Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Τικ-τακ

Λιώνουν και συνθλίβονται. Έτσι είναι τα γεγονότα μας, σαν τα ρολόγια του Νταλί. Σαν παράλληλα μονόπρακτα και εσύ σαστισμένος θεατής. Συσσωρευμένα πάθη σε λιωμένα χρονικά όρια που αδυσώπητα κολλούν πάνω στο δέρμα σου. Γίνονται η σάρκα σου. Οι πυλώνες που καταρρέουν, οι νότες που ποτέ δεν έγιναν κονσέρτο, οι μανόλιες που τελικά δεν άνθισαν, η πίστη που δεν άλλαξε τον κόσμο, η πίστη που έγινε διάψευση, η επάρκεια που δεν ήταν αρκετή, η επιμονή που δεν υπήρξε αρετή. Κι αν όλα αυτά χωρούν σε λιωμένα, μικρά χρονικά όρια, τα ρολόγια είναι τελικά ο μεγαλύτερος αλήτης με καμία αναφορά στην επιβεβαίωση της ίασης.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Για τις γυναίκες όλου του κόσμου, πέρα από σύνορα και παγκόσμιες μέρες. Για τη γυναικεία φύση που υμνείται καθημερινά και καταξιώθηκε με αγώνες. Για τις γυναίκες που υποφέρουν, τις σκλάβες του φονταμενταλισμού και αυτές που τα κατάφεραν.


http://tetartopress.gr/gyneka-de-genniese-ginese-2/

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Παρών

Την ώρα της πιο σπουδαίας μου δημιουργίας, ήσουν απών.
Όταν ξυπνούσα τα βράδια, ήσουν απών.
Και όταν τραβούσα τις κουρτίνες, ήσουν απών.
Στις ηλιαχτίδες κι εκεί απών.
Όταν έβρεχε κι όταν πλημμύριζαν οι δρόμοι, ήσουν απών.
Στα ήσυχα βράδια, απών.
Στους ξάστερους ουρανούς, αυτούς που φωτίζεται το σύμπαν μες στην καταχνιά, εσύ απών.
Στην ησυχία , απών.
Και στη βαβούρα, απών.
Στα γέλια και στα γεμάτα ποτήρια, απών.
Στις βουτιές στη θάλασσα, ήσουν απών.
Στις στιγμές που κινδύνεψα, εσύ απών.
Στο φως που δεν έσβησα κι εκεί απών.
Στις άδειες αγκαλιές, απών.
Κι όταν σιώπησα, ήσουν απών.
Κι όταν κρύωσε ο καιρός, πάλι απών ήσουν.
Κι όταν τυλίχθηκα με τα σεντόνια, απών.
Κι όταν δάκρυσα, εσύ απών.
Όταν ευτύχησα, ήσουν απών.
Στους ανέμους και τις θύελλες και τη ζεστασιά στη φωτιάς, ήσουν απών.
Όταν πόνεσα, εσύ απών.
Και στις αυθόρμητες γκριμάτσες, απών.
Και στη ζωή, στη ζωή, στη ζωή, εσύ απών.
Πώς γίνεται να μην είσαι παρών;