Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Κι όμως διαφέρει

Ήμασταν κολλημένοι στο 703, στην οδό Θηβών, στο κλασικό φανάρι, σε ώρα αιχμής! Έπρεπε να βγω. Ένα δέμα με περίμενε! Σ' αυτή τη διασταύρωση ο δρόμος δεν είναι αρκετός για την κίνηση των διερχομένων αυτοκινήτων που προέρχονταν από το φανάρι. Έτσι η μεγάλη ουρά εμποδίζει τη διέλευση των άλλων που απελευθερώνονται από το κόκκινο. Πίσω μας βρισκόταν ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου είχε εμφανώς φορτιστεί με την κυκλοφοριακή συμφόρηση. "Έλα, έλα. Τι σε νοιάζει εσένα τι θα κάνω.", λέει ο οδηγός του δικού μας πολιτικού οχήματος, βγάζοντας το χέρι του έξω από το παράθυρό του απευθυνόμενος στον άλλο οδηγό. Τη στιγμή που ανάβει το πράσινο και υπό το μελωδικό ήχο από τις κόρνες των αυτοκινήτων ο οδηγός μας κλείνει με το λεωφορείο τη διέλευση του κάθετου δρόμου προκειμένου να κινηθεί η δική μας λωρίδα κυκλοφορίας. Με τον όγκο του λεωφορείου προστάτευσε το αυτοκίνητο που ήθελε να περάσει από τα αυτοκίνητα του κάθετου δρόμου. "Έλα, πέρασε, μη φοβάσαι." Το αμάξι αύξησε ταχύτητα και ξεμακραίνοντας έβγαλε το χέρι του ψηλά και χαιρέτησε τον οδηγό μας ως ένδειξη ευχαριστίας. "Στην ευχή της Παναγίας! Καλό δρόμο!", είπε.
Κάτι τέτοιες απλές καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες σου θυμίζουν ότι δεν είσαι τετράποδο. Σου θυμίζουν ότι κάτι, κάποιος, διαφέρει σε όλη αυτή τη βαρετή ευθυγράμμιση και επανάληψη των ανθρώπων. Όλοι μοιάζουν ίδιοι. Πως μπορούν οι άνθρωποι να είναι ίδιοι; Και ξαφνικά αυτή η διαφορετικότητα είναι μαγευτική και πάντα συγκινητική!

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Η κάρτα του πολίτη και το 666

Η Εκκλησία συνηθίζει να εμπλέκεται στην κεντρική εξουσία και να οικειοποιείται τις πολιτικές αποφάσεις. Το πρόσφατο σχέδιο που εξετάζει η κυβέρνηση για την αντικατάσταση της αστυνομικής ταυτότητας με μια κάρτα που αυτομάτως όποιος ενδιαφέρεται, θα έχει τη δυνατότητα πρόσβασης στα στοιχεία του κατόχου (ΑΦΜ και ΑΜΚΑ), ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από τους κύκλους της Ιερωσύνης. Η αλήθεια είναι ότι ενώ η ελευθερία και η ελευθεριότητα μοιάζουν το σύγχρονο αστείο των κοινωνιών και η προστασία της δημοκρατίας επικαλείται από τις κυβερνήσεις ως κίνητρο για την αναρρίχησή τους στην εξουσία, είναι ντροπή να μιλάμε για περεταίρω φακέλωσή μας. Καλύτερα να μη διαθέτεις ΑΜΚΑ ούτε και ΑΦΜ δηλαδή. Και αν θέλεις να κάνεις κάτι για να ΠΑΤΑΞΕΙΣ (δε μου αρέσει καθόλου αυτή η λέξη, αλλά αυτή συνηθίζουν να χρησιμοποιούν) τη φοροδιαφυγή όπως υποστηρίζεις χρόνια και χρόνια τώρα κάνε κάτι δραστικό. Μη λες "εξετάζουμε... μήπως....". Κολοκύθια νερόβραστα! Κλείσε μέσα όσους πρέπει να κλείσεις, όσους κλέβουν επί δεκαετίες το βαριόμοιρο αυτό δημόσιο και κατ' επέκταση όλους εμάς. Επέβαλλε πρόστιμα σε όσους έχουν πολυτελή κινητά και ακίνητα και δηλώνουν φτωχότεροι και από χαμηλόμισθο. Να δεχτώ πάλι και ότι αυτή είναι μια κίνηση εκσυγχρονισμού. Ας γίνει η αρχή από τα σχολεία, που σε καιρό υποτιθέμενου εκσυγχρονιμού δεν υπάρχουν βιβλία ούτε και καθηγητές για να τα διδάξουν. Μπορείτε να το διανοηθείτε; Οι καθηγητές διορίζονται με το σταγονόμετρο την ίδια ώρα που το εκπαιδετικό σύστημα είναι νωχελικό, υποφέρει, που οι ελλείψεις στα δημόσια σχολεία είναι σκανδαλώδεις. Παρεπιπτόντως, μια φίλη πρόσφατα διορίστηκε σε ένα ιδωτικό σχολείο. Οι εξωσχολικές δραστηριότητες που προσφέρει στα παιδιά του και η ποιότητα των μαθημάτων είναι αξιοθαύμαστες. Κρίμα για το δημόσιο σχολείο που συνεχίζει να αργοπεθαίνει μην μπορώντας να απορροφήσει τα κονδύλια του κράτους. Άλλωστε, λεφτά υπήρχαν... Μιλάμε για εκσυγχρονισμό την ίδια ώρα που στην υπηρεσία του ΙΚΑ για το κλείσιμο των ιατρικών ραντεβού δεν υπάρχει προτεραιότητα. Ένας καρκινοπαθής για παράδειγμα δεν προηγείται ενός άλλου που θέλει απλά να κάνει μια εξέταση. Πρέπει να περιμένει μόλις βρεθεί κάποια ελεύθερη ημερομηνία. "Σε παρακαλώ κοπέλα μου, σε ικετεύω! Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Χθες μπήκε κάποιος στο σπίτι μου", ψάχνοντας για ραντεβού μα κάποιον ψυχίατρο. "Είμαι 30 χρονών και κάνω χημειοθεραπείες και δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα.", ένας καρκινοπαθής. Είναι ντροπή.
Η κατά τα άλλα συμπαθεστάτη και με αγνά αισθήματα ορμώμενη Εκκλησία μας, προκειμένου να εναντιωθεί σε αυτή την αναμφισβήτητη καινοτομία έχει ήδη ξεκινήσει το έργο της. Το κήρυγμα, αγαπητοί φίλοι μου, άρχισε. Έχει καταστρώσει ένα ολόκληρο σχέδιο πλύσης εγκαφάλου και αποπροσανατολισμού που σε συγκεκριμένες μερίδες του πληθυσμού, ξέρετε, πετυχαίνει. Συγκεκριμένα μιλούν για αντίχριστες ενέργειες, για την Αποκάλυψη και το 666-ήμαρτον!- ενώ έχουν οργανώσει καμπάνια συγκέντρωσης υπογραφών κατά της έκδοσης της κάρτας με σκοπό να επανεξεταστεί το σχέδιο από την κυβέρνηση και εν τέλει να μην εφαρμοστεί.
Η Εκκλησία έχει εξελιχθεί σε εταιρεία,-δανείζομαι αυτή τη φράση. Και ως τέτοια θέλει να επεκτείνει τις επενδύσεις της παίρνοντας μέρος στις δημόσιες αποφάσεις. Ακόμα δεν έχει καθιερωθεί ο διαχωρισμός κράτους- Εκκλησίας που παραπέμπει σε δεκαετία του '20 και σε εποχή της ελληνικής επανάστασης και γίνεται λόγος για εκσυγχρονισμός μέχω μιας έξυπνης κάρτας του πολίτη που θα ξεκλειδώνει τα στοιχεία του. Η Εκκλησία πρέπει να παίρνει θέση και να έχει άποψη για όλα αλλά δεν μπορεί να επηρεάζει με τέτοιο τρόπο την κοινή γνώμη που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια απαρχαιωμένη υπόθεση αλλά σε άλλες πάντα διαχρονική και σημαντική παρουσία. Η συμπόρευση με τις προηγμένες χώρες ξεκινά αφού έχει καλυφθεί το χάσμα που μας συνδέει. Οι παθογένειες της δικής μας χώρας είναι από χρόνια λυμένες στις άλλες χώρες. Και για να φτάσουμε στο επίπεδό τους θα πρέπει πρώτα να εξασφαλίζουμε την αξιοπρέπειά μας.

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Μετά το τροχαίο

Την προηγούμενη Κυριακή, κάπου στα μεσάνυχτα ο Σταύρος Θεοδωράκης παρουσίασε την μετά το τροχαίο εποχή! Κάθε χρόνο παιδιά κάτω αλλά και πάνω των 18, ξοδεύουν την τελευταία τους στιγμή στην άσφαλτο. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Άλλοτε "την πληρώνει" αυτός που κρατάει το τιμόνι άλλοτε μόνο όσοι δεν το κρατούν άλλοτε και οι δυο. Μια στραβοτιμονιά, η παράβαση ενός ΣΤΟΡ, η βιασύνη και η ανυπακοή στο κόκκινο φανάρι, το αλκοόλ ή ακόμη και οι ακτίνες του ήλιου, το απαράδεκτο οδικό δίκτυο και οι κατεστρεμμένες σημάνσεις, οι κατεδαφισμένοι δρόμοι και η έλλειψη οδικής παιδείας, οι γονείς.
Στο χωριό μου, τα παιδιά μπαίνουν από μικρά στα βάσανα. Μπορείς συχνά να δεις την παρακάτω εικόνα. Πριν καλά καλά ολοκληρωθεί το εφηβικό τους πρόσωπο, πριν μεγαλώσει σωστά το μουστακάκι τους παίρνουν θέση πίσω από το τιμόνι. Η δουλειά όμως γίνεται σωστά. Υπάρχει ποικιλία στο μέσο. Από τρακτέρ για τις αγροτικές εργασίες μέχρι 4x4 και ΙΧ. Μπροστά στο θόρυβο και τις τεράστιες ρόδες των τρακτέρ, πίσω από το θεριό βρίσκονται αθώα βλέμματα και ανώριμοι καρποί. Και σπάνε.
Πριν 2 χρόνια ένα παιδί σκοτώθηκε οδηγώντας το τρακτέρ των γονιών του σε αγροτική περιοχή στο Αλιβέρι. Πίσω του την ώρα του τραγικού γεγονότος βρισκόταν ο πατέρας του.
Πιο πρόσφατα, άλλο ένα παιδί πήρε το μηχανάκι για να πάει στο σχολείο του. Στην εθνική οδό Κύμης Αλιβερίου ένα διερχόμενο αμάξι από την αντίθετη κατεύθυνση έπεσε πάνω του. Το παιδί κατέληξε στο νοσοκομείο της Χαλκίδας με τις κραυγές της μητέρας του. Τραγική ειρωνεία. Αυτή ήταν η μοναδική ημέρα που το παιδί θα πήγαινε με το μηχανάκι στο σχολείο του.
Πριν χρόνια, στην περιοχή του Αλιβερίου, ένα παλικάρι είχε την ατυχία οδηγώντας να βρεθεί αντιμέτωπος με μία νταλίκα. Βρήκε τραγικό θάνατο.
Άλλο ένα παλικάρι στην ίδια περιοχή την ώρα που οδηγούσε σε στροφή τυφλώθηκε από τον ήλιο και έπεσε πάνω σε φορτηγό. Είχε την ίδια κατάληξη.
Και όλα αυτά είναι μερικά μόνο που συνέβησαν στην ευρύτερη περιοχή του Αλιβερίου.
Μερικά από αυτά κάποτε έμοιαζαν για μένα ανεξήγητα. Κάποια είναι ακόμα, αλλά άλλα έχουν ήδη βρει τη λύση τους. Ποια ευθύνη εξιλεώνει τα αναπάντητα "ΓΙΑΤΊ;". Η ευθύνη βαραίνει και τα δικά μας χέρια και είναι τόσο μακριά και τόσο κοντά μας. Κάποιοι χάνονται και κάποιοι φυτοζωούν σε μια καρέκλα. Μιλούν για τον αυθορμητισμό τους και έχουν βρει το νόημα της ζωής τους μετά από το τροχαίο. Εγώ θα μιλήσω για τους γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά τους να διοχετεύσουν τον αυθορμητισμό τους σε συνήθειες που ξεπερνούν την ηλικία τους. Για την τρομακτική έλλειψη παιδείας που διαφαίνεται και στην οδική συμπεριφορά. Για την εγκληματική αμέλεια του κράτους που δεν φροντίζει τη συντήρηση των οδικών δικτύων στο σύνολό τους. Για την άδικη τύχη που θέλει παιδιά να σκοτώνονται.

Τα σταφύλια της οργής

(απόσπασμα)

"Δε θα βαφτίζω. Θα δουλεύω στα χωράφια, στα πράσινα χωράφια, και θα βρίσκομαι κοντά στους ανθρώπους. Δε θα πασχίσω να τους κάνω διδαχή. Θα πασχίσω να διδαχτώ εγώ. Θα διδαχτώ για ποιο λόγο πήραν των ματιών τους τόσοι άνθρωποι, θα τους ακούσω να κουβεντιάζουν, θα τους ακούσω να τραγουδούν. Θ' αφουγκραστώ τα παιδιά την ώρα που θα τρώνε μπομπότα. Θ' αφουγκραστώ τα αντρόγυνα τη νύχτα σαν θα ντουκουντίζουν πάνω στο στρώμα. Θα τρώγω μαζί τους και θα διδαχτώ". Τα μάτια του ήταν υγρά και λάμπανε. "Θα ξαπλώσω πάνω στο γρασίδι, με την καρδιά στο χέρι και με ειλικρίνεια για όποιον με καταδέχεται. Θα βλαστημάω κι εγώ, και θ' ακούω την ποίηση που έχουν οι κουβέντες των ανθρώπων. Αυτά όλα είναι ιερά, αυτά όλα είναι που δεν είχα καταλάβει. Όλ' αυτά είναι πράγματα καλά".
Η μητέρα είπε:"Αααμήν".