Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Τιμή και πρώτη είδηση


Τι περίμεναν άραγε; Οι εικόνες από το Σύνταγμα έκαναν, λέει, το γύρω του κόσμου. Η Ελλάδα είναι στην πρώτη είδηση των μεγαλύτερων διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων. Μέσα ψηφιζόταν το μέλλον τους και η εξέλιξη της οικονομίας και έξω έστελναν ένα από τα ηχηρότερα μηνύματα στην ιστορία της πλατείας. Είναι σαν να ζητούν άλλο Σύνταγμα. Πέρα από τις περιπτώσεις της προβοκάτσιας που πρόκειται για δεξιόστροφες και αναχρονιστικές ενέργειες, σε μια διαμαρτυρία η βία που ασκείται έρχεται σαν άμυνα απέναντι στη βία που βιώνεται με χρόνους και καιρούς παρελθοντικούς. Όλοι είμαστε κατά της βίας. Αλλά όλων των ειδών. Ειδάλλως θα πρέπει να κάνουμε διακρίσεις. Αυτή η βία επιτρέπεται ή η δείνα βία απαγορεύεται δια ροπάλου. Η ύπουλη, η υπόκωφη, η αόρατη, η υποδαυλισμένη, η αναίμακτη, η χωρίς σημάδια βία είναι εκείνη που σε βγάζει σε αχρηστία. Ποια εντύπωση τους προκαλεί η αγανάκτηση των Ελλήνων πολιτών για τα μέτρα που προβλέπει το μεσοπρόθεσμο; Ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ έκανε λόγο για κινήσεις που μας διασύρουν στο εξωτερικό. Τα χρέη και οι πολιτικές που οδήγησαν σε εθνικό και διεθνές μπάχαλο αποτελούν τιμή και δόξα για τη μικρή μας χλωμή πατρίδα και ενίοτε μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως λάβαρο της επαναστάσεως, υποθέτω. Άλλωστε, τι μας απέμεινε από αυτή τη μικρή δόση τιμής, τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς μας; Και εν πάση περιπτώσει ποια Ευρώπη λαμβάνει υπόψη της η αξιωματική αντιπολίτευση εφόσον γύρισε την πλάτη στις κατευθυντήριες γραμμές και τις εντολές πολιτικής του ΕΛΚ; Όσο αντέχουμε ακόμα το Σύνταγμα θα είναι η πλατεία των φωνών, της φαντασίας, της δημιουργίας, της διεκδίκησης, της πολιτικής συνείδησης και του αληθινού συντάγματος. Και γι' αυτό η Αθήνα σήμερα και πριν και μετά θα είναι πρώτη είδηση!

Δυστυχώς εψηφίσαμεν

Υπήρχε καμία περίπτωση να μην υπερψηφιζόταν σήμερα το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στήριξης; Στήριξης! Στην ουσία ξέρετε τι πραγματοποιήθηκε σήμερα; Εμείς στηρίξαμε τους έξωθεν παράγοντες. Τους επενδυτές, το ευρώ, την Ε.Ε., την ευρωπαϊκή οικονομία, την παγκόσμια οικονομία, τη Μέρκελ, τον Ομπάμα, τα ορθάδικα της πλατείας Βικτωρίας, τα εισιτήρια των κινέζικων εταιριών. Εμείς σήμερα σώσαμε την αξία του ευρώ έναντι του δολαρίου και εμείς σήμερα καταφέραμε να αποφύγει η παγκόσμια οικονομία το ντόμινο της χρεοκοπίας. Μιας χρεοκοπίας με πολλαπλές και εμβριθείς διαστάσεις. Χρεοκοπία οικονομική, ηθική, αξιοπρέπειας και συντήρησης μιας ένωσης που η δύναμή της αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων, χρεοκοπία του χρηματοπιστωτικού και πολιτικού συστήματος παγκοσμίως. Τούτη την ώρα που σας γράφω, ακούγονται από το διπλανό δωμάτιο, οι απευθείας μεταδόσεις από τα γεγονότα στο Σύνταγμα. Οι εκθέτες παρλάρουν απερίγραπτα: ειρηνική διαδήλωση, αμαύρωση της πορείας, κάποιοι ανεγκέφαλοι κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι, αντιεξουσιαστές, αναρχικοί (άκουσον άκουσον, καμία σχέση δεν έχει η ιδέα του αναρχισμού με τις προβοκάτσιες και την εναντίωση στην διαμαρτυρία). Τούτη η χρεοκοπία συντελείται ήδη και επεκτείνεται πέρα από το γαλάζιο και το άσπρο. Χαϊδεύει τις μέχρι πρότινος κρατικές υπηρεσίες, τα ελληνικά βουνά και τις τράπεζες, τις θάλασσες με τα ταβερνάκια, τον Παρθενώνα που χτίστηκε με όλη την τραγικότητα και την κωμικότητα της αρχαίας εποχής και με την ίδια τραγικότητα σήμερα ξεπουλιέται. Γιατί είναι τραγικό να μην μπορείς να πληρώσεις μισθούς και συντάξεις και είναι επίσης, τραγικό να μην μπορείς να ζεις στη χώρα που μέχρι πρότινος μεγάλωσες και έμαθες. Αν ζούσε σήμερα ο Σωκράτης, θα έφταναν τα 155 ναι για να πιει με δική του πρωτοβουλία το κώνειο. Δεν υπάρχει νομιμοποίηση της πλειοψηφίας με 5 παραπάνω ψήφους ενώ περίπου το μισό του Κοινοβουλίου καταψηφίζει το μεσοπρόθεσμο. Θα αποτελούσε πρόκληση αν σύσσωμο το ελληνικό κοινοβούλιο υπερψήφιζε και συμφωνούσε με την άρδην αλλαγή της Ελλάδας και θα συναγωνιζόταν η Δημοκρατία με την ίδια την ουσία της αν οι διαφωνούντες, οι υψίφωνες ή και μπάσες φωνές που ξεχώριζαν μέσα στη χορωδία των 300, δε θα δέχονταν τις "συνέπειες" της χαρισματικής φωνής τους, για την ψήφο που επέβαλλε η συνείδησή τους. Συμπεραίνω ότι η Ελλάδα έχει μείνει στους αρχαίους χρόνους, όταν οι συνθήκες και οι άνθρωποι απογοήτευαν τους φιλοσόφους, τους πνευματικούς ανθρώπους και η δημοκρατία έψαχνε να αυτοχρησθεί. Μα η Δημοκρατία είναι οι άνθρωποι, η αξιοπρέπεια που νοηματοδοτεί την ύπαρξή τους. Είναι η ελευθερία των κινήσεων για να βρει ο άνθρωπος τα όριά του και μέσα σε αυτά να δρα και να συμπεριφέρεται. Όμως, αυτά τα όρια αναιρέθηκαν και σβήστηκαν από το χάρτη και η περιοχή που ονομάζεται Ελλάδα θα μετατραπεί σε ένα απέραντο μπακαλομάγαζο με προσφορές για την καλύτερη αγορά και φυσικά με τους πολίτες μιας κατοχικής μιζέριας και φτώχειας, σαν σε φιλανθρωπική ανάγκη. Υποτίμηση της ζωής και του επιπέδου της ανάπτυξης και των κοινωνικών κατακτήσεων. Όχι υποτίμηση της οικονομίας και επιστροφή στη δραχμή. Δεν ξέρω τι πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στη χρεοκοπία και την μακροπρόθεσμη και όχι μεσοπρόθεσμη υποθήκη της χώρας μου. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα να χρωστάω και πόσω μάλλον δεν οφείλω ούτε κι εγώ ούτε και τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου για πισίνες στις οποίες δεν κολύμπησα. Δεν επένδυσα σε αυτές αλλά στις θάλασσες που θα απολάμβανα, στο οξυγόνο που θα ρουφούσα και στα όνειρά μου που θα έσφιγγα και με αυτά θα πρόσθετα λίγο από το δικό μου οξυγόνο στο Σύμπαν. Αλλά όπως και να 'χει με ή χωρίς χρεοκοπία, με ή χωρίς μεσοπρόθεσμο διανύουμε ήδη ρετρό καταστάσεις. Δε λέω, ρομαντικό αλλά και αυτιστικό και σαδιστικό παράλληλα...

Κάλεσμα

«Θα ήθελα πολύ με απόλυτο σεβασμό να μιλήσω με τους " Αγανακτισμένους" και τους καλώ να έρθουν να μιλήσουμε σοβαρά στο υπουργείο Οικονομικών»


Με αυτή την πρόταση ο υπ. Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος καλεί σε διάλογο τους "Αγανακτισμένους" μέσω twitter. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κατέχει άριστα το επικοινωνιακό κομμάτι της πολιτικής. Είναι από τους λίγους πολιτικούς που χειρίζονται πολύ καλά την ελληνική γλώσσα. Οψόμεθα!


Πηγή: ΤΑ ΝΕΑon line
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4638584

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Καληνύχτα Ήλιε

Με επιστολή της προς την κυβέρνηση, η κόρη του Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη, απαγορεύει να χρησιμοποιείται το γνωστό τραγούδι του πατέρα της σε συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ γιατί η παράταξη δεν αξιώνει το νόημά του. Οι φωνές του πνευματικού κόσμου είναι πάντα χρήσιμες και μας λείπουν σε τέτοιες μέρες. Οι συμβολικές κινήσεις δείχνουν την κρισιμότητα και την ιστορικότητα της εποχής. Για ποια νομιμοποίηση της κυβέρνησης μιλάμε; Το απέραντο σκοτάδι, κυρίες και κύριοι!


Ολόκληρη η επιστολή (πηγή: ΤΑ ΝΕA on line)
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4638292


» Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.

» Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

» Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

» Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

» Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

Μυρσίνη Λοΐζου

O pastor



Madredeus


Και από αγαπημένη Ελένη Πέτα σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Μάργαρη
http://www.youtube.com/watch?v=1HrMOr4yxsE

Μποφόρ

Ζούμε σε μια σεισμογενή χώρα και τον τελευταίο καιρό φαίνεται να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μας. Έχει σημασία αν η κυβέρνηση που εξελέγη το 1981 ήταν η πρώτη δημοκρατική κυβέρνηση; Έχει σημασία μόνο για την ιστορία. Ο κ. Πάγκαλος είναι αναμφισβήτητα πολύ έξυπνος πολιτικός και σίγουρα ακόμα πιο αυθόρμητος άνθρωπος. Τα τανκς προηγήθηκαν της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου και οι πολίτες έδωσαν στη χώρα την ευκαιρία για δημοκρατία. Σήμερα ο α' αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επικαλέστηκε τα τανκς την ίδια ώρα που ο λαός βρίσκεται στους δρόμους και καταψηφίζει την κυβέρνηση και την πολιτική που ασκεί. Είναι προκλητικό να μιλάς δημόσια για συμπεριφορές και υποθέσεις που πιθανόν να εντείνουν το ήδη αρνητικό κλίμα. Ο πρωθυπουργός προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εν όψει της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου επιδιώκουν να κατευνάσουν τα πνεύματα. Ευτυχώς που ο κ. Μόσιαλος δεν κατέφυγε στο γνωστό δε σχολιάζω τις θέσεις άλλων πολιτικών και έδωσε μια απάντηση. Στην πιο δημοκρατική χώρα του κόσμου, τουλάχιστον σε αυτήν που μας πότισαν με το επιχείρημα της πιο δημοκρατικής, μας στιγμάτισαν λες και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την φάκα αυτή, εκμεταλλευτήκαμε την έννοια αυτή και με το πρόσχημα της ελευθερίας του λόγου, καταφύγαμε στο λαϊκισμό και στο συλλογικό συναισθηματισμό, ξέρετε, εκείνο που επιστρατεύουν μερικοί για να καταπραΰνουν τις μάζες, έτσι μας αντιμετωπίζουν, και να δικαιολογήσουμε τα κακώς κείμενα, να απαλύνουμε τις τύψεις μας. Τα τανκς κάποτε νικήθηκαν από ένα πλήθος οργισμένο, λιγότερο οργισμένο από το σημερινό. Τότε δεν είχαν τίποτα, τώρα είχαν και τα έχασαν. Τα τανκς υπάρχουν ήδη εκεί όπου οι νέοι ψάχνουν εναγωνίως για τον Άμλετ της Σελήνης, για το μέλλον που τους υποσχέθηκαν και για αυτό που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις. Υπάρχουν ακόμη στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στα στημένα παιχνίδια, στα ρουσφέτια, στα δις που μοιράζονται σε δύο πόδια, στους έγχρωμους που αντιμετωπίζονται ως έγχρωμοι και όχι ως υποψήφιες μονάδες δημιουργίας, στους φτωχούς του τρίτου κόσμου και στα παιδιά των φαναριών, στην αδιαφορία της Δύσης για την εξαθλίωση των ανθρώπων, στην εκμετάλλευση και την απανθρωπιά, στην κενότητα και την επιφάνεια. Η χειρότερη δικτατορία, φίλοι μου, είναι αυτή της ψυχής. Πώς γίνεται στην πιο δημοκρατική χώρα να είναι απαραίτητος ο στρατός για την επιβολή της τάξης; Ο στρατός βρίσκεται ήδη ανάμεσά μας αναμεμειγμένος με χιλιάδες Αγανακτισμένους. Όταν τα τανκς, λοιπόν, πέσουν, κατά τον κ. Πάγκαλο όταν έρθουν, ίσως ελευθερωθούν οι ψυχές και ο τόπος από τα προσχήματα. Μπορεί τότε να αναζητούνται οι καταθέσεις αλλά τώρα αναζητούνται τα ήδη κομμένα χρήματα από τους κόπους της εργασίας, από τους φόρους που προστίθενται συνεχώς σε αγαθά, από τη μείωση της αξίας της εργασίας. Στο σημείο που είμαστε, η αποφυγή της χρεοκοπίας θα γίνει με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου αλλά η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε χειριστεί καλύτερα το διαπραγματευτικό της χαρτί με την Ευρώπη. Θα μπορούσε να είχε διεκδικήσει το χρέος της Γερμανίας προς τη χώρα μας, που είναι πολύ μεγαλύτερο από το δικό μας χρέος και φυσικά θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την οικονομική αδυναμία της χώρας μας ως σοβαρό κίνδυνο για την σταθερότητα του ευρώ και της ευρωπαϊκής κοινότητας. Τέλος, θα μπορούσε να διεκδικήσει καλύτερους όρους και να προστατεύσει τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους και τους νέους. Αντίθετα, τους φόρτωσε με έμμεσους φόρους και όχι μόνο βέβαια. Αυτό θα ήταν αληθινή δημοκρατία των πολιτών. Αλλά ας περιμένουμε να τα βρούνε πρώτα στο ΠΑΣΟΚ μεταξύ τους, γιατί όπως φαίνεται προβλέπονται πολλά μποφόρ ακόμη και όχι τίποτα άλλο, θα είμαστε και ανεμοδαρμένοι εκτός από σεισμογενείς. 

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Διαστάσεις πολέμου

Ο πόλεμος δε σημαδεύει μόνο τα άψυχα κορμιά, όσα κείτονται στο πεδίο των μαχών αλλά και αυτούς που μένουν πίσω. Σημαδεύει τις μνήμες τους, το παρελθόν τους και το παρόν τους και υποθηκεύει το μέλλον τους. Αφήνει πληγές όχι μόνο για τους νεκρούς αλλά και για τους ζωντανούς. 150 είναι τα καταγεγραμμένα από τον ΟΗΕ περιστατικά βιασμού γυναικών από στρατιώτες που πήραν μέρος σε πολέμους. Πόση θλίψη προκαλεί αυτό στο σώμα, στο νου, στην ψυχή και στο συναίσθημα μιας γυναίκας!

Το σχετικό link:
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=407841

Eireann




Would you search me out 
Would you recognize me
My waters, the heart of every tree
Would you look for me
You placed a sign on the road to guide me
A hand of friendship in a time of need
I look deep into your blue eyes
Ireland, Ireland



Afro Celt Sound System

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

What silence said



Susheela Raman

Κόσμοι και δημοψηφίσματα

Κι όμως σήμερα συμφωνώ με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Στη χώρα αυτή, ο καθένας βρίσκεται στο δικό του κόσμο (μέχρι στιγμής, τουλάχιστον!).

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=136&artID=4636914

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Dreamsome




Shelby Lynne

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Τα σταφύλια της οργής

-Θα ήθελα να ήμουν μαζί σας, όταν εσύ κι ο μπαμπάς θα βρείτε έναν ωραίο τόπο. Σίγουρα θα ήθελα να σας έβλεπα τότε. Αλλά καταλαβαίνω πως δε θα έχω αυτή την ευκαιρία. 
-Θα μπορούσα να σε κρύψω, Τόμμυ.
-Θα μπορούσες αλλά δε θα σε αφήσω. Κρύβοντας ένα φονιά κινδυνεύεις κι εσύ. 
-Εντάξει, Τόμμυ. Και τι θα κάνεις;
-Ξέρεις τι σκέφτομαι; Σκέφτομαι τον Κέϊσι. Αυτά που είπε. Αυτά που έκανε. Το πώς πέθανε. Και τα θυμάμαι όλα. 
-Ήταν καλός άνθρωπος.
-Σκέφτομαι κι εμάς, επίσης. Εμάς που ζούμε σαν γουρούνια και τη γόνιμη γη που μένει ακαλλιέργητη. Ή κάποιον με 1.000.000 εκτάρια και άλλους 100.000 αγρότες να λιμοκτονούν. Και σκεπτόμουν εάν όλοι μας ενωνόμασταν και φωνάζαμε... 
Απλά όσο θα είμαι κυνηγημένος, ίσως να μπορώ να κάνω κάτι. Ίσως αν ανακαλύψω κάτι. Απλά να ψάξω μήπως βρω τι φταίει. Και τότε να δω αν μπορεί να γίνει κάτι γι΄αυτό. Δεν τα έχω σκεφτεί όλα, μαμά. Δεν μπορώ, δε γνωρίζω αρκετά. 
-Πως θα μαθαίνω για σένα Τόμμυ; Επειδή μπορεί να σε σκοτώσουν να σε πληγώσουν. Πώς θα ξέρω; 
-Μπορεί να είναι όπως έλεγε ο Κέϊσι. Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Εχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους... Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο. Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει.Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν. Θα βρίσκομαι εκεί...





Ένα βιβλίο του John Steinbeck
H ταινία σε σκηνοθεσία John Ford. Τον Τομ υποδήθηκε ο Henry Fonda.
Για την ταινία:
http://inconue.wordpress.com/2011/05/05/the-grapes-of-wrath-les-raisins-de-la-colere/

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Είμαστε από καλή γενιά;

"Είμαστε από καλή γενιά", έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης το 1943, στον Ήλιο τον Πρώτο. Τα τελευταία χρόνια είμαστε μάρτυρες σπουδαίων ιστορικών στιγμών για την Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση. Οι έννοιες που συγκεντρώνει η προηγούμενη λέξη δημιούργησαν μια ολόκληρη εποχή και ιδέες στις οποίες διαχέονταν έντονη πολιτική ιδεολογία, ελευθερία, κράτος δικαίου και εξυπηρέτηση του πολίτη, πάθη και εντάσεις που κατευθύνονταν στη δημιουργία προϋποθέσεων για μια καλύτερη ζωή. Θυμάστε όλοι το σύνθημα με το οποίο είχε συνδεθεί το όνομα του τότε υπ. οικονομικών: Τσοβόλα, δώστα όλα! Τα έδωσε όλα και με αυτόν τον τρόπο ικανοποιούσε το λαϊκό αίσθημα, την δίψα του Έλληνα της μεταπολίτευσης για πρόοδο, για την ανταμοιβή των κόπων στην πράξη. Από τότε ξεκίνησε μια περίοδος μεγάλης σπατάλης, σκανδάλων και αναντιστοιχιών. Η ένταξη στο ευρώ δεν ταίριαξε στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Αυξήσαμε τις οικογενειακές και εθνικές δαπάνες και κρατήσαμε σταθερούς τους μισθούς. Δεν αξιοποιήσαμε τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, υπεραυξήσαμε ένα κράτος για να δικαιολογήσουμε την ιδεολογία της μεταπολίτευσης, σπαταλούσαμε περισσότερα από όσα μπορούσαμε να αντέξουμε και φυσικά καταναλώναμε περισσότερα από όσα χρειαζόμασταν. Με τα χρόνια, η θέση της Ελλάδας δυσχέραινε. Απείχε παρασάγγας από το πρότυπο των ευρωπαϊκών χωρών σε υποδομές, παροχές αλλά μας έδινε την ταυτότητα του ευρωπαίου ένα και μόνο νόμισμα χωρίς αυτό να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Παρανοϊκό αλλά αληθές. Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής έθεσε τη χώρα σε εκλογές σε μια κρίσιμη περίοδο και φυσικά των εαυτό του σε κατάσταση προστασίας. Είχε την προνοητικότητα να κυβερνήσει τη χώρα και να ετοιμάσει το σημερινό κράτος χωρίς να το χρεωθεί ο ίδιος. Η κυβέρνηση Παπανδρέου χρεώνεται για την είσοδο της χώρας στην κατάσταση της χρεοκοπίας και στον διεθνή δημοσιονομικό έλεγχο. Μάλλον διανύουμε μια άλλου είδους μεταπολίτευση. Μια μετάβαση από ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής σε έναν άλλο. Ο ανασχηματισμός λέτε να σημάνει μια άλλη μετάβαση; Λέτε να αλλάξει τη ζωή μας; Να βελτιώσει τον τρόπο διαβίωσής μας, να μας βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο; Η λογική λέει ότι το τέλος θα βγάλει τα συμπεράσματα. Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει τις εντολές του ΔΝΤ ακόμη κι αν ο κ. Βενιζέλος αντικατέστησε τον κ. Παπακωνσταντίνου στο κρίσμο υπ. Οικονομικών. Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμη αν η θέση αυτή αποτελεί τιμή ή όνειδος για τον εν λόγω πολιτικό. Θα ήθελα πολύ επίσης να ξέρω αν ήθελε ο κ. Παπανδρέου να τιμήσει ή να τιμωρήσει τον κ. Βενιζέλο. Νομίζω, πάντως, ότι μαντεύω, μετά το φιάσκο της προχθεσινής μέρας. Κομμένο στα δύο το κυβερνών κόμμα που καλείται να υπερασπίσει τη θέση του στο εσωτερικό και το εξωτερικό και την ορθότητα της δημοσιονομικής πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης. Εκτός της αντιπολίτευσης πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δείχνουν να μην στηρίζουν όσα θέλει να προστατεύσει και το πρόσωπο του κ. Παπανδρέου συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες αντιρρήσεις για την ικανότητα διαχείρισης της όλης κατάστασης. Δεν τον πιστεύουν πια, δεν τον ακολουθούν στις αποφάσεις με πρώτο το νυν υπ. Οικονομικών που διοργάνωσε εκστρατεία αμφισβήτησης του πρωθυπουργού για να ρίξει την κυβέρνηση και τον ίδιο. Οι παραιτήσεις βουλετών του ΠΑΣΟΚ αποτελούν την πλήρη αποδοκιμασία των χειρισμών της κυβέρνησης, την καταψήφιση των μέτρων και την αμφισβήτηση του προσώπου του πρωθυπουργού. Καιρό τώρα υπήρχαν δείγματα και για τα δύο που ο πρωθυπουργός τα αγνοεί. Η σοβαρότητα της κατάστασης δεν απαιτούσε ανασχηματισμό ούτε μπλόφες, ούτε τηλεφωνήματα. Να ξέρει ο κ. Παπανδρέου ότι στις μπλόφες νίκησε κατά κράτος ο κ. Σαμαράς. Ίσως μια οικουμενική κυβέρνηση ή κυβέρνηση εθνικής ενότητας με συμμετοχή όλων των κομμάτων να βοηθούσε. Θα άλλαζε για λίγο την άποψη που έχουν οι πολίτες για τα κόμματα. Γιατί για μια φορά θα έβγαιναν όλοι από το στενό κομματικό τους συμφέρον, θα ένωναν τα κοινά τους σημεία και τις πολιτικές τους και θα αντιμετώπιζαν από κοινού τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Φυσικά δεν παίρνει κανείς το ρίσκο και το πολιτικό κόστος της διακυβέρνησης σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα του πολιτικού μας συστήματος. Ο πρωθυπουργός μέχρι τελευταία στιγμή χρησιμοποίησε το όνομα και το θεσμό του προέδρου της Δημοκρατίας για να επιτύχει αρχικά την δημοφιλή συναίνεση και εν τέλει τον ανασχηματισμό. Δημιούργησε εντυπώσεις στις οποίες στηρίχθηκε ο Τύπος και οι παραθυράδες της ελληνικής δημοσιογραφίας και για μια ολόκληρη μέρα μέχρι το βραδινό του διάγγελμα, ζούσαμε σε ρυθμούς παραίτησης και σύνθεσης μιας καινούριας κυβέρνησης. Από τη μεταπολίτευση φτάσαμε στο ξεχύλωμα της πολιτικής άσκησης, στο χειρότερο παρασκηνιακό και επικοινωνιακό σενάριο της πολιτικής σκηνής. Τη σκηνή πάντα παλισιώνουν πρωταγωνιστές και κομπάρσοι. Σήμερα οι πρωταγωνιστές ή καλύτερα οι κομπάρσοι αφού οι πρωταγωνιστές βρίσκονται εκτός Ελλάδος, χαογελούσαν στην τελετή ορκομωσίας, πόζαραν στους φωτορεπόρτερ και αντάλλασσαν χειραψίες. Σε όλα αυτά μεγάλη είναι η επιρροή από το κίνημα των Αγανακτισμένων. Γιατί ανέκαθεν η γενιά μας που από αυτόν τον μεγάλο απεκλήθη καλή αλλά και κάθε γενιά επιστράτευε τη δύναμη του λαού για να διαδραματίσει ρόλο στις εξελίξεις. Ένας λαός μπορεί να ρίξει και να ανεβάσει μια κυβέρνηση, χωρίς αμφιβολία. Κάποτε το πίστευα. Τώρα έφτασα να αναρωτιέμαι αν είμαστε από καλή γενιά. Φτάνουν άραγε τα γονίδια, η προδιάθεση; Φτάνει η ιδέα που καθοδήγησε και οδήγησε στη μεταπολίτευση και κατέληξε σε μια παράφραση των όσων ονειρεύτηκαν όλοι αυτοί που κάποτε τη διαμόρφωσαν. Αν ζούσε ο Οδυσσέας Ελύτης σίγουρα θα μας έδινε τα φώτα του, σίγουρα θα το ξανασκεφτόταν γιατί μάλλον τον απογοητεύσαμε.




Το βράδυ ανάψαμε φωτιάκαι τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά.. μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά.. μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά.. καίγε μας
λέγε μας τη  Ζ Ω Η.


Εμείς τη λέμε τη Ζωή.. την πιάνουμε απ’ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της.. που μας ξανακοιτάζουν

Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει.. μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει.. κακό το ‘χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή.. πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της.. που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά.


Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Γιορτή



Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο

Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή

Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο

Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει την ψυχή

Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή 


Τρύπες


Ας προσποιηθούμε ότι έχουμε γιορτή...
 Καλό ξημέρωμα!

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

You are my love



Mina

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Ρομαντικές καταστάσεις

Είμαι αρκετά ρομαντική για να βλέπω τα πράγματα αμιγώς ρεαλιστικά. Βλέπω τη ρεαλιστική πλευρά του θέματος με μια μεγάλη δόση δικής μου ρομαντικής αλήθειας. Οι πολίτες των πλατειών είναι κι εκείνοι ρομαντικοί. Τις γεμίζουν, χτυπούν τα χέρια τους, τα υψώνουν στο Κοινοβούλιο, ζουν σε σκηνές όσο διαρκεί αυτό το κίνημα των αγανακτισμένων, φτιάχνουν πανό, εφευρίσκουν συνθήματα. Είναι ρομαντικό να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις το μέλλον σου, τις καταστάσεις στις οποίες αναγκάζεσαι να ζήσεις, την κοινωνία. Αντίθετα με πολλούς, πιστεύω ότι υπάρχει σύνθημα. Είναι η γενική αποδοκιμασία για ένα πολιτικό σύστημα εν πολλοίς ξαχαρβαλωμένο, το τέλος της ανοχής στην δύναμη που δίνει η εξουσία για εκμετάλλευση και κατάχρηση που υπερχρέωσε το κράτος και δε φρόντισε για την στήριξη και την ευημερία των πολιτών της. Το κίνημα καταδικάζει όλο το πολιτικό σύστημα και όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, γι' αυτό και δε βρίσκεται κάτω από το καπέλο συγκεκριμένου κόμματος. Αυτό δε σημαίνει ότι στερείται ιδεολογίας ή υπόστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι οι εποχές αλλάζουν, οι επαναστάσεις και οι αλλαγές στις κοινωνικές καταστάσεις συμβαίνουν όταν όλοι οι πολίτες συμφωνούν στο ότι διαφωνούν με τις πολιτικές της χώρας τους, τα κοινωνικά δικαιώματα, το πολιτικό σύστημα που διαγωνίστηκε αλλά κρίθηκε ανάξιο στις περιστάσεις και τους καιρούς. Σε αυτό το σημείο ακριβώς δε χρειάζεται η καπέλωση των κομμάτων, αυτή γίνεται προσπάθεια να αποφευχθεί. Ίσως να είναι μια νέα μορφή επανάστασης, διαμαρτυρίας, αγανάκτησης ή διαφωνίας που θα οδηγήσει σε ένα νέο σύστημα. Ποιος το ξέρει στ' αλήθεια; Συνήθως ο αυθορμητισμός ήταν αυτός που έφερνε τα πάνω κάτω και οι εξελίξεις καθόριζαν την πορεία της διαμαρτυρίας. Αλλά αυτή είναι η ρομαντική πλευρά του ζητήματος.
Η πραγματικότητα δείχνει ότι μια ενδεχόμενη ανατροπή της κυβέρνησης θα κάνει πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά και κυβέρνηση τη Ν.Δ., η οποία θα συνεχίσει τη μνημονιακή πολιτική. Καμία αλλαγή συνεπώς. Μια απροσδόκητη ανατροπή θα είναι ο σχηματισμός κάποιας κυβέρνησης που θα αρνηθεί τους όρους δανεισμού και θα θέσει τη χώρα σε πτώχευση. Οι πολίτες δε θα πληρώνονται για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, οι καταθέσεις-όσες υπάρχουν ακόμα- των πολιτών θα εξαφανιστούν και το εθνικό νόμισμα θα είναι και πάλι η δραχμή. Το ενδεχόμενο να μείνουμε στο Μνημόνιο, την Ε.Ε, το ευρώ και να ζούμε σε συνθήκες δραχμής με ξεπληρωμένα τα χρέη μας προς την Ευρώπη, είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αν είναι να έρθει μια αλλαγή που ούτε εμείς δε θα την πιστεύουμε ας είναι! Είναι καλοδεχούμενη, αλλά το αντέχουμε; Αντέχουμε την ιδέα της πτώχευσης, όταν είχαμε συνηθίσει το i-phone ή το μανικιούρ, για τις κοκέτες; Και αν τα αντέχουμε όλα αυτά, δε θα πρέπει να εξαφανιστεί το κίνημα των αγανακτισμέων ή να κουραστεί. Αυτός είναι ένας διαρκής αγώνας με το τι πραγματικά επιθυμούμε από και για τους εαυτούς μας. Γιατί η κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση είναι ο καθρέπτης μας. Ας συνεχίσει το κίνημα, λοιπόν, με περισσότερο παλμό, γιατί η αλήθεια είναι ότι του λείπει λίγος.
Τα περιστατικά "επίθεσης" στους πολιτικούς καταδικάστηκαν. Έσπευσαν όλοι να εναντιωθούν στη βία, να δηλώσουν υπέρμαχοι της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Δηλαδή η βία είναι μόνο σωματική; Η ανεργία των νέων, οι εξευτελιστικοί μισθοί, τα ρουσφέτια, τα σκάνδαλα, το μισό του ποσού των χρηματοδοτήσεων που εξαφανίζονταν για να μένουν ανολοκλήρωτοι δρόμοι και να μετρούμε χιλιάδες τροχαία ατυχήματα δεν είναι βία; Μόνο τα γιαούρτια και οι μούτζες θεωρούνται βία; Εννοείται ότι σύσσωμοι οι βουλευτές βγήκαν να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και να επικαλεστούν την αρχή της δημοκρατίας. Μα στ' αλήθεια πιστεύουν ότι υπάρχει;
Όσο κι αν διχάζομαι ανάμεσα στο ρομαντισμό και το ρεαλισμό πιστεύω στη δύναμη που έχει ένας λαός ενωμένος, πιστεύω στο δειλό ακόμα κίνημα των αγανακτισμένων, πιστεύω στην ανάγκη να αλλάξει κάτι, πιστεύω στη διεκδίκηση των ονείρων μας και της ζωής μας έστω κι αν τελικά δεν καταλήξει κάπου. Μέσα από αυτά θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, είναι μία έλλειψη και αυτή!

Σας παραθέτω μια λίγο διαφορετική αλλά ενδιαφέρουσα άποψη του Γκάζμεντ Καπλάνι.
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=405448&h1=true
Και άλλη μία του Πάσχου Μανδραβέλη.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_151_07/06/2011_444875 

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

y sera verdad


Vicente Amigo & Alejandro Sanz

Πόσο ερωτικός ρυθμός, πόσο ερωτική γλώσσα, πόσο ερωτική χροιά!

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

sometimes



James


sometimes when 
I look deep in your eyes
I swear I can see your soul

Για τις φορές που τα χέρια ενώνονται ψηλά και ο ένας μπορεί να δει την ψυχή του άλλου!

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Γιάννης Βαρβέρης

Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
ένα λουλούδι εξωτικό
ή ένα τεράστιο όστρακο
φωλιά ιπποκάμπων
διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
σαν ντο και σολ και μι
μη φανταστείτε μουσική
είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.


Γιάννης Βαρβέρης
Από τη Συλλογή Πιάνο Βυθού(1991)


  • Ένα άρθρο για την ευαισθησία που εν πολλοίς έχει χαθεί.