Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Πόσο πολύ σ' αγάπησα...

Πόσο πολύ, πόσο πολύ
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
απ' τη ζωή, απ' τη ζωή
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι εγώ πως θα ξανάρθεις
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή
Αιώνια θα το τραγουδώ
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις


Χρήστος Θηβαίος

http://www.youtube.com/watch?v=EijA1ZY0lhQ

«∆εν υπάρχει λόγος να είσαι ακριβής όταν δεν ξέρεις καν για ποιο πράγµα µιλάς».

Υπάρχουν οι 300 άνθρποι της Βουλής που ψηφίστηκαν για να πληρώνονται αδρά, να πάρουν μια γερή σύνταξη στα χέρια τους και να κάνουν μια διόλου αδιάφορη περιουσία, παρά για να αφήσουν το στίγμα τους στην πολιτική ιστορία. Γιατί για να το κάνεις αυτό, πρέπει πρώτα και πάνω απ' όλα να διαθέτεις κότσια, πολιτική ευφυία που βασίζεται στην καινοτομία και άποψη που τη στηρίζεις με λόγο και δυνατή φωνή στη Βουλή. Ενώπιον όλων!
Σήμερα το Κονοβούλιο έχει κατανήσει ένα θέατρο του παραλόγου. Θέατρο γιατί ο καθένας ενσαρκώνει το δικό του ρόλο με δήθεν κόντρες και δήθεν επικλήσεις στο καλό της πατρίδος (η οποία μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού) και παραλόγου γιατί τη λογική την έχουν απωλέσει χρόνια τώρα, με αποτέλεσμα το σύστημα, που εμφανίζουν ως μάννα εξ ουρανού για μια ουτοπική θεωρία της σωτηρίας, να φθίνει, να γερνά και να ξερνά όσα κακά έβγαιναν στην επιφάνεια και έτρωγαν λίγο λίγο την ίδια του την καρδιά, το χρήμα, που συντηρεί και σχεδίαζε να συντηρεί γενιές πολλές ακόμα! Σαν τους καλικάντζαρους ένα πράγμα, για να είμαστε και μέσα στο κλίμα!

Σας παραθέτω το άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=137&artID=4610056

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Τα δώρα δε δωρίζονται

Τον τελευταίο καιρό, εν όψει Χριστουγέννων, παίρνω μικρά γλυκά δωράκια από αγαπημένους φίλους! Πιο πολύ μου άρεσαν τα σοκολατάκια, οι μικρές εκπλήξεις στις χαριτωμένες τσαντούλες. Σε στιγμές στυγνού ρεαλισμού και αυτοκριτικής... καταναλώνονται με λαιμαργία, να ξέρετε. Όλο αυτό το γιορτινό κλίμα που δείχνει ενδιαφέρον, διάθεση για αληθινές ευχές αγάπης και χρόνων καλών και ήρεμων, σε ατμόσφαιρα επιβλητική υπό το φως των κεριών και με τη σκιά αόρατων "δυνατών" φύλων, φέρνει μια όψη μελαγχολίας. Με τους σωρούς των εξωτερικών σκουπιδιών, με το χάος από την παράλυση του κράτους, το σπίτι μοιάζει ξαφνικά καταφύγιο που κλείνει ανάμεικτα συναισθήματα για ανθρώπους φρέσκους! Τριγύρω ανάμεσα σε τόση κενότητα, υπάρχουν άνθρωποι που είναι πλούσιοι και μαζί τους γίνεσαι κι εσύ! Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να έχεις φίλους, αλλά και να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους διαφορετικούς από τους άλλου, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι τελικά υπάρχει αυτή η αχαϊρευτη ελπίδα, που σε αναζωογονούν! Ακόμα κι αν κάποιες μοναξιές, πολλές φορές, είναι αβάσταχτες (σαν την ελαφρότητα ένα πράγμα...), το βλέμμα (θα επιμείνω) ενός φίλου που επιμένει, υπομένει (κυρίως αυτό!) και περιμένει είναι ανεκτίμητο. Μια φίλη έφτιαξε μια τούρτα. Δεν έφαγα! Τι κρίμα... Πρέπει να ήταν πεντανόστιμη, κατά γενική ομολογία. Αλλά ακόμη και η δελεαστικότατη εικόνα του υπέρτατου γλυκού, δεν ερέθιζε το οπτικό μου πεδίο (παραδόξως!!!!!!) προς τέρψη της στοματικής κοιλότητας αρχικά και του στομαχιού μου εκ των υστέρων. Σίγουρα για εκείνη κάτι έλειπε από τις υπόλοιπες δοκιμές, το ξέρω (απολογούμαι). Αλλά και πάλι.... Συγγνώμη!
Σκέψεις για τα ιδανικά άσπρα Χριστούγεννα, που ποτέ δε χιονίζει, όμως, εκείνη την ημέρα! Πριν και μετά μπορεί, ανήμερα ποτέ! Πάντα κάτι θα λείπει... και δε μιλώ για χιόνι. Κι εκεί που ελπίζεις ότι θα έρθει και η εκείνη η άσπρη μέρα, στο τσακ, κάποιος φεύγει και ίσως να έρχεται αλλιώς. Καλές γιορτές! Κάπου εκεί στα σκοτεινά που σβήνουν κάποια όνειρα και αποχαιρετούνται οριστικά. Σα να μπαίνει μια τελεία, από αυτές που δε θες αλλά που όταν μπαίνει νιώθεις και λύτρωση (μπέρδεμα η κατάσταση, μην το ψάχνετε)... Και όλα καλά! Δύσκολα μπορώ με λόγια να περιγράψω τη στιγμή, το ύφος, τα νοήματα! Από τη νέα χρονιά ποιος ξέρει που θα είμαστε; Χμ, αυτό ξαναπές το! Πόσο δίκιο είχε; Ίσως, να είμαστε στα χαμένα, ίσως κι εμείς οι ίδιοι να χαθούμε. Ίσως, μερικά πράγματα να γίνουν εντονότερα και σημαντικότερα. Ίσως, τα λόγια θερμότερα, τα αγγίγματα φλογερότερα, η μετριότητα εξιδανίκευση όχι μόνο στα συναισθήματα -αυτά καλά κρατούν- αλλά και στο πώς είναι τα πράγματα και όχι στο πώς θα μπορούσαν να είναι...
Θέλω να ελπίζω ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεδομένων των αναπάντεχα σκληρών συνθηκών που όλοι αντιμετωπίζουμε, θα έχει ο ένας τον άλλον σε μια ισορροπημένη, αρμονική, αληθινή, γεμάτη και αγαπημένη σχέση. Ναι, σχέση!



Κάπου θα σε (σας) βρω:
I will find you από Clannad
http://www.youtube.com/watch?v=lv6VW4tMZbE
The mystic's dream από Loreena McKennitt
http://www.youtube.com/watch?v=Vt2r2rUHc7Q
Night ride across the Caucasus από Loreena McKennitt
http://www.youtube.com/watch?v=5lMbVzFtvM8

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Ελένη

Ζούμε σε έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβητό
γεμάτα τα μπαλκόνια πολιτικά αηδόνια
υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια

Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικηρυγμένη
να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Ζούμε σε έναν κόσμο μαγικό
υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
να σε μπάσει στο παιχνίδι
τη ζωή σου πώς θα φτιάξει
να σου τάξει να σου τάξει τη ζωή σου να ρημάξει
κι όταν να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει τούτο μόνο

Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα
και σηκώνεις το ποτήρι
αρπάζει, κλέβει το όνειρό σου
και του κάνει χαρακίρι

Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικυρηγμένη
να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ, Ελένη
και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Κι εσύ Ελένη...


Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Χάρις Αλεξίου

Από Ρίτα Αντωνοπούλου:
http://www.youtube.com/watch?v=amMc6iwvz2s
Από Χάρις Αλεξίου:
http://www.youtube.com/watch?v=VSuTgnar5hY

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Η ευγένεια είναι ένα θέμα βαθύ και εσωτερικό

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, που τον κάνουν να θαυμάζει κάποιον περισσότερο από τη γοητεία της πρώτης συνάντησης. O τρόπος που κινείται στο χώρο και τον γεμίζει, ο τρόπος που κοιτάει, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται, ο τρόπος που ψιθυρίζει δυο λέξεις λίγο πριν χαθεί όλη η βραδιά, θυμίζει τους λόγους για τους οποίους αξίζει το ρίσκο και την προσοχή σου. Και είναι τόσο παράξενα, απίστευτα αληθινή και μεγάλη η ευγένεια που σε σαστίζει, σε γοητεύει και σε βγάζει από το αδιέξοδο της πρώτης αμήχανης σκέψης για απόμακρη στάση. Ακόμα, όμως, και δυο λέξεις που εκφράζουν έναν γλυκό θαυμασμό και ενός αυθεντικού κολακευτικού και γοητευτικού λόγου επιβεβαιώνουν την αξιοπρέπεια της αύρας. Αισθάνομαι την τύχη να γνωρίζω και να αναπνέω τον ίδιο αέρα, τις ίδιες στιγμές με μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους.
Λυπάμαι που έχασα αλλά είμαι περήφανη για τα ρίσκα μου, για τις μεγάλες μου διακινδυνεύσεις που, ευτυχώς, επιβεβαίωσαν τον κανόνα μου και την στάση ζωής μου. Πολλές φορές, βέβαια, νιώθεις σαν τη θάλασσα που με το πρώτο κύμα παίρνει όλη την άμμο και ύστερα τραβιέται μέσα. Όμως, για φαντάσου πόσα όνειρα κρύβει ολόκληρη η θάλασσα! Είναι σα να αναμειγνύονται όλα μαζί και να δίνουν την εικόνα αυτής, της απέραντης θάλασσας.
Άξιζε!
Σε εκτιμώ!
Χαίρομαι για σένα!




Κάτι από γαλλικά που αρέσουν κιόλας...
Ζaz
http://www.youtube.com/watch?v=Pm5X17z8O7Y&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=xQoRL8Ax8wU

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Fast car

You got a fast car I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere 

Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove 

You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money

We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living 

You see my old man's got a problem
He live with the bottle that's the way it is
He says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his

My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him
So I quit school and that's what I did 

You got a fast car
But is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way 

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone 

You got a fast car
And we go cruising to entertain ourselves
You still ain't got a job
And I work in a market as a checkout girl
I know things will get better

You'll find work and I'll get promoted
We'll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs
You got a fast car
And I got a job that pays all our bills

You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I'd always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it I got no plans
I ain't going nowhere

So take your fast car and keep on driving 
You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way


Tracy Chapman


http://www.youtube.com/watch?v=O6475u0wEG0&feature=related

156 φορές ελληνική καταδίκη(Κοραλίτο)

Μόλις χθες στο Κοινοβούλιο υπερψηφίστηκαν οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις σε ΔΕΚΟ και ιδιωτικό τομέα, που θα πλήξουν μικρές και μεσαίες τάξεις! Σύσσωμη η κυβέρνηση τάχθηκε υπέρ του, σύσσωμη η αντιπολίτευση κατά! O βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Βαγγέλης Παπαχρήστος ψήφισε ΟΧΙ στη χθεσινή ψηφοφορία και αμέσως διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ερώτηση: Για ποιον ακριβώς λόγο γίνεται ψηφοφορία αν επιβάλλονται προγραμματικά σαφείς θέσεις στους βουλευτές; Να ζήσει η δημοκρατία, η ελευθερία και η κρίση μας! "Δε θα επηρεαστεί ο ιδιωτικός τομέας", διαβεβαίωνε πριν από λίγο καιρό ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Να, λοιπόν, που μετά τον δημόσιο τομέα οι σαρωτικές αλλαγές στο εργασιακό με συρρίκνωση μισθών και συντάξεων επήλθαν και στον κατά τα άλλα "ευέλικτο" ιδιωτικό τομέα. ΔΝΤ είναι αυτό! Από τη στιγμή που κλήθηκε από τον ίδιο τον πρωθυμουργό, προκειμένου να δανειοδοτήσει μια οικονομικά κατεστραμμένη και ανεπισήμως πτωχευμένη χώρα, με σκοπό τη μακροπρόθεσμη ευημερία της, θα επιβάλλει σκληρά κοινωνικά μέτρα, που φέρνουν ακόμα σκληρότερες και χειρότερες, σύμφωνα με προβλέψεις, μέρες για τη χώρα και τους πολίτες της στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Αυτή είναι η δουλειά του, πώς το λένε!
Πρόσφατα, άκουσα στο ραδιόφωνο τον δημοσιογράφο και δημιουργό του Εξάντα κ. Κώστα Αυγερόπουλο σε συνέντευξη που παρέθεσε να μιλά για την κατάσταση στην Αργεντινή, σε χώρα που επιβλήθηκε το ΔΝΤ. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι ο υποσιτισμός των παιδιών αυξήθηκε κατακόρυφα τη ίδια στιγμή που ο διεθνής οικονομικός μηχανισμός φούσκωνε τα πνευμόνια του από υπερηφάνια για το "έργο" του και τις ωφέλειες του σε χώρες που δεν γλίτωσαν από την επέλασή του. "Δεν υπάρχουν πια δουλειές. Η Αργεντινή έχει γαμηθεί", δήλωνε ένας Αργεντίνος πολίτης το 2002(Εξάντας, Κώστας Αυγερόπουλος). 28 νεκροί και 200 τραυματίες ήταν ο απολογισμός στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν.  Σας παραθέτω αποσπάσματα από το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που με συγκλόνισε ολοκλητωτικά:
http://parodynews.wordpress.com/2010/04/16/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%BD%CF%84-%CE%B1%CF%80%CE%BF/

Δεν πρόκειται ούτε για ψέματα ούτε για καταστροφολογικά σενάρια που σπέρνουν τον πανικό! Είναι η αλήθεια μιας χώρας που πέρασε και αυτή από το μηχανισμό στήριξης και έχασε πολύ από τη μαγεία και την αίγλη της! Θα δανειστώ τη φράση από έναν Αργεντίνο ηλικιωμένο του ντοκιμαντέρ που με συγκλόνισε. "Δεν υπάρχει κόλαση, την κόλαση την πληρώνεις εδώ. Η κόλαση δεν υπάρχει. Εδώ την πληρώνεις..." Μετά από θυελλώδεις αναταραχές η κυβέρνηση της Αργεντινής κατέβηκε και η χώρα κήρυξε πτώχευση. Η νέα κυβέρνηση αγνόησε τους όρους που επέβαλλε το ΔΝΤ.

"Δεν ντρέπεστε καθόλου για την κατάσταση στην οποία φέρατε τη χώρα μας"; Αυτή ήταν ερώτηση ενός Ιρλανδού δημοσιογράφου στον πρωθυπουργό της χώρας που, πρόσφατα, μπήκε στο μηχανισμό στήριξης της Ευρωζώνης. Ο δημόσιος λόγος που γίνεται η φωνή των πολιτών, δεν γίνεται να κρύβεται πίσω από τις πλάτες των πολιτικών ή των συμφερόντων που υπακούουν πολλοί από αυτούς που τον πρεσβεύουν. Στην Ελλάδα, όλοι οι μεγάλοι δημοσιογράφοι ξαφνικά τάσσονται υπέρ του καλού του λαού, με ύφος λαίκισμού σε μέγιστο βαθμό. Σε δημόσιες συζητήσεις και σε συνεντέξεις πολιτικών, η μόνη αντίρρηση του δημοσιογράφου είναι: "Ναι, ναι τι μέτρα είναι αυτά, μα πώς είναι δυνατόν; αλλά...". Φοβερό επιχείρημα, τρομερός αντίλογος, φέρνει πραγματικά τον συνεντευξιαζόμενο σε δύσκολη θέση. Αυτός είναι ο σοβαρός λόγος πίσω από τα κοστούμια και τις γραβάτες των δημοσιογράφων, κύριοι; Αυτές είναι οι θέσεις σας για την καταστροφική εικόνα της χώρας; Η καινούρια γενιά των δημοσιογράφων που έρχεται και ζει στις αλλαγές, προβλέπω να αλλάζει ολόκληρη τη νοοτροπία του "λειτουργήματος". 
Την τελευταία εβδομάδα, η χώρα έχει παραλύσει, επικρατεί το απόλυτο χάος. Χρεώνομαι τη φράση: "Βρισκόμαστε ανεπίσημα εκτός ελέγχου"! Μια χώρα χωρίς εκπαίδευση, χωρίς υγεία, χωρίς ανάπτυξη, χωρίς τουρισμό, χωρίς κουλτούρα, χωρίς οργάνωση, χωρίς τίποτα! Μια από τις σπάνιες φορές που όλοι οι τομείς της χώρας μας, προχωρούν ταυτόχρονα σε απεργιακές κινητοποιήσεις και μαζικότατες διαδηλώσεις! Σε απόσταση από κάθε είδους εργασία ακόμα και τα Σ/Κ! Και αυτό είναι ένα στοιχείο καθηλωτικό, δηλωτικό μιας κατάστασης που βιώνει η χώρα και που, δυστυχώς, θα υποχρεωθεί να βιώσει και μελλοντικά. 
Η ΝΔ έκανε λόγο για προβοκατόρικη ενέγεια απευθυνόμενη στο περιστατικό επίθεσης στον κ. Χατζηδάκη εξαιτίας την καταψήφισης των αλλαγών. Σχόλιο: Ναι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να χτυπήσει τη ΝΔ με αντιπρόσωπο τον εν λόγω βουλευτή. 
Και για να κάνω την αρχή: Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ;
Στιγμιότυπο: Ένας άνθρωπος από τη χθεσινή πορεία "κυνηγούσε" έναν σωστά εξοπλισμένο αστυνομικό κι εκείνος έτρεχε να "σωθεί"...
Σχόλιο: Μπορείτε να μου πείτε σε τι κατάσταση τραγελαφική και σουρεαλιστική έχουμε φτάσει;;;

Αύγουστος

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο
Κι ο δρόμος σ ένα διάφανο ουρανό
Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο
Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου
Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό
έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου
Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες


Έλλη Πασπαλά



http://www.youtube.com/watch?v=jLzdGXbPLFE&feature=related

Εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα είχα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ήταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ήταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει
να έχει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ




Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ότι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ήταν φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ήταν σαν κι εμένα

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τα αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις
Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
με αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό 
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό 
ζω μονάχα εν λευκώ
Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ



Νατάσα Μποφίλιου


Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Άρωμα στο χειμώνα

Μύρισα αρώματα, περπάτησα στο χιόνι σε μέρη τόσο γνώριμα, άκουσα μουσικές που θυμίζουν χειμώνα, φόρεσα σκουφί, κουκουλώθηκα με μανία κάτω από τη ζεστή μου κουβέρτα και έκανα μακρινές σκέψεις! Μπήκα μέσα στο κλίμα δηλαδή! Πήρα μια μυρωδιά από ζεστή ατμόσφαιρα στα ενδότερα του σπιτιού ενώ έξω έπεφταν νιφάδες χιονιού. Και πάντα το χαζοκούτι παίζει αυτές τις ταινίες που δεν ξέρεις αν θες να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα για την χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα! Τζάκι, ένας απροσδιόριστος αριθμός από φλοκάτες, ζεστές κούπες πάνε κι έρχονται, παντού μικρές φωτεινές δροσιλίτσες και μάτια που δακρύζουν από την κρύα κόντρα του αέρα. Ζευγάρια μάτια που συναντιούνται χωρίς φόβο και ζευγάρια χέρια που αγγίζονται έτσι που να δείχνει ο ένας στον άλλον μια παρουσία που λίγοι καταλαβαίνουν. Πολλές φορές η σιωπή είναι τόσο ταιριαστή στη στιγμή που απλά σου προκύπτει, σαν να είπες περισσότερα από αυτά που ήθελες ή που έπρεπε. Άλλες πάλι μοιάζει αφόρητη, απροσπέλαστη. Μια φράση μπορεί και να έσωζε τα πάντα... Τα συναισθήματα υπάρχουν για να κάνουν τη δουλειά τους, δε ρωτούν. Καμιά φορά ζητούν απαντήσεις. Είναι στιγμές που δεν θέλουμε να τα πνίξουμε, όχι ότι δεν μπορούμε.


http://www.youtube.com/watch?v=rDA33hGFNgQ&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=5C5twY6f-rU
http://www.youtube.com/watch?v=KIiUqfxFttM&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=yAz-jdpTeI0&feature=related



Παγωτό μες το χειμώνα

Χθες η φοιτητική ζωή της αδερφής μου έλαβε τέλος! Παρέδωσε πάσα, τρίπτυχα, βιβλιάρια σπουδών.... Ξεπούλησε τη μείωση τιμών και τον πλούτο των φοιτητικών στιγμών για ένα ήδη ξεπουλημένο αύριο. Είναι συγκινητικό! Συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες! Ότι πρέπει να μάθεις τι θα κάνεις ή τι αξίζει να κάνεις, για τι αξίζει να πονέσεις, να θυσιάσεις, να συμβιβαστείς, να ανεχτείς.
 Να μάθεις να ζεις αλλιώς, χωρίς να λες ότι "είμαι φοιτήτρια". 6 χρόνια από την ελεύθερη ζωή που σε ωρίμασε και σε διαμόρφωσε, που σε έκανε να δεις και να ζήσεις τον κόσμο και σε προετοίμασε για αυτόν, για να τον αντιμετωπίσεις! H μαμά σέρβιρε καρυδόπιτα με παγωτό μες στο χειμώνα! Ορκίστηκες, λοιπόν! Στο κόκκινο φόρεμά σου, με την ανθοδέσμη και τις πολλές φωτογραφίες, σήκωσες το χέρι σου και ορκίστηκες! Να μη συμβιβαστείς, να ακουλουθήσεις τα όνειρά σου και να βρεις τη δύναμη να προσπεράσεις κάθε δυσκολία! Να κάνεις τα πάντα με πάθος και αγάπη! Καλή τύχη, λοιπόν, και καλή ζωή από 'δω και πέρα!


http://www.youtube.com/watch?v=Htm8Gb5gNQA

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Moody's mood for love





There I go, there I go, there I go
There I go 
Pretty baby, you are the soul
Who snaps my control

Such a funny thing but every time I'm near you
I never can behave
You give me a smile and then I'm wrapped up in your magic
Music all around me, crazy music

Music that keeps calling me so very close to you
Turn me into your slave
Come and do anything with me that you want to
Anything baby, just let me get next to you

Am I insane or do I really see
Heaven in your eyes ?
Bright as stars that shine up above you 
In the clear blue skies

How I worry about you
Just can't live my life without you
Baby come here, don't have no fear

Oh, is there a wonder why
I'm really feeling in the mood for love

So tell me why you stop to think
About this weather, my dear
This little dream might fade away
There I go talking out of my head again

So baby won't you come and put our two hearts together?
That would make you strong and brave 
Oh, when we are one, I'm not afraid, I'm not afraid

If there's a cloud up above us 
Go on and let it rain
I'm sure our love together will endure a hurricane

Oh, my baby 
Won't you please let me love you
And get a release from this awful misery?

Oh, pretty baby you make me feel so good now
Let me take you by the hand
Come let us visit out there
In that new promised land

Maybe there we can find
A good place to keep a loving state of mind
I'm so crazy mama
Never knew what love was all about
Would you come home?
You can blow now if you want to
We' re through



James Moody


 



Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Το τραγούδι και τα λόγια των ημερών

Return to innocence






That's not the beginning of the end
That's the return to yourself
The return to innocence

Love
Devotion
Feeling
Emotion

Don't be afraid to be weak
Don't be too proud to be strong
Just look into your heart my friend
That will be the return to yourself
The return to innocence

If you want, then start to laugh
If you must, then start to cry
Be yourself, don't hide
Just believe in destiny

Don't care what people say
Just follow your own way
Don't give up and use the chance
To return to innocence

That's not the beginning of the end
That's the return to yourself
The return to innocence

Don't care what people say
Follow just your own way
Follow just your own way
Don't give up, don't give up
To return, to return to innocence

If you want then laugh
If you must then cry
Be yourself, don't cry
Just believe in destiny


Enigma




Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Μυρίζει δυόσμο...



Κάποιο βράδυ σου χα πει πως θέλω
να γυρίσω όλο το κόσμο, όλο το κόσμο
Και συ μου γέλασες γλυκά και μου πες
το φιλί μου μυρίζει δυόσμο, μου μυρίζει δυόσμο

Κάποιο βράδυ σου χα πει πως θέλω
να πετάξω σαν πουλί πάνω από το κόσμο
Και συ ζωγράφισες φτερά σ' ένα λευκό χαρτί
και μου πες φως μου, μη φύγεις φως μου

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και 'γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

Κάποιο βράδυ μου χες πει πως πρέπει
να γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα
Και 'γω σε πήρα αγκαλιά και χάθηκα
στα μάτια σου τα μαγεμένα, τα μαγεμένα

Κάποιο βράδυ μου χες πει πως δε μπορείς
να ζήσεις μια στιγμή χωρίς εμένα
Και γω δε μίλησα ξανά
γιατί στα χέρια μου είχα εσένα μόνο εσένα

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς...
 
 
Στέλιος Ρόκκος





"Η ανεξαρτησία δεν είναι ποτέ απόλυτη..."

Σ' αυτή τη φράση ο αγαπητός κύριος Σωμερίτης κρύβει το νόημα του αιώνα και ολόκληρης της γενιάς του! Δυο χρόνια συμπληρωμένα από τη δολοφονία ενός παιδιού που έτυχε να βρεθεί στο σωστό μέρος, τη λάθος στιγμή, απέναντι στον λάθος άνθρωπο, με τη γενιά μας (και εννοώ τη γενιά του σήμερα, που διαμορφώνει το αύριο και τις ρίζες του, τους νέους) να βγαίνει στους δρόμους και να τα σπάει, στην κυριολεξία, με την Ελλάδα να μπαίνει κάτω σπό καθεστώς διεθνούς οικονομικής επιτήρησης και τους πολίτες να υφίστανται μια πρωτοφανή ιδιωτική πτώχευση! Η ανεξαρτησία και η ελευθερία, θα συμπληρώσω εγώ, δεν είναι ποτέ απόλυτες. Για να υπάρξει ισορροπία και τα δυο αυτά αγαθά γίνονται αρετές όταν η εδραίωσή τους στον κόσμο φέρνει την ευτυχία και την ανάπτυξη. Και, ναι, είναι προκλητικό όταν μερικοί άνθρωποι ερχόμενοι από "βεβαρυμένο" πολιτικό (και μόνο, το ξεκαθαρίζω!) παρελθόν προτείνουν αόριστες λύσεις που μόνο να εκφράσουν το κύμα οργής πετυχαίνουν και όχι τον άνεμο αλλαγής, που λένε και οι Scorpions... Σ' αυτή τη χώρα που τίποτα δε λειτουργεί σωστά, που ο καθένας έχει κληθεί να κάνει το οτιδήποτε και όμως δεν κάνει ούτε αυτό που του αρμόζει, ο "Δεκέμρης" έφτασε να σημαίνει την κάθοδο στον δρόμο για τα μέτρα λιτότητας με αφορμή το θάνατο του Α... Οι νέοι ξανακλείστηκαν στο καβούκι τους μετά τα μοιραία δεκεμβριανά. Άλλωστε δεν είναι όλοι οι νέοι πηγή έμπνευσης για ένα διαφορετικό μέλλον, θα συμφωνήσω με κάποιο γνωστό. Κανείς νέος δε βγήκε για το θάνατο ενός αλλοδαπού παιδιού από την έκρηξη κάποιου μηχανισμού πριν κάμποσο καιρό. Κρίμα! Τρομοκρατία δεν είναι μόνο οι εκάστοτε κυβερνητικές τακτικές που πλήττουν τους πολίτες αλλά και αυτοί που στο όνομα κάποιας ανώτερης (Ο Θεός ξέρει αν υφίσταται) αρχής σκοτώνουν αθώους. Ούτε επανάσταση δεν ξέρουμε τι σημαίνει σε αυτή τη χώρα πια! Ναι! Τετριμμένα λόγια. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Δύση από εδώ και στο πολύ εξής θα είναι συνδεδεμένη με τη φτώχεια, την οπισθοδρόμηση και την υπανάπτυξη. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που πρεσβεύει η μεγάλη Ευρώπη έχει ξεπεραστεί, περνάει τη δική του κρίση! Κρίση επαναπροσδιορισμού. Τώρα εμείς είμαστε αυτοί που μαθαίνουμε από την Ανατολή. Σας παραθέτω το άρθρο του που έχει μεγάλο ενδιαφέρον:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=123&artId=371416&dt=05/12/2010

"Ο κόσμος είναι ένα βουνό"

Παντελής Θαλασσινός


Ο κόσμος είναι ένα βουνό
τα λόγια που πετούνε
Αντιλαλούνε στις πλαγιές
σε μας ξαναγυρνούνε

Καλύτερα να μη μιλάς
κακιές αν κάνεις σκέψεις
μα αν συλλογάσαι όμορφα
είναι χρυσές οι λέξεις
Μα, αν συλλογάσαι όμορφα...

Ο κόσμος είναι ποταμός
και θάλασσα που αφρίζει
άμα μολύνεις το νερό
πια δε σε καθαρίζει

Καλύτερα να μη μιλάς
αν δεν πολυκατέχεις
μα, αν ξέρεις μην κρατάς κρυφό
το θησαυρό που έχεις
Μα, αν ξέρεις μην κρατάς κρυφό...





Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Χορεύοντας στο μετρό


Γυρνώντας από μια πραγματικά γεμάτη ημέρα πήρα το μετρό για το καταφύγιό μου, το μετα-φοιτητικό μου, πλέον, σπίτι. Στη στάση Κεραμεικός έπαιζε μια τάνγκο μελωδία. Ξέρετε, μόλις που προλαβαίνεις να ακούσεις το ρυθμό στα δευτερόλεπτα που ανοίγουν και κλείνουν οι πόρτες του συρμού για να αφήσει και να παραλάβει επιβάτες. Ένας σχετικά μεγάλος άντρας χόρευε μια δεσποινίδα στο ρυθμό της μουσικής. Αγνοώντας τους περαστικούς, τα βλέμματα και το ενοχλητικό μόνιτορ με τη συχνότητα των δρομολογίων. Το βλέμμα μου έμεινε καρφωμένο εκεί και οι φιγούρες τρεμούλιαζαν και ξεθώριαζαν καθώς αναχωρούσε ο συρμός, ξέρετε! Άφηναν το παραστατικό αποτύπωμά τους. Σαν κινούμενη ηχώ! Τελικά, ο χορός υπάρχει παντού μέσα σε μια πόλη που τίποτα δεν κινείται ρυθμικά. Ξαφνικά μοιάζουν όλα να κινούνται! Να χορεύουν σε λάτιν ρυθμούς!