Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Μη σταματάς

Κλαίω για τα φεγγάρια σε έκλειψη
Κλαίω για τις χαμένες ζωές
Για τα όνειρα που θρυμματίστηκαν
Για τα λουλούδια που μαραίνονται
Κλαίω για για τον ήλιο που δε βγαίνει πια
Για τη βροχή που δε μυρίζει
Για την ελπίδα που τοποθετήθηκε στη δύση του ορίζοντα
Κλαίω για τους τοίχους που άδειασαν
Για τα φώτα που έσβησαν
Για την αξιοπρέπεια που δεν ανεχόμαστε
Κλαίω για τα χέρια που κατεβαίνουν 
Για τα δάχτυλα που δεν υποδεικνύουν 
Για τους άδειους δρόμους
Κλαίω για τις μουντές πλατείες
Για τις μουσικές που σταμάτησαν
Για τα χρώματα που ξεθώριασαν
Κλαίω για το μίσος
Για την υποταγή του σώματος στις παραισθήσεις
Για την παράδοση των κέντρων στη μοίρα τους
Κλαίω για τον απόλυτο αυτοπροσδιορισμό των αποκέντρων
Για την εύρεση της λήθης
Για την ομορφιά της φύσης που γερνάει
Κλαίω για τις θάλασσες που τραβιούνται
Για τα κεριά που σβήνουν
Για τα χέρια που δε σφίγγουν πια
Κλαίω για τα μάτια που δεν ανταμώνουν
Για τις ψυχές που δεν ταυτίζονται
Για τη σχετικότητα του ανθρωπισμού
Κλαίω για τη μετριότητα
Για την έλλειψη
Για το σκοτάδι
Κλαίω για τους ανέμους που δυναμώνουν
Για τον αέρα που δεν ανανεώνεται
Για την αδικία
Κλαίω για τους απελπισμένους
Για τους δυστυχισμένους
Για τους άρρωστους
Κλαίω για αυτούς που ζητούν έλεος
Μα πιο πολύ για αυτούς που δεν το δίνουν
Για όσους δεν ακούν
Κλαίω για αυτούς που δε βλέπουν
Για όσους δε μυρίζουν
Για αυτούς που δε χορεύουν
Κλαίω για όσους δεν κλαίνε
Για τους χτύπους που ηρεμούν
Και για εκείνους που συνεχίζουν ασταμάτητα, αδυσώπητα
Κλαίω για ό,τι δεν ειπώθηκε
Για ό,τι ειπώθηκε ερήμην μου
Για αυτά που πέρασαν ανεπιστρεπτί
Κλαίω για την ψεύτικη ανωτερότητα των ανθρώπων
Για την πίστη που χάθηκε
Για τη δύναμη που έχει ένα δάκρυ και ποτέ δεν γαργαλάει το μάγουλο
Κλαίω για τον κόσμο των δύο χεριών που γκρεμίστηκε
Για το φόβο
Για τα χαμόγελα που κρύφτηκαν
Κλαίω για τις σκέψεις που καταλήγουν στο μηδέν
Για τις 10 εντολές που όλοι υποκλίθηκαν μα κανείς δεν πίστεψε
Για το κενό
Κλαίω για το νερό και το κρασί που ανακατεύονται
Για την ποιότητα που χάθηκε
Για τις κουρτίνες που τραβήχτηκαν
Κλαίω για τις στοιχειωμένες μοναξιές
Για τα ταξίδια της πλώρης που έμειναν λόγια
Για τις αναμνήσεις που δεν επαναλαμβάνονται
Κλαίω για το μηδέν
Για το τίποτα
Για τη σιωπή

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Memoirs of a Geisha



Σκηνοθεσία: Rob Marshall

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Αμοργός

Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα
Οι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια
αλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμένα στη θάλασσα
μήπως τους ξαναφέρει ο νοτιάς με τα φρεσκοβαμένα λατίνια 
κι ένας χαμένος ελέφαντας αξίζει περισσότερο από δυο στήθια κοριτσιού που σαλεύουν
μόνο ν' ανάψουνε στα βουνά οι στέγες των ερημοκλησιών με το μεράκι του αποσπερίτη
να κυματίσουνε τα πουλιά στης λεμονιάς τα κατάρτια
με της καινούργιας περπατησιάς το σταθερό άσπρο φύσημα
και τότε θα 'ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι
μες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες
όταν τα μάτια των γυναικών γίναν κάρβουνα κι έσπασαν οι καρδιές των καστανάδων

...

Ξύπνησε γάργαρο νερό από τη ρίζα του πεύκου να βρεις τα μάτια των σπουργιτιών 
και να τα ζωντανέψεις ποτίζοντας το χώμα με μυρωδιά βασιλικού
και με σφυρίγματα σαύρας.
Το ξέρω είσαι μία φλέβα γυμνή κάτω από το φοβερό βλέμμα του ανέμου 
είσαι μια σπίθα βουβή μέσα στο λαμπερό πλήθος των άστρων.
Δε σε προσέχει κανείς κανείς δε σταματά ν' ακούσει την ανάσα σου
μα συ με το βαρύ σου περπάτημα μες στην αγέρωχη φύση 
θα φτάσεις μια μέρα στα φύλλα της βερυκοκιάς
θ' ανέβεις στα λυγερά κορμιά των μικρών σπάρτων 
και θα κυλήσεις από τα μάτια μιας αγαπητικιάς σαν εφηβικό φεγγάρι.
Υπάρχει μια πέτρα αθάνατη που κάποτε περαστικός 
ένας ανθρώπινος άγγελος έγραψε τ' όνομά του επάνω της 
κι ένα τραγούδι που δεν το ξέρει ακόμα κανείς
ούτε τα πιο τρελά παιδιά ούτε τα πιο σοφά τ' αηδόνια.
Είναι κλεισμένη τώρα σε μια σπηλιά του βουνού Ντέβι
μέσα στις λαγκαδιές και στα φαράγγια της πατρικής μου γης
μα όταν ανοίξει κάποτε και τιναχτεί ενάντια στη φθορά
και στο χρόνο αυτό το αγγελικό τραγούδι θα πάψει ξαφνικά η βροχή
και θα στεγνώσουν οι λάσπες τα χιόνια θα λιώσουν στα βουνά
θα κελαηδήσει ο άνεμος τα χελιδόνια θ' αναστηθούν οι λυγαριές 
θα ριγήσουν κι οι άνθρωποι με τα κρύα μάτια και τα χλωμά πρόσωπα 
όταν ακούσουν τις καμπάνες να χτυπάν μέσα στα ραγισμένα καμπαναριά
μοναχές τους θα βρούν καπέλα γιορτινά να φορέσουν και 
φιόγκους φανταχτερούς να δέσουν στα παπούτσια τους.
Γιατί τότε κανείς δε θ' αστιεύεται πια το αίμα των ρυακιών θα ξεχειλίζει  
τα ζώα θα κόψουν τα χαλινάρια στα παχνιά το χόρτο θα πρασινίσει στους στάβλους
στα κεραμίδια θα πεταχτούν ολόχρωμες παπαρούνες και μάηδες 
και σ' όλα τα σταυροδρόμια θ' ανάψουν κόκκινες φωτιές τα μεσάνυχτα.
Τότε θα ΄ρθουν σιγά-σιγά τα φοβισμένα κορίτσια για να πετάξουν
το τελευταίο τους ρούχο στη φωτιά κι ολόγυμνα θα χορέψουν τριγύρω της
όπως την εποχή ακριβώς που είμασταν κι εμείς νέοι κι άνοιγε ένα παράθυρο την αυγή 
για να φυτρώσει στο στήθος τους ένα φλογάτο γαρύφαλο.
Παιδιά ίσως η μνήμη των προγόνων να είναι βαθύτερη παρηγοριά 
και πιο πολύτιμη συντροφιά από μια χούφτα ροδόσταμο και το μεθύσι της ομορφιάς 
τίποτε διαφορετικό από την κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Ευρώτα.
Καληνύχτα λοιπόν βλέπω σωρούς πεφτάστερα να σας λικνίζουν τα όνειρα
μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική για μια καλύτερη μέρα.
Οι ταξιδιώτες των Ινδιών ξέρουνε περισσότερα να σας πουν 
απ' τους Βυζαντινούς χρονογράφους. 

...

Πόσο πολύ σε αγάπησα εγώ μονάχα το ξέρω
εγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
και με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα
και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομένο τριφύλλι
μαύρη μεγάλη θάλασσα με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό
τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.

Ένα καράβι μπαίνει στο γιαλό ένα μαγγανοπήγαδο σκουριασμένο βογγάει
μια τούφα γαλανός καπνός μες στο τριανταφυλλί του ορίζοντα
ίδιος με τη φτερούγα του γερανού που σπαράζει
στρατιές χελιδονιών περιμένουνε να πουν στους αντρειωμένους το καλωσόρισες
μπράτσα σηκώνουνται γυμνά με χαραγμένες άγκυρες στη μασχάλη
μπερδεύονται κραυγές παιδιών με το κελάδημα του πουνέντε
μέλισσες μπαινοβγαίνουνε μες στα ρουθούνια των αγελάδων 
μαντήλια καλαματιανά κυματίζουνε
και μια καμπάνα μακρινή βάφει τον ουρανό με λουλάκι
σαν τη φωνή κάποιου σήμαντρου που ταξιδεύει μέσα στ' αστέρια
τόσους αιώνες φευγάτο
από των Γότθων την ψυχή και από τους τρούλους της Βαλτιμόρης
Κι απ' τη χαμένη Αγιά-Σοφιά το μέγα μοναστήρι.
Μα πάνω στ' αψηλά βουνά ποιοι να 'ναι αυτοί που κοιτάνε
με την ακύμαντη ματιά και το γαλήνιο πρόσωπο;
Ποιας πυρκαγιάς να 'ναι αντίλαλος αυτός ο κουρνιαχτός στον αγέρα;
Μήνα ο Καλύβας πολεμάει Μήνα ο Λεβεντογιάννης;
Μήπως αμάχη επιάσανε οι Γερμανοί με τους Μανιάτες;
Ουδ' ο Καλύβας πολεμάει ουδ' ο Λεβεντογιάννης.
ούτε κι αμάχη επιάσανε οι Γερμανοί με τους Μανιάτες.

Χρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και σφυρί
βασανισμένη καρδιά μου
με το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
μιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
εγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
και με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα 
και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομένο τριφύλλι
μαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό
τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.




Ο ιππότης και ο θάνατος

Καθώς σε βλέπω ακίνητο 
με του Ακρίτα τ' Άλογο και το κοντάρι του Άη-Γιωργιού να ταξιδεύεις στα χρόνια
μπορώ να βάλω κοντά σου
σ' αυτές τις σκοτεινές μορφές που θα σε παραστέκουν αιώνια
ώσπου μια μέρα να σβηστείς κι εσύ παντοτινά μαζί τους 
ώσπου να γίνεις πάλι μια φωτιά μες στη μεγάλη Τύχη που σε γέννησε
μπορώ να βάλω κοντά σου
μια  νεραντζιά στου φεγγαριού τους χιονισμένους κάμπους
και το μαγνάδι μιας βραδιάς να ξεδιπλώσω μπροστά σου
με τον Αντάρη κόκκινο να τραγουδάει τα νιάτα
με το Ποτάμι τ' Ουρανού να χύνεται στον Αύγουστο
και με τ' Αστέρι του Βοριά να κλαίει και να παγώνει-
μπορώ να βάλω λιβάδια
νερά που κάποτε πότισαν τα κρίνα της Γερμανίας
κι αυτά τα σίδερα που φορείς μπορώ να σου τα στολίσω
μ' ένα κλωνί βασιλικό κι ένα ματσάκι δυόσμο

...

Αυτός ο μαύρος τόπος θα πρασινίσει κάποτε
το σιδερένιο χέρι του Γκετς θ' αναποδογυρίσει τ' αμάξια
θα τα φορτώσει θημωνιές από κριθάρι και σίκαλη
και μες στους σκοτεινούς δρυμούς με τις νεκρές αγάπες
εκεί που πέτρωσε ο καιρός ένα παρθένο φύλλο
στα στήθια που σιγότρεμε μια δακρυσμένη τριανταφυλλιά
θα λάμπει ένα άστρο σιωπηλό σαν ανοιξιάτικη μαργαρίτα.


Νίκος Γκάτσος

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Αδιάβαστοι

Διεκδικεί με χάρη και πείσμα την προεδρία του κόμματος. O κ. Χρυσοχοΐδης λειτούργησε με τη νοοτροπία των δημοσίων υπαλλήλων που είναι και πολύ της μόδας τον τελευταίο καιρό. Δεν είχε χρόνο. Ασχολούνταν με τις σοβαρές υποθέσεις του υπουργείου προστασίας του πολίτη, την ίδια ώρα που η χώρα βρισκόταν στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης. Ένα σχέδιο που υποθήκευσε για χρόνια τις ζωές των νέων, που χαράμισε τις αντίστοιχες των γηραιότερων και μπλόκαρε αυτές των δημιουργικών ομάδων της μεσαίας ηλικίας και δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει ο αξιότιμος υπουργός μας όσο και η κ. Κατσέλη. Αν η πορεία της χώρας και η τροχιά προς την ανάπτυξη ή τη χρεοκοπία δεν είναι το μείζον πολιτικό και οικονομικό στοιχείο της, τότε ποιο είναι; Η τρομοκρατία που καλά κρατεί; Ο φόβος του πολίτη να διασχίσει κεντρικούς δρόμους, η έξαρση της εγκληματικότητας, οι ανειδίκευτοι ζητάδες και φυσικά οι εξαιρέσεις των αστυνομικών που χτυπούν με τη μοτοσικλέτα τους περαστικούς που τυχαίνει να είναι κάποιοι από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της χώρας; Το έγκλημα κ. Χρυσοχοΐδη δεν είναι δικαιολογία για την αποφυγή των ευθυνών και την επιστράτευση της υπευθυνότητας ως προσόν για τη διεκδίκηση της προεδρίας. Είναι σύμπτωμα μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, που διαπραγματεύεται τον κατώτερο μισθό και τους δύο επιπλέον. Δεν κλείνονται έτσι οι μαύρες τρύπες του ελλείμματος και φυσικά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξεχρεώσει η Ελλάδα. Η αξία του βουλευτικού αξιώματος είναι υπέρογκη για τη δουλειά που παράγεται στα έδρανά του. Η πρόταση των βουλευτών και των κυβερνήσεων για περικοπή των μισθών δεν άγγιξε τις δικές τους τσέπες ποτέ που από αξιοπρέπεια και μόνο θα έπρεπε. Ούτε φυσικά οι μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου θα χάσουν μερίδιο του πλούτου τους για να αποπληρώσει μέρους του χρέους της η Ελλάδα, γιατί προστατεύονται από τα κυκλώματα. Είναι κοινό μυστικό ότι οι πολιτικοί και οι μεγαλύτεροι εγκληματίες (κάθε είδους) συνδέονται άρρηκτα, πράγμα που έρχεται στο φως της δημοσιότητας ετεροχρονισμένα. Άλλη αρρώστια της κοινωνίας μας. Ένας σύγχρονος Έλληνας καλείται να επιβιώσει στην ξεφτίλα του χρήματος και από αυτή την ξεφτίλα τούς ζητώνται περικοπές, κρατήσεις, αυξήσεις. Με ποια κριτήρια ψηφίζεις κ. βουλευτή το Μνημόνιο όταν δε γνωρίζεις τι ακριβώς διαπραγματεύεται; Για ποιο λόγο θέτεις σε αυτή την κατάσταση το μέλλον και τις ζωές των ανθρώπων όταν έχεις άγνοια των πραγμάτων; Εμπράκτως αποδεικνύεται η άγνοια των πολιτικών μας. Που είναι η αξιολόγηση βρε παιδιά; Καθαίρεση και όχι προεδρία.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Ane Brun

To let myself go






Tango in a bar

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Το γράμμα

Ξέρω ότι δεν μπορώ να σε πείσω ότι αυτό δεν είναι κάποιο κόλπο τους. Αλλά δε με νοιάζει. Είναι από μένα. Με λένε Βάλερι. Δε νομίζω ότι θα ζήσω πολύ ακόμη και ήθελα σε κάποιον να πω για τη ζωή μου. Είναι η μόνη αυτοβιογραφία που θα προλάβω να γράψω και, Θεέ μου, τη γράφω πάνω σε χαρτί τουαλέτας. Γεννήθηκα στο Νότινγκχαμ, το 1985. Δε θυμάμαι τα παιδικά χρόνια αλλά θυμάμαι τη βροχή. Η γιαγιά μου είχε μια φάρμα στο Τοτλμπρουκ και μου έλεγε ότι ο Θεός υπάρχει μέσα στη βροχή. Μετά το δημοτικό με εξετάσεις μπήκα σε Γυμνάσιο Θηλέων. Στο σχολείο ερωτεύτηκα πρώτη φορά. Την έλεγαν Σάρα. Μ' άρεσαν οι καρποί των χεριών της. Ήταν πανέμορφοι. Νόμιζα θ' αγαπιόμασταν για πάντα. Θυμάμαι η δασκάλα μάς είπε πως αυτό είναι μια φάση που όλα τα κορίτσια ξεπερνάνε μετά την εφηβεία τους. Η Σάρα το ξεπέρασε. Εγώ, όχι. Το 2002, ερωτεύτηκα μια κοπέλα που την έλεγαν Κριστίνα. Τότε το είπα στους γονείς μου. Δε θα μπορούσα να το καταφέρω χωρίς τη στήριξη της Κρις. Ο πατέρας δε με κοίταζε. Μου είπε να φύγω και να μην ξαναγυρίσω. Η μητέρα δεν είπε τίποτα. Απλά τους είχα πει την αλήθεια. Ήταν τόσο κακό αυτό; Η αξιοπρέπειά μας χάνεται εύκολα, όμως μόνο αυτή έχουμε. Είναι το πιο μικρό μας κομματάκι. Κι όμως μέσα σ' αυτό είμαστε ελεύθεροι. Πάντα ήξερα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Το 2015 έπαιξα στην πρώτη μου ταινία "Σπίτια από αλάτι". Ο πιο σημαντικός ρόλος στη ζωή μου, όχι για την καριέρα μου αλλά γιατί εκεί γνώρισα τη Ρουθ. Όταν πρωτοφιληθήκαμε κατάλαβα ότι δε θα φιλούσα ποτέ άλλο στόμα. Μετακομίσαμε σ' ένα μικρό διαμέρισμα στο Λονδίνο. Φύτεψε Σκάρλετ Κάρσονς για μένα στη ζαρντινιέρα του παραθύρου κι έτσι το σπίτι μας μύριζε πάντα τριαντάφυλλα. Ήταν τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου. Αλλά ο πόλεμος στην Αμερική χειροτέρεψε και τελικά ήρθε στο Λονδίνο. Μετά απ' αυτό δε συνέβη τίποτε καλό. Για κανέναν. Θυμάμαι πώς άρχισε να αλλάζει το νόημα των λέξεων. Σπάνιες λέξεις όπως "παράπλευρος" και "παράδοση" έγιναν φοβερές ενώ "γοτθικός" και "Άρθρα Υποταγής" απέκτησαν δύναμη. Θυμάμαι που το "διαφορετικός" έφτασε να σημαίνει "επικίνδυνος". Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μας μισούν τόσο πολύ; Συνέλαβαν τη Ρουθ την ώρα που ψώνιζε φαγητό. Δεν έχω κλάψει περισσότερο στη ζωή μου. Δεν πέρασε καιρός και συνέλαβαν κι εμένα. Είναι περίεργο που η ζωή μου θα τελείωνε σ' αυτό εδώ το κελί. Αλλά για τρία χρόνια είχα τριαντάφυλλα και δε ζήτησα ποτέ συγγνώμη από κανέναν. Θα πεθάνω εδώ μέσα. και το πιο μικρό μου κομματάκι θα εξαφανιστεί. Το κάθε κομματάκι. Εκτός από ένα. Ένα κομματάκι. Είναι μικρό και εύθραυστο αλλά είναι το μόνο που αξίζει να έχει κανείς. Δεν πρέπει ποτέ να το χάσουμε ή να το προδώσουμε. Ποτέ να μην τους αφήσουμε να μας το πάρουν. Όποιος κι αν είσαι, ελπίζω να το σκάσεις από 'δω μέσα. Ελπίζω η γη να γυρίζει ακόμη και όλα να είναι καλύτερα. Αλλά πάνω απ' όλα ελπίζω να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω ότι ακόμη κι αν δε σε ξέρω κι ίσως ποτέ να μη σε συναντήσω, να γελάσω ή να κλάψω μαζί σου ή να σε φιλήσω, σ' αγαπώ. Με όλη μου την καρδιά. Σ' αγαπώ. 
Βάλερι

Από την ταινία V for Vendetta

Μητρότητα


Δεν υπάρχω ούτε εγώ, ούτε κανένας. Μόνο αυτό υπάρχει. Θέλω συνέχεια να το κρατάω αγκαλιά. Μόνο τώρα καταλαβαίνω τι μας έλεγαν οι γονείς μας. Αυτό που θα προσπαθήσω να του πω. Θα με θυμηθείς όταν γίνεις γονιός. Ένα γλυκύτατο Χ έγινε μητέρα. Ένα Χ που ξέρω από μικρό κοριτσάκι, όταν χορεύαμε στους καναπέδες τραγούδια δεκαετίας του '60. Στην πλάτη ρίχνεις τα μαλλιά... Σε γιορτές μαζευόμασταν στις αυλές και κάναμε χορευτικές φιγούρες πάλι. Blue jean ή παιδικές φόρμες και κορδέλες στα μαλλιά. Ένα μεσημέρι βρήκα στο κομοδίνο μου μια θήκη με γυαλιά ηλίου. Ήταν το δώρο για τα γενέθλιά μου λίγες μέρες πριν. Με ροδοκόκκινα μαγουλάκια, κρατάει το αντράκι της. Μικρά ποδαράκια, μια χαμογελάει μες στον ύπνο του, μια τσαντίζεται που τον αποσπάς από την ιερή αυτή στιγμή, μακριά νυχάκια που μες στην προσπάθειά του να γνωρίσει τον κόσμο γεμίζει γρατζουνιές. Μαύρα μαλλάκια, σχιστά ματάκια. Η νονά λέει ότι είναι το πιο όμορφο του θαλάμου. Η ομορφιά πηγάζει από τους γονείς του και την αγάπη τους. Αυτό το μικρό θαυματάκι εκπληρώνει κάθε μορφή ζωής, ανθρωπιάς, αισιοδοξίας και τρυφερότητας που από κάποια μοναδική συνένωση προήλθε. Ο Β και η Χ. Τα δυο άκρα του ελληνικού αλφάβητου παράγουν στη συνάντησή τους μια ανεπανάληπτη ύπαρξη τοσοδούλα και μικρή που σε κάνει να αισθάνεσαι το ίδιο μικρός μπροστά στη δημιουργία του. Εννιά μήνες φιλοξενήθηκε σε μια κοιλιά, με χαρές και παλαμάκια, κατακόρυφα και υπενθυμίσεις για την παρουσία του- λες και μπορεί να ξεχαστεί. Ένα μέρος του σώματός σου, Χ, που ξεριζώνεται από μέσα σου και γίνεται ζωή, διαχέεται στον κόσμο. Θα χρειαστεί να το μοιραστείς, να χαρείς, να κλάψεις, να αγκαλιάσεις, να πονέσεις, να αγαπήσεις. Το κεφάλι του τοποθετείται στην πιο ζεστή, γνώριμη και ακέραια γωνιά του γυναικείου σώματος, το στήθος. Εκεί όπου το μικρό αντράκι αισθάνεται την εγγύτητα της μάνας, την ανάγκη για προστασία, το πιο γλυκό και απολαυστικό χάσιμο. Στο μέρος αυτό αναγκάζει τον κόσμο να τον περιμένει, να τον καλωσορίσει και να τον υποδεχθεί όπως του αρμόζει. Στη δημιουργία της ζωής ο χρόνος παύεται, σταματά. Ένας χτύπος που πρωτοακούστηκε μέσα σου και διαδόθηκε στην πλάση. Σου χαρίστηκε η ζωή από δυο ανθρώπους. Mια μορφή με άσπρο δέρμα, μαύρα μακριά μαλλιά με μπουκλίτσες στην κατάληξη και φωτεινό χαμόγελο, επικοινωνεί και δένεται μαζί σου με τον πιο δυνατό όρκο. Από αυτή τη στιγμή σταματάς να ανήκεις στον εαυτό σου. Χαρίζεσαι ολοκληρωτικά και προσεύχεσαι. Στους διαδρόμους, έξω από κάθε δωμάτιο είναι εμφανής η συγγενική και φιλική παρουσία. Μπαλόνια, κορδέλες, ανθοδέσμες. Μια γυναίκα είναι δυνάμει μητέρα, ικανή να φέρει στον κόσμο έναν άνθρωπο, να νιώσει την οδύνη της δημιουργίας μιας ύπαρξης. Κι ύστερα πάλι με οδύνη και αίμα να του μάθει τον κόσμο. Από ένα σώμα προέρχεται ένας κόσμος ακόμη κι αν η μητρότητα μοιάζει μακρινή ή ξένη. Είναι γεγονός μεγαλειώδες, ανεπανάληπτο και κορυφαίο. Η δυνατότητα μιας γυναίκας. Το κορίτσι, η γυναίκα, η μητέρα. Εσύ, Χ, γέννησες τη ζωή, την ομορφιά, την ελπίδα, τη χαρά. Το πρωί του Σαββάτου κάπου στο Μαρούσι γεννήθηκε ένας άνθρωπος, ένα αγοράκι. Μόλις έκανες τον κόσμο πιο όμορφο. Προσπάθησε να τον κάνεις και καλύτερο. Να ζήσεις!

Teardrop από Massive Attack & Liz Frazer
http://www.youtube.com/watch?v=jpLt4LB2pVU&feature=related

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Μοίρες


Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες
μονάχη μου καθόμουνα
κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα
κρατιόμουνα σ' ένα καφάσι μπύρες


Μονάχη μου καθόμουνα
κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα
κι ονειρευόμουνα σ' ένα καφάσι μπύρες

Τα λόγια σου τα ψεύτικα φαρμάκι κι αγωνία
μονάχη μου παντρεύτηκα
σε βρήκα σ' ερωτεύτηκα
παιδεύτηκα σ' αυτή την κοινωνία

Μονάχη μου παντρεύτηκα
σε βρήκα σ' εμπιστεύτηκα
και ρεζιλεύτηκα στην παλιοκοινωνία

Φωτιά κι ανάσταση
καρδιά πονάς και σπάσ' τα εσύ
τα χρόνια που 'φτασα να ζω
Φωτιά και δύναμη
καρδιά τρελή κι αδύναμη
στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό

Την ώρα που περπάτησα μου φέραν και τα δώρα
μια νύχτα μόνο κράτησα
κι απάνω της ξεστράτισα
ξεστράτισα και μου 'λεγαν προχώρα

Μια νύχτα μόνο κράτησα
κι απάνω της γονάτισα
και παραστράτησα στην πρώτη κατηφόρα

Φωτιά κι ανάσταση
καρδιά πονάς και σπάσ' τα εσύ
τα χρόνια που 'φτασα να ζω
Φωτιά και δύναμη
καρδιά τρελή κι αδύναμη
στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό


Τάνια Τσανακλίδου

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Σαν αίμα

Είναι σαν το αίμα των Εβραίων, πολυπόθητο και νόστιμο για πόση; Tα τραγικά λάθη της ιστορίας επαναλαμβάνονται έστω και σε μικρή κλίμακα. Το αίμα χύθηκε και σήμερα στην πλατεία Συντάγματος με τις γνωστές ντροπιαστικές καταστάσεις...

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο site protagon.gr με τίτλο Μια στιγμή "εμφυλίου"
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=11851

25 φωνές


25 φωνές τραγουδούν για την Αϊτή
Όταν ενώνονται οι άνθρωποι, οι ενέργειες και οι δημιουργίες ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος. Το βίντεο είναι για το σεισμό στην Αϊτή, παλιό αλλά πάντα επίκαιρο ταυτόχρονα.

Εικόνες

Μια ασπρομάλλα κυρία με ωραία κορμοστασιά και βιβλιάριο ασθενείας του ΙΚΑ μου είπε ότι έπαιρνε σύνταξη της αντίστασης. Τότε με το παραμικρό αντιδρούσαμε, τώρα κανένας δεν κάνει τίποτα. Το μόνο που εκστόμισα σε αυτή την όμορφη και τολμηρή αντιστασιακή, με φυλακή στα χρόνια της Χούντας, ήταν ο φόβος. Φοβάται ο κόσμος σήμερα. Φοβάται και κοιμάται. Είναι απορροφημένος στις σκέψεις του. Με αυτές περιπλανιέται. Ήταν η πρώτη απάντηση που μου ήρθε στο μυαλό. Σαν να ήθελα να δικαιολογηθώ για τη στάση των καιρών μου, σαν να προσπάθησα να προτάξω μια εξήγηση πίσω από την αδράνεια.
Στη διαδρομή της επιστροφής, στο τρένο, στη στάση Άνω Πατήσια, ένας κύριος υπό την επήρεια της τελευταίας δόσης, επιβιβάζεται στο συρμό. Μια εργαζόμενη στην εταιρεία ασφαλείας του σταθμού, κάνει σήμα σε συναδέλφους της να μπουν στο βαγόνι. Οι δύο υπάλληλοι συνομιλούν μαζί του και του λένε να κατέβει στην επόμενη στάση, επισημαίνοντάς του να προσέξει καθώς κατεβαίνει. Δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, η ουσία τον υπερνίκησε πανηγυρικά.
Ο κόσμος στο εμπορικό κέντρο είναι ασφυκτικός. Οι εκπτώσεις είναι ελκυστικές και η οικονομική κρίση κάπου φαίνεται να ξεχνιέται από τις παχηλές τσέπες της περιοχής. 
Λίγο αργότερα, στους κεντρικούς δρόμους, οι περαστικοί τρέχουν να προλάβουν τα φανάρια, ζεσταίνουν με την ανάσα τους τα χέρια τους και ύστερα τα τρίβουν πολλές φορές. Σε μια στάση, συνυπάρχουν αλλοδαποί, ζευγάρια, χρήστες και ηλικιωμένοι. Ένας αδύνατος άνδρας, προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος, φαίνεται ότι η συναίσθηση έχει χαθεί από τη δόση. Λυγίζει τα πόδια του για να σώσει τη στιγμή απόλυτης παράδοσης. 
Στους ίδιους δρόμους μια κυρία με πλησιάζει για να πάρει μια πληροφορία. Σας τρόμαξα. Σε αυτή την πόλη το μόνο που κάνουμε είναι να τρομάζουμε. Έχω ιδρώσει, η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά όταν συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να ξαναπεράσω από τον ίδιο δρόμο. Έξω από την Πολυκλινική με χτυπάει ένας άνδρας, μου παίρνει την τσάντα και εγώ καταλήγω στο χειρουργείο. Από εκεί βγήκα με λάμες στα πόδια. Έχουν περάσει τρία χρόνια και ακόμα προσπαθώ να θεραπευτώ. Κουράγιο και υπομονή. Μακάρι να μη σου συμβεί ποτέ, κορίτσι μου. Η Πειραιώς είναι κλειστή από τους απεργούς διαμαρτυρόμενους. Ματαιωμένα ραντεβού. Τα στενά πέριξ της οδού, μετρούν διαδοχικά καταστήματα ένδυσης κινέζικης αγοράς. Οι επιβάτες τρέχουν μήπως προλάβουν να φτάσουν εγκαίρως στις δουλειές τους και άλλοι αναζητούν μανιωδώς και με φόβο τη νέα αφετηρία στην Πλατεία Κουμουνδούρου για να επιστρέψουν αναγκαστικά. Μια κοπέλα από την Ανατολή (Κίνα ή Ιαπωνία) κάθεται δίπλα μου και τοποθετεί δίπλα της ένα μπλε σάκο. Πιο πέρα, μηχανές τις ομάδας ΔΙΑΣ με αναμμένες τις σειρήνες έχουν αρκετά μεγάλη ταχύτητα.
Ο εργάτης που είχα για τρεις μέρες στο σπίτι ήταν από την Αλβανία. Ήρθατε εδώ για καλύτερες συνθήκες ζωής; Στην Αλβανία είχαμε Κομμουνισμό. Και; Να σας πω την αλήθεια καλύτερα θα ήταν. Εκεί στις 3 η ώρα το βράδυ η κόρη μου, η γυναίκα μου, η αδερφή μου μπορούσαν να κυκλοφορήσουν μόνες τους. Η γυναίκα μου δουλεύει στο χώρο της καθαριότητας στο κτίριο του Υπουργείου Εργασίας στην Πειραιώς. Για να φτάσει εγκαίρως στη δουλειά της 5 η ώρα πρέπει να διασχίσει την Ομόνοια. Κάθε πρωί με ξυπνάει και περιμένουμε μαζί στην πλατεία το λεωφορείο γιατί φοβάται. Μετά ξεκινάω κι εγώ για τη δική μου δουλειά. 
Εικόνες μιας πόλης που τρομάζει με την εκκεντρικότητα και την ανομοιογένεια. Μιας πόλης μέσα σε κρίση φόβου, ιδεολογίας και εγκληματικότητας.

Το βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα τραγούδι της Madonna με τίτλο Masterpiece.


Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Χρώματα και αρώματα


Από το Νίκο Ξυλούρη 


Την εικόνα σου σεβάστηκα και κράτησα...


Από μια φωνή σπαρακτική, βαθιά και αληθινή.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Πρόκληση

Η αναρχία έχει εξαπλωθεί και αποτελεί ίδιον της ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας. Η επανάσταση είναι μια λέξη που δεν αξίζει σε καμία από τις κινήσεις διαμαρτυρίας που έχουμε δει μέχρι σήμερα στη χώρα μας. Εκτός αυτού, δεν πιστεύω ότι το σύστημα βρήκε την πλήρη του δημοκρατική μορφή μέσα από τις παρούσες διαδικασίες δημοκρατίας. Επομένως, είναι ανούσιο να επικαλούμαστε τη δημοκρατία σε ένα σάπιο μέχρι τα μπούνια πολιτικό και κοινωνικό ιστό. Επί της ουσίας, ο κ. Κίμωνας Κουλούρης δεν προέβη σε επαναστατική κίνηση ούτε είχε τέτοια πρόθεση. Παραβίασε τον ΚΟΚ με αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή ενός ανθρώπου. Και αυτό είναι αξιόποινο.

Σχόλιο με αφορμή το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη με τίτλο Αλληλεγγύη στον Κίμωνα που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή http://www.kathimerini.gr/
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_11/01/2012_1297312

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Fall in the night


It's in the moment, hold on
When everything has come apart
It's in the moment 
Right now
When it can come together

Raise your sights
What's there to lose?

Fall in the night

In all this trouble, hold on
To the innocence with which you were born
There's so much struggle
Be strong
Find the faith you need to carry on

It's a long night
You're not alone

Fall in the night

Sweet air 
It falls into place
Sun through the haze
Doesn't it feel a 
Little like grace

It's in the moment, hold on
When everything has come apart
It's in the moment 
Right now
When everything-come apart

Raise your soul
What's there to lose?

Fall in the night


Lori Carson

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Θα φωτιστούμε ποτέ;

Ο Λουκάς Παπαδήμος κάνει τα πάντα για να κρύψει τις κοκορομαχίες μεταξύ των σωτήρων αυτής της κυβέρνησης για να δείξει το καλό πρόσωπο της Ελλάδας στο εξωτερικό και να πάρουμε την επόμενη δόση, η οποία και προγραμματίζεται μάλλον προς το Μάρτιο. Χθες άκουσα ένα ελληνικό ρεπορτάζ από τη Γερμανία που μετέδιδε ότι το ενδεχόμενο επιστροφής της χώρας μας στο νόμισμα της δραχμής, θα σημάνει αυτόματα την όπισθεν στη δεκαετία του '60 και του '70. Αυτή είναι η επίσημη διπλωματία της χώρας. Με αυτή ασκεί δημόσια πίεση και κατ' επέκταση η κυβερνώσα εξουσία της Ελλάδας επικαλείται την επείγουσα εθνική συστράτευση για τη σωτηρία της χώρας. Τα πράματα είναι πολύ σοβαρά έως απίστευτα και όσα λέγονται δεν έχουν αφεθεί στην μοίρα τους. Η Ελλάδα κατάφερε μέσα σε μία νύχτα, με ένα νομοσχέδιο να καταρρίψει πολλά από όσα έκαναν τους εργασιακούς αγώνες, μύθο για την κοινωνία. Όσα με αγώνα και με αίμα οι εργαζόμενοι κατέκτησαν για τους εαυτούς τους, διαγράφηκαν σε έναν χρόνο σκοτεινής διακυβέρνησης. Με ένα ψήφισμα. Αν αυτό δεν είναι πισωγύρισμα τότε τι είναι; Γίναμε μία χώρα με την επωνυμία ευρωπαϊκή, αλλά ξεχάσαμε να αλλάξουμε το μεδούλι μας. Το κόστος έγινε ευρωπαϊκό, οι ανταλλαγές, οι συναλλαγές, οι συμφωνίες και τα δάνεια. Λησμονήσαμε να σκεφτόμαστε ευρωπαϊκά, να συμπεριφερόμαστε ανθρώπινα, να αντιμετωπίζουμε το άλυτο μεταναστευτικό το ίδιο, να περιμένουμε στη σειρά μας για μία ερώτηση, να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, να έχουμε την παιδεία, την υγεία και τις υπηρεσίες που μας αξίζουν, να οδηγούμε σε σωστούς δρόμους, να σκεφτόμαστε περιβαλλοντικά και να δίνουμε πρόστιμα σε όσους δε συμμορφώνονται, να αμειβόμαστε ευρωπαϊκά, γιατί οι μισθοί είναι αναντίστοιχοι του κόστους εργασίας, να ανθίζουν οι δημοκρατικοί θεσμοί και να ακμάζει το πολιτικό σύστημα. Δανειστήκαμε ευρωπαϊκό οικονομικό σχήμα και η σκέψη μας παρέμεινε στη δραχμή. Πόσα βήματα πίσω είμαστε; Η επίσημη χρεοκοπία θα μας φέρει πίσω; Φυσικά θα μας φέρει. Εθελοτυφλούμε, όμως. Δεν αξιολογούμε το πόσο πίσω είμαστε ήδη στην ουσία μας. Ο ευρωπαϊσμός δε χρειάζεται δάνεια, χρήζει φωτός πνεύματος και διάθεσης. Η χώρα μας είναι μια χώρα φωτισμένη και ευλογημένη για πολλούς λόγους. Αυτή ήταν και η παγίδα μας, η φάκα μας. Με τα παρόντα αγαθά που μας δίνει η φύση μας, η νοοτροπία μας, οι πεποιθήσεις μας, οι εθνικές μας προσλαμβάνουσες, η ιστορία των δρόμων και των παππούδων και όχι των βιβλίων η Ελλάδα θα μπορούσε να εξευρωπαϊστεί με τους δικούς της όρους δεχόμενη αναπόφευκτα στοιχεία από την ίδια την Ευρώπη. Η ελληνική αγορά γέμισε κινέζικα προϊόντα, γερμανικά αυτοκίνητα, ηλεκτρικές συσκευές και τρόφιμα ακόμη ακόμη. Η φήμη μας βασίστηκε στη φύση και τα τοπία. Μια κατεξοχήν αγροτική χώρα εισήγαγε προϊόντα γης για τα οποία η ίδια έχει γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο. Το λάδι,το κρασί, τα φρούτα και η ελληνική επαρχία στο σύνολό της, θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι η καρδιά της οικονομίας μας. Ωστόσο κι εμείς οι ίδιοι αφήσαμε αυτή την καρδιά με απωθημένα ανεπάρκειας. Πριν λίγες ημέρες, ένας κύριος, κλαίγοντας, παρακαλούσε να παρακαμφθεί αυτονόητα ένα γραφειοκρατικό κώλυμα για να μη χάσει το σπίτι του. "Καταστρέφομαι", έλεγε. Γίναμε μηχανές του χρήματος χωρίς αυτό να υπάρχει καν ενώ οι φούσκες σκάνε. Είναι σκανδαλώδης η αδιαφορία και η γραφειοκρατία του ευρωπαϊκού μας συστήματος. Είναι απάτη η πολιτική που υφιστάμεθα, οι λόγοι που εκστομίζονται και οι πράξεις που κουκουλώνονται αναίσχυντα χρόνια τώρα σε βάρος των πολιτών. Είναι εξευτελιστικοί οι εμφανείς όροι για την κατασκευή της εθνικής κυβέρνησης και κυρίως αυτοί που δε μας είπαν ποτέ προκειμένου για μια κουκίδα στο βουλευτικό βιογραφικό, ένα επιπλέον μηδενικό στον τραπεζικό λογαριασμό και μια παράγραφος στο ιστορικό σχολικό εγχειρίδιο. Ήδη δεν τα βρίσκουν, όχι ότι τα βρήκαν ποτέ μεταξύ τους αλλά ούτε τα προσχήματα τους αφορούν. Η πολιτική στρίβειν προς τα άκρα δεξιά κι ας προσβάλλονται και ξεσηκώνονται οι ενδιαφερόμενοι για το χαρακτηρισμό. Όταν η διαφωνία δεν είναι μέρος της δημοκρατίας αλλά αιτία για να θεωρηθεί κάποιος εμπόδιο, η συμπεριφορά αυτή θυμίζει φασιστικές πρακτικές. Όταν μέλη της σωτήριας κυβέρνησης ανήκουν στην άκρα δεξιά και όταν ακόμη τα ίδια αυτά μέλη στηρίζουν ενθέρμως έναν ρασοφόρο εγκληματία για να διατηρήσουν το άκρως αναχρονιστικό τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια ενώ στο παρελθόν διατείνονταν κατά της παρανομίας και της αδιαφάνειας, τα πράγματα είναι επικίνδυνα και δυσάρεστα ανεπανάληπτα. Όταν ένας δημοσιογραφικός οργανισμός, που παρακολουθείται από ένα μεγάλο μερίδιο του πληθυσμού, στηρίζει και ακόμη χειρότερα προωθεί εξουσίες και αντίστροφα όταν οι τελευταίες εμπλέκονται σε βρώμικες συζητήσεις κάτω από το τραπέζι τότε η συστημική διαχείριση κρίνεται παρακμάζουσα, ανάρμοστη και πλήρως ανεπαρκής.

Ένα ρεπορτάζ για το προφίλ του Σταύρου Ψυχάρη
Πηγή Το κουτί της Πανδώρας
http://www.koutipandoras.gr/?p=14011

Αναδημοσιεύεται η δήλωση του Κώστα Βαξεβάνη προς το διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΡΤ με αφορμή τη μετάδοση της εκπομπής του (Το κουτί της Πανδώρας)
Πηγή http://www.ofono.gr
Ολόκληρο το ρεπορτάζ http://www.ofono.gr/article.php?id=4891&category_id=9

Κύριε Ταγματάρχη,
Εδώ και μήνες είστε Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ. Της Δημόσιας Τηλεόρασης δηλαδή και όχι της “κρατικής”, όπως θέλουν να την αποκαλούν κάποιοι. Μιας τηλεόρασης που με το δυναμικό της, μπορεί σήμερα, τον καιρό της κρίσης, να παίξει σημαντικό ρόλο ενημέρωσης. Αυτό είναι για κάθε Έλληνα πολίτη το ζητούμενο και όχι για μια ακόμη φορά η ανακάλυψη “συνταγών” ακριβών και ευφάνταστων προγραμμάτων που είχαν ανακαλύψει προκάτοχοί σας που σήμερα απολογούνται στον εισαγγελέα.
Στις 20 Σεπτεμβρίου (ακριβώς πριν 3 μήνες), το Δ.Σ της ΕΡΤ ενέκρινε τον νέο κύκλο επεισοδίων για “Το Κουτί της Πανδώρας”. Οι λόγοι νομίζω είναι αυτονόητοι για κάθε Έλληνα. Μια εκπομπή έγκυρη, μεγάλης τηλεθέασης, ειδικού βάρους και φτηνότερη έως και 10.000 ευρώ από άλλες ομοειδείς.
Η ΕΡΤ ανακοίνωσε πως η πρώτη εκπομπή του νεόυ κύκλου θα έπαιζε σήμερα στις 23:00, με θέμα “Οι χρεοφειλέτες που όλοι αγαπήσαμε” και αφορούσε τους οφειλέτες του Δημοσίου που είχαν μια χλιδάτη ζωή ενώ χρωστούσαν εκατομμύρια στο Δημόσιο.
Παρά τον προγραμματισμό, εσείς ως σήμερα, δεν έχετε υπογράψει την σύμβαση της εκπομπής, καθιστώντας αδύνατο να παίξει (αυτό ανεξάρτητα με την απεργία της ΕΡΤ). Και το ερώτημα είναι γιατί; Γιατί για όσες εκπομπές εγκρίθηκαν μαζί με τη δική μου έχετε υπογράψει, αλλά όχι για Το Κουτί της Πανδώρας; Γιατί τις έχετε βγάλει όλες στον αέρα αλλά όχι τη δική μου, παρότι έχετε στα χέρια σας ήδη τέσσερα έτοιμα επεισόδια αποκαλυπτικών εκπομπών; Τι είναι αυτό που σας κάνει να συμπεριφέρεστε έτσι, διακινδυνεύοντας μάλιστα δίωξη για παράβαση καθήκοντος, πράγμα για το οποίο έχετε ενημερωθεί από τις νομικές υπηρεσίες;
Επειδή, λοιπόν, πιστεύω και στη Δημοσιογραφία και στη Δημόσια Τηλεόραση, θα σας παρακαλούσα δημόσια να μου απαντήσετε -μια και ποτέ δεν μπήκατε στον κόπο να απαντήσετε ως επαγγελματίας σε επιστολές που σας έστειλα- σε αυτά που ξέρετε καλά:
Πέρυσι ενώ βρισκόμουν σε αποστολή στο Μπαγκλαντές, έμαθα κατά τύχη πως είχατε δώσει εντολή να μην παίξει Το Κουτί της Πανδώρας. Χωρίς λόγο, χωρίς να με ενημερώσετε. Πετάξατε την εκπομπή για να βάλετε μια άλλη δικής σας έμπνευσης, την “3 ΝΕΤ”. Τι είναι αυτό που σας έκανε να θέλετε τόσο πολύ να σταματήσετε ένα πετυχημένο “προϊόν”, εσείς ένας μάνατζερ, για να βάλετε κάτι άλλο; Δε μου απαντήσατε.
Στη συνέχεια, προσπαθήσατε να κάνετε την εκπομπή 15μερη λέγοντας διάφορες δικαιολογίες που πάλι δεν κάνατε τον κόπο να πείτε σε μένα.
Το πιο χαρακτηριστικό απ’ όλα είναι ότι μια μέρα ενώ επρόκειτο να παίξει η εκπομπή, παίξατε τη μεθεπόμενη και στις 2 μετά τα μεσάνυχτα την Πανδώρα που ήταν προγραμματισμένη για τις 23:00.
Το γεγονός προκάλεσε σχόλια στον Τύπο αλλά εσείς συνεχίσατε ακάθεκτος. Το επόμενο διάστημα όταν είχα σε εξέλιξη τρεις εκπομπές έρευνας για το στημένο ποδόσφαιρο, οι εκπομπές μου έπαιζαν μετά τα μεσάνυχτα, ενώ δεν έπαιζε καν τρειλερ, με το επιχείρημα πως έπρεπε να τις δει η νομική υπηρεσία. Όπως έχω μάθει, είμαι ο μοναδικός δημοσιογράφος που έχω το προνόμιο να μου ελέγχετε αυτοπροσώπως τις εκπομπές, μαζί με την κουστωδία συνεργατών σας, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με δημοσιογραφία, ούτε και τέτοιο θεσμικό ρόλο.
Σε μία από τις εκπομπές, αυτή για τον Μάκη Ψωμιάδη, δεν παίξατε κανένα τρέιλερ και αναγκάστηκα να δημοσιοποιήσω μέσω ίντερνετ το γεγονός ώστε να μην πάει χαμένη μια εκπομπή και μια πολύ σοβαρή έρευνα-σοκ που αποτελεί πλέον κομμάτι της δικογραφίας για τα στημένα. Αν και τότε δεν πίστεψα πως μπορεί κάτι να φοβηθήκατε σε αυτή την εκπομπή επειδή ήσασταν συνομιλητής του Ψωμιάδη κατά την αγοραπωλησία της ΑΕΚ, ωστόσο δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω τη συμπεριφορά σας.
Το τραγελαφικό επίσης είναι πως λίγο καιρό πριν με είχατε καλέσει με άλλους συναδέλφους (Αυγερόπουλο, Βασιλόπουλο,Κούλογλου) να δώσω χείρα βοηθείας στην προσπάθειά σας για νέο πρόγραμμα. Τελικώς η πρότασή σας για το νέο πρόγραμμα ήταν η εκπομπή Escape η οποία προκάλεσε μεγάλα σχόλια για το κοστολόγιό της. Στοίχιζε 14.000, μία εκπομπή σε ένα στούντιο, όταν θεωρούσατε πως η Πανδώρα με γυρίσματα σε όλο τον πλανήτη και έρευνα μηνών , στοιχίζει πολλά (20.000 ευρώ). Το πόσο έπρεπε να στοιχίζει η εκπομπή την οποία παρότι παίζατε 3 φορές τη μέρα δεν εξασφαλίζατε τηλεθέαση, μπορείτε να το δείτε σε κοστολόγια αντίστοιχων εκπομπών σε ιδιωτική τηλεόραση. (Θα σας παρακαλέσω να μην επικαλεστείτε εδώ τα περί επιτροπής κοστολογίου της ΕΡΤ).
Διαφωνώ με την αντίληψη που έχετε για την Δημόσια Τηλεόραση. Είστε ένας ακόμη που θεωρεί πως η ΕΡΤ πρέπει να σπαταλά εκατομμύρια για να αγοράζει προγράμματα όπως το Champions League , τα οποία αδυνατούν να αγοράσουν ιδιωτικά κανάλια μεγάλης θεαματικότητας επειδή τα έξοδα είναι δυσανάλογα των εσόδων. Δεν ξέρω το λόγο που πρέπει να παίρνουν συνεχώς λεφτά οι εταιρείες πώλησης δικαιωμάτων από την ΕΡΤ που εδώ και χρόνια φαίνεται πρόθυμη να τους πληρώνει. Ξέρω όμως πως με τα χρήματα αυτά ( 30 εκατομμύρια;) θα μπορούσε να δημιουργηθεί πολύ σημαντικό πρόγραμμα στη Δημόσια τηλεόραση και να λυθεί διαφορετικά το θέμα με τους χιλιάδες συναδέλφους που είναι υπό απόλυση.
Δεν ξέρω αν η στάση σας έχει σχέση με απειλές που δέχτηκα από πολιτικό πρόσωπο δημόσια για το θάρρος μου να κάνω τη δουλειά μου. Ξέρω όμως πως αυτή η ΕΡΤ έχει ταλαιπωρηθεί επί δεκαετίες από κομματικές παρεμβάσεις, ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί για τη διοίκησή τους και άλλους που την αντιλαμβάνονται ως φέουδο και όχι Δημόσιο αγαθό.
Κύριε Ταγματάρχη, η Δημόσια τηλεόραση δεν χρειάζεται λοχαγούς κομματικών γραμμών ή συμφερόντων. Δεν χρειάζεται ούτε μάνατζερ που αντιλαμβάνονται έναν ευαίσθητο χώρο ως πεδίο συμφωνιών με την γνωστή πιάτσα, αλλά αλήθειες γνωστές σε όλους. Εγώ πάντως αυτό που χρειάζομαι είναι η απάντησή σας, πριν καταφύγω στη Δικαιοσύνη για να σας μηνύσω για παράβαση καθήκοντος.


Ένα τραγούδι άκρως επίκαιρο από Dj Shadow
At the starting of the week 
At summit talks you 'll hear them speak
It's only Monday
Negotiations dreaking down
See those leaders start to frown
It's sword and gun day

Tomorrow never comes until it's too late

You could me sitting taking lunch
The news will hit you like a punch
It's only Tuesday
You never thought we'd go to war
After all the things we saw
It's April Fools' Day

Tomorrow never comes until it's too late
Tomorrow never comes until it's too late

You hear a whistling overhead
Are you alive or are you dead?
It's only Thursday
You feel a shaking on the ground
A billion candles burn around
Is it your birthday?

Tomorrow never comes until it's too late
Tomorrow never comes until it's too late
Make tomorrow come I think it's too late

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Come together

 Beatles


Εύχομαι καλή χρονιά και χρόνια πολλά σε όλους! Να έχουμε μια όμορφη και ήρεμη χρονιά με εσωτερική και εξωτερική υγεία, χαρά, μικρές όμορφες στιγμές, δημιουργία, φαντασία, ισορροπία, συντροφιά, ζεστασιά, ανθρώπους και νηφαλιότητα! Μια μουσική χρονιά με χρώματα και μυρωδιές παρά τις δυσκολίες!