Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Οικουμενική πρόκληση

Η αρχή για την καταμέτρηση των εγκλημάτων πολέμου, γιατί περί ανομολόγητων και ανεπίσημων εγκλημάτων πρόκειται, έχει ήδη γίνει. Η αρχή καθίσταται δειλή αλλά δεν παύει να αποτελεί μια ελπίδα επίσημης έστω καταδίκασης τέτοιων ενεργειών για τη διευθέτηση των διαφορών που θέτουν ολόκληρο τον πλανήτη σε κίνδυνο. Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε, η πρόφαση της επίλυσης οικουμενικών ζητημάτων, όπως η διαχείρηση των πετρελαϊκών πηγών, γεννά τον πόλεμο και μαζί του το θάνατο πολλών αθώων ανθρώπινων ζωών. Πρόκειται, λοιπόν, για τη σύσταση πενταμελούς εξεταστικής επιτροπής στη Βρετανία για τον πόλεμο στο Ιράκ. Βέβαια, όπως κάθε αρχή και δύσκολη, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση η επιτροπή δε θα έχει δικαστικό χαρακτήρα. Διόλου απίθανο να αποτελεί επικοινωνιακό τρικ μιας από τις κατεξοχήν χώρες που υπήρξαν υποστηρίκτριες αυτού του πολέμου (σ.σ. θα καταθέσει και ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνυ Μπλέρ και ενδέχεται και ο Γκόρντον Μπράουν), ωστόσο η πρόκληση αναδεικνύεται τιτάνια για ένα ζητούμενο χρόνιο για τις οικογένειες των θυμάτων του πολέμου και των αντιπολεμικών οργανώσεων. Το θέμα είναι αν θα εξασφαλιστεί η συνέχειά του και ταυτόχρονα η εξέλιξή του σε κατεξοχήν όργανο με καταδικαστικό χαρακτήρα για τα εγκλήματα πολέμου και αν θα καταφέρει να κάνει την παγκόσμια ειρήνη πράξη.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Ελληνική απέχθεια και βαρβαρική αηδία

Έθνος 28/07/2009:"Έσβησε ο 29χρονος Κούρδος".

Αυτός ήταν ο τίτλος άρθρου που δημοσίευσε χθες η συγκεκριμένη εφημερίδα. Ο Κούρδος λαθρομετανάστης υπέκυψε στα τραύματα που κάποιοι παράγοντες του λιμενικού σώματος φρόντισαν ωραιότατα να του δωρίσουν. Η γη της επαγγελίας που μερικοί δυστυχείς από την Ανατολή ονειρεύονται πολύ απλά δεν υφίσταται. Εγκαταλείπουν τις υποτιθέμενες τριτοκοσμικές χώρες τους προκειμένου να γίνουν μέλη του δυτικού πολιτισμού και να αποκτήσουν όλα τα αγαθά της πλούσιας Δύσης. Μιας Δύσης όμως που έχει καταλήξει πιο τριτοκοσμική και από αυτές που στην πραγματικότητα θεωρούνται. Η ματαιοδοξία και η ομφαλική επιδίωξη του πλούτου έφερε την απανθρωπιά. Σίγουρα η μετανάστευση καίει οποιαδήποτε κυβερνητική πολιτική, όντας ένα ζήτημα διαδαλώδες και πολύπτυχο. Τέτοιες πράξεις που εγείρουν τη βαναυσότητα και θα πρέπει να καταδικάζονται, αποτελούν γελοία καθημερινότητα και ενθαρρύνουν ρητά του τύπου "πας μη Έλλην βάρβαρος" σε νεωτερική έκδοση που το αξιακό σύστημα έχει εισάγει και φαντάζει σαν θηλιά στις ζωές των ανθρώπων και ενίοτε τις καθορίζει. Σε ένα κράτος που τίποτα δε λειτουργεί σωστά, όπως μας έμαθαν να λέμε και να πιστεύουμε σαν Ευαγγέλιο χωρίς, ωστόσο, να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτό, τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να δεχόμαστε τους ανθρώπους ως έτερη οντότητα και να τους συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς τους αξίζει: ως ανθρώπους. Ίσως ο επόμενος που θα κινδυνέψει σε κάποιο άλλο λιμάνι να είναι κάποιος Έλληνας που θα συγκινήσει και θα ευαισθητοποιήσει τον κατά τα άλλα πονόψυχο λαό μας. Ποιος ξέρει; Οψόμεθα..στο επόμενο θύμα.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Φλόγες και στάχτη..

Για ακόμη μια χρονιά ο νυχτερινός ουρανός της Εύβοιας κοκκινωπός από τις φλόγες που για ένα ακόμα καλοκαίρι κατακαίουν την πρασινάδα και τις γεωργικές καλλιέργειες της περιοχής μοιάζει να προκαλεί δέος και πανικό στους κατοίκους της. Για άλλη μια χρονιά η ελληνική φύση θρηνεί το μέλλον της και για ακόμη μια χρονιά οι κάτοικοι του Αυλωναρίου, των Λεπούρων και της Δροσιάς έρχονται αντιμέτωποι με την πύρινη λαίλαπα και προσπαθούν να σώσουν τις περιουσίες και τη ζωή τους. Τα αίτια της πυρκαγιάς δεν είναι ακόμη γνωστά και σίγουρα ποτέ δε θα γίνουν. Αντίθετα, δεδομένη είναι η τεράστια καταστροφή που υπέστη το περιβάλλον της Εύβοιας σε συνδυασμό με τις πυρκαγιές του 2007. Ίσως η ματαιοδοξία κάποιων οδηγεί σε σκέψεις και πράξεις ανεύθυνες, που ταυτόχρονα επηρεάζουν και τη ζωή χιλιάδων άλλων ανθρώπων. Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε τη μεγαλομανία σημαντικότερη από την ίδια τη φύση που μας περικυκλώνει και μας δίνει ζωή. Το πάλαι ποτέ καταπράσινο τοπίο που συνόδευε τη διαδρομή για την Κύμη έχει ήδη μετατραπεί σε μαύρη καταθλιπτική έκταση που κάποια φωτιά άφησε στο πέρασμά της. Και αυτό για πολύ λίγο. Μέχρι τα σκαπτικά και οι μπουλντόζες να πιάσουν δουλειά και τα πρώτα πολυτελή οικόπεδα να ξεπροβάλλουν. Αυτή είναι μάλλον η κληρονομιά που αφήνουν κάποιοι σε νέους και περιβάλλον. Φλόγες και στάχτη, μαυρίλα και καταστροφή παντού. Ποια μόρφωση και ποια τεχνολογία είναι αυτή που επιτρέπει να παραδίνονται στην καταστροφή δασικές εκτάσεις; Για ποιο σύστημα μπορεί κανείς να κάνει λόγο; Το σύστημα δε διασφαλίζει πλέον αλλά προκαλεί ανασφάλεια και φόβο. Δημιουργεί τάσεις μονοφαγιάς και τραγικού εγωκεντρισμού. Στο τέλος η ίδια η φύση θα εκδικηθεί.