Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Follow rivers





Oh, I beg you, can I follow?
Oh, I ask you, wanna always
Be the ocean, where I unravel
Be my only, be the water I'm wading
You' re my river running high, run deep, run wild


I follow, I follow you
Deep sea baby, I follow you
I follow, I follow you
Dark room honey, I follow you


Heed a message, I'm the runner
He' s the rebel, I'm the daughter waiting for you
You' re my river running high, run deep, run wild



I follow, I follow you
Deep sea baby, I follow you
I follow, I follow you
Dark room honey, I follow you


You' re my river running high, run deep, run wild


I follow, I follow you
Deep sea baby, I follow you
I follow, I follow you
Dark room honey, I follow you



Lykke Li

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Κ.Π. Καβάφης

Τήν κάμαρην αυτή, πόσο καλά τήν ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ' η πλαγινή
γιά εμπορικά γραφεία. Όλο τό σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.

Α η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη πού είναι.

Κοντά στήν πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ' εμπρός του ένα τουρκικό χαλί
σιμάτο ράφι με δυό βάζα κίτρινα.
Δεξιά όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.
Στή μέση τό τραπέζιόπου έγραφε
κ' η τρείς μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάϊ στό παράθυρο ήταν τό κρεββάτι
πού αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θά βρίσκονται ακόμη τά καϋμένα πουθενά.

Πλάϊ στό παράθυρο ήταν τό κρεββάτι
 ο ήλιος του απογεύματος τό 'φθανε ώς τά μισά.

...Απόγευμα η ώρα τέσσερις, είχαμε χωρισθεί
γιά μιά εβδομάδα μόνο... Αλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.


Ο ήλιος του απογεύματος (1919)



"...Ν' αγαπηθεί ακόμη περισσότερον
η ηδονή πού νοσηρώς καί μέ φθορά αποκτάται
σπάνια τό σώμα βρίσκοντας πού αισθάνεται όπως θέλει αυτή-
πού νοσηρώς και μέ φθορά, παρέχει
μιάν έντασιν ερωτική, πού δέν γνωρίζει η υγεία..."

Απόσπασμα από μιάν επιστολή
του νέου Ιμένου (εκ πατρικίων) διαβοήτου
εν Συρακούσαις επί ασωτίς,
στους άσωτους καιρούς του τρίτου Μιχαήλ.


Ιμένος (1919)

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Στους σταθμούς

Στις γραμμές των τρένων διατηρούνται κρυμμένα πολλά ανθρώπινα μυστικά, συναισθήματα, βλέμματα, αγγίγματα, άγχη. Οι ράγες είναι προσημειωμένες με το βάρος των επιβατών και λερωμένες με τα βήματά τους. 
Στους σταθμούς, η μητέρα έχει αποχαιρετήσει το παιδί. "Να προσέχεις, να ντύνεσαι καλά και να τρως σπιτικό φαγητό". Πριν αφήσουν τα χέρια, του βάζει στην τσέπη το τελευταίο χαρτζιλίκι. Ο νέος δεν την εμποδίζει, χαμογελάει και φιλάει γλυκά τα δακρυσμένα της μάτια. Δε φεύγει, περιμένει το σφύριγμα της αναχώρησης. Κολλάει το πρόσωπό του στο τζάμι και τη χαιρετά. Η μάνα ρουφάει τις τελευταίες ματιές για να μείνει η εικόνα όταν το τρένο θα φύγει και τον σταυρώνει. Τόσο γρήγορος ο χρόνος και τόσο αργός για την αντάμωση.
Σε ένα άλλο σημείο του σταθμού, συγχέεται το μονό με το διπλό. Ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται σφιχτά, τόσο σφιχτά που η φιγούρα τους μοιάζει με μία. Η κοπέλα είναι όμορφη με μακριά μαλλιά και κόκκινα μάγουλα από την ένταση των συναισθημάτων και τη γλυκύτητα της έκφρασης. Είναι σηκωμένη στις μύτες γιατί του φτάνει στον ώμο. Κοιτάζει τα μάτια του. "Θα μου λείψεις, θα σε σκέφτομαι. Σ' αγαπώ". Τη χαϊδεύει στο μάγουλο για να εξαφανίσει τη ρυτίδα της στιγμής. Δε φαίνεται να την ξεπερνά τώρα. Τη σηκώνει στα χέρια του και ο αέρας φυσάει το φόρεμά της. Τα μάτια του είναι βαθιά και αυστηρά μόνο για τους άλλους. Κλείνουν μέσα τους μόνο εκείνη, όλο του τον κόσμο. Δεν υπάρχει ο χρόνος. 
Ένας κύριος ακουμπάει την πλάτη του στις διαφημίσεις της NIVEA που στολίζουν το πίσω μέρος των καθισμάτων στο μετρό. Αφήνει ελεύθερη τη γροθιά του μετά από ώρα που την κρατούσε σφιγμένη. "Τι λένε οι γιατροί; Είναι κρίσιμη η κατάστασή του. Πως έγινε; Ηρέμησε. Έρχομαι από κει". Έκλεισε το τηλέφωνο έβγαλε τα γυαλιά του, σκούπισε τα δάκρυά του, έπιασε το κεφάλι του λες και θα τον βοηθούσε να εμποδίσει ό,τι είχε συμβεί, λες και θα άλλαζε τη μοίρα του και συλλάβισε μια λέξη που δήλωνε αγωνία, πόνο και απόγνωση. Στην επόμενη στάση κατέβηκε τρέχοντας σπρώχνοντας τους συνεπιβάτες που έδειχναν μια συνωμοτική κατανόηση. Χρόνος μηδέν.
Σήμερα είναι η τελευταία μέρα θεραπείας. Κοίταξε το ρολόι της, έβγαλε από την τσάντα της το χάπι και το κατάπιε συνοδευόμενο από μια γουλιά νερό. Δεν το γεύτηκε καν, σαν να ήθελε να ξορκίσει την πικρή του γεύση. Κάθισε σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και ακολούθησε τη διαδρομή Κηφισιά-Πειραιάς. Ήθελε να κάνει μια φορά αυτό το δρομολόγιο. Να διασχίσει όλη την Αθήνα χωρίς ανάσα. Να ενώσει τις δύο άκρες σε εικόνες. Να καταλήξει στη θάλασσα, στον προορισμό, στην αρχή και το τέλος του ανθρώπου. Έχει πει στα παιδιά της να βυθίσουν το κορμί της στη θάλασσα για να ταξιδεύει πάντα. Με ρίζες από τη Σμύρνη, έζησε 58 χρόνια στην Αθήνα. Μυρίζει ένα γιασεμί την ώρα που βλέπει τον κόσμο να τρέχει απ' το παράθυρο. Το χέρι της έχει ίχνη κανέλας που χρησιμοποίησε στο φαγητό λίγο πριν φύγει από το σπίτι. Ο χρόνος γεμάτος.
Κάθονται σε δυο από τα κόκκινα καθίσματα του μετρό. Συζητούν. Μπερδεύονται με τις φωνές του πλήθους και το θόρυβο του συρμού. Δυο φίλες λύνουν μια παρεξήγηση. Μιλούν χωρίς να διακόπτει η μία την άλλη. "Συγγνώμη". "Είχα ανάγκη να δώσω χρόνο στον εαυτό μου και στη φιλία μας". "Έπρεπε να το περάσουμε και αυτό". Αγκαλιάζονται και γελούν αναπληρώνοντας το χαμένο χρόνο. Χαμένος χρόνος.
"Έχασα τα πάντα. Εντάξει. Θα σε συναντήσω σε 45' στον Ευαγγελισμό". Μια ξεχασμένη δόση, μια δεύτερη ανεξόφλητη λόγω των συνεχών περικοπών. Το σπίτι του βγαίνει σε πλειστηριασμό. Σε λίγο θα μιλήσει με το δικηγόρο του για τις τελευταίες λεπτομέρειες. Δείχνει ανέκφραστος, συνηθισμένος από τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιριών. Θα κάνει μήνυση για άσκηση ψυχολογικής βίας. Κρατάει έναν χαρτοφύλακα και μια εφημερίδα στο ένα χέρι. Το τζιν του είναι εξουθενωμένο από τις διαδρομές και το καυσαέριο. Μυρίζει τσιγάρο, χαρτούρα και καφέ. Ο χρόνος πολύτιμος.
Μια παρέα με δυο ζευγάρια και άλλους έξι μονούς περιμένουν το συρμό. Γεμίζουν το βαγόνι γυρνώντας από ένα ακόμα φοιτητικό ξενύχτι. Γελούν δυνατά και τραγουδούν το τελευταίο τραγούδι που άκουσαν στο μαγαζί πριν φύγουν. "Την Τετάρτη θα μαζευτούμε για ταβλάκι στης Λένας". "Το Σάββατο έχει κανονιστεί βόλτα στην παραλία με φωτιές και κιθάρες". "Και φυσικά πολλές μπύρες". "Όπου να 'ναι ξεκινάει η εξεταστική. Έχεις σημειώσεις ιστορίας"; Θα μοιραστούν το ταξί από ένα σημείο και μετά. "Καληνύχτα". Ο χρόνος υπέροχος.


Time από Sarah Mclachlan

Απώλεια

Μια άγνωστη κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, η Αφρικανή Ουανγκάρι Μαατάι, πέθανε σήμερα από καρκίνο.

Ο σχετικός σύνδεσμος:
http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=312805

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Beautiful



Mandalay (Cafe del Mar)

Cold water music

Ένα τραγούδι που ξαναθυμήθηκα μετά από πολλά χρόνια. Υπέροχη μελωδία...



Aim

Λάχανα

Καιρός φέρνει τα λάχανα...

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της Σοφοκλέους 10 για την... επανάσταση των πλουσίων.
http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2011-09-21-22-31-59-2011092141378/

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Με γάλα και ψωμί



Στη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής, η Λιάνα Κανέλλη στην ομιλία της επιστράτευσε τη λιτότητα της κατοχικής περιόδου για να αναφερθεί στις συνέπειες που έχει η μνημονιακή πολιτική στη ζωή μας. 

Άσπρο μαύρο

Είχα καιρό να περάσω. Καμιά φορά τύχαινε να τη διασχίσω βιαστικά για να μπω στο μετρό γυρνώντας από τη δουλειά. Η πλατεία Συντάγματος δε θυμίζει σε τίποτα τον τόπο που ήταν πριν μερικούς μήνες. Θυμάμαι τις φορές που πετύχαινα στην τηλεόραση στιγμιότυπα από το συγκεντρωμένο πλήθος, τις δηλώσεις των πολιτών και τα συνθήματα, τον παλμό του να είσαι κι εσύ μέρος του πρωτότυπου αυτού κινήματος, μια κουκίδα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες που κατάφεραν να γεμίσουν τους πέριξ δρόμους της πλατείας. Σήμερα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Κατά καιρούς φιλοξενεί συγκεντρώσεις και συνθήματα μεμονωμένων κοινωνικών ομάδων που επιθυμούν να ξεφύγουν από τη λαίλαπα των μέτρων της αντι-κρίσης. Χθες, για παράδειγμα, πολίτες διαμαρτύρονταν για την πώληση της ΔΕΗ. Έφτασε όλο αυτό; Αρκεστήκαμε στην πρώτη είδηση των διεθνών μέσων ενημέρωσης; Σημασία έχει ότι κι αν ακόμη αμφισβητήθηκε το κίνημα εγώ, εσύ ή ο δίπλα σου δεν καθοδηγηθήκαμε από κάποιο συμφέρον. Ενεργήσαμε σαν το ντόμινο που η αντίδρασή σου αρκεί για να με επηρεάσει. Κάθε μέρα η Ελλάδα αναμετράται με τις αντοχές της, τα όρια της λιτότητας που δεν αρμόζουν σε ένα σύγχρονο κράτος που επιδιώκει την ανάπτυξη. Αναμετράται, επίσης, με την ανοχή των πολιτών και την κατωτάτων των περιστάσεων επιλογή και άσκηση πολιτικής της κυβέρνησης. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι άνθρωποι εμπιστεύονταν ένα πολιτικό πρόσωπο ή κόμμα για να τους κάνει την ελπίδα ανάγκη για ζωή, για μια ζωή καλύτερη. Η Ελλάδα άλλαξε το πρόσωπό της μέσα σε λίγους μήνες. Από καζάνι έτοιμο να εκραγεί ξαφνικά είναι η χώρα που βρίσκεται σε κανονικούς ρυθμούς με την κίνηση στους δρόμους, τον κόσμο να τρέχει σαν παλαβό να προλάβει το φανάρι και τον οδηγό να ωρύεται μόλις προφταίνοντας να μην πατήσει τον πεζό, τους μετανάστες στα φανάρια να ψάχνουν για "καθαρά" ρέστα και τους χρήστες στο μετρό να προσποιούνται στους αποφυλακισμένους για να ζητιανέψουν λίγα χρήματα για τη δόση που θα τους απαλύνει από τον πόνο της στέρησης, τους ανίδεους Καλλιθεώτες που ποδοπατούνται στο 040, την επιλογή της διαφορετικής διαδρομής για να αποφύγεις το κέντρο γιατί φοβάσαι να το περπατήσεις. Α, καμιά φορά γίνονται και σπασμωδικές κινήσεις σε αυτή τη χώρα. Καμία απεργία δηλαδή, έτσι για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Άλλωστε, αυτό δεν κοστίζει τίποτα στην κυβέρνηση. Εδώ που τα λέμε ούτε και η πλατεία τη φόβισε γιατί και αυτή ήταν ένα φευγαλέο βλέμμα προς την αξιοπρέπειά μας, με σκοπό να ξεφουσκώσει η μεγάλη οργή και να μην ξεσπάσει με κάποιον χειρότερο τρόπο. Επειδή είμαι βαθιά ρομαντική έβρισκα το κίνημα της πλατείας ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό και ικανό να ασκήσει πίεση διαρκείας. Πάντα η ιστορία αποτιμάται καλύτερα όταν καταλαγιάζουν τα γεγονότα, όταν έρχεται η ύφεση. Ιδρώνουν τα πανό στους δρόμους, στεγνώνουν οι πολιτικοί θώκοι. Ηρεμήστε, κύριοι, επικρατεί ησυχία στην ελληνική επικράτεια! Ένας βραχνιασμένος νέος παρέμεινε να κρατήσει τα θερινά σκύπτρα της πλατείας. Δικαιούμαστε διακοπές οι Έλληνες άνθρωποι, τι το πήραμε το caroten, μήπως θα ξαναχαρούμε τα ελληνικά νησιά; Γι' αυτό και τώρα που χειμωνιάζει βάλαμε μπροστά το επιχείρημα που ξέραμε πάντα, τις καταλήψεις, τις απεργίες, το κλείσιμο των δρόμων. Τις σπασμωδικές κινήσεις που εκπορεύονται από τους συνδικαλιστές των εκάστοτε φορέων που καθοδηγούν τος κλάδους τους, ο Θεός ξέρει, με ποια κριτήρια. Δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε. Δεν έχουμε αποφανθεί σαν λαός αν το μνημόνιο, το  2ο, το 3ο, το 58ο, αιώνια υποθηκευμένοι, θα μας βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο. Επιχειρηματολογούμε σαν όλους αυτούς τους παντογνώστες που εμφανίζονται στην τηλεόραση, που αρθρογραφούν στις εφημερίδες και γεμίζουν τον ιστότοπο με απόψεις. Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ τι κάναμε για τους εαυτούς μας, για τη χώρα και για την κατάσταση που παρόλο που δε μας αρέσει, καταφεύγουμε στην εύκολη λύση. Το ρητορείν ήταν ανέκαθεν γοητευτικό. Αρκεί από μόνο του; Οι χώρες και οι πολιτισμοί κατευθύνονται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των λαών. Έχουμε χάσει τους εαυτούς μας. Εκφυλιστήκαμε. Αποδεχτήκαμε τη συνολική ευθύνη που μας επέρριψε ο κύριος αντιπρόεδρος σαν εθνικό σπορ, σαν εθνικό φαγοπότι και εθνική πανδαισία της λαμογιάς και της σπατάλης. Αλλά σε ένα χρόνο συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να βάλουμε τάξη στο σαθρό σύστημα που στηριζόταν από όλους και εν τέλει από κανέναν γιατί όλοι το κατηγορούσαν. Και μόλις αποκτήσουμε μια εργασία, όχι για να ικανοποιήσουμε τον προσωπικό μας εγωισμό και την εσωτερική μας επαγγελματική Ιθάκη αλλά γιατί εκπορευόμαστε από την ανάγκη μας για επιβίωση, αρχέγονο ένστικτο, βλέπετε, δε μας αφορούν οι γεμάτες πλατείες. Αντίθετα, μας ενοχλούν αφόρητα. Είναι παράσιτο σε μια πόλη που το 856 περνά από την πλατεία Συντάγματος και εγώ, ΕΓΩ θέλω να πάω στη δουλειά μου. Γιατί παύω να ενδιαφέρομαι για τις εξελίξεις γύρω μου, για το αν οικογένειες μένουν στο δρόμο, για τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, για τη φτώχεια, για την υποβάθμιση των όρων ζωής την ώρα που άλλες χώρες βρίσκονται σε τροχιά ανάπτυξης, για τους χείριστους πολιτικούς ηγέτες που κληρονόμησε ποτέ η ιστορία της χώρας μας. Με αφήνει παγερά αδιάφορο γιατί βολεύτηκα σε μια δουλειά όσο κρατήσει κι αυτή, άλλωστε ρίσκο είναι πολυτέλεια και ζητούμενο, αγωνία και Μαραθώνας. Δεν κοστίζει τίποτα η οδύνη της αναζήτησης εργασίας πάνω σε κάτι που ούτε το σπούδασες ούτε το επέλεξες ανάμεσα σε εξαιρετικές περιπτώσεις εργασίας. Άσχετα αν δεν υφίσταται πλέον κανένα εργασιακό δικαίωμα. Λεπτομέρειες...


Μου επιτρέπετε και μια μουσική πρόταση
Lullaby for Robert από Al Usher

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ακροβάτης




Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη
που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται


Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει


Για ιδέστε πού 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό


Με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος


Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
πού 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα
και ακροβατώ


Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς 
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου



Από Χαΐνηδες


Με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Έτσι, για την ιστορία

Έσφιξε τα χείλη και συμπλήρωσε πικρά:
-Όπως καταλαβαίνεις, παιδί μου, η Ιστορία είναι υπόθεση προσωπική. 
Πρώτα κοιτάς πού χύθηκε το αίμα σου και ύστερα διαλέγεις πλευρά. 
Απόψε δεν έχουμε φίλους
Σοφία Νικολαΐδου (Μεταίχμιο, 2010)


Τα ιστορικά γεγονότα είναι αντικειμενικά και τετελεσμένα. Η ιστορία όπως και η αποτίμηση αυτής είναι προσωπική ευθύνη και υπόθεση του καθενός από εμάς. Μοιραία και αναπόφευκτα διαλέγουμε πλευρά και αξιολογούμε. Ένα μυθιστόρημα άκρως επίκαιρο και πάντα διαχρονικό.