Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Tudo isto é fado

Tudo isso é fado

Perguntaste-me outro dia
Se eu sabia o que era o fado
Disse-te que não sabia
Tu ficaste admirado
Sem saber o que dizia
Eu menti naquela hora
Disse-te que não sabia
Mas vou-te dizer agora

Almas vencidas
Noites perdidas
Sombras bizarras
Na Mouraria
Canta um rufia
Choram guitarras
Amor ciúme
Cinzas e lume
Dor e pecado
Tudo isto existe
Tudo isto é triste
Tudo isto é fado

Se queres ser o meu senhor
E teres-me sempre a teu lado
Nao me fales só de amor
Fala-me também do fado
E o fado é o meu castigo
Só nasceu pr'a me perder
O fado é tudo o que digo
Mais o que eu não sei dizer



All this is Fado

You asked me once...
if I knew what fado is
I told you I didn't know
You got surprised...
without knowing what to say
I lied at that moment.
I told you I didn't know.
But now I'm going to tell you

(Fado is...)
Defeated souls,
Lost nights,
Bizarre shadows,
At Mouraria,...
the pounce sings,
the guitars cry.
Love, jealousy
Ash and light
Pain and sin
All this exists
All this is sad
All this is the fado

If you want to be my gentleman... (=husband)
and have me always by your side
Don't talk about love only
Tell me also about Fado
Fado is my punishment...
Fado was born just to make me feel lost
Fado is in all that my words say...
and also in what they don't

Amália Rodrigues


Για μια γυναίκα με τσιγγάνικη καρδιά

Woman of the rings

Alvina, spirit woman of the rings,
spirit woman from Kansas with a soul that sings.
Tell me baby baby, where you've been so long,
seen nothin' but trouble since you been gone.
Alvina with your master's eye around your neck,
looked everywhere baby, but I ain't seen you yet.
Heard you were in Africa, then again Spain
Heard you went to Texas and you brought the rain.

I remember you, down on the boulevard,
head held high, proud of your gypsie heart,
St. Cyr took you under her wings,
you grew up into a woman of the rings.

I still wear your bracelet upon my wrist,
I still carry the memory of your kiss,
can I see you one more time just to give it back?

For to give and to take is to surely be on the right track,
Alvina I'll give all my lovin' to you,
protect you 'till our lives are both over and through
I believed I talked to you last night in my dreams,
I felt you lay beside me, Lawd you were my gypsie queen.

I remember you, down on the boulevard,
head held high, proud of your gypsie heart,
St. Cyr took you under her wings,
you grew up into a woman of the rings.

Eric Burton

Η χαρά των blues

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Marrakesh night

They're gathered in circles
The lamps light their faces
The crescent moon rocks in the sky
The poets of drumming
Keep heartbeats suspended
The smoke swirls up and then it dies

Would you like my mask?
Would you like my mirror?
Cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
You can look at each other
Or you can look at the face of your god

The stories are woven
And fortunes are told
The truth is measured by the weight of your gold
The magic lies scattered
On rugs on the ground
Faith is conjured in the night market's sound

Would you like my mask?
Would you like my mirror?
Cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
You can look at each other
Or you can look at the face of your god

The lessons are written
On parchments of paper
They're carried by horse from the river Nile
Says the shadowy voice
In the firelight, the cobra
Is casting the flame a winsome smile

Would you like my mask?
Would you like my mirror?
Cries the man in the shadowing hood
You can look at yourself
You can look at each other
Or you can look at the face of your god

Loreena Mckennitt


Night ride across the Caucasus

There are visions, there are memories
There are echoes of thundering hooves
There are fires, there is laughter
There's the sound of a thousand doves

Ride on through the night tide on
Ride on through the night tide on

In the velvet of the darkness
By the silhouette of silent trees
They are watching, they are waiting
They are witnessing life's mysteries

Ride on through the night tide on
Ride on through the night tide on

Cascading stars on the slumbering hills
They are dancing as far as the sea
Riding o'er the land, you can feel its gentle hand
Leading on to its destiny

Ride on through the night tide on
Ride on through the night tide on

Take me with you on this journey
Where the boundaries of time are now tossed
In cathedrals of the forest
In the words of the tongues now lost

Find the answers, ask the questions
Find the roots of an ancient tree
Take me dancing, take me singing
I'll ride on till the moon meets the sea

Ride on through the night tide on
Ride on through the night tide on

Loreena Mckennitt


Μου αρέσει να ταξιδεύω, ελπίζω και σε εσάς!

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Song instead of a kiss

Instead of a kiss
Baby this is a

Instead of a kiss

For all of you who ache, who long
For nights like this

Instead of a touch
Darlin' this is a

Instead of a touch

To all of you who wait so long
And need so much

It is for those who like to cling
It is to those, to those I sing
Here is a song instead of a clutch
Instead of a moon
Instead of a soothing touch
In the afternoon

It is for those who like to cling
It is to those, to those I sing
Here is a song instead of a clutch
Instead of a moon
Instead of a soothing touch
In the afternoon

Alannah Myles


Η μοναξιά των καιρών

Όταν κοιτάζουμε το διπλανό μας και αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε κάτι γνώριμο ή κάτι ευχάριστα διαφορετικό, πρέπει να αισθανόμαστε χαρούμενοι. Αγγίζουμε μέσα μας την ευτυχία, που είναι και η αληθινή, σύμφωνα με ένα καλό φίλο. Ας κάνουμε τη διαφορά!


Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Απεικονίσεις ψυχών

Η ψυχή ζει και φαίνεται δημιουργική σε κάθε κατάσταση που ενδεχομένως να βρίσκεται. Εκθέματα ζωγραφικής από ανθρώπους με ιδιαιτέρως διαταραγμένη ψυχοσύνθεση. Όχι σε πίνακες ζωγραφικής, μα σε απλό χαρτί ή, απλώς, σε χαρτί τουαλέτας. Οι σχιζοφρενείς της περιόδου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου χρησίμευαν για έναν σύγχρονο Καιάδα. Η τέλεια κοινωνία που ευαγγελιζόταν ο Αδόλφος Χίτλερ πήρε σάρκα και οστά μέσα από τη συγκέντρωση ομοιόμορφων ανθρώπων, χωρίς ιδιαίτερα ή ξεχωριστά χαρακτηριστικά και μέσα από μια δεύτερη συγκέντρωση σε στρατόπεδα. Σε αυτά, το σχέδιό του λειτούργησε άριστα! Οι ψυχικά διαταραγμένοι ή οι σχιζοφρενείς, κλείνονταν υποχρεωτικά και με απάνθρωπες διαδικασίες σε ψυχιατρεία ή σε κλινικές. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Βέβαιος θάνατος στους θαλάμους αερίων. Άντρες, γυναίκες, ο καθένας αποτύπωνε τη δική του ψυχή και σκέψη στο χαρτί, με χρώματα ή και χωρίς. Ακατανόητα σχήματα και όψεις δίπλα σε κάθε ανθρώπινη ιστορία που κρυβόταν πίσω από αυτά. Οι περισσότεροι από τους ιδιότυπους αυτούς "καλλιτέχνες" της έκθεσης, χαρακτηρίζονταν από εμμονές, οράματα, ήταν επιθετικοί, άλλοι είχαν οικογένεια και παιδιά, άλλοι εμφάνιζαν ταλέντο στη ζωγραφική, άλλοι πίστευαν ότι είναι ο Μεσσίας, άλλοι είχαν πλάσει μια φαλική αντίληψη για τη δεδομένη φάση της ζωής τους, άλλοι αναζητούσαν απεγνωσμένα τον απόλυτο έρωτα... Όλοι, όμως, κλεισμένοι σε κλινικές ζωγράφιζαν όπου έβρισκαν και το αποτέλεσμα μοιάζει πραγματικά εντυπωσιακό και ενδιαφέρον. Τα περισσότερα είναι ακατανόητα σχήματα που δηλώνουν έναν μπερδεμένο εσωτερικό κόσμο και άλλα κρύβουν μέσα τους πολλαπλά σχήματα με ακόμα πιο πολλά νοήματα που γίνονται κατανοητά μόνο με αφετηρία τις επιγραφές με τις πληροφορίες για τη ζωή τους και τα χαρακτηριστικά της περίπτωσής τους. Οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν σε κλινική από πληγές, δείγμα υποσιτισμού, ενώ άλλοι κατέληξαν αφού υπέστησαν τη διαδικασία του πνιγμού στους θαλάμους αερίων. Το καθεστώς του Χίτλερ επέβαλλε στις οικογένειες τον εγκλεισμό των συγγενικών τους προσώπων, όταν κρίνονταν ότι αυτό είναι απαραίτητο. Πολλές φορές, η ενημέρωση γινόταν με μια απλή γραπτή αναφορά. Άτομα με ψυχικές διαταραχές, θεωρούνταν μιάσματα, επικίνδυνα και έπρεπε να "αντιμετωπιστούν". Αποκλείονταν από το κοινωνικό status που έχτιζε ο Χίτλερ.
Η συλλογή με τις ζωγραφιές αυτές πέρασε από πολλά κύματα μέχρι να αναδειχθεί η σημασία του. Επιχειρήθηκε η απόκρυψη των "ντοκουμέντων" με προπαγανδιστικές διαδικασίες. Για τη σύγχρονη επιστήμη, η σημασία του είναι μεγάλη. Το ίδιο και το ανθρωποκεντρικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει.

Μια έκθεση με μεγάλο ενδιαφέρον και ευαισθησία!

Μουσείο Μπενάκη
Είσοδος: 3 ευρώ

Απλός παρατηρητής

Μάλλον το 'χει η μοίρα μου! Μέσα σε τρεις μέρες έγινα μάρτυρας τεσσάρων περιστατικών που δηλώνουν την παραφροσύνη των καιρών και των ανθρώπων. Λίγο πριν μπω στο μετρό το απόγευμα του Σαββάτου, μια ομάδα μαύρων μικροπωλητών έτρεχε με κάτι τεράστιες σακούλες στον ώμο και κατευθυνόταν στην είσοδο του μετρό. Την ίδια στιγμή, ένας αστυνομικός από την φοβερή και τρομερή ομάδα ΔΙΑΣ σταμάτησε με φόρα τη μηχανή του, με αποτέλεσμα να πέσει μαζί με αυτήν κάτω(επικό το θέαμα, ένα σας λέω!), αφού πρώτα είχε κλωτσήσει στο πόδι έναν από τους μαύρους προκειμένου να τον ακινητοποιήσει. Ο τελευταίος, παρά το γεγονός ότι έχασε την ισορροπία του αρχικά, συνέχισε να τρέχει για να μπει στο μετρό. Το όργανο της τάξης, αφού ψιθύρισε δυο ευγενικά φωνήεντα που δήλωναν το πάθος για τη δουλειά του και τον απαράμιλλο επαγγελματισμό του, κατέβηκε τις κυλιόμενες σκάλες τρέχοντας για να συλλάβει έστω και έναν από αυτούς. Μην πάει και με άδεια χέρια στο τμήμα... Κοντά στα εκδοτήρια, είχε ξαπλώσει μπρούμητα στο έδαφος τον μαύρο και του περνούσε χειροπέδες ενώ τριγύρω τους υπήρχαν πολλές απούλητες τσάντες. Ο ίδιος εκλιπαρούσε στην κυριολεξία τον αστυνομικό για έλεος που βίαια ασκούσε το "καθήκον" του. Ούτε ένα "you have the right to remain silent"... Τίποτα! Στο μεταξύ, οι υπόλοιποι κατάφεραν να μπουν στο μετρό και να φύγουμε με τον ίδιο συρμό.
Στο ίδιο αυτό "ταξίδι" στην στάση Ελαιώνας επιβιβάζεται μια κυρία γύρω στα 45 ξανθιά με κοντό μαλλί και μαύρα γυαλιά και παρανοϊκό ύφος. Αλήθεια! Παρά την κάλυψη των ματιών της, η παράνοια ακτινοβολούσε από μακριά! Κλείνει με θυμό τα δυο ανοιχτά τζάμια του βαγονιού δεξιά και αριστερά και κάθεται σε μια από τις θέσεις. Στην απέναντι θέση καθόταν ένα αγοράκι 10-13 χρονών. Μετά από 15", με στραμμένο δάχτυλο στο πρόσωπο του παιδιού, αρχίζει να του επιτίθεται λεκτικά επειδή τόλμησε να βάλει τα πόδια του στο απέναντι κάθισμα. Έγκλημα ντροπής!!! "Δεν είσαι στο σπίτι σου, κατέβασε τα πόδια σου, είπα. Βρωμιάρηδες"!, κατέληξε. Παράνοια!
Στο μετρό πάλι, η συνήθης ύποπτη τοποθεσία, δυο αστυνομικοί, ακολουθούν έναν άνθρωπο ξένης καταγωγής και τον προειδοποιούν να μη χαθεί από κοντά τους. Σε άλλη στάση την ίδια μέρα, μια γυναίκα και ένας άντρας από την ασφάλεια του μετρό, βγαίνουν στη στάση που καθόμαστε με μία φίλη μαζί με έναν νεαρό. "Τι το πέρασες εδώ πέρα", ήταν η φράση της κυρίας που μας έκανε να στρέψουμε τα κεφάλια μας προς το μέρος τους. Εμφανώς εκνευρισμένη και απευθυνόμενη στο νεαρό παλικάρι. Ακολούθησε έντονος διάλογος ενώ του έκοβε μια κλήση, προφανώς λόγω έλλειψης σωστού εισητηρίου. Επιβιβάστηκαν και οι τρεις στον επόμενο συρμό.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα την κατάχρηση της εξουσίας που σου δίνει μια στολή. Αυτές εμένα με κάνουν λίγο να τους φοβάμαι, μου δημιουργούν απέχθεια και προκατάληψη προς οποιονδήποτε φοράει στολή που δηλώνει την υπηρεσία στο νόμο. Θα μου πείτε, δεν είναι όλοι ίδιοι. Και θα συμφωνήσω! Δεν είναι. Τα τρία από τα τέσσερα αυτά περιστατικά που πρωταγωνιστούν ένστολοι, επιβεβαιώνπυν το αντίθετο, ωστόσο. Η παρανομία είναι καταδικαστέα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, πρόκειται για ανθρώπους, που ζουν, αναπνέουν, τρώνε, κλαίνε, γελάνε, πεινάνε, πονάνε, αισθάνονται. Ιδιότητες που τους κάνουν ανθρώπους με διακιώματα και υποχρεώσεις. Εκτός αυτού, η αστυνομία συσσωρεύει όλη τη δύναμή της σε αδύναμες καταστάσεις. Εν προκειμένω, σε ανθρώπους που δεν μπορούν να τους αντισταθούν, σε ανθρώπους στους οποίους συμπεριφέρονται σαν σκουπίδια για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους στο σώμα πρακτικά και ιδεολογικά. Ένας γνωστός μου έλεγε πρόσφατα ότι προσόν σε βιογραφικό για να μπει κάποιος στην αστυνομία θεωρείται το αν κάποτε υπήρξε στο σχολείο του ή στην παρέα του "το παιδί της καρπαζιάς". Διόλου απίθανο. Αυτιστική κίνηση ανθρώπων με γερά απωθημένα. Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία, δρουν ύστερα από εντολές ανωτέρων. Πράγμα ακόμα πιο καταδικαστέο γιατί δείχνει ότι οι ανεγκέφαλοι δεν είναι μεμονωμένη περίπτωη αλλά κανόνας. Που είναι το πάθος για το νόμο σε εκατοντάδες εμπόρους ναρκωτικών, στους μεσάζοντες των συνόρων, στους παιδόφιλους, στους εγκληματίες, στους χρόνιους κλέφτες του ελληνικού κράτους; Στους ισχυρούς η μαγκιά μετατρέπεται σε κ.......
Όσο για την ξανθιά κυρία του μετρό, η κατάσταση παράνοια μοιάζει να χαρακτηρίζει την όλη κατάσταση...

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ελλάδα - Τουρκία

Ενώ οι κυβερνήσεις προσπαθούν να διαιωνίσουν την αντιπαλότητα των δύο χωρών, οι νέοι αγαπούν να μαθαίνουν και να δέχονται.


Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011


Άλλη μια μέρα βρέχει. Άλλη μια μέρα που μοιάζει βράδυ ενώ είναι μέρα. Άλλη μια μέρα, οι σταγόνες πέφτουν. Άλλη μια μέρα ζητάς, επιθυμείς, ονειρεύεσαι, ελπίζεις, προσδοκάς. Άλλη μια μέρα σαν τις άλλες...

Turn me on από Norah Jones

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Σαν αερικό

Στον απαράδεκτο νεοναζίστικο χαιρετισμό που απηύθυνε στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου στο Δήμο Αθηναίων, ο Μιχαλολιάκος, την οποία και καταδικάζω απερίφραστα, ψυχή και σώμα, απαντώ με ένα τραγούδι που πολύ εύστοχα έχει εκφράσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και έχει ερμηνεύσει η Μελίνα Κανά:

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές 
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο  νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει

Αφιερωμένο, λοιπόν, σε όλα τα μυαλά που ακόμα δραπετεύουν...

Αερικό από Μελίνα Κανά

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Πίσω απ' τις λέξεις, μπροστά απ' τη ζωή

Κάπου πριν 5 χρόνια, κάπου σε ένα κόκκινο κτίριο, έτυχε να συναντήσω τρεις μορφές, που κατάφεραν να γίνουν αγαπημένες. Αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τέσσερις διαφορετικές εμπειρίες, προσδοκίες, θέλω, πιστεύω, όνειρα, ελπίδες. Δειλά αλλά σταθερά και ισορροπημένα! Μην μπερδέυεστε! Μην κάνετε κανένα παραλληλισμό με τα εν λόγω πρόσωπα. Δεν είναι καν ισορροπημένα, κάθε άλλο. Κουβαλάνε μια τρέλα ιδιαίτερη και αξιαγάπητη. Άλλη μορφή ρομαντική, άλλη ευαίσθητη, άλλη ταξιδιάρα, άλλη παθιασμένη, άλλη πνευματώδης, άλλη ευγενική, άλλη πολυπράγμων, άλλη θαρραλέα, άλλη ονειροπόλα, άλλη απαιτητική, άλλη εσωστρεφής, άλλη εξωστρεφής. Φαντάζεστε το σύνολο; Εκρηκτικό και κορυφαίο! Στο κόκκινο κτίριο, έφυγαν στιγμές απίστευτου γέλιου για "γραφικές" φιγούρες καθηγητών και πολύ περισσότερο φοιτητών, εκνευρισμού, χαράς και απογοήτευσης, έλλειψης επικοινωνίας και συνεννόησης (αυτό σε μεγάλο βαθμό), συγκίνησης, νύστας, ευχαρίστησης, επαίνου, μελαγχολίας. Όλα στο κόκκινο κτίριο! Μακριά απ' το κτίριο, μπροστά από τη ζωή και πίσω απ' τις λέξεις, μας συνάντησαν ατέλειωτες μέρες και νύχτες τρέλας, συζητήσεων, εκμυστηρεύσεων, ερώτων, γαστριμαγικής ηδονής (!!!), παιχνιδιού, αξέχαστων φοιτητικών εκδρομών, διασκέδασης και πιστέψτε με πολύ κρασιού. Κόκκινου, να μην ξεχνιόμαστε! Αφήσαμε ίχνη με ήλιο και βροχή κάπου στους δρόμους της Αθήνας, σε στέκια, κτίρια, σπίτια, τοίχους. Οι ώμοι χρησίμευαν πολύ, σαν στήριγμα, τα χέρια για σφύξιμο, η καρδιά για να ακούει και να ακούγεται, να βαστάει όλο το βάρος της στιγμής. Πόσα χαμόγελα-ενίοτε κρυφά-, συγκινήσεις, εκπλήξεις, σφιχτές αγκαλιές, βλέμματα όλο νόημα, συμπόνια, απόλυτη κατανόηση! Στο σημείο που οι λέξεις είναι περιττές, οι σκέψεις επικοινωνούν, μοιράζονται και φτιάχνουν ένα σώμα αντί για 4.
4 μορφές, 3 σταθμοί. Νησιά (όπως το πάρει κανείς για κάποιους), πρωτεύουσες, πόλεις. Το σώμα διαιρείται, σκορπίζεται σε κομμάτια, που πάντα επικοινωνούν μεταξύ τους. Το κόκκινο κτίριο ξεθωριάζει σιγά σιγά. Οι στιγμές αδειάζουν και γεμίζουν αλλιώς. To κόκκινο κτίριο θα αποχαιρετήσει μια φάση αγαπημένη και ανυπόμονη... Ο πρώτος κύκλος του αποχαιρετισμού έφτασε χθες στα εισερχόμενά μου, με τον τίτλο "Αιτήσεις για ορκωμοσία". Ο δεύτερος θα γραφτεί λίγο καιρό μετά, στην τελετή. Το τυπικό μέρος των τίτλων τέλους μιας περιόδου μοναδικής, αν μη τι άλλο!
Στην τελετή προβλέπεται να είμαστε αρκετά αγαπημένα άτομα. Τίποτα δεν προβλέπεται για το μετά την τελετή, όμως. Ζωή, εφαρμογή των όσων δίδαξαν τα 4-5 αυτά χρόνια μέσα και έξω από τα έδρανα. Υπάρχουν οι αμφιβολίες για την ακολουθία των γεγονότων καθεμιάς από τις 4 φιγούρες. Κάποια Παρίσια ανοίγονται στον ορίζοντα, επιστροφές στο πίσω μέρος ενός μυαλού, μερικές ακόμα εκφωνήσεις στα ραδιόφωνα, λίγο από την παράξενη αυτή επικοινωνία και αγάπη και πάθους, πολλά ακόμη κρασιά και πολλή ακόμα τρέλα που μοιράζεται σε πολλά μέρη. Αυτές οι 4 φιγούρες ετοιμάζονται να βρίσκονται πάντα πίσω από τις λέξεις, αλλά ποτέ πίσω από τη ζωή. Πάντα μαζί και χώρια, θα δίνουμε τις εμπειρίες μας στον κόσμο που έρχεται και θέλω να ελπίζω ότι μας περιμένει. Σε έναν άλλο κόσμο που έρχεται και αφήνει υπονοούμενα για άλλα χασίματα με τα 4 ή και άλλα σώματα.
Πίσω απ' τις λέξεις, μπροστά απ' τη ζωή ήσασταν εκεί...

Χώμα να πιάνεις από το Γεράσιμο Ανδρεάτο

Working class hero

As soon as you' re born they make you feel small
By giving no time instead of it all
'Til the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school
They hate if you' re clever and despise a fool
'Til you so **** crazy you can't follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

When they' ve tortured and scared you for twenty old years
Then they expect you to pick a career
When you can't really function, you' re so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you' re so clever and classless and free
But you' re still **** peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

There' s room at the top, they' re telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like all the folks on the hill
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

If you want to be a hero, just follow me.
If you want to be a hero, just follow me.

Από Green Day
Από John Lennon

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

The rose

Some say love, it is a river
That drowns the tender reed
Some say love, it is a razer

Some say love, it is a hunger
An endless, aching need
I say love, it is a flower
And you it's only seed

It' s the heart, afraid of breaking
That never learns to dance
It's the dream, afraid of waking
That never takes the chance

It's the one who won't be taken
Who cannot seem to give
And the soul afraid of dyin'
That never learns to live

When the night has been too lonely
And the road has been too long
And you thing that love is only
For the lucky and the strong

Just remember, in the winter
Far beneath the bitter snows
Lies the seed, that with the sun's love
In the spring becomes the rose

Janis Joplin


Devil's highway

I am a poor wayfaring stranger
I am your enemy for hire
I cut the line, I brave the danger
I' ve come to seek my savior
L' amour here she flies

I close my eyes to see her face
I lay down to die on my devil's highway

Then beneath the sand there lies a story
There are ghosts who wait and hide
There were others who saw glory faded fast before me
L' adore now she cries

I close my eyes to see her face
I lay down to die on my devil's highway

Devil's highway
Devil's highway
Devil's highway
Devil's highway

With the earthbound heavens aflame
The ticket cuts me to the bone
The carry on howl calls me by name
Masses that the desert claims
I'm going back home, back home

I close my eyes to see her face
I lay down to die on my devil's highway

Στα όμορφα καλοκαίρια και πιο ειδικά στο όμορφο εκείνο προπέρσινο καλοκαίρι...

Από Barbara Lewis

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Αρώματα και χρώματα μιας Πόλης

Για πολλοστή φορά χθες είδα την "Πολίτικη Κουζίνα", μια ταινία που πάντα με συγκινεί σαν την πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το κινηματογραφικό αυτό δημιούργημα. Αρώματα, γεύσεις, χρώματα, πικρά, αλμυρά και γλυκά! Οι εικόνες μιας Ελλάδας του χθες που ξαναζωντανεύει σήμερα. Ξενοφοβική, ενοχική, σκληρή και άκαρδη. Η αίσθηση μιας Πόλης που πάντα γοητεύει και ξεσηκώνει τις αισθήσεις! Δεν έτυχε να την επισκεφθώ, όμως ξέρω ότι είναι έτσι. Γιατί η ταινία είναι σα να σε περπατάει στα σοκάκια της, σα να σε πηγαίνει ταξίδι στο Βόσπορο, σα να φυσάει ο άνεμος όλες τις μυρωδιές της Ανατολής αναμειγμένες με ένα νοσταλγικό ελληνικό πνεύμα που με το χρόνο φθίνει όλο και περισσότερο.
Αυτή η ταινία ερεθίζει το θυμικό μου κατά έναν περίεργο τρόπο. Συγκινεί και αγγίζει βαθιές χορδές συναισθημάτων που ξέρεις ότι υπάρχουν μέσα σου αλλά τις ανασύρει αβίαστα. Ο αποχαιρετισμός στο σταθμό των τρένων, η φιλοσοφία της κουζίνας και των φαγητών, τα μικρά μυστικά τους και η ιεροτελεστία γύρω από το τραπέζι πριν ακόμα αρχίσει η ποικιλία των φαγητών να καταναλώνεται. Μια γεύση αληθινού ανδρισμού που διεκδικεί και αγαπά αιώνια με ευγενικό τρόπο. Μυστικά αόρατα πριν το μάτι τα καταστρέψει με το σαρωτικό του πέρασμα. Το αλάτι. Η νοστιμιά της ζωής. Ο έρωτας. Το φως των αστεριών από το πέρασμά τους στο χρόνο. Τα ίχνη τους. Άλλωστε αυτό δεν προτιμούν οι γυναίκες; Να ακούν για κάτι που υπάρχει και δεν βλέπουν παρά για κάτι που βλέπουν, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Το παραμύθι. Αυτό που συνδέει την προσμονή ενός Πολίτη για την πατρίδα, τα όνειρα, τα ηλιοβασιλέματα, την Ελλάδα. Η πίστη που πάντα η δύναμή της θα σε ακολουθεί μέσα σου, όποια κι αν είναι!
Οι άνθρωποι θυμούνται, έχουν κοινές εμπειρίες, κοινά αντικρυσμένα τοπία, ίδιους έρωτες, ίδιες αναμνήσεις αλλά κάποτε διαφορετικά βιώματα. Οι μεγάλες πολιτικές επιδιώξεις στρέφουν τους ανθρώπους σε αντίθετα στρατόπεδα. Τους ίδιους ανθρώπους με τις ίδεις αγάπες και ευαισθησίες. Με το ίδιο σημείο αναφοράς, την Πόλη. Τον έρωτα και το θάνατο! Μια ταινία που σκιαγραφεί τις μυρωδιές μιας πόλης, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Πολύ περισσότερο ξεκινάει και καταλήγει στον άνθρωπο που παραμένει πάντα ευάλωτος μπροστά στο απρόβλεπτο της ζωής, που ακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να τον αφορούν γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Αφετηρία οι άνθρωποι της Πόλης, Έλληνες και Τούρκοι, με την ίδια αγάπη για την Πόλη τους (στην Πόλη μας έδιωξαν σαν Έλληνες και στην Ελλάδα μας υποδέχθηκαν σαν Τούρκους). Αυτή είναι η πολιτική που διχάζει που σπέρνει την αμφιβολία και διαλύει τα όνειρα των ανθρώπων που μαθαίννουν να συνυπάρχουν και να αγαπιούνται Μήπως αυτό δεν γίνεται και σήμερα στην Ελλάδα; Μήπως μιμούμαστε ακόμα ένα ξεριζωμό που στιγμάτισε γενιές ανθρώπων; Τα αρώματα και τα χρώματα των Πολιτών ελάχιστα αφέθηκαν να σχηματίσουν μια νέα πατρίδα. Όλος ο πολιτισμός των ανθρώπων της Πόλης ενσωματώθηκε στον ελληνικό, χωρίς ποτέ να γίνει επίσημα αποδεχτό. Το μέλλον πλησιαζει το παρελθόν. Υπόσχεση μιας ζωής που χάθηκε και που πάντα θα υπάρχει σε κάθε τι, ό,τι βιώθηκε.

Μην κοιτάξεις πίσω. Στους σταθμούς των τρένων η εικόνα αυτή παραμένει σαν υπόσχεση. 

Το soundtrack από την Ευανθία Ρεμπούτσικα

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

3 και τίποτα...

3,50 ευρώ, 3,25 ευρώ, 3,20 ευρώ. Ένας μεσήλικας ζυγίζει μια ικανοποιητική σακούλα με πατάτες στο supermarket και προσπαθεί να βρει την κατάλληλη ποσότητα ώστε να του φτάσουν τα λιγοστά ψιλά που είχε στη χούφτα του, τα οποία μετρούσε και ξαναμετρούσε αφού πρώτα είχε βγάλει μερικές πατάτες. Η τελευταία μεγάλη πατάτα που έβγαλε από την σακούλα, η τελευταία φορά που μέτρησε τα ψιλά του... Έδεσε το κορδόνι που λύθηκε από το παπούτσι του και πήρε τη ζυγισμένη σακούλα προς το ταμείο για να πληρώσει.

Σε τι καιρούς ζούμε...

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Πρώτο φιλί


Πρώτο φιλί από Μελίνα Κανά

Γιατί γοητεύει το μυστήριο...


Tο Μονόγραμμα

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο.

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τα τραγούδια τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βράκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψέ με" και τα "μη"
Μια στον αέρα, μια στην μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξέρολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράκτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

Έτσι μιλώ για σένα και για μέσα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μεσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σε έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε"
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο 
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτό, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ' ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα-ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες 
Των αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύνα περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δυο μαζί, μ' ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάζει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας

Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς 
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει - ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει - ακούς;
Ειμ' εγώ που φωνάζω κι ειμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ'αγαπώ, μ' ακούς.

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αωηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά
Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες με το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή

Που κανείς να μην έχει δει και ακούσε
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη-άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα, ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί, και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

Έχω δει πολλά και η γη μεσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιόερη μες στους χρυσούς ατμούς
η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπως η θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά της θάλασσας

Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί

Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιουλ-μπρισίμ
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνις, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο 
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι στους καιρούς τον Παράδεισο!

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπότι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Pienso en ti από Shakira

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Άνθρωποι, τείχη και συρματοπλέγματα

Ένα τείχος δεν μπορεί να εμποδίσει την είσοδο της παρανομίας. Στην πραγματικότητα, την αυξάνει δρματικά. Κυβερνητικοί κύκλοι μίλησαν για συμβολική κίνηση που απευθύνεται στην απαγόρευση εισόδου παράνομων μεταναστών που έρχονται από την Ευρώπη. Σε μια λογική, ανθρωπιστική, δημοκρατική και διορατική κυβέρνηση, δεν έχουν θέση οι πράξεις συμβολισμού. Σημασία έχει το έργο που γίνεται πργματικότητα. Εν προκειμένω, σημασία έχει η αυστηρότητα των ελέγχων των συνοριακών γραμμών. Σε αυτή την περίπτωση, ναρκωτικά, λαθρομετανάστες και κάθε είδους παρανομία δε θα εμφανίζονται στη χώρα μας. Αλλά μάλλον κάποιοι βολεύονται με όλο αυτό το παρα-σύστημα. Ευτυχώς που ακούγεται η φωνή των καλλιτεχνών, είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό! Σας την παραθέτω, λοιπόν:

Η αγάπη για τη μουσική δεν πεθαίνει ποτέ

Εξηγείται και επιστημονικά


"Περάστε ελεύθερα" Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

Kαι επειδή οι γιορτές (λέμε τώρα) τελείωσαν και ο καιρός επιβάλλει την επιστροφή στην πόλη με όλα τα επακόλουθα, η δική μου επιστροφή χαρακτηρίστηκε από την κατάληψη των διοδίων στην Εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας. Αρκετά χιλιόμετρα πριν φτάσουμε σε αυτά το μποτιλιάρισμα ήταν μεγάλο, αλλά νομίζω ότι άξιζε τον κόπο όταν καταλαβα από που προέρχεται. Πραγματικά πολύς ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στα συγκεκριμένα διόδια, με κεντρικό σύνθημα "Περάστε ελεύθερα". Με ταμπέλες και χρτιά στα χέρια τους, άνθρωποι κάθε ηλικίας που χαμογελούσαν μέσα σε πολύ ωραία αγωνιστικό πνεύμα άφηναν τους οδηγούς να περάσουν χωρίς να πληρώσουν, την ώρα που η Αρχή Προστασίας Δεδομένων ερευνά από κάμερες ασφαλείας των διοδίων ποιοι δεν πλήρωσαν το σχετικό σντίτιμο. Αν σας έρθει το μπουγιουρντί λίγο καιρό μετά, μην απορήσετε. Απλά δεν είχατε πληρώσει τότε. Παράλληλα με το χαρτί, μη σας έρθει και κόλπος. Ψυχραιμία!


...κρίνεται στις λεπτομέρειες

Εκεί που σκέφτεσαι ότι όλα κρίνονται στις λεπτομέρειες, συμβαίνει κάτι που περίτρανα επιβεβαιώνει τον κανόνα σου. Μπορείς, λοιπόν, πολύ εύκολα να μυθοποιήσεις κάποιον άνθρωπο όταν τον συναναστρέφεσαι και από τη μια στιγμή στην άλλη, από μύθος γίνεται ένας απόηχος του μύθου που είχες φτιάξει γι' αυτόν. Δεν χρειάζεται πολλές φράσεις, μια μόνο λέξη αρκεί για να διαλυθούν όλα. Και επειδή τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά στην τελευταία μου ζωή, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η λεπτομέρεια είναι το πιο πολύτιμο πράγμα για μια σχέση. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις. Μπορεί να έχεις μοιραστεί με τον άλλον κομμάτια ψυχής, ζωής, στιγμής, μπορεί να έχεις κάνει βαθιές και ξεχωριστές συζητήσεις, μπορεί να σε ξέρει και να τον ξέρεις πολύ καλά, να υπάρχει αμοιβαία αγάπη που μετρά χρόνια, που έχει δηλαδή δοκιμαστεί από αυτόν τον καταλυτικό παράγοντα επικρότησης ή αποδοκιμασίας για τη σύναψη της σχέσης, αλλά να έρχεται πάντα αυτό το στοιχείο της λεπτομέρειας που σε κάνει να λες: "Δεν μπορώ να αναγνωρίσω μέσα μου την όψη του ανθρώπου πια". Θα μου πείτε, πως  μπορεί να διαλυθεί η σχέση χρόνων από μια φράση, από μια στιγμή; Για μένα, μια ξεχωριστή λεπτομέρεια καθιστά και τα άτομα που αυτή αφορά ξεχωριστά, ιδιαίτερα και ανεπανάληπτα. Ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, ένα ψίθυρος είναι πολύτιμα και περιλαμβάνουν έναν περίεργο τρόπο επικοινωνίας που είναι κατανοητός μόνο από αυτά τα δύο άτομα. Άλλωστε, για τη λεπτομέρεια και με τη λεπτομέρεια ερωτευόμαστε, συνάπτουμε σχέσεις και δυνατές φιλίες με συγκεκριμένους ανθρώπους, επιλέγουμε και διαλέγουμε ορισμένους ανάμεσα στους τόσους. Οι άλλοι απλά με ενοχλούν, δεν τους αντέχει η αισθητική μου, με την έννοια της κοσμοθεωρίας και της αύρας που αποπνέουν. Μου είναι αδιάφοροι κι αυτό είναι χειρότερο από το να σου προκαλούν ακόμη και το χειρότερο συναίσθημα. Όταν τους βλέπεις να μην αισθάνεσαι απολύτως τίποτα...
Αυτή η πίστη μου στη λεπτομέρεια έχει το τίμημα της μοναξιάς. Είναι μεγάλο και δύσκολο να ακολουθείς αυτή τη μοναχική πορεία. Στην εποχή που επιλέχθηκε από κάποια, ακατανόητη ακόμα για μένα, δύναμη να γεννηθώ και να ζήσω, η μοναξιά είναι επιλογή. Το ξεχωριστό δεν αναζητάται από πολλούς και ευτυχώς στην ίδια εποχή υπάρχουν ίδιοι άνθρωποι με μένα με την ίδια αναζήτηση. Επιλέγεις με ποιους όρους ζεις, αγαπάς, συνυπάρχεις και υπάρχεις (ενίοτε), αισθάνεσαι! Περιμένω και ανυπομονώ να συναντήσω στο δρόμο μου κι άλλους με την ίδια αναζήτηση στη λεπτομέρεια ανθρώπους. Κι ας μην είναι πολλοί...

Age of loneliness από Enigma

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

“Vivir sin fobias”

Για αυτούς που με ξέρουν... τυχαίο;

Καλή χρονιά και από εμένα με πολύ πάθος!
(Να ζεις χωρίς φοβίες)