Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Περπατώντας στη βροχή


Μπορείς να μιλάς αν θες πάντα με τη βροχή να σε χαϊδεύει απαλά στα μάγουλα, να σου ανακατεύει τα μαλλιά και να μη σε νοιάζει, με πρόσωπα που σου ξυπνούν στιγμές που ακόμα δεν έχεις ζήσει αλλά λαχταράς, τρίβεις τα χέρια σου και περιμένεις. Η παρέα είναι λύτρωση όπως και η καλοκαιριάτικη βροχούλα. Κουβέντες, ζεστές λέξεις και απομακρυσκμένες σκηνές ενός μακρινού μέλλοντος και ενός μακρινού παρελθόντος. Ο προσωρινός αποχαιρετισμός, ένα παραμύθι, ζεστή προσφορά και συμβολική απεικόνιση της δικής μου κινηματογραφικής ζωής, δίνει ελπίδες και ερωτηματικά για την υπόσχεση του καλοκαιριού και του άχαρου σεπτεμβριανού ξανασμίγματος. Μα πόσο άχαρη είναι η επιστροφή και πόσο άκομψος είναι ο αποχαιρετισμός σε σταθμούς. Δεν έχεις τι άλλο πια να πεις και παρακαλάς να γράψει το μόνιτορ 0'0'' για να έρθει ο συρμός, να γλιτώσεις από την ισοπέδωση της στιγμής και να μην ψελλίσεις ένα δεύτερο αντίο. Αυτή τη στιγμή την έχω ζήσει 4 φορές. Αλλά δεν ξέρω... Αυτή είναι κάπως διαφορετική. Ακριβώς γιατί το μεταίχμιο της ζωής μου σπιλώνει κάθε πλευρά της και δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν αυτές οι σχέσεις στο μέλλον. Ανησυχώ για αυτές. Κάποιοι φεύγουν, για πολύ και για αλλού, κάποιοι μένουν, κάποιοι μπερδεύονται και τα χάνουν, κάποιοι παραπαίουν και προσπαθούν να εξισορροπήσουν ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, στα θέλω και τα δεδομένα, τη λογική και την ευαισθησία που δεν τους αφήνει σε χλωρό κλαρί. Θέλω να τινάξω τα μαλλιά μου στη βροχή χωρίς τους ενοχλητικούς ήχους που αποσπούν την μαγεία της στιγμής. Θέλω να φωνάξω όσα μπορώ και να ακούσω ένα παρών κάπου εκεί στο βάθος που θα με προτατεύει από τη μοναξιά και το φόβο. Ποιος μπορεί να πάρει την ευθύνη. Τώρα όλοι παίρνουν τα καράβια, σταθμεύουν στα λιμάνια, καίγονται στους ήλιους, φορούν τα φουστάνια, τρώνε τα πραγματικά παγωτά, ζουν τους νησιώτικους ρυθμούς. Και πάλι τα ίδια καλοκαιρινά τραπέζια, τα ίδια ποτά θα ξεγελούν τη δίψα σου...

Καλό καλοκαίρι με πολλούς πολλούς ήλιους!!!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Φοβάμαι


Φοβάμαι όλους εκείνους που φεύγουν. Φοβάμαι τους προδότες και τους ψεύτες. Φοβάμαι τους δειλούς, τους ρεαλιστές, τους ήσυχους και τους άμουσους, τους ανελεύθερους και τους αγέλαστους. Φοβάμαι όσους δε μου σφίγγουν το χέρι στην πρώτη χειραψία και όσους δε με κοιτούν ποτέ στα μάτια. Φοβάμαι όσους φοβούνται και δε με παρασύρουν, όσους με κάνουν να ξεχνώ και να προσπερνώ. Φοβάμαι τις σκέψεις τους και τη σκυθρωπιά τους. Φοβάμαι τα άγχη τους και τους χειμώνες τους. Φοβάμαι τους κλέφτες, τα ένοχα μυστικά και τα άσκοπα λάθη. Φοβάμαι τους τέλειους και όσους αιωρούνται για να μην τσαλακωθούν. Φοβάμαι το μίσος τους και την αδικία τους, την απανθρωπιά τους και τους άπληστους. Φοβάμαι όσους σκύβουν το κεφάλι και όσους κοιτούν τα γήινα, όσους δε στρέφονται ποτέ στον ουρανό. Φοβάμαι όσους δεν αισθάνονται και όσους δεν προσδοκούν, όσους δεν έχουν φαντασία και δε νοσταλγούν, όσους δεν ανατριχιάζουν ούτε και παθιάζονται. Φοβάμαι όσους δεν αγαπούν, όσους δεν τρέφονται με αέρα. Φοβάμαι όσους κρύβονται και όσους κοιτούν ευθεία. Φοβάμαι όσους δεν ξέρουν να ανάβουν φωτιές το χειμώνα και όσους τις σβήνουν το καλοκαίρι. Φοβάμαι όσους δεν κάνουν βουτιές στη θάλασσα και δε χορεύουν στη βροχή. Φοβάμαι όσους δεν ακούν τους σωματικούς χτύπους και όσους δε γνωρίζουν τους εσωτερικούς μύθους. Φοβάμαι τους αυστηρούς και τους αναίσθητους. Φοβάμαι όσους αγνοούν και όσους δε γνωρίζουν το έπακρο. Φοβάμαι όσους δεν ονειρεύονται και δεν κλείνουν τα μάτια, όσους δε μυρίζουν και δε γεύονται, όσους δεν ακούν και όσους δεν τρελαίνονται. Φοβάμαι όσους δεν ταξιδεύουν και όσους έρχονται και δε μένουν. Φοβάμαι όσους δεν τραγουδούν και όσους βλέπουν μόνο λευκό χαρτί, όσους στη θάλασσα βλέπουν άσπρα πανιά και λευκούς ανέμους. Φοβάμαι μήπως γίνω ένας από αυτούς...

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

H οικολογική ασυνειδησία των ΜΜΕ


Την Τετάρτη αντίκρυσα από κοντά τη χλιδή ενός επίσημου κτιρίου και ακόμα μιας επίσημης αίθουσας, αυτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην οποία διεξάχθηκε μία ημερίδα με θέμα την οικολογική συνείδηση των ΜΜΕ. Κόκκινα χαλιά, φύλακες στην είσοδο και διεθνείς σημαίες που δέσποζαν πίσω από την στρογγυλή τραπέζη με τους συνέδρους. Εγώ πάτησα τα κόκκινα χαλιά της επισημότητας με το ζεστό για την αφόρητη ζέστη αλλά κατά τα άλλα άνετο τζιν μου με τα όμορφα σανδάλια μου. Μέσα σε μια πλειοψηφία ώριμων δημοσιογράφων που πλαισίωναν το κοινό της ημερίδας για να ετοιμάσουν το απαραίτητο ρεπορτάζ για εφημερίδες και τηλεοράσεις ήμουν κι εγώ η μικρή της ημερίδας και της δημοσιογραφίας. Απέναντι τρεις κάμερες που κάλυπταν το γεγονός και οι cameramen και μια γνώριμη φυσιογνωμία στους παρατεταγμένους χειριστές της κάμερας.


Ωστόσο, οι προσιτοί και σοβαροί δημοσιογράφοι-ομιλητές έσπαγαν τον πάγο των κόκκινων χαλιών και της δικής μου άχαρης μικρότητας. Ο Σταύρος Θεοδωράκης με το σακίδιο στον ώμο και τα ακανόνιστα μαλλιά του, δείγμα μιας καθημερινής μη τηλεοπτικής κάλυψης του εαυτού του, ο Κώστας Βαξεβάνης με τη γενιάδα και το τζιν και το t-shirt του σαν τον τελευταίο περιπατητή μιας επιτόπιας έρευνας που θα έφτανε στην πιο συγκλονιστική αποκάλυψη, ο Κώστας Αυγερόπουλος με τα μαύρα και λιτά ρούχα του με αυτό το αθώο και γλυκό βλέμμα του, με το χέρι του να καλύπτει το στόμα του, ξέρετε έδειχνε σκεπτικός και με έναν Εξάντα σους ώμους του παρακολουθούσε με περισσή συγκέντρωση και σεβασμό τους συνάδελφους δημοσιογράφους, ο Νικόλας Βαφειάδης με το πιο επίσημο κοστούμι του έδειχνε σίγουρος και έμπειρος, ο Κώστας Αρβανίτης ευαισθητοποιημένος, άμεσος, to the point και πάντα μιλούσε με μια αξιοπρεπή σοβαρότητα για τα πιο σοβαρά θέματα, χωρίς τις περιττές υστερίες. Στο κέντρο, ο συντονιστής της ημερίδας, Γιάννης Κορωνέος. Ήταν άμεσοι και κατέληξαν στο εξής συμπέρασμα για την οικολογία των μέσων: το περιβάλλον και η οικολογία, η αειφόρος ανάπτυξη αντιμετωπίζεται με έναν λάθος τρόπο από τα μέσα ενημέρωσης. Σε πολλά οικολογικά θέματα που ανέδειξαν και καλύφθηκαν δημοσιογραφικά, τα μέσα και κυρίως η τηλεόραση εστίασε σε λάθος σημεία της σημασία των ζητημάτων. Σε μια περίπτωση που ο μη εξαιρεταίος κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης, (υπερ)νομάρχης Θεσσαλονίκης-και όχι ΜΟΝΟ-έσβησε πρόστιμα για περιβαλλοντική επιβάρυνση ο δημοσιογράφος που κάλυπτε το θέμα άρχισε να ρωτάει την μεγάλη αυτή προσωπικότητα για διάφορα άλλα περιφερειακά του θέματος και όχι για την ουσία του. Ασωπός, πυρκαγιές και ΔΕΗ τέθηκαν στο τραπέζι των συνέδρων αλλά τονίστηκε ότι δεν αντιμετωπίστηκαν όπως θα έπρεπε από τα μέσα θέματα σαν κι αυτά. Προβλήθηκαν περισσότερο οι ανθρώπινες αγωνίες για την προστασία των περιουσιών τους και παραγκωνίστηκε η τεράστια σημασία της οικολογικής καταστροφής. Τα μέσα στηρίζουν την περιβαλλοντική είδηση στις γνωστές ανορθόδοξες, χωλαίνουσες λειτουργίες του περιβαλλοντικού κινήματος και κάθε περιβαλλοντικής προσπάθειας που γίνεται. Τις περισσότερες φορές οι δημοσιογράφοι υπακούουν στα οικολογικά συμφέροντα των αφεντικών του που διευθύνουν τα κανάλια, όπως πολύ ευθέως είπε ο κ. Αρβανίτης. Άλλωστε δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς και ούτε θα προκαλέσουν την τύχη τους γνωρίζοντας ό,τι συνεπάγεται μιας τέτοιας δημοσίευσης. Όμως, ούτε μπορούν να κλείσουν τα μάτια στην οικολογική καταστροφή που συντελείται στις μέρες μας, που πάντα με μια διακριτική παρουσία θα πρέπει να περιλαμβάνεται στην καθημερινή δημοσιογραφική agenda.

Εκπρόσωπος της Focus Bari που συμμετείχε στην ημερίδα έδειξε σε έρευνα που παρουσίασε ότι οι Έλληνες θεωρητικά μόνο αντιλαμβάνονται τη σημασία της οικολογίας και του περιβαλλοντικού προβλήματος. Δημοσιογράφος του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ παρουσίασε την πιο θετική πλευρά της κάλυψης περιβαλλοντικών θεμάτων από τα μέσα, εργαζόμενη σε έναν σταθμό που ασχολείται κατεξοχήν με τέτοια θέματα. Μάλιστα μας εκμυστηρεύτηκε ότι δεν έχει δεχτεί από το σταθμό ποτέ κάποια παρέμβαση στην έρευνα κάποιου θέματος που η ίδια επέλεξε να διεξάγει.
Ο επιστήμονας της ημερίδας έκανε μια εύστοχη παρατήρηση. Αναφέρθηκε στη μονομέρεια των μέσων ενημέρωσης απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή. Η καταστροφή της πανίδας δε σταματάει μόνο στην εκμετάλλευση των χοίρων, των ζώων της στεριάς, αλλά και στην υπεραλίευση και την εξόντωση του θαλάσσιου έμβιου όντος. Μια μαθήτρια εκφώνησε έναν λόγο που αναφερόταν στον ανθρωπιστικό ρόλο που θα έπρεπε να έχουν τα μέσα, όπως είθισται για το ρομαντισμό των νέων. Μιας και αποτελούν παράδειγμα και διαμορφώνουν ιδέες επιβάλλεται να επικεντρωθούν περισσότερο στην προβολή, και πόσω μάλλον στην ουσιαστική, των προβλημάτων και των καταστροφών που αντιμετωπίζει το περιβάλλον μας.


Η ουσία είναι μέσα από τη δύναμη που μας δίνουν τα ΜΜΕ, να αναδεικνύουμε τις πραγματικές διαστάσεις μιας είδησης που επηρεάζει αρνητικά και θετικά την πλειονότητα του κοινού και να ενσωματώνουμε την κριτική νεανική και φρέσκια σκέψη μας στην αλήθεια και κοινωνική ευσυνειδησία. Το περιβάλλον μας χρειάζεται και μια φορά το χρόνο δε φτάνει να θυμόμαστε την ΏΡΑ της Γης που είναι μεν σημαντική αλλά δε φτάνει για να καλύψει τις τύψεις μας για την θορυβώδη αδιαφορία μας. Τα δάση καίγονται με την κάθε πρώτη παραπάνω ακτίνα του ήλιου και υπερτονίζεται η καταστροφή των σπιτιών. Αλίμονο η κάθε ανθρώπινη περιουσία που χρειάστηκε αίμα και κόπο και στέγασε αναμνήσεις και ανθρώπινες ψυχές και στιγμές είναι λυπηρό και άδικο να καταστρέφεται. Αλλά αν δεν υπάρχει το περιβάλλον που θα φιλοξενήσει άλλες τέτοιες στιγμές τα σπίτια και τα τούβλα δε θα δώσουν ψυχή και ζωή σε ένα νεκρικό και κατάμαυρο περιβάλλον. Οι οικολογικές αυθαιρεσίες ολόκληρων εργοστασίων που δε συμμορφώνονται στο δίκαιο του περιβάλλοντος και ακολούθως οι αρχές που κρύβονται πίσω από τα συμφέροντά τους και δεν επιβάλλουν σκληρά μέτρα στις εκλύσεις παράνομων αερίων, η διεξαγωγή πολέμων και η καταστροφή της ανθρώπινης ζωής που οξύνουν την οικολογική καταστροφή, όπως πολύ εύστοχα τονίστηκε στην ημερίδα, περιπλέκουν ακόμα περισσότερο το πρόβλημα και είναι στο χέρι τους αν θα σταματήσουν τη ρύπανση με την λειτουργία τους και όχι στο χέρι καμιάς κυβέρνησης να τους σταματήσει. Στο χέρι τους…

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Η ζωή συνέπεια της αναπόδραστης μοίρας ή της απρόσμενης τύχης;


Μέρος μιας αλήτισσας μοίρας η ζωή μας! Είναι λυτρωτικό να πιστεύει κανείς ότι μια αόρατη δύναμη κινεί τα νήματα και τον καθοδηγεί για κάποιον ανεξήγητο λόγο σε έναν άνθρωπο, σε ένα χαμόγελο. Λυτρώνει από τις αμαρτίες, τα λάθη και τις μίζερες προσδοκίες μας... Δίνει την εξήγηση σε πολλά ακατανόητα της ζωής και βοηθά να συνεχιστεί αυτή σα να μη συνέβη απολύτως τίποτα. Σε βοηθά να προχωράς χωρίς τύψεις για τις επιλογές σου και σε οπλίζει με μεγαλύτερη δύναμη και θάρρος. Και η μεγάλη δοκιμασία της μοίρας είναι αν θα μπορέσεις να σταθείς στο ύψος της ύστατης αυτής στιγμής που έρχεται να σου εξυγιάνει την ψυχή και το νου, της τραγικής (με την έννοια του αναπόφευκτου) συνάντησης της ζωής σου με τη μοίρα σου. Υπάρχει μια ακατανίκητη έλξη σε ό,τι αγαπάς. Στο είδος της μουσικής σου, στους φίλους σου, στον σύντροφό σου, στη δουλειά σου βρίσκεις αυτό που πάντα σε εκφράζει, αυτό που πάντα αγαπάς να αγαπάς. Λες, έχω γεννηθεί γι' αυτό, είμαι γεννημένος να λιώνω την ενέργειά μου χορεύοντας, τραγουδώντας, αγαπώντας, κολυμπώντας, μοιράζοντας. Γεννηθήκαμε με κάποιον σκοπό, όχι ίδιο για όλους, διαφέρουμε άλλωστε, που τον ανακαλύψαμε περπατώντας στο χρόνο και στις ορέξεις του. Ένα ζευγάρι από το εξωτερικό φτιάχνοντας φωτογραφίες για να τις προβάλλει στη δεξίωση του γάμου του, ανακάλυψε ότι στην παιδική τους ηλικία βρέθηκαν στο ίδιο λούνα παρκ την ίδια μέρα βγάζοντας φωτογραφίες με τις οικογένειές τους. Βρέθηκαν πριν χρόνια την ίδια μέρα στο ίδιο μέρος χωρίς να γνωρίζονται και μετά από χρόνια αντάμωσαν ξανά για να ερωτευθούν. Το θέμα είναι να σταθείς την κατάλληλη στιγμή. Κι αν τύχει να προσπεράσεις κάποιον στο μετρό, στο δρόμο, μην ανησυχήσεις, θα έρθει η στιγμή που θα σκοντάψεις πάνω του. Θα λερώσεις τα χέρια σου με μελάνι και θα γράψεις τη δική σου ιστορία πάνω σε αυτή τη γη. Ίσως να ξέρω τι σκέφτεσαι τώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο, αυτά τα λίγα ψίχουλα μιας άλυτης και αδάμαστης ανησυχίας χρόνων.
Είναι μοίρα να σκοτώνεται ένα παιδί σε ατύχημα, να πεθαίνουν άνθρωποι μη μπορώντας να αποκτήσουν τα απαραίτητα της ζωής που τους δένει με την επιβεβαίωση σε αυτό τον κόσμο; Είναι μοίρα οι αδικίες και οι αντιθέσεις στον πλανήτη; Αν είναι μοίρα δεν είναι τότε και τόσο λυρωτική αλλά τραγική και άδικη. Αν πάλι είναι τύχη, τότε στο τυχαίο ενυπάρχει το άτυχο, γιατί έτυχε να βρεθεί κάποιος σε εκείνο το αμάξι με εκείνο τον τρελό οδηγό που τον χτύπησε και τον σκότωσε ή έτυχε να γεννηθεί σε χώρες του Τρίτου Κόσμου όπου η δυστυχία βρίσκει το πιο αντιπροσωπευτικό της πρόσωπο. Αλλά έχω μια θεωρία. Κάποιοι άνθρωποι στροβιλίζονται από μια συγκεκριμένη πορεία της μοίρας που ποτέ δε συνάντησαν ή δε θα συναντήσουν. Όπως κάποιοι άνθρωποι που γεννήθηκαν για να είναι μαζί αλλά που για έναν παράξενο λόγο δεν μπορούν ποτέ να είναι μαζί και μάλιστα ευτυχισμένοι. Αν υπάρχει μοίρα θα τη χαρακτήριζα αρχέγονη, πρωτόγονη, αχόρταγη και άπληστη, εγωίστρια και υπέροχη! Είναι ταυτόχρονα αυτή που σου σπάει τα νεύρα αλλά και εκείνη που σου ξαλαφρώνει την καρδιά. Είναι όλα αυτά μαζί! Είναι όλο πάθη, ένστικτα και γι' αυτό και πρωτόγονη και αρχέγονη, είναι όλο πάθος, γι' αυτό και αχόρταγη και άπληστη, είναι όλα αυτά που δεν περίμενες ποτέ (όλα τα απρόσμενα) αλλά πάντα ήξερες ότι γι' αυτά είχες γεννηθεί και σε συνεπαίρνει μαζί της, γι' αυτό και εγωίστρια και υπέροχη! Αν δεν υπάρχει μοίρα τότε γιατί υπάρχουν οι αστρολόγοι, οι καφετζούδες, οι χαρτορίχτρες; Δεν έχει σημασία αν πιστεύουμε σε αυτά, σε διάφορα μεταφυσικά-θα μου πεις η μοίρα δεν είναι ένα από αυτά;-αλλά ότι αναζητούμε να μάθουμε το μέλλον μας από άγχος αν θα είναι καλό ή κακό, ευτυχισμένο, ιδανικό, τρελό, θλιβερό, απογοητευτικό, αίσιο, φανταστικό ή απλά πεζό και πολύ χειρότερα αδιάφορο. Και πως μπορείς να προλάβεις το μέλλον; Πως μπορείς να το αλλάξεις, να το προλάβεις, να το δαμάσεις; Πιστεύω στη μοίρα, αλλά όχι και στη βλακεία. Προσηλώνεσαι, φαντάζεσαι, αναρρωτιέσαι αλλά στο τέλος ξέρεις πάντα πως να στηρίξεις στα δυο μικρά σου χέρια τον κόσμο σου, αυτόν που φτιάχνεις με αγάπη από εσένα, μονάχα για σένα! Άλλωστε δεν αξίζει να ζεις χωρίς τη μαγεία μιας φράσης που ξέρεις ότι είναι δικιά σου έστω κι αν κανέναν δεν άγγιξε. Χωρίς την απόλαυση της τελευταίας στιγμής που πρόλαβες το τρένο για την αγαπημένη σου συναυλία γιατί έφυγες μισή ώρα νωρίτερα από τη δουλειά. Χωρίς την απόλαυση μιας έκφρασης ύστερα από μια επίμονη προπάθεια που κατέληξε σε αποτυχία. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η μοίρα σε καθοδηγεί αλλά εσύ κινείς τα νήματα και κάνεις τη μοίρα να χορεύει πεντοζάλι, πηρήχιο ή τάνγκο...

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Οι Άθλιοι


Πιστεύετε στη θεία δίκη; Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι απίστευτα αλαζόνες επειδή στάθηκαν ευνοημένοι από την τύχη ή τη μοίρα. Περπατούν με βλέμμα ευθύ, δεν στρέφουν το κεφάλι δεξιά ή αριστερά, είναι σοβαροφανείς (γιατί δε σημαίνει ότι είναι και σοβαροί, κάθε άλλο), πιστεύουν ότι ελέγχουν τον κόσμο ή μάλλον ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από αυτούς και ότι αυτό θα διαρκέσει για πάντα. Ο σοφός μας λαός λέει ότι όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει! Αυτοί οι σύγχρονοι άθλιοι, οι άθλιοι μιας διχασμένης μοίρας που είναι τόσο άδικη, αδιαφορούν για τις πονεμένες φωνές, χαμογελούν ειρωνικά όταν τους ζητούν βοήθεια. Ξέρετε "και τι με νοιάζει εμένα";

Πρόσφατα είχαμε αυτή τη συζήτηση με μία φίλη.. Κι εκείνη μου είπε ότι πιστεύει. Περίεργο πράγμα.. Η μόνη επιδίωξη των ανθρώπων να είναι εικονικά πράγματα, τα ευτελή και ανούσια. Να πας κομμωτήριο, να μοστράρεις πάνω στο τραπεζάκι που πίνεις τον καφέ σου φυσικά σε κάποιο από τα inn μέρη της πόλης το ΓΑΜΑΤΟ κινητό σου, να παρκάρεις την αυτοκινητάρα σου σε θέσεις parking για άτομα με ειδικές ανάγκες (πρόσφατα είδα και από κοντά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι με μια εργασία μας). Για τέτοιους ανθρώπους όλα αυτά είναι αυταξία.

Όταν κρύβονται πίσω από το τέλειο σκληρό τους πρόσωπο, όταν πατούν επί ανθρώπων για να ευτυχήσουν, όταν πληγώνουν αλλά δείχνουν άτρωτοι, όταν πάντα ζεις τη χαρά των άλλων κι εκείνοι ποτέ τη δική σου, γιατί πολύ απλά η χαρά ευνοεί τους μερικούς παρά τις φοβερές τους κυνικές ματιές πάνω σου από την κορυφή ως τα νύχια, σαν να περνά οδοστρωτήρας από πάνω σου και να σε γκρεμίζει, λέγοντάς σου "μπράβο, χαίρομαι πολύ για σένα" αλλά ξέρεις ότι σου λέει "που να σου σπάσει το τακούνι στην πασαρέλα" όταν σε πλησιάζουν κάποια ψίγματα χαράς και έχουν ένα ξινό μειδίαμα που παραπέμπει σε χαμόγελο τότε προετοιμάσου να γευτείς την πιο πικρή αδικία και την πιο απότομη προσγείωση.

Η διαφήμιση για τη Διεθνή Αμνηστία με πάγωσε. Είναι μέρη που το τρένο κάνει να περάσει μέρες. Είναι μέρη που ζούνε σε παραγκουπόλεις, όχι τότε, τώρα, στον εξανθρωπισμένο κόσμο μας με τσίγκινες στέγες, υπαίθριες τουαλέτες, ένα δωματικάκι για μια οικογένεια, και μια ξύλινη πόρτα. Αναρρωτιέμαι ποιοι είναι οι σύγχρονοι άθλιοι. Αναρρωτιέμαι ποιο είναι το πρόσωπο της θείας δίκης. Της θείας αυτής ευκαιρίας που δίνει και σε άλλους χαμόγελο.

Εγώ πιστεύω στη θεία δίκη (όπως στρώνει κανείς κοιμάται-τον ύπνο του δικαίου;) έστω κι αν ξέρω ότι μπορεί και να μην υπάρχει...