Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Δεν (ν)τρέπονται λίγο;

Ένα 15χρονο διαμελισμένο κορμί στα Κάτω Πατήσια προσπαθούν να βρουν οι άνθρωποι των πρώτων βοηθειών και να το συνθέσουν. Την ίδια ώρα η αδερφή και η μητέρα του μεταφέρονταν στο νοσοκομείο. Η βόμβα που εξερράγη χθες το βράδυ σε στενό στα Πατήσια είχε ακόμα ένα θύμα, ένα παιδί. Λίγο νωρίτερα, λίγο πιο βόρεια και ανατολικά μας 35 άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους από βομβιστική επίθεση σε μετρό της Μόσχας. Πυρήνες της φωτιάς ή γυναίκες καμικάζι, λίγη σημασία έχει η ταυτότητα των τρομοκρατών που νεκρώνουν παιδικές ψυχές και χύνουν κατακόκκινο αίμα. Η τρομοκρατία, που τον τελευταίο καιρό οι καθημερινές επιθέσεις της μαρτυρούν τις ανησυχητικές διαστάσεις που έχει πάρει, έχει λάβει μια άλλη μορφή από την οποία είχαμε συνηθίσει να ταυτοποιούμε την εμφάνισή της. Το προειδοποιητικό τηλεφώνημα δεν έρχεται ποτέ από τους τρομοκράτες με αποτέλεσμα σε κεντρικά σημεία της πόλης ανυποψίαστοι πολίτες να μετατρέπονται σε θύματα μιας θλιβερής κοινωνικής έκπτωσης. Βόμβες εκρήγνυνται και μαζί τους ένας ολόκληρος κόσμος που πεινά και διψά. Στον ελληνικό μικρόκοσμο που κλείνεται εκεί που φτάνουν και τα σύνορά του έρχεται να προστεθεί εκτός από τις χρόνιες παθογένειες της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, της ομφαλικής εθνικής μας διαπίστωσης για την ανωτερότητα του είδους μας, της ελληνικής ελλειπτικότητας σε σημαντικές κοινωνικές δομές, της παράδοσης της διαφθοράς, η φτώχεια και η αναζήτηση των μέχρι τώρα δεδομένων. Η επανάσταση είναι ίσως μια έννοια κοινότοπη και ίσως ξεπερασμένη, τουλάχιστον με την παραδοσιακή της έννοια. Αλλά κάποια στιγμή και όχι τόσο μακροπρόθεσμα όσο θέλει να πιστεύεται, θα γίνει μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές. Και αυτό γιατί κανένας δεν επιτρέπει στον εαυτό του να επιβιώνει κάτω από τις παρούσες συνθήκες. Και φυσικά η τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές δε θεωρείται επανάσταση. Αντίθετα, η προστασία αυτών και των συνθηκών που τους επιβεβαιώνει κοινωνικά καθίσταται κεντρική αφόρμηση για την έναρξή της. Όταν δεν υπάρχουν σαφείς δομές που να εξασφαλίζουν την αυτονόητη απόλαυση της υγείας, της παιδείας, της ασφάλειας και της εργασίας, που κατακερματίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια της τρίτης ηλικίας και την ευτυχία που είσαι στη ζωή και χαίρεσαι κάποια πράγματα, αναπόφευκτα έρχεται η αντίδραση για την απόκτηση όλων όσων δικαιολογούν την ύπαρξή σου πάνω σε αυτή τη γη.

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Ενώ εσύ...περίμενες το ταξίδι


Στους σταθμούς των τρένων αν κοιτάξεις πίσω σου, η εικόνα αυτή μένει σαν υπόσχεση. Στους σταθμούς των ΚΤΕΛ ποιοι σκοποί φαντάζουν κρυφό κοινό μυστικό των ανθρώπων; Η βαλίτσα της 25ης Μαρτίου ήταν τόσο γεμάτη που την κοιτούσα έντρομη νομίζοντας ότι θα σκίσει. Στο μεταξύ τα χέρια μου είχαν πάρει αυτό το ροζουλί χρώμα από το βάρος της υποδεικνύοντας τον ερεθισμό τους. Να θυμηθώ να βάλω την αγαπημένη μου κρέμα καρύδα, δώρο μιας αγαπημένης φίλης. Σηκώνω το ταλαίπωρο αυτό χέρι και σταματάω το πρώτο ταξί με φωτεινή την ένδειξη «ελεύθερο». Μετά από λίγη σκέψη ο οδηγός με το μπλε πουκάμισο τοποθετεί τις βαλίτσες μας στο πορτ-παγκάζ και κοιτώνατς από τον καθρέφτη στο πίσω κάθισμα μου λέει: «Επειδή με χαμογέλασες σταμάτησα». Ποιος ξέρει; Μάλλον από βόρεια Ελλάδα έρχεται ο χαριτωμένος λόγος του. Χαμογέλασα ξανά.

45 λεπτά πριν το καθορισμένο δρομολόγιο προς τη δική μας έξοδο βρήκαμε αρκετές κενές θέσεις περιμένοντας το λεωφορείο μας. Απέναντί μου μια κυρία τρώει πατατάκια με φυσική γεύση. «Μάλλον νηστεύει, σκέφτηκα». Τεσαρακοστή, βλέπεις. Δυο θέσεις παραπέρα μια νέγρα με μαλλί δαχτυλίδι μιλάει στο καρτοτηλέφωνο. Λίγο αργότερα μας αποκαλύπτεται, είναι μικροπωλήτρια και πλησιάζοντας κλείνει το μάτι και προσπαθεί να πουλήσει την πραμάτια της. Όλοι αδιαφορούν κοιτώντας το μεγάλο κεντρικό ρολόϊ του ΚΤΕΛ. Η καθαρίστρια του χώρου παίρνει έναν έναν τους κάδους και αδειάζει από μέσα τα σκουπίδια τους. Η ίδια είναι πολύ περιποιημένη και καμιά φορά αναστέναξε. Μην ακούτε τι λένε για αυτές. Άλλωστε είναι εκείνες που φροντίζουν για τον καθαρισμό των χώρων που εμείς αναλαμβάνουμε να μετατρέπουμε σε απέραντο σκουπιδότοπο. Τα εισητήρια εδώ και κάμποσο καιρό έχουν αλλάξει. Έγιναν πιο μικρά και περιεκτικά με αναγραφόμενες όσες πληροφορίες απαιτούνται για να ταξιδέψεις και πλαστικοποιημένα. Σαν του Κηφισού. Στο διπλανό χώρο του κυλικείου οι φωνές ξεπερνούν τις δικές μας στο χώρο που είμαστε και περιμένουμε. Δυο κυρίες τσακώνονται. Στα ΚΤΕΛ δεν υπάρχει συνεννόηση. Με μια βαλίτσα στο χέρι ο καθένας αναζητάει την ώρα αναχώρησης πάντα ανήσυχος μήπως δεν προλάβει την μπαγκαζιέρα. Μια κυρία ανακοινώνει από τα μεγάφωνα το δρομολόγιο των ωρών αυτών. Της Καρδίτσας μου έμεινε. «Πατέρα, φεύγουμε», φωνάζει απ’ έξω ένας μεσήλικας στον πατέρα του που βρισκόταν μέσα και δεν άκουσε την πρώτη φορά που του μίλησε, αφού πριν από λίγο είχαν τσιμπήσει κάτι της ώρας. Αφού γεύτηκε τη γεύση του φαγητού είδους τυρόπιτας, του έφερε ένα μπουκαλάκι νερό και του λέει «να στο ανοίξω;». Και του το άνοιξε. Του έδωσε νερό να πιει. Δεν υπήρχε μεγάλη κινητικότητα στο σταθμό και ο σχεδόν μεσημεριανός ήλιος της πόλης έφτιαχνε τη διάθεση της πασχαλινής αυτής απόδρασης. Πρώτη φορά που η ατμόσφαιρα στην πρωτεύουσα είναι τόσο μη επιβεβλημένη. Τα βήματα ήρεμα. Σιγά σιγά σηκωνόμαστε. Η ώρα πλησιάζει 12:30. Ο 7ος διάδρομος περιμένει και οι άνθρωποι του ΚΤΕΛ έχουν αφεθεί στην ιδιαιτερότητα της ημέρας και την άρνηση της εξυπηρέτησης δεν προσφέρονται να τοποθετήσουν τις βαλίτσες στο λεωφορείο. Ανεβαίνοντας τις σκάλες ψάχνουμε τις σωστές θέσεις. Αλλά πρώτη φορά που οι αριθμοί τους είναι στο πάνω μέρος εκεί που τοποθετούμε συνήθως τα μπουφάν. Μπερδευτήκαμε. Όλοι. Μια κοπέλα μιλάει δυνατά στο τηλέφωνο με τα handsfree. Λέει για κάποια κοπέλα που έχει σχέση με κάποιο Βασίλη και η ίδια την καλύπτει από τους γονείς της. «Υπόθεσα…..», αμέσως κοιταχτήκαμε με την αδερφή μου και επαναλάβαμε, υπόθεσα. Υπέθεσα, δεν είναι;





Με τον KOSMOS να μου κρατάει συντροφιά στο ταξίδι και τις σκέψεις μου, πάντα η διαδρομή αποτελεί μια καλή ευκαιρία για να κάνω εικόνες…

Η Απελευθέρωση του γαλάζιου και του πράσινου

Περνώντας τη γέφυρα είναι σα να περνάς στην απέναντι όχθη, σε έναν άλλο κόσμο. Πιο ανεκτό στα μάτια σου, στη λογική και τη σκέψη σου. Χμ, όχι πάντα, βέβαια. Κάποιες φορές θυμώνεις και εκεί. Αλλά πάντα έρχεται η απελευθέρωση. Στέκεσαι, ξεκλέβεις κρυφές ματιές από το παράθυρο του έξω κόσμου, μένει για λίγο το βλέμμα και συνεχίζεις τις άχαρες κανονικότητες του μικρού σου βασιλείου. Ένας έστω και αδύναμος βοριάς μοιάζει λυτρωτικός. Η στάση σε ένα νησιώτικο μπαλκόνι και το βλέμμα που περιφέρεται πότε ψηλά στο γαλάζιο πότε κάτω στο πράσινο, είναι σκέτη απελευθέρωση, μοναδική απόλαυση. Παραλύει το σύμπαν και υπάρχεις εσύ και η φύση, ο αέρας, η ηρεμία που κάνει την ψυχή να αναγεννάται. Μικρά όνειρα που ξαφνικά συμπεριφέρονται σαν εφικτά και μεγάλα. Μια μεγάλη ανάσα από τα βάθη του είναι σου ως τις φτέρνες σου, τόσο βαθιά, σε κάνει να ξεχνάς. Γεμίζουν τα πνευμόνια σου και η λογική σου. Και με την εκπνοή σου δημιουργείς έναν διάφανο κόσμο μπροστά σου. Όλο χρώματα. Θεέ μου πόσο όμορφος είναι! Κάπως έτσι έρχεται δειλά και το χαμόγελο στα χείλη σου, ξαφνικά πιο δυνατό και πιο δυνατό και πιο δυνατό. Σκας στα γέλια. Γιατί ο κόσμος απέκτησε τούβλα και πέτρες, ένας ζεστός κόσμος, μόνο με αυτούς και όσα αγαπάς. Στα αλήθεια. Όλα κινούνται τόσο σωστά. Θα σου δώσω μια εικόνα. Σαν την χρυσόσκονη που περιφέρεται γύρω γύρω και καλύπτει τα πάντα και ξέρεις, αλλάζουν όψη. Όλα φαίνονται πιο μαγικά, χρυσά. Αργά ή γρήγορα, όλα αλλάζουν. Αναπόφευκτα και σκόπιμα. Άλλωστε οι σκοποί καθοδηγούν τα νήματά μας. Γνώριμοι σκοποί, γνώριμοι ήχοι και μυρωδιές πάντα σε φέρνουν πιο κοντά στο όνειρο και στον κόσμο αυτόν που προσεγγίζεις και τον στηρίζουν. Με κάθε τρόπο. Και οι αλλαγές, ε; Οι αλλαγές δείχνουν φυσιολογικές και ακόλουθες της ζωής κοντά τους. Σε εξοικειώνουν με τη νέα σου ζωή και καλύπτουν τους φόβους σου «του τι ακολουθεί». «Έγιναν όλα καλά, αυτό είναι τελικά το σωστό; Αυτό είναι που με κάνει ευτυχισμένη;» Η ευτυχία βρίσκεται στην απελευθέρωση, στην ελευθερία, στην καπήλευση των φόβων, στη βουτιά στο κενό, στην πλεύση των ωκεανών και στο πέταγμα στον αέρα.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Summer sweet summer


Πόσο χάνεται το μάτι όταν κοιτάει τον ορίζοντα, πόσο ζυγιάζετια η λογική, ο νους και η ψυχή όταν το γαλάζιο που ενώνεται με τη θάλασσα μοιάζει τόσο απέραντο που τρεμοπαίζει η ψυχή σου. Σα να φεύγει για λίγο από τη θέση της και να επανέρχεται. To society παίζει πίσω σου μα το αεράκι μόνο αυτό φέρνει στα αυτιά σου. Σαν επιλεκτική ακοή. Το κύμα της θάλασσας και αυτή την αντρική ανατριχιαστική χροιά. Σα να σχηματίζεται η μορφή του στα χιλιάδες παιχνιδιάρικα σχέδια που κάνουν τα σύνναφα, σαν σενάρια του ουρανού, η δική του ιστορία. Κάποιες φορές θες να ήσουν πουλί, ένας κάτασπρος γλάρος. Μα, για να ταξιδεύεις παντού, να βλέπεις, να μυρίζεις, να γνωρίζεις, να πετάς. Στα σύννεφα, μόνο έτσι μπορείς. Με ταχύτητα, να ανοίγεις τα φτερά σου και να ανοίγεσαι στον ουρανό, όπου αυτός έχει τέλος. Με τα λευκά φορέματα να κυματίζουν στο καυτό καλοκαιριάτικο βοριαδάκι, τα πόδια που βρέχονται στα αφρισμένα κύματα, τα ήσυχα σοκάκια, τον μεσημεριάτικο ήλιο, τον ήλιο στην παρακμή του και στην ακμή του όταν θα τεντώνεσαι από το πρώτο πρωινό ξύπνημα και θα χουζουρεύρεις στα λευκά σεντόνια και ο ήλιος θα μπαίνει από τις γρίλιες, με τα χείλη που τρέμουν και καίνε από το άγγιγμά του, τα παγωτά που κάνουν ανάγλυφα σχήματα στο φόρεμα και τα μαλλιά που αφήνονται στην ελευθερία και την τρέλα. Τα μεγάλα ψάθινα καπέλα και τα μάτια γεμάτα φωτιές, σπίθες ενός αναμμένου ηφαιστείου, οι ολονύχτιοι χοροί στην άμμο όλο αθωότητα και τα beach party με τα malibu που δροσίζουν το λαιμό σου καθώς καταπίνεις αργά για να απολαύσεις τη φρεσκάδα του ενώ ο λάρυγγας χορεύει με στροφές προς τα κάτω σα να χάνεται η γουλιά στην άβυσσο. Τα άγρια μαύρα φεγγάρια ξαφνικά φωτίζουν όλο έρωτα..

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και στα Όσκαρ

Ένας πόλεμος για Όσκαρ. Το Hurt Locker, μια ταινία για το Ιράκ και όλη τη θηριωδία που εκτυλίσσεται στα εδάφη της κέρδισε τις εντυπώσεις και τα στοιχήματα. Προσπέρασε το τεχνολογικό θαύμα του Avatar και έπαιξε με τη θεματολογία. Στρατιώτες, θύτες και θύματα του ίδιου άσκοπου σκοπού, που σκοτώνει ανθρώπους και αξιοπρέπειες, αποτυπώθηκαν στο κινηματογραφικό αρνητικό. Και ο εμπνευστής ενός τόσο διαφορετικής φύσης για τη λάμψη της βραδιάς των Όσκαρ φιλμ είναι μια γυναίκα, μια μις. Το Oscar της Kathryn Bigelow έτυχε να δώσει μεγαλύτερη αίγλη στην παγκόσμια γιορτή για τη γυναίκα. Αλλά αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη γιορτή παγκόσμια και τόσο σημαντική; Τι είναι αυτό που ωθεί έναν άνθρωπο να γιορτάσει τη φύση του. Η μοναδικότητα και η σπουδαιότητα του φύλου είναι αδιαμφισβήτητη. Χρειάστηκαν πολλοί αγώνες για να κερδηθούν τα δεδομένα που μια γυναίκα χαίρεται και απολαμβάνει και δίκαια. Μια γυναίκα θα έπρεπε να γιορτάζει τη θηλυκότητα, το τεμπεραμέντο της, τη φινέτσα της κάθε μέρα και δε χρειάζονται ειδικές γιορτές προς τιμήν της. Η πιο μεγάλη απόδειξη, είναι αυτή η γυναίκα σκηνοθέτις που κατάφερε, για πρώτη φορά για το γυναικείο και καθόλου ασθενές φύλο, να κατακτήσει με το έργο της το πολύτιμο αγαλματάκι. Με την τέχνη της, το ταλέντο της, την καλλιτεχνική της ματιά πάνω στα πράγματα και τις οικουμενικές καταστάσεις. Και η ουσία του πράγματος βρίσκεται ακριβώς εδώ. Τα αποτέλεσματα μιας γυναικείας και μιας ανδρικής προσπάθειας μπορεί κάλλιστα να συναγωνιστούν μεταξύ τους. Άλλωστε είναι μαγική η μίξη στοιχείων από διαφορετικά μυαλά και οπτικές γωνίες. Θα μπορούσε να καθιερωθεί παγκόσμια ημέρα για τον άντρα; Ίσως η απάντηση να είναι αρνητική, ίσως να σήκωνε και θύελλες αντιδράσεων. Και αυτό γιατί είναι σα να επιχειρούνταν με αυτόν τον τρόπο να θεωρηθεί σημαντική η ύπαρξη κάποιου μέλους μέσα στην κοινωνία και τον κόσμο, είναι σα να ανασυρόταν από την αφάνεια στην επιφάνεια. Μέσα σε αυτά τα χρόνια κατάκτησης του γυναικείου θρόνου που κατέληξε σε κενή γυναικεία ματαιοδοξία, η γυναίκα έχασε την αισθητική της και την ελκυστικότητά της. Διεκδίκησε και πήρε το ρόλο του άντρα. Μιμείται τις κινήσεις, το ντύσιμο, τις εκφράσεις, τις γκριμάτσες και τον τρόπο του φλερτ, το μεθύσι μιας μοιραίας τρέλας που απλώνεται πάνω από τις σχέσεις των ανθρώπων. Το ζήτημα είναι κατά πόσο μια γυναίκα διατηρεί το ρόλο της μοιραίας ύπαρξης και συνάμα με το μυαλό και τις ιδέες της δημιουργεί τάσεις ενός νέου μέλλοντος, ελεύθερου και όχι απελευθερωτικού, λυτρωτικού και όχι προβλέψιμου. Και αυτό το απρόβλεπτο μας ανήκει...

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Όταν γίνεις 21

Στα 21 σου χρόνια πρέπει να μοιάζεις υγιής. Να είσαι καλό παιδί, καλός φίλος, καλός αδερφός, καλός φοιτητής, καλός συγγενής. Πρέπει να ψωνίζεις από τα pull en bear. Να πηγαίνεις για καφέ στο Γκάζι και για ποτό στο Villa marcedes. Να έχεις αγόρι και να το δείχνεις, να λες στον άλλον σ' αγαπώ και να σκέφτεσαι: "ουφφφφ, πότε θα βγούμε;" Στα 21 μου είμαι ίσως μερικά από αυτά. Τα 21 μου με βρήκαν πιο συνειδητοποιημένη, σίγουρα πιο συνειδητοποιημένη. Να βγάζεις τα απωθημένα σου με δημιουργικό τρόπο γιατί μόνο έτσι προσεγγίζεται η ευτυχία. Να είσαι τόσο αληθινή που να βρίσκεις μέσα από αυτά που κάνεις τον εαυτό σου. Τον εαυτό σου. Να αποδέχεσαι αυτή την τρέλα που σε περιτριγυρίζει, γιατί μόνο έτσι μπορείς να κάνεις κάτι για να την αλλάξεις. Να συνειδητοποιείς την ουτοπία στην οποία ζεις, αλλά να φροντίσεις με τις στιγμές σου να την κάνεις διαφορετική, ξεχωριστή και ανεκτή. Να βρεις μέσα σου αυτό που θες, γιατί είναι δύσκολο να ξέρεις τις επιθυμίες σου. Τις μπερδεύεις ξαφνικά με των άλλων. Να ζεις και να είσαι ευτυχισμένη μέσα από σένα. Να ονειρεύεσαι και να βλέπεις Θεέ μου τα όμορφα μάτια του. Να βρίσκεις στα αφρισμένα νερά που αφήνει η πλώρη του πλοίου τη ζωή σου και την όψη του. Να είναι τόσο όμορφη και γαλάζια. Να έχεις αυτούς που δε στους έφερε η ζωή, αλλά που εσύ επέλεξες να ταξιδέψεις μαζί τους αλλά που η ζωή δοκίμασε τη σχέση σου μαζί τους και σε αντάμειψε ή σε αποδοκίμασε για αυτή την επιλογή. Στα 21 σου, η ζωή σου βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο. Είσαι όλα αυτά μαζί. Είσαι αυτά που αγαπάς. Μπροστά σου απλώνεται μια θάλασσα με φουρτούνες και μπουνάτσες. Γι' αυτό είναι και τόσο απέραντη. Στα 21 σου.. Είσαι η θάλασσα μέσα σου.