Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Δάσκαλε, μη με διδάσκεις ψέματα

Οι πιο κρίσιμες εκλογές μετά τη μεταπολίτευση. Αυτό ακούω. Σε δελτία, σε εξαγγελίες, σε άρθρα, σε λόγους, σε συζητήσεις ανθρώπων. Μια πρόταση που είναι γεμάτη με εκβιασμό. Θα ψηφίσεις ένα μεγάλο κόμμα που εκκολάφτηκε από τη μεταπολίτευση και διακυβέρνησε τη χώρα αλλά απέτυχε πανηγυρικά. Βλέπω τους πολιτικούς αρχηγούς να σπέρνουν την Ελλάδα με τις περιοδείες τους, να υπόσχονται την ευημερία στους δύσκολους οικονομικούς καιρούς, τους ακούω που αναβιώνουν την αξία της συντροφικότητας, θα πάμε μαζί να σώσουμε την Ελλάδα, μπορούμε, αρχίζουμε και άλλα συναφή συναισθηματικά. Πίσω τους κυματίζουν σημαίες ελληνικές, αυτές που αφαίρεσαν με κάθε τρόπο από το αίμα τους, για την πολιτική τους καριέρα. Είναι χρέος τους, μας είπαν, να σώσουν την πατρίδα. Νομίζουν ότι βρίσκονται ακόμα στην περίοδο μετά τη δικτατορία. Μα τόσα χρόνια έφτιαξαν ένα δικό τους βασίλειο στο οποίο κλείστηκαν, νομιμοποίησαν το ανήθικο και τις μη δημοκρατικές διαδικασίες, υπερχρέωσαν ένα ολόκληρο κράτος, είπαν ψέματα, έταξαν, δωροδοκήθηκαν. Έφτιαξαν έναν λαό απαίδευτο, τον χειραγώγησαν, τον τάϊσαν με ολίγον ευρωπαϊσμό, του μίλησαν για πράσινη ανάπτυξη, για αναβάθμιση της εκπαίδευσης, για εξορθολόγηση του φορολογικού συστήματος, για εξυγίανση του τομέα της υγείας, με στόχο η φτωχή μας χώρα να μοιάσει στις χώρες της δύσης. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, όμως. Δε διάβασαν, δεν ενημερώθηκαν, οι μορφωμένοι καλύφθηκαν πίσω από τη μόρφωσή τους και οι άλλοι μισοί την επικαλέστηκαν για να κυβερνήσουν προς όφελός τους. Μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, οι πολιτικοί διασταυρώνουν τις διαφορές τους για μια ακόμα φορά, υπενθυμίζουν στο λαό την παρουσία τους, αργά, για μια ακόμα φορά πολύ αργά. Μνημόνιο, μέτρα, Ιούνιος, Τρόικα, κανένας δε μιλάει για τους ανθρώπους που υποφέρουν, για τους αρρώστους που πεθαίνουν στο χρόνο αναμονής του ΕΣΥ. Μόνο έτσι, μόνο τώρα, για να βουρκώσει λίγο το μάτι και να κυματίσει παραπάνω η γαλανόλευκη προεκλογικά. Και η σφυγμομέτρηση; Βάζει στη Βουλή υπερεθνικιστικά κόμματα, ναζιστικής αντίληψης, με αυξημένο ποσοστό 5%. Φτάνει αυτό το 5% για να σου επιστρέψουν την αξιοπρέπειά σου, λαέ; Φτάνει για να σου επιστρέψουν τα δις που έκλεψαν και οι συμπολίτες σου εκτός από τους πολιτικούς που επέλεγες αυτιστικά χρόνια ολόκληρα; Φτάνουν οι υποσχέσεις για ξεβρώμισμα του τόπου; Μήπως φτάνει να σου προσφέρουν τρόφιμα για να σε έχουν με το μέρος τους, όπως έκανε η χούντα για να ημερώνει τις θύελλες της αντίδρασης; Φτάνει να σε κάνουν εθνικιστή, μισαλλόδοξο και μισάνθρωπο; Φτάνει για να ντρέπεσαι γιατί είναι ο καθρέπτης σου, όταν γίνονται επικίνδυνοι για τους ανθρώπους; Φτάνει να σε κάνουν μια χώρα της ανατολής από ότι της δύσης, όπως ονειρευόσουν; Φτάνει να σε μαθαίνουν ιστορία στην οποία μόνο η χώρα σου υπέφερε, υπήρξε θύμα και φυσικά διέδωσε τον πολιτισμό και τη δημοκρατία; Κάτι ακούγεται και από τα αριστερά. Κλεισμένη στον εαυτό της, συντηρητική, ανένδοτη και χωρίς εναλλακτικό πρόγραμμα. Πιστεύουμε στα θαύματα; Πιστεύουμε ότι οι εκλογές είναι η επιλογή; Η επιλογή μας; Κάποια κυβέρνηση συνεργασίας των ίδιων και απαράλλαχτων κομμάτων θα προκύψει, γιατί πιστεύουμε στα θαύματα. Τα θαύματα είναι για αυτούς που πιστεύουν και εμείς έχουμε χάσει την πίστη μας σε αυτούς τους Έλληνες πολιτικούς που προφασίζονται ιδεολογίες. Δεν υπάρχουν ιδεολογίες, ούτε οράματα ούτε πολιτική βούληση για αλλαγή και ευημερία και ανάπτυξη. Υπάρχουν αριθμοί, πόσοι αριθμοί στ' αλήθεια. Θα έτρεμε ο Αϊνστάϊν αν έβλεπε ότι οι αριθμοί καταστρέφουν τις αξίες και τις ζωές των ανθρώπων, ολόκληρες χώρες. Θα ντρέπονταν μεγάλοι κοινωνιολόγοι, επιστήμονες και πολιτικοί αν διαπίστωναν τη στυγνή παράφραση των ιδεών τους, αυτών που έδωσαν ελπίδα στους εργαζομένους και όνομα στην εξέλιξη της ζωής. Και αυτό είναι η βελτίωση. Αφήσαμε τα στυλό και τα μυαλά μας. Χρησιμοποιήσαμε τις αισθήσεις. Είδαμε, ακούσαμε, πιάσαμε, μυρίσαμε, γευτήκαμε. Αλλά, δυστυχώς, δεν αισθανθήκαμε τίποτα. Λίγη σκέψη, αυτή που διαχωρίζει τους ανθρώπους από τα υπόλοιπα έμβια όντα και δεν εννοώ μόνο τα ζώα...

Ένα υπέροχο τραγούδι από τη Nneka με τίτλο Soul is heavy



Naija in the loud and roudy of my world
there is a secret place where I find myself
can I find you?
Biafra, the noise of horns of thirsty nigerians
of hustles, of mothers confront me as I walk pass
Lagos, in prayer contemplation, like a ghost
I feel a sorrow of a many
still I do not know how much pain it takes 
Naija I walk the island I walk the main land
I see diversity, I smell capacity but still we suffer, why?

I am the voice of Isaac Boro
I speak Ken Saro Wiwa*
I am the spirit of Jaja of Opobo
fight for right, for our freedom
You? A power hungry class of army arrangements
stealing money in my country's plight
A soldier pretending to be a politician
you teacher who no nothing do not teach me lies

Naija, generations wake from myself pity
no time to waste like okana, really hits
Naija, for too long we have surrendered
to the ignorance of ourself defense in you
we have failed
America, how far must we walk in calamity in supression
how long would take for you to love Naija
As I sit here I want to live
there are so many plans for you but stll I can't deliver


I am the voice of Isaac Boro
I speak Ken Saro Wiwa
I am the spirit of Jaja of Opobo
fight for right, for our freedom
You? A power hungry class of army arrangements
stealing money in my country's plight
A soldier pretending to be a politician
you teacher who no nothing do not teach me lies

Great mother my respect for you is in depth
my fear od death for you might kill me
Fallen lucifer, percieve walala
as we embrace you with change
you stay selfish fundamental
Black Africa, we will survive
we still will rise for the world needs us to be America?
this soul is heavy, the little you have left to me
I charge to function in your madness
I am... in your madness

I am the voice of Isaac Boro
I speak Ken Saro Wiwa
I am the spirit of Jaja of Opobo
fight for right, for our freedom
You? A power hungry class of army arrangements
stealing money in my country's plight
A soldier pretending to be a politician
you teacher who no nothing do not teach me lies




*Ο Ken Saro-Wiwa ήταν Νιγηριανός ακτιβιστής και συγγραφέας. Οργάνωσε εκστρατεία κατά της υποβάθμισης του περιβάλλοντος στη Νιγηρία.
http://en.wikipedia.org/wiki/Ken_Saro-Wiwa

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Προίκα

Τούτη την ώρα που το νησί ξεκόβει σα γαλέρα απ' την καταχνιά με λατίνια μύλους, μοιάζει να ταξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς, όταν οι κρινοδάχτυλες πριγκιπέσες της παροναξιάς το 'παιρναν προίκα μαζί με ένα ρόδι για γούρι.

Αίθουσα του Θρόνου
του Τάσου Αθανασιάδη

Μέσα από σένα της Ευανθίας Ρεμπούτσικα

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Η ιστορία που έγινε σιωπή

Οι Ευρωπαίοι μας αποκαλούν υποτιμητικά βαλκάνιους. Δεν πειράζει! Και ξέρετε γιατί; Γιατί αυτή η χώρα αξιώθηκε να γεννήσει και να ακούσει μια μεγάλη φωνή. Μια φωνή που έσπαγε καθώς τραγουδούσε για τις περιπέτειες μιας πόρνης, για τον έρωτα, για τον πόνο, για την ξενιτιά, για την αγαπημένη της πόλη, τη Θεσσαλονίκη, για τη ζωή ενός Βαλκάνιου, για την αγάπη. Μια φωνή που χρειαζόταν απλά ένα μικρόφωνο για να διαδοθεί λίγο πιο πέρα η έκταση, το βάθος, η ακεραιότητα και η αλήθεια της. Μια φωνή και ένας άνθρωπος που δε χρειαζόταν γυαλιά ηλίου για να κρυφτεί από τα φώτα της δημοσιότητας αλλά που έκανε τα σώματα να ανατριχιάζουν, τις ψυχές να σπαρταρούν, τα μάτια να κλείνουν, να δακρύζουν από την ένταση του συναισθήματος. Εμείς εδώ στα νότια πηγαίναμε στα κέντρα διασκέδασης για να επαναλάβουμε μαζί του τη θλίψη, τον πόνο, το σκοτάδι, την πενιά του μπουζουκιού, τη δύναμη της φωνής, της μουσικής και του στίχου. Ένας άνθρωπος που πάντα χόρευε στο μουσικό στάσιμο της Ρόζας το ζεϊμπέκικό του. Δε χρειάζεται προσπάθεια για να είσαι καλλιτέχνης. Δεν τον ενδιέφεραν οι φήμες, τα δήθεν, οι φυλλάδες, τα σταριλίκια. Είχε τη φωνή του. Ο Δημήτρης Μητροπάνος δούλεψε από μικρό παιδί, έγινε γνώστης της ζωής, συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους συνθέτες του τόπου. Γεννήθηκε καλλιτέχνης και έγινε άνθρωπος που ζητάει αντί για στεφάνια να δοθούν χρήματα στους άστεγους. Όχι σε χρηματοδοτούμενες φιλανθρωπίες ιδρυμάτων αλλά σε όσους δεν έχουν σπίτι και συγγενείς, σε όσους έχουν μόνο το παγκάκι και τις σωρούς από κουβέρτες και κανένα ίδρυμα δε φρόντισε. Ένα καλοκαίρι στο Καλλιμάρμαρο τραγούδησε μαζί με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της χώρας. Ένα στάδιο συγκινημένο για 10' τον χειροκροτούσε όρθιο. Μόνο αυτόν ανάμεσα σε δεκάδες άλλους μεγάλους. Τον τελευταίο χρόνο η τέχνη και η χώρα έχασε τους τελευταίους ανθρώπους και καλλιτέχνες. Είμαι πολύ περήφανη για την κληρονομιά μας και αισθάνομαι πολύ πλούσια για την παράδοση που είναι αυθεντικά βαλκάνια. Φοβάμαι για αυτά που θα κληροδοτήσουμε γιατί ελάχιστοι απέμειναν στην τέχνη και τη ζωή που μας φωτίζουν με αλήθεια και καθαρότητα.
Ένας άνθρωπος που τραγούδησε την ιστορία που γίνεται σιωπή, μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου τον λεκέ για να τον καθαρίσεις, μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις όσα με λόγια δε σου ' χω πει, ζεις στο σκοτάδι παστρικά μα δεν ορκίζεσαι, είμαι φωτιά, κεραυνός και αστραπή, η καταιγίδα που φέρνει βροχή, είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή, άκου, έχω φωνή, αλίμονο σ' αυτούς που δε δακρύσανε, ζωή, την ομορφιά σου δε γνωρίσανε, ζωή.


Να θερίσεις ανέμους με τη φωνή σου εκεί που πας κ. Δημήτρη.




Το ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου


Ρόζα




Άκου




Τα Λαδάδικα




Θάλασσες


Ένα άρθρο του Αντώνη Καραγιαννάκη για το Δημήτρη Μητροπάνο που δημοσιεύτηκε στα Νέα.
http://www.tanea.gr/blogs/blogger/post/?aid=4712281

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Somebody that I used to know

Gotye feat. Kimbra

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Άσπρο καΐκι στη Νέα Πέραμο


Στα άσπρα πανιά, στο μπλε το απέραντο, στις αλμυρές μυρωδιές, στους ελεύθερους ανθρώπους, στα μέρη τα ανεμοδαρμένα.


Παντελής Θαλασσινός

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Με την ελπίδα μιας σκανδάλης


Ποιος είναι ο κόσμος που μας περιβάλλει; Ποιοι είναι οι άνθρωποι; Είναι αυτοί που λυπούνται, που σιωπούν για λίγα λεπτά μπροστά σε ένα αποτρόπαιο γεγονός, αυτοί που αποστρέφουν το βλέμμα από ό,τι χαλάει την αισθητική τους, αυτοί που δεν αντέχουν τα αρνητικά πεδία; Είναι πολύ περισσότερο αυτοί που ξεχνούν, αυτοί που μένουν χωρίς μνήμη. Είναι οι άνθρωποι ένα ψέμα, μια αλήθεια, μια στιγμή, μια απόφαση, μια τύχη, μία επιλογή. Δεν ξέρω αν χωρούν λόγια, δεν ξέρω αν αρκεί η σιωπή, δεν ξέρω αν πρέπει να βρωντοφωνάξω για όλα όσα αισθάνομαι, για όσα παρατηρώ, για όσα επηρεάζουν τη ζωή και τη νιότη μου και λυπάμαι βαθύτατα. Είναι μεγάλο πράγμα να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να χάσει την αξιοπρέπειά του. Είμαστε μια κοινωνία, μια χώρα σε τόσο μεγάλο τέλμα, Θεέ μου! Όπου κι αν εναποθέσεις την ελπίδα σου, το τελευταίο κομμάτι πριν το τσιγάρο γίνει ολότελα στάχτη, αυτή καταστρέφεται. Τελικά θα γίνει ολότελα στάχτη. Πάλι διαδηλώσεις, πάλι κάτι ξεχασμένα ψευτοπιστεύω, πάλι θεωρίες, πάλι δακρυγόνα, πάλι ηλίθιες πολιτικές φωνές για ένα ιδανικό που υπηρετείται δήθεν. Πάλι θα ξεχαστεί. Πάλι ένας λαός αμνήμονας. Μα, ξεχνάτε άνθρωποι! Άνθρωπος! Ένας άνθρωπος, αυτός συγκεντρώνει όλα τα ιδανικά,  αυτά που ξεχάστηκαν να υπηρετούνται, όλα αυτά για τα οποία οι νέοι αμφέβαλλαν, μα πιο πολύ που εκείνοι έπαψαν να πιστεύουν σε αυτή τη φλογερή αμφιβολία. Οι πιο πολιτικοποιημένοι άνθρωποι είναι οι πολίτες, όσοι ελάχιστοι ρομαντικοί απέμειναν, όχι οι σύγχρονοι 300 της ντροπής, της βουλιμίας και της ασυδοσίας. Αυτοί οι ελάχιστοι ή καταλήγουν αυτόχειρες ή αλλάζουν τη ροή της ιστορίας και γίνονται μέρος της. Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιο πρέπει να είναι το έναυσμα, η αφετηρία, η αφορμή για το τέλος, για το σκοπό. Στο Σύνταγμα τέλειωσε μια ζωή αλλά αναδύθηκε μια ξεχασμένη ιερή υπόσχεση, αυτή που έχεις δώσει πολλάκις στον εαυτό σου και υπάρχει στις φλέβες σου, να πεθαίνεις για τη ζωή που ονειρεύτηκες, για την πίστη που έχεις ότι μπορείς να αλλάξεις τις τύχες των άλλων, να ξυπνήσεις το μεγάλο δημόσιο λήθαργο, να υπενθυμίσεις στους επαγρυπνισμένους, να κάνεις τους υπευθύνους να νιώσουν ντροπή και μετάνοια. Ο άντρας, που το πρωί της Τετάρτης έγινε μέρος της ιστορίας του Συντάγματος, της πλατείας και του πολιτικού ιστού αυτής της χώρας, άφησε στους νέους την παλιά ευθύνη να μην συμβιβάζονται με ό,τι τους αφήνει ατελείς σαν ανθρώπους. Η ατέλεια ισοδυναμεί με την υποτέλεια και σε αυτή την κατεύθυνση συγκλίνουν όλες οι εξελίξεις. Μια χώρα υποτελής με ανθρώπους ατελείς. Λυπάμαι για την γνώμη με την οποία άφησε αυτός ο άνθρωπος καθώς και χιλιάδες αυτόχειρες με τα ίδια κίνητρα τον κόσμο, για εμάς, για τη δημόσια εκπροσώπηση, για τους λόγους των φερεφώνων, για την εξέλιξή μας, για την αδιόρθωτη συμπεριφορά μας, για την τραγική αδιαφορία μας, για το θάνατο των ψυχών μας.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Σύνθημα

Σε έναν τοίχο στα δυτικά προάστια είδα ένα σύνθημα γραμμένο που έλεγε τα εξής:

Ναζί κανείς; Κανείς Ναζί.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Soldier of love

Sade


Καλό μήνα!