα. Αυτή η κίνηση, ακόμη κι όταν αναταράζοντας μια χυδαία συγκέντρωση, παίρνει πολύ γρήγορα εχθρικό χαρακτήρα, είτε στη ζωή είτε στην τέχνη πάντα με ειδοποίησε για την παρουσία του ωραίου. Και μπορώ να πω ότι σ' αυτή τη θέση, στις 29 Μαϊου 1934, αυτή η γυναίκα ήταν σκανδαλωδώς ωραία...


Ο τρελός έρως του Αντρέ Μπρετόν
(απόσπασμα)

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Ederlezi

Απ' τους ώμους να, 
η Άνοιξη περνά,
γύρω φτερουγίζει,
ξεχνάει εμένα.
Μέρα της χαράς 
ποια ζωή φοράς;
Δρόμο δρόμο παίρνεις
χωρίς εμένα.
Του ουρανού πουλιά 
πάρτε με αγκαλιά
το βουνό γεμίζει 
κεριά αναμμένα
Nα κι η Πούλια ξημερώνει 
το Θεό παρακαλώ
μα το φως που δυναμώνει
δε μου φέρνει
δε μου φέρνει
'κείνον που αγαπώ.
Το όνομα του ανθός, 
ευωδιάς βυθός,
πείτε στα κορίτσια 
να μην το λένε
μέρα σαν κι αυτή 
στ' Άη Γιωργιού τ' αφτί,
που όλα τα τραγούδια 
για αγάπη κλαίνε.








Και από αγαπημένους Χαϊνηδες



To soundtrack από την ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα The Time of the Gypsies ("Ο καιρός των τσιγγάνων") ανήκει στον Goran Bregovic

Uninvited



Alanis Morissette

Ξεπούλημα

Αυτό που όλοι έχουμε καταλάβει αλλά η κυβέρνηση αρνείται, είναι ότι έχουμε γίνει εμείς υπάλληλοι της Τρόικας. Κάνουμε αυτά που ζητούν, όπως τα αφεντικά κάνουν κουμάντο, διατάζουν και ενίοτε βάζουν τις φωνές στους υπαλλήλους που δεν αποδίδουν και δεν επιφέρουν κέρδη! Γιατί τι ζητούν από τους νέους τα αφεντικά; Ευφυία, γρηγοράδα, αποδοτικότητα. Το βλέπουμε κάθε μέρα στην αναζήτηση εργασίας. Και αν πουν ότι πρέπει να εκποιηθεί όλο το ελληνικό κράτος, θα γίνει. Κι αν τώρα αντιδρά η κυβέρνηση και ζητά εξηγήσεις από την Τρόικα για τις δηλώσεις της Παρασκευής για δήθεν υποδείξεις, θα αναγκαστεί να το κάνει. Η διαδικασία έχει ήδη αρχίσει με τις ιδιωτικοποιήσεις, με τις αλλαγές σε εργασιακές σχέσεις, κάτι που η κυβέρνηση αρνιόταν ότι θα πραγματοποιήσει. Όπως αρνήθηκε όσα γίνονται και όσα πρόκειται να γίνουν με τις επικείμενες ψηφοφορίες νομοσχεδίων, έτσι θα γίνουν και όσα αρνείται. Όταν η Ελλάδα θα γίνει ένα απέραντο μαγαζί, όταν θα πληρώνουμε τα πάντα, την υγεία και την παιδεία ήδη συνειδητοποιήσαμε ότι δε θα αποτελούν πια αγαθά δεδομένα, κοινωνικά κατοχυρωμένα και καθολικά, μένει να ξεπουλήσουμε και την γη. Και δεν πρόκειται για εθνικοπατριωτισμούς ή εθνικιστικές σκέψεις αλλά για την αξιοπρέπεια μιας χώρας που σαν όλες τις άλλες δικαιούται την ταυτότητα και την ιδιαιτερότητά της. Μένει, λοιπόν, ο αέρας. Ξεπουλιέται και αυτός. Οι παραλίες που φάνταζαν ελληνικό προνόμοιο θα έχουν έναν απροσδιόριστο χαρακτήρα. Νομίζω ότι σιγά σιγά πρέπει να αλλάξουμε και το brand name Ελλάς. Ό,τι στηρίχθηκε σε αυτό στην ουσία του δεν υπάρχει. Ελπίζω να μην ξεπουλήσουμε και την ψυχή μας, αυτή που εναγωνίως ψάχνουμε να βρούμε καθημερινά, σε ανθρώπους, στο ξεχωριστό, στην ελευθερία της σκέψης μας. Ο Χόσνι Μουμπάρακ παραιτήθηκε. Αργά ή γρήγορα θα γινόταν όταν όλη η χώρα σηκώνεται από τις θέσεις της και ταρακουνάει τα καθίσματα βρίσκοντας τη χαμένη γη κάτω από τα πόδια της. Η χώρα αυτή δεν έχασε την ψυχή της. Ίσως να τη ξαναβρήκε, αλλά δεν αφέθηκε να τη χάσει.
Η Τρόικα ήρθε στην Ελλάδα γιατί της ζητήθηκε. Κάποιος την προσκάλεσε. Και κάνει τη δουλειά που έχει κληθεί να κάνει και αυτό το γνωρίζαμε από την πρώτη κιόλας επίσκεψή της εδώ. Και επειδή πολλά ακούστηκαν για τους τζαμπατζήδες, κανένας άνθρωπος δε λατρεύει την παρανομία ή τη βία. Επιλέγεις τα μέσα με τα οποία θα δείξεις τη δύναμή σου, τις ανάγκες σου και όσα όσα σου οφείλουν εις διπλούν και στα παίρνουν στο τετραπλάσιο. Ένας πολίτης που δε θα έχει να καταβάλλει το σχετικό αντίτιμο, ή θα παρανομήσει ή θα επιλέξει να μη φάει ή δε θα κάνει το "ταξίδι" του. Και χιλιάδες άλλοι που δεν καταβάλλουν φόρους και δεν αναφέρομαι στους μεγαλογιατρούς που πλουτίζουν και δηλώνουν μισθούς φτώχειας, ή δεν είναι συνεπείς στις οικονομικές τους υποχρεώσεις είναι αναγκασμένοι να στερούνται την προσωπική τους ελευθερία υποτίθεται σε καιρούς που επιχειρούμε να γίνουμε σύγχρονοι και "ευρωπαίοι". Και δέχομαι να πληρώσω όσα πρέπει για να μειωθεί το χρέος. Δημιούργησέ μου τις προϋποθέσεις για να μπορέσω να ανταπεξέλθω, δώσε μου ευκαιρίες, κίνητρα για να επενδύσω στη χώρα μου γιατί σκέφτομαι πολύ σοβαρά να μεταναστεύσω από τη χώρα αυτή. Από τη χώρα που έχει χρεοκοπήσει σε όλα της και κλείνει τα μάτια στους νέους. Σκέφτομαι να μεταναστεύσω σε χώρες που θα με δεχτούν ως Έλληνα, όπως εγώ δε δέχομαι έναν διαφορετικού χρώματος άνθρωπο. Σε χώρες που θα αξιοποιήσουν τη γνώση μου, την εξυπνάδα μου, την αποδοτικότητά μου, τη γρηγοράδα μου.

Το παρακάτω άρθρο με καλύπτει απόλυτα.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4618092

Άσμα Ασμάτων



Όμορφη, όμορφη, όμορφη που' σαι αγάπη μου.
Τι όμορφη που είσαι...
Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου
Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλειστή τα κόκκινά σου χείλη
Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση
μου φαντάζει πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου
Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.
Φίλα με, φίλα με, μ' όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκάλης σου το πιο γλυκό κρασί
και το όνομά σου άρωμα, μύρο χυμένο κάτω
Όλων των μύρων τ' άρωμα και η ευωδιά είσαι εσύ
ναι, πιο πολύ κι από το κρασί μεθώ όταν μ' αγγίζεις
να σ' αγαπάνε, άντρα μου, αυτό μονάχα αξίζεις.
Όμορφη, αψεγάδιαστη είσαι αγαπημένη.
Μου 'χεις κλέψει την καρδιά μου, αγάπη μου, αδελφή μου,
μ' ένα σου βλέμμα μοναχά, μια χάντρα στο λαιμό σου.
Μέλι κερήθρας στάζουνε τα δυο γλυκά σου χείλη
μέλι και γάλα αργοκυλούν στη γλώσσα σου από κάτω.
Κήπος κλειστός, ολάνθιστος είσαι αγαπημένη
πηγή με γάργαρο νερό, παράδεισος από δροσιές
παράδεισος από ροδιές το κάθε σου αυλάκι.
Κανέλα, μοσχοκάλαμο, κι ο νάρδος με τον κρόκο
και ρίζες αρωματικές του Λίβανου και σμύρνα
και αλόη και όποιο μύρο πεις, σε σένα ευωδιάζουν.

Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φύσα τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού οι ευωδιές μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Κι ας κατεβεί ο άντρας μου στον κήπο που 'ν' δικός του
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά του θέλει
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά μου θέλει.



Σολομώντας
Ποιητική απόδοση: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου
Ερμηνεία: Ειρήνη Παπά

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Μουσικό βράδυ

Υποθέτω ότι για τους περισσότερους ένα βράδυ με μουσική μέχρι τις 9:30 (το πρωί!), είναι ιδανικό, ανέμελο, ξέγνοιαστο, ευχάριστο! Τι γίνεται όμως όταν η μουσική δεν προέρχεται από το σπίτι σου, το πάρτυ δεν είναι δικό σου και οι μελωδίες εκτός του ότι είναι κακόγουστες παίζουν και ξαναπαίζουν πολλάκις;;;; Εφιάλτης, λέγεται... Ας το αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία (που λέει και μια ψυχή) και πάνω απ' όλα με χιούμορ! Διαθέτουμε αρκετό, άλλωστε. Ξέρετε, οι άνθρωποι έχουν πολύ ενδιαφέρον. Η διαδικασία ανίχνευσης και αναζήτησης των σκοπών τους, είναι κάτι παραπάνω από συναρπαστική. Καμιά φορά διχάζομαι, δεν ξέρω με ποιο τρόπο να τους αντιμετωπίσω. Υπάρχουν άνθρωποι που τυχαίνει να έχω τη δυνατότητα να τους συναναστρέφομαι και να τους συναντώ τυχαία στο ασανσέρ της πολυκατοικίας, αλλά θέλω να τους αποφεύγω με ευγένεια που μου εμπνέει η ηλικία τους.
Η μεγαλύτερη διατάραξη δεν ήταν αυτή της κοινής ησυχίας, αλλά της προσωπικότητας και του ψυχισμού του μεσήλικα εργένη που διαμένει στο "πατάρι" της πολυκατοικίας. Μετά από ένα μαραθώνιο κατανάλωσης αλκοόλ, επέλεξε να διανύσει τη βραδιά με πολύ δυνατή μουσική. Και να έλεγα ότι η επιλογή ήταν καψουροτράγουδα θα έβρισκα μια λογική στην κατά τα άλλα παράλογη κατάσταση. Ο άνθρωπος έβαζε το "Καλημέρα Ελλάδα" από Going Through. Ξανά και ξανά! Φαντάζεστε την κατάστασή μου; Ας έβαζε κάτι να γουστάρουμε κι εμείς βρε παιδί μου... Κάπου στα μέσα της μουσικής αυτής βραδιάς, η γειτόνισσα του εν λόγω κυρίου έσπευσε να του χτυπήσει την πόρτα για τις απαραίτητες συστάσεις για χαμήλωμα της μουσικής (ή έστω για αλλαγή του ρεπερτορίου θα πρότεινα εγώ), πράγμα που συνεχίστηκε επανειλλημένα αφού δεν ανταποκρινόταν στην ενόχληση της κυρίας. Η έσχατη περίπτωση την οποία και επέλεξαν μερικοί από τους ενοίκους εμφανώς απηυδησμένοι ήταν να κλείσουν το γενικό του συγκεκριμένου μόνο διαμερίσματος. Και εδώ έρχεται το σουρεαλιστικό στοιχείο της όλης υπόθεσης. Ο μεσήλιξ κατέβαινε από τον 4ο, παρακαλώ, και όντας μεθυσμένος και ανέβαζε την ασφάλεια. Το παιχνίδι με τις ασφάλειες συνεχίστηκε μέχρι το πρωί που αποφάσισε ότι ήταν αρκετό το πάρτυ του. (((Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν αναζήτησης διαδικτυακής συμπαράστασης! Μην το λάβετε σοβαρά υπόψη σας!)))
Όλα αυτά τα αναφέρω για να πω ότι μου είναι δύσκολο να βρω τρόπο να συμπεριφερθώ σε ένα άνθρωπο με διαταραγμένη προσωπικότητα, διαπιστωμένο αυτό το τελευταίο! Αισθάνομαι αμηχανία και παράλληλα συμπόνια απέναντι σε αυτόν που την επόμενη μέρα επικαλούνταν διάφορες μακάβριες λύσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της ζωής του. Ο καθένας από εμάς τρέφει μια είδους διαστροφή, άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό άλλοι σε μικρότερο. Στον κόσμο υπάρχει μεγάλη μοναξιά που διοχετεύεται με διαφορετικούς τρόπους που εξαρτώνται από προσωπικά βιώματα. Το γεγονός ότι ο ύπνος μου διαταράχθηκε ήταν το λιγότερο, το έχουμε κάνει κι εμείς άλλωστε αυτό σε δεδομένες φάσεις. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό το συμβάν μου επιβεβαίωσε κάποιες σκέψεις μου. Τα προβλήματα του καθενός είναι τα σημαντικότερα του κόσμου κι ας είναι αντικειμενικά κουκιδίτσες στο χάρτη της πραγματικής δυστυχίας. Δεν ξέρω αν πρέπει να θυμώσω γιατί δεν υπάρχει σεβασμός. Το σίγουρο είναι ότι κατανοώ απόλυτα τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα εν λόγω γεγονότα. Και λυπάμαι! Λυπάμαι για τη διατάραξη της ψυχής, λυπάμαι για την αδυναμία της απέναντι στη ζωή, λυπάμαι για τις λύσεις που υπάρχουν αλλά δεν αξιοποιούνται, λυπάμαι για τις νύχτες που χάνονται και τις μέρες που περνούν χωρίς καμία δημιουργία λόγω της αφιέρωσής τους στην ιερή διαδικασία του ξεμεθύσματος. Δε σταματώ να ελπίζω! Καλό σας βράδυ!

Wonderful life από Lara Fabian
http://www.youtube.com/watch?v=PFn5U1qInF8&feature=related

Intoxicated




Lara Fabian

Je suis Malade



Lara Fabian

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Δι' ευχών

Πετούν γεράκια απ' τις φωλιές
την τρομαγμένη μας ζωή να δουν εικόνα
σαν τις παλιές αμαρτωλές
που δεν τους στάθηκε αγκαλιά ούτε κρυψώνα

Κάτω απ' την άρρωστη βροχή
στις εθνıκές των φορτηγών με τα ψυγεία
το μαύρο λάδι απ' την ψυχή
δεν καίει για κάτι που να μοιάζει μ' ευλογία

Δι' ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι' ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής

Δι' ευχών των αγίων που κλαις
που μπορείς σ' αγαπάω να λες
Δι' ευχών των αγίων κι αεί
με Θεού πνοή

Κοιτάω τον ήλιο απ' το βουνό
κι οι δυναμίτες της ψυχής μου σπαν την πέτρα
που εγώ να τρέξω ξεκινώ
μεσ' στης παγκόσμιας λογικής τα πέντε μέτρα

Με χαραγμένα τ' αρχικά
όνομα και αίμα και φυλή κι αρχαία τείχη
και μ' ένα δέμα ελληνικά
θα γράψω, κόσμε, τους χρησμούς μου με το νύχι.

Δι' ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι' ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής

Δι' ευχών των αγίων που κλαις
που μπορείς σ' αγαπάω να λες
Δι' ευχών των αγίων κι αεί
με Θεού πνοή



Χάρις Αλεξίου






Έπος!

This love



Craig Armstrong

Μένω εκτός




Ελευθερία Αρβανιτάκη

Το παράπονο



Ελευθερία Αρβανιτάκη

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Το Τάνγκο

Πλημμύρα συναισθημάτων σε μεγάλη ένταση. Το τάνγκο αγγίζει τις ψυχές, τα βαθύτερα συναισθήματα, αυτά που δε λέγονται ή ακόμα κι αυτά που όταν λέγονται δεν μπορούν εύκολα να εκφραστούν. Αν και παλιό το άρθρο πάντα διαχρονικό.


http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=4841

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Το κυνήγι του ουρανού

Βράδυ Κυριακής! Άλλοι είναι εδώ, άλλοι επιλέγουν να βγαίνουν, να απομακρύνονται, άλλοι να είναι μακριά αλλά είναι τόσο κοντά... σα να μην πέρασε μια μέρα (στο 'χω πει άλλωστε). Η ζωή είναι ένας αγώνας για το κυνήγι της ευτυχίας, ένας αγώνας για να έχεις τις λιγότερες απώλειες και τον λιγότερο πόνο που ξεπηδάει από αυτές. Στα λόγια δεν είμαι καλή. Προτιμώ να μιλώ με τις πράξεις μου. Άλλωστε η μεγαλύτερη υπόσχεση της ζωής είναι η ίδια η ζωή και οι πράξεις της. Κλισέ! Μπορεί... Η ευτυχία προέρχεται ανάμεσα στα άλλα και από τους ανθρώπους που έχεις στο πλάι σου και σε έχουν στο πλάι τους γιατί το θέλουν και σε στηρίζουν και τους στηρίζεις και χαίρονται και χαίρεσαι, είναι όλες οι στιγμές μαζί τους. Είναι οι τέλειες στιγμές σε χαρά και λύπη. Είναι η ζωή μαζί τους. Έμαθα λίγο να κοιτάζω ψηλά, αναζητώντας λίγο από το φως του ουρανού το βράδυ και λίγο από το φως των ανθρώπων σήμερα. Κοιτώντας ψηλά, δεν μπερδεύτηκα με τα σύννεφα, τα απέφευγα επιτυχώς, κάνοντας πιρουέτες, έπαιζα με τα σύννεφα, αλλά ποτέ δεν μπερδευόμουν. Ήξερα! Μου αρέσει να κοιτάζω ψηλά! Ανακατεύομαι με θεούς και δαίμονες, κονταροχτυπιούνται μέσα μου και είναι και οι δυο το ίδιο γοητευτικοί και αξιόμαχοι. Δεν εκπροσωπούν τις μεσαίες καταστάσεις ούτε και τη μετριότητα. Είναι τα άκρα! Οι προϋποθέσεις για μια ζωή δαιμόνια αλλά και θεϊκή ταυτόχρονα! Δεν ξεχνώ τη γη, με βοηθά να αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι, ότι ξέρεις γιατί τους αγαπάς, να αποδέχεσαι και να λατρεύεις την κάθε ξεχωριστή ατέλεια. Που γίνεται γοητεία. Αναζητώ τα ψηλά πάντα με αφετηρία τα γήινα. Πως αλλιώς; Και αναζητώ και τα ψιλά στα γήινα. Πως αλλιώς;
Θέλω στη γη να αφήσω λίγο από τα ίχνη του ουρανού μου...


Entre dos aguas από Paco de Lucia
http://www.youtube.com/watch?v=NvlrCKi-ss4
Το Κρυφτό
http://www.youtube.com/watch?v=wNNt3qgB-b8

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Blue rose

Blue as the crying sky
With no thorn, and no thistle
Only an open face
Staring at the waking world

Maybe she´s just a morning glory
Lost in a tangle of vine
Maybe she´s just a morning glory
Lost in a tangle of vine

Her arms stretch wide
To receive a life
And her roots go deep into the black earth for strength
And she blooms and

Maybe she´s just a morning glory
Lost in a tangle of vine
Maybe she´s just a morning glory
Lost in a tangle of vine

She blooms while the people sleep
Only the travelers see her
To those who rise with the noon day Sun 
She is a closed mystery

And maybe she´s just a morning glory
Lost in a tangle of vine
Oh, maybe she´s just a morning glory
Lost in a tangle of vine
Lost in a tangle of vine
Lost in a tangle of vine



Salt





Τι φωνή!

Walk with me, lord





Απλά απολαύστε το!

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Τα πιο ωραία... λαϊκά

Επαναπροσδιορισμός των θεσμών, σημαίες και δοκάρια, δέντρα αντί για δάση. Τις τελευταίες μέρες η Αίγυπτος, βιώνει μερικές από τις σημαντικότερες μέρες στην σύγχρονη ιστορία της. Σήμερα, έχει προγραμματιστεί στην Πλατεία Ελευθερίας στο Κάϊρο αλλά και στην Αλεξάνδρεια, συγκέντρωση ενός εκ. ανθρώπων. Η διαφθορά δεκαετιών από την κυβέρνηση Μουμπάρακ, η διαμεσολαβητική του στάση ανάμεσα στην Αμερική και το Ισραήλ με κεντρικό θέμα το μεσανατολικό, η αλλοίωση στοιχείων στις πρόσφατες εκλογές, ο αυταρχισμός, το χαμηλό επίπεδο ζωής έδωσαν την αφορμή στους Αιγύπτιους να εξεγερθούν. Σε μια από τις ελάχιστες φορές, ο στρατός σε σταθερή υποστήριξη των διαδηλωτών, μοιάζει να απειλεί ο ίδιος το καθεστώς Μουμπάρακ. Γιατί όταν ο στρατός στρέφεται εναντίον μιας κυβέρνησης και μάλιστα όταν ακολουθείται από την ίδια κοινωνική στάση, τότε η πτώση της, θεωρείται βέβαια. Τις ταραχώδεις αυτές μέρες για την Αίγυπτο, η κυβέρνηση Μουμπάρακ φρόντισε να μπλοκάρει κάθε είδους πρόσβαση στην ενημέρωση. Έτσι, facebook, twitter και κάθε είδους σελίδα κοινωνικής δικτύωσης ήταν αποκλεισμένη για τους κατοίκους. Οι νέοι της Αιγύπτου, μιας χώρας που στηρίζει τον τουρισμό της ευρύτερης περιοχής τουλάχιστον και αποτελεί καλό πέρασμα για τη διακίνηση προϊόντων, διεκδικούν ελευθερίες και δικαιώματα, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και, πάνω απ' όλα, κυβερήσεις που θα εντάσσουν τον πολίτη μέσα στην κοινωνία με στέρεες βάσεις και διαφάνεια. Ήδη, ο πρόεδρός τους έχει ορίσει νέα σκιώδη κυβέρνηση με αντιπρόεδρο τον συνεργάτη του Ομάρ Σουλεϊμάν και πρόεδρο τον ίδιο. Σχέδιο απατηλό για την συνέχιση του ίδιου καθεστώτος, καθώς, την ίδια ώρα, ολόκληρη η αιγυπτιακή κοινωνία με αλλεπάληλες απεργίες των δομών της χώρας, ακόμα και το Χρηματιστήριο παραμένει κλειστό, ο πνευματικός κόσμος, με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και η εξωτερική διπλωματία, με τις δηλώσεις Ομπάμα για "ομαλή μετάβαση σε μια κυβέρνηση που θα εκφράζει τις ελπίδες του αιγυπτιακού λαού", στρέφεται εναντίον του. Μάλιστα, λέγεται ότι η παραμονή του στην εξουσία μετρά μέρες αν όχι ώρες.
Ένας πολιτικός που δε διστάζει να χρησιμοποιήσει την αστυνομική βία, γιατί ας σημειωθεί ότι η αστυνομία είναι η μόνη που περιφρουρεί τα συμφέροντα Μουμπάρακ, για να καταλαγιάσει την οργή του αιγυπτιακού λαού, να καταδικάζει τη χώρα του στον αυταρχισμό και το φασισμό και σε δομές τριτοκοσμικές, ας μην ξεχνάμε ότι η Αίγυπτος αποτελεί σημαντικό τουριστικό κέντρο, με απαγορεύσεις κυκλοφορίας και χρήση της επικοινωνιακής προπαγάνδας, να θυσιάζει σε λουτρό αίματος το λαό του αντί μιας συμβιβαστικής λύσης για τα συμφέροντα στη Μέση Ανατολή μιας και έχει ενεργή συμμετοχή 30 χρόνων στη διαμόρφωση των πραγμάτων. Ένα νέο Σύνταγμα με δημοκρατικές δομές ζητά ο λαός της Αιγύπτου και κάθε λαός που έχει υποστεί χρόνιες καθεστωτικές τακτικές.
Κάπου πιο βόρεια, στη δική μας δημοκρατική χώρα, οι εξελίξεις μας προσπερνούν στην επανάληψή τους. Γιατί υπάρχουν και περιστατικά που γίνονται και δεν τα μαθαίνουμε ποτέ ή που αντίθετα τα μαθαίνουμε και καταλήγουμε σε απλοϊκές ρήσεις, σε διαδοχικούς συνειρμούς που καταφέρνουν να απομακρύνονται από τον αρχικό στόχο. Πριν λίγες μέρες, το θέμα "Νομική" έμοιαζε με φρούριο  απόψεων περισσότερο και εύκολων εντυπώσεων. 300 άνθρωποι βρήκαν καταφύγιο με αφορμή το πανεπιστημιακό άσυλο. Ήρθαμε, λοιπόν, και στο στόχο μας. Το άσυλο. Αυτό που χρόνια συζητάται στα υπουργικά τραπέζια κι τα εκάστοτε κυβερνητικά σχήματα, ίσως από την εποχή Αρσένη, από τις συνεχιζόμενες καταλήψεις το 2006-2007 επί Γιαννάκου, μέχρι και σήμερα.
Ένα βράδυ Παρασκευής, μέλη της Χρυσής Αυγής, με αφορμή διαδήλωση για την υπόθεση των Ιμίων, άσκησαν βία σε μετανάστες. Δε μου κάνει καμία εντύπωση που ακροδεξιά και εθνικιστικά στοιχεία σαν τα μέλη της εν λόγω οργάνωσης, μετά από 15 χρόνια θυμήθηκαν να διαδηλώσουν για τα Ίμια. Άλλωστε, το μόνο που θα πρέπει να μας αφορά είναι η ομφαλική αντίληψη για τη θέση της χώρας μας, η περιχαράκωση στο εθνικό μας καβούκι και οι αναχρονιστικές θέσεις που θέλουν όλους τους Έλληνες να κατάγονται από τη γενιά του Σωκράτη και να κυλά στις φλέβες μας το ίδιο αίμα με το δικό του. Τι θα έλεγε κάποιο από τα μέλη της Χρυσής Αυγής αν ανακάλυπτε ότι οι πρόγονοί του δεν είναι και τόσο Έλληνες; 400 χρόνια ζούσαμε μαζί με τους Τούρκους. Ένα από τα πιο γνωστά ιστορικά παραδείγματα. Για να μην πούμε για τις χιλιάδες προσμίξεις και αφίξεις άλλων λαών, που ακολούθησαν την εποχή του Σωκράτη. Καλώς ή κακώς, το θέμα των Ιμίων συνέβη χωρίς να διαγράφεται από τη μνήμη μας. Παραμένει, κατά κάποιον τρόπο, διαχρονικό αναφορικά με τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας και προσφέρει πολλές εξηγήσεις για την ανεπίσημη διπλωματία και την επικοινωνιακή πολιτική. Όμως, ο κόσμος εξελίσσεται και προχωρά μπροστά. Εν πάσει περιπτώση, καθένας μπορεί να διαδηλώνει για ό,τι θέλει χωρίς να υπάρχουν παράπλευρες απώλειες.
Τον τελευταίο καιρό, με όλα αυτά να βρίσκονται στο προσκήνιο, λοιπόν, έχω ακούσει πολλά και στο χώρο της δουλειάς και στις προσωπικές μου σχέσεις. Απόψεις που εναντιώνονται στη λογική που ακολούθησαν οι μετανάστες στο χώρο της Νομικής και γενικότερα στη στάση που τολμούν να έχουν σε μια ξένη χώρα και τεκμηριώνονται από την άποψη ότι 30-40 χρόνια πριν δε θα τολμούσαμε να υποστηρίξουμε ανθρώπους σαν αυτούς. Βλέπουμε λοιπόν, ότι ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι, συνεργάτες, φίλοι ή οτιδήποτε, που μπορεί να μην κρατούν ελληνικές σημαίες για να "στολίσουν" τη διαδήλωση για τα Ίμια, όμως, έχουν τις ίδιες ξενοφοβικές και το λιγότερο αναχρονιστικές ιδέες, που μας γυρνούν πίσω στην εποχή της δικτατορίας και καταντούν επικίνδυνες για την πορεία της χώρας. Έχουμε μπερδέψει τις καταστάσεις και τα πράγματα, έχουμε χαθεί μεταξύ οικονομικής κρίσης, κοινωνικής αναλγησίας και προσωπικής ασυνειδησίας. Επειδή έτυχε να παρακολουθήσω το θέμα της Νομικής, ένας από τους εκπροσώπους των μεταναστών ήταν μορφωμένος, μιλούσε 5 ξένες γλώσσες, ήταν εκπαιδευτικός και ήταν νέος, πράγμα που σημαίνει ότι ήξερε τι διεκδικούσε, ήταν σαφή αυτά που ζητούσε και ήταν σοβαρός. Έχω, όμως, την αίσθηση ότι χάθηκε το μέτρο. Μια χώρα υποτίθεται ευρωπαϊκή, προς τον εκσυχγρονισμό, ανέχεται από μερίδες του πληθυσμού να γίνουν πλειοψηφία, να προκαλούν το φόβο ακόμα και στους θεατές, σε αυτούς που δεν τους ασκείται βία. Αυτό στο κέντρο της πρωτεύουσας, εκεί που ο Σωκράτης κύρηξε την ιδέα της δημοκρατίας και της ελευθερίας, που ο  Ξένιος Δίας έκανε μαθήματα φιλοξενίας. Δηλαδή τελούμε υπό το καθεστώς αυτών των ακραίων στοιχείων; Αυτοί οι άνθρωποι είναι το λιγότερο επικίνδυνοι για τους ανθρώπους. Αν μιλήσουμε με λογικούς όρους, οι μετανάστες της Νομικής δεν άσκησαν καμία βία. Αντίθετα, οι χρυσαυγίτες τρομακρατούν και βιάζουν συχνά πυκνά όλους εμάς.
Το μεταναστευτικό έχει βαθύτερες ρίζες και δεν περιορίζεται στα γεγονότα αυτά. Αν δεν υπάρξει σοβαρή και μεθοδική πολιτική του θέματος, με περιορισμούς και για την ακατάσχετη παράνομη μετανάστευση αλλά και για την καταστολή της δύναμης των φασιστικών στοιχείων που δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη χώρα που θέλω και ονειρεύομαι να ζήσω, να δραπετεύω και να δημιουργώ, τότε το κέντρο της Αθήνας θα συνεχίσει να είναι απροσπέλαστο, οι αρχές θα συνεχίσουν να είναι δυνάμεις καταστολής των εξαθλιωμένων μειοψηφιών αλλά και της ακόμη πιο εξαθλιωμένης πλειοψηφίας, οι φασιστικές ομάδες θα συνεχίσουν να τρομοκρατούν και να κάνουν τους ανθρώπους να αηδιάζουν, η προπαγάνδα θα συνεχίζει να είναι τόσο αηδιαστικά αόρατη που θα καταστρέφει το νου μας. Το εν λόγω θέμα, έφερε στο προσκήνιο το διάλογο για τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και περεταίρω τη συζήτηση για την άρση του ασύλου. Το πανεπιστήμιο χρόνια τώρα δυσλειτουργεί και αποτελεί χώρο που δεν αναπτύσσεται το πνεύμα. Υπάρχουν καθηγητές αλλά και φοιτητές που το δυσφημίζουν. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καλάθι. Πρέπει πρώτα να δοθεί έμφαση στον επαναπροσδιορισμό του πανεπιστημιακού θεσμού, στην αληθινή ζύμωση των νέων στο επάγγελμα αλλά και στη ζωή. Και το άσυλο, ακολούθως, να στεγάσει αυτή τη ζύμωση, να την προστατεύσει, να της δώσει έμπνευση για διεκδικήσεις και ανώτερες σκέψεις. Στις πολιτικές δεν πρέπει να υπάρχουν συμβολισμοί, στην εκπαίδευση όμως, ο συμβολισμός του ασύλου περιφρουρεί τις ιδέες όταν αυτές υπάρχουν. Σήμερα, ούτε ιδέες υπάρχουν ούτε και άσυλο. Κάτι πρέπει να γίνει και για τα δύο αυτά. Γιατί λείπουν. Νομίζω όμως, έχει αρχίσει σιγά σιγά και δειλά δειλά, να επιστρέφει η ιδέα της αλλαγής στη νοοτροπία. και αυτή η ιδέα ξεκινά από εμάς, από τα κάτω, αν μου επιτρέπεται να το πω, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ξεκινά από τα νότια, από την Αίγυπτο και το Κάϊρο και έρχεται εδώ στην Ελλάδα και την Αθήνα, το 2011. Ξεκινά από τους νέους και άνεργους, από αυτούς που κουράστηκαν από τις προγραμματικές δηλώσεις για ειρήνη, ελευθερία, δημοκρατία, από αυτούς που ονειρεύονται, που προσδοκούν, που αγαπούν, που γίνονται δεκτικοί αλλά δεν ανέχονται, που προχωρούν χωρίς να ξεχνούν, που δείχνουν χωρίς να κατηγορούν. Στο Κάϊρο ή στην Αθήνα, υπάρχουν άνθρωποι και πρέπει να συνυπάρχουν. Υπάρχει διάδραση στα θέλω και στα πρέπει, στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις. Και αυτό δηλώνει ότι οι άνθρωποι όπου κι αν βρίσκονται είναι το ίδιο θνητοί όσο και μικροί θεοί και μπορούν να καταφέρουν τα πάντα. Είτε σκουρόχρωμοι είτε ανοιχτόχρωμοι είτε πιστοί του Αλλάχ είτε του Χριστού είτε των ιδεών και του άγνωστου...

Καλό μήνα!