Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Miss you love



Maria Mena

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Πέρασα έτσι δίχως λόγο



Νίκος Παπάζογλου

Κάτω τα κόμματα, ζήτω τα χρώματα

Δανείζομαι τον τίτλο από ένα σύνθημα που είχε δει η ξαδέρφη μου σε έναν τοίχο κάποτε και μου το μετέφερε. Αυτά κυριάρχησαν τις δύο τελευταίες μέρες στις πλατείες των μεγαλύτερων πόλεων της Ελλάδας. Μόνο χρώματα. Δεν υπάρχουν πια διαφορές στα κόμματα. Ο καθένας από αυτούς που γέμισαν τις πλατείες αυτές, έχει μια σαφή κομματική ταυτότητα, αντίληψη ή ιδεολογία αν θέλετε. Δε χωρίστηκαν όμως, σε στρατιές γιατί τους ενώνει κάτι κοινό. Η αβεβαιότητα για το μέλλον, η απογοήτευση, η κατάρριψη των πιστεύω τους, η μηδενική ανοχή. Σε παρέες φίλων τέθηκαν πολλές παράμετροι στο τραπέζι της συζήτησης. "Δεν υπήρχε κεντρικό σύνθημα, δεν υπήρχε αυτοκριτική. Κάποιοι βγήκαν για να κάνουν αντιπερισπασμό στους Ισπανούς. Δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει και τι αποτέλεσμα θα έχει η διαμαρτυρία των αγανακτισμένων χωρίς να υπόκειται σε κάποια κομματική ταυτότητα". Καιρό τώρα ψάχνουμε να βρούμε τις ευθύνες μας στην κατάσταση που επικρατεί και εν τέλει να τις αποδεχτούμε για να ικανοποιήσουμε περίτρανα την επιχειρηματολογία των πολιτικών μας για συνενοχή στα σαθρό σύστημα της κοινωνίας. Και μετά τι; Τι ακολουθεί; Μένουμε απλά στις τύψεις και το αυτομαστίγωμα για τη συνενοχή; Η προέκταση αυτών των συναισθημάτων είναι η απόρριψη της νοοτροπίας αυτής, η αντίδραση και η αλλαγή μέσα από τα κίνητρα και τις δυνάμεις που μας δίνουν οι καιροί μας. Η μαζικότητα των διαδηλώσεων οφείλεται στη διάδοση μέσω του δημοφιλούς μέρους κοινωνικής δικτύωσης (Facebook). Κάπως έτσι αλλάζουν οι καιροί και το συγκείμενο που τους διαμορφώνει. Για να επέλθει το αποτέλεσμα της αλλαγής, θα πρέπει η σειρά των διαδηλώσεων να συμπαρασύρει και να υποστηριχθεί από τους ανθρώπους όλων των τομέων της κοινωνίας. Το κεντρικό σύνθημα είναι η αγανάκτηση και το συναίσθημα δεν ανταποκρίνεται σε κομματικές ταυτότητες, επεκτείνεται πέρα από αυτές και εξελίσσει την κοινωνία, τους θεσμούς και τις αντιλήψεις της. Ειρηνικές, μαζικές και ενωτικές οι συγκεντρώσεις των πολιτών που για την πραγματοποίησή τους αρκούσε μια διαδικτυακή παρότρυνση. Χαιρετίζω την πρωτοβουλία που ξεκίνησε από την Ισπανία και συμμετέχω!

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Ζήτω!

Σας παραθέτω ένα ωραιότατο άρθρο του Σταμάτη Φασουλή. Για την Ελλάδα μας, που φωνάζουμε όλοι Ζήτω!

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4631448

Easy




Anoushka Shankar & Norah Jones

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Follow me an angel



The Walkabouts

Λαθραία και ανθυγιεινά;

Σε καλό δρόμο βρίσκονται οι συζητήσεις για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας. Φτάνει πάλι να μη μείνουμε στις συζητήσεις , να μην κολλήσουν οι πράξεις σε γραφειοκρατικές διαδικασίες ή στην έλλειψη θάρρους των πολιτικών επιλογών. Κακά τα ψέματα το κέντρο έχει γίνει απροσπέλαστο και τη μέρα, τις ώρες αιχμής. Είναι προφανές ότι αφέθηκε με την πρόθεση των εκάστοτε κυβερνήσεων να φτάσει σε τέτοια κατάσταση, προκειμένου να χαμηλώσουν οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων και να αναπλαστεί στην συνέχεια, να θυμίσει το πραγματικό ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Αναβάθμιση μετά την υποβάθμιση δηλαδή. Αυτό που θα επισκέπτεται ο τουρίστας, ο εργαζόμενος κτλ.
Όσον αφορά στη συσσώρευση των μεταναστών στην περιοχή αυτή και την εξάπλωση της εγκληματικότητας ειδκά τον τελευταίο καιρό, δεν υπάρχει κακός μετανάστης και καλός Έλληνας. Είναι αυθαίρετο το συμπέρασμα. Εννοείται ότι καταδικάζουμε τη δολοφονία του άνδρα στη Βικτώρια από μετανάστες. Πρόκειται προφανώς για εγκληματίες. Οι μετανάστες που διαπράττουν εγκλήματα ή αδικήματα δίκαια έρχονται αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη. Αυτό, όμως, δεν εξομοιώνει όλους τους μετανάστες, δεν τους κάνει όλους εγκληματίες ή κακούς. Είναι σαν να λέμε: υπάρχουν καλές και κακές φυλές. Είναι θέμα ανθρώπου και χαρακτήρα. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι υπάρχουν και οι κακοί Έλληνες που εκμεταλλεύτηκαν τους ανθρώπους αυτούς για διάφορους λόγους και συνέβαλλαν λιγότερο ή περισσότερο στην σημερινή εικόνα του κέντρου. Το έγκλημα και η βία βρίσκεται πέρα από φυλές και χρώματα.

Άρθρο του Νίκου Τσάκαλου:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4631195
Άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=13&ct=31&artID=4631252

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Επιθυμίες



Θέλω αφή
θέλω αισθήσεις
και τις πέντε
στο έπακρο

Θέλω καρπούζια
πεταμένα κουκούτσια στην άμμο
βραδινές μελωδίες
αναμειγμένες με αυτή της θάλασσας

Θέλω βραδιές
που η ησυχία τους
να ακούσει
το δικό μας θόρυβο

Θέλω σκιές με φωτιές
κρασιά με πολλούς βαθμούς
θέλω σιωπές που φτάνουν
για να μιλούν τα σώματα

Θέλω τους κίονες να στολίζεις
το σφύριγμά σου
να χρωματίζει τους τοίχους
Θέλω να κρυφογελάς τις νύχτες

Θέλω να σε μυρίσω
να σε κοιτάξω χωρίς να φοβάμαι
θέλω να σε αρπάξω από όλους
να σε έχω μόνο εγώ

Θέλω να μυρίσεις ένα αστέρι
μα-τι λέω-
του έχεις δώσει τη λάμψη του
σκοτάδι

Θέλω να ακουμπάς τη μέση μου
να με συγκρατείς στον άνεμο
να μου πατάς τα πόδια
να με σηκώνεις ψηλά

Θέλω να γελάσω μαζί σου
να παίξω κρυφτό μαζί σου
στα σοκάκια
με τη σκιά σου



Night in white satin από Moody Blues
http://www.youtube.com/watch?v=9muzyOd4Lh8





Θέλω τη μέρα που θα φύγεις




Και τι μπορώ να πω για σένα
που να 'ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σα να μ' αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να 'σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ' αυτί
και να νικάμε

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σα να μ' αγαπάς



 Χρήστος Θηβαίος



Για την τελευταία μέρα και το τραγούδι που υπήρχε στα χείλη απ' το πρωί.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Trouble so hard



Από Vera Hall







Από Moby




Καλοκαιρινή βραδινή βόλτα, ο ουρανός γεμάτος αστέρια, το ολόγιομο φεγγάρι καθρεφτίζεται στη θάλασσα, τα μαλλιά ανεμίζουν από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου. Ο οδηγός προσωπική υπόθεση!

Ρόπαλα και αίσχη

-Του συντρίψανε το κρανίο με τα ρόπαλα. Μη αναστρέψιμη. Θα περιμένω τηλεφώνημά σου.
-Κανένα νέο από τους γιατρούς; Του λιώσανε το κεφάλι. Μη αναστρέψιμη.

Αυτές ήταν οι δυο απαντήσεις στα τηλεφωνήματα που δέχθηκε ο κύριος που καθόταν στο απέναντι κάθισμα του μετρό με κατεύθυνση προς Αεροδρόμιο, το απόγευμα της Τετάρτης 7 και κάτι. Στην αρχή ξαφνιάστηκα, σήκωσα το κεφάλι με το άκουσμα των λιτών απαντήσεων, μετά λυπήθηκα και ύστερα απόρησα. Η απάντηση ήρθε στα χέρια μου χθες. Ήταν το παλικάρι που ξυλοκόπησαν οι αστυνομικοί στην προχθεσινή διαδήλωση. Ο κόσμος είναι μικρός. Είσαι τόσο κοντά σε ό,τι συμβαίνει στον κόσμο. Δεν είμαστε ξένοι τελικά, όσο κι αν θέλουμε να συμπεριφερόμαστε σαν τέτοιοι. Είμαστε συνάδελφοι, συγκάτοικοι, συμπολίτες, άνθρωποι στα ίδια βαγόνια, στα ίδια πανεπιστήμια, στους ίδιους δρόμους, στα ίδια μέρη διασκέδασης, στα ίδια νοσοκομεία, κάποτε εραστές, σύντροφοι, φίλοι, αδέρφια. Άνθρωποι. Όλοι από σάρκα και οστά. Μπορεί στο έδαφος να κειτόμουν εγώ ή εσύ. Τόσο κοντά είμαστε!
Κάποιοι επιστρατεύουν τη βία για να ξεσπούν τα νεύρα τους ή να εκτονώνουν την ένταση από τα προβλήματά τους. Και από που παίρνουν την ελευθερία να χρησιμοποιούν τα γκλομπ ανάποδα και να τραυματίζουν σε σημείο κινδύνου ζωής, τους ανθρώπους που συγκεντρώνονται σε πορείες; Βαρέθηκα να βλέπω την ίδια εικόνα. Καπνοί στους δρόμους και φωτιές στους κάδους, ξύλο εκατέρωθεν. Βαρέθηκα τις απώλειες, τους τραυματισμούς, τις καταστροφές και τις λάθος εντυπώσεις που ξεκινούν από το πιο απλό φαινομενικά σημείο που συναντιούνται οι συνθήκες και οι κάτοικοι μιας πόλης, τις υποψίες συγκεντρώσεων ή τις πορείες συγκέντρωσης. Βαρέθηκα την υποκριτική στάση των πολιτικών την επαύριο κάθε τέτοιου συμβάντος που καταδικάζουν τη βία, την ανομία, υπόσχονται δικαιοσύνη και συλλυπούνται τις οικογένειες. Εγώ συλλυπούμαι εκείνους για την παθητική στάση τους, για το ότι το γεγονός παραμένει γεγονός και όχι παρελθόν, για την προπαγανδιστική βία αλλά και τη βία ως αυτοσκοπό από διάφορους που δεν ξέρω πώς να τους χαρακτηρίσω. Σιγουρα παντως, όχι γνωστοί άγνωστοι. Μου φαίνεται γελοίος ο όρος.

Εύχομαι να τα καταφέρει ο νέος! Έχει άλλωστε τη δύναμη ενός νέου οργανισμού!

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

The Flame



Από Cheap Trick

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Σπάστε τον Κυνόδοντα

Στο τέλος η κοπέλα καταφέρνει και σπάει τον κυνόδοντα και ξεφεύγει.
Τον τελευταίο καιρό μετράμε πολλές σημαντικές απώλειες που σηματοδοτούν το πέρασμα στην εποχή της μη μετρήσιμης βαρύτητας. Τα ονόματα πλέον γίνονται εύκολα γνωστά και κάποια άλλα μένουν αφανή πίσω από την ταμπέλα του ποιοτικού ή του δήθεν. Κουλτούρα να φύγουμε δηλαδή! Η γενιά που φεύγει και παίρνει μαζί της όλους τους νόμους με την οποία επιφορτίστηκε η δική μας γενιά που ωριμάζει και μεγαλώνει μελαγχολικά. Αναρωτιέμαι ποιος θα αντικαταστήσει το Σεφέρη, τον Ελύτη, το Βέγγο, τον Παπάζογλου, τον Μπιθικώτση, το Χαρίλαο Τρικούπη. Η σημαία στην Ακρόπολη κυμάτιζε μεσήστια την ημέρα του θανάτου του Λάκη Σάντα. Πριν 70 χρόνια, στο βράχο που σήμερα αποτελεί μέρος τουριστικής περιπλάνησης για ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο, συντελέστηκε μια πράξη ανδρείας, νεανικής τρέλας, ευαισθησίας και συνειδητοποίησης.
Δηλώσεις που διαδέχονται η μία την άλλη για διάψευση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, δημοσιεύματα που στοχοποιούν τη χώρα μας, όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση μη σωστής διαχείρισης μιας κατάστασης, δολοφονίες με λεία μια μόλις βιντεοκάμερα, το θράσος των πολιτικών προσώπων να ζητούν τα χρήματά τους και οι εθνικές συνωμοσίες. Κανένας γρίφος πια σχετικά με την δημοφιλή φράση Λεφτά υπάρχουν. Υπήρχαν γιατί ο μηχανισμός είχε προγραμματιστεί ότι θα μας στήριζε οικονομικά, η χώρα θα έμπαινε στη διαδικασία απορρόφησης δανείου από το εξωτερικό και όλα αυτά ερήμην της κοινωνίας που εν τέλει την αφορούσε άμεσα. Υπάρχουν λεφτά και αυτά βρίσκονται στις τράπεζες από τον ίδιο μηχανισμό και περικόπτονται από τους πολίτες στο όνομα μιας ανύπαρκτης ανάπτυξης. Καμιά νόμιμη οικονομική θεωρία δε στηρίζει με την αύξηση του ΦΠΑ και την απομύζηση των μισθών την ανάπτυξη. Με ποιο σκεπτικό κινείται τελικά αυτή η κυβέρνηση που μιλά και δραστηριοποιείται στο παρασκήνιο, με το πρόσχημα της ευημερίας της χώρας και του καθήκοντος απέναντι σε αυτήν; Με εναγώνιες δηλώσεις ο πρωθυπουργός προσπαθεί να μας πείσει ότι οι διαρθωτικές αλλαγές ήταν απαραίτητες για την αναδιάρθρωση της χώρας που έχει χρεοκοπήσει σε όλα τα επίπεδα. Αυτές οι αλλαγές ήταν απαραίτητες και επιτακτικές για να προωθηθεί η ανάπτυξη που συντελούνταν πριν μερικά χρόνια και η χώρα πραγματικά είχε λεφτά και ήξερε να τα σπαταλά. Έπρεπε να γίνουν τότε για να αποσυμφορηθεί και να λειτουργεί αποτελεσματικά ο δημόσιος τομέας, για να επέμβει το ίδιο το κράτος στη διαθφορά και τις πελατειακές σχέσεις που το ίδιο γέννησε και στήριξε με την άδειά μας φυσικά, για βελτιωθεί το σύστημα της περίθαλψης και της νοσοκομειακής διαχείρισης, της εκπαίδευσης των νέων με ενίσχυση του περιεχομένου που διδάσκεται στα σχολεία και έμφαση στην αληθινή αναζήτηση που προσφέρει η τριτοβάθμια εκπαίδευση, για να ενθαρρυνθούν τα εγχώρια προϊόντα και να στηρίζει η οικονομία μας όσα παράγει η χώρα μας με δυνατότητες εξαγωγών χωρίς να γίνει κλειστοφοβική και μοναχοκόρη στις διεθνείς αγορές, για να επικρατήσουν οι γενναίες πολιτικές στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Και όταν όλα αυτά ρυθμίζονταν, θα μπορούσαμε να προωθήσουμε την πράσινη ανάπτυξη και φυσικά να δίναμε στον τουρισμό μας μια διαφορετική προσέγγιση. Σήμερα, λοιπόν, αφήσαμε τα πράγματα στην τύχη τους, δεν ενδιαφερόμασταν αν επιβαρύναμε το κράτος, εισάγαμε περισσότερα από όσα αντέχαμε και εν τέλει εμπιστευτήκαμε τους λάθος ανθρώπους να τραβήξουν κουπί. Την ίδια σημαία που σήμερα υπάρχει στην Ακρόπολη, κουνούσαν περήφανα οι διοργανωτές της Αθήνας 2004, με την ανακοίνωση της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων και της νίκης στο διαγωνισμό της Eurovision. Θυμάμαι είχαμε πάρει εισητήρια για το στίβο. Θέλαμε να δούμε τον Κεντέρη στα 200μ. και μάλιστα ήμασταν τόσο σίγουροι ότι θα πήγαινε καλά που πήραμε εισητήρια για την ημέρα του ημιτελικού του αγωνίσματος. (31 μήνες φυλάκιση για τους 2 αθλητές)
Όλα αυτά φαίνονται καλά όταν μια χώρα μπορεί να τα διαχειριστεί και πολύ περισσότερο να τα αντέξει. Κάποιοι αφού έφαγαν μόνοι τους και όχι μαζί με εμάς περνούν την περίοδο της σιωπής και της εξαφάνισης και αφού κάποιοι καταδίκασαν την Ελλάδα και όλους εμάς σε μια περίοδο άδικη για τη δημιουργικότητα και τις δυνατότητές μας με ανταλλάγματα που δεν γνωρίζουμε αλλά και ποιος ξέρει αν θα μάθουμε κάποτε, σπέρνουν μηνύματα αισιοδοξίας στις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα. Μου θυμίζει εκείνες τις αμερικάνικες ταινίες του american dream που ο προπονητής ενώ η ομάδα του χάνει, τους λέει δυο-τρεις ευφάνταστες ατάκες που χτυπούν στο συναίσθημα, οι παίκτες συνέρχονται και αποκτούν θάρρος και τελικά νικούν στο παρά πέντε. Μόνο που η Αμερική κατάφερε να αποφύγει την κρίση και ο κ. Παπανδρέου δε φαίνεται να πείθει με τους συναισθηματικούς λόγους του για την καρδιά του Έλληνα που τα καταφέρνει. Ήδη το αντάρτικο σημαντικών υπουργών, έχει αρχίσει να χτυπά πολλά καμπανάκια στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και του κεφαλιού του πρωθυπουργού για την αναποτελεσματικότητα και την αμφισβήτηση του προγράμματος. Έρχεται και δεύτερο Μνημόνιο; Δεν αντέχει η αγορά, οι οικονομίες των Ελλήνων, η ανοχή για την διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων. Πάντως, σίγουρα οι βουλευτές κάτι θα έχουν να βάλουν στην άκρη μιας και ζητούν πίσω τα αναδρομικά. Θα πληρώσουμε σε αυτούς που μας οφείλουν το μέλλον μας και το παρελθόν μας, που κατασχούν δημόσια περιουσία, που καταχράστηκαν τα χρήματά μας και που ανέντιμα μιλούν μαζί με τον Ντομινίκ Στρος Καν για την υποθήκη της Ελλάδας. Βρισκόμαστε στο σημείο που ο πολιτικός κόσμος θα πρέπει κατεβάσει για λίγο τα ρολά, να σταματήσει να μιλά άσκοπα, να σκεφτεί για το θράσος (Μαζί τα φάγαμε) που επέδειξε και για το θάρρος (Δυστυχώς επτωχεύσαμε) που οφείλει να επιδείξει, για τη ντροπιαστική θέση στην οποία έχει φέρει τη χώρα και να αναρωτηθεί για τις επιθέσεις των πολιτών στους εκπροσώπους του. Κάποιοι έμειναν στην ιστορία για το θάρρος να παραδεχτούν και κάποιοι θα μείνουν για το θράσος να μην παραδεχτούν.
Έκθετοι απέναντι στους τοκογλύφους, τη διεθνή κοινή γνώμη που δε χαρίζει κάστανο και στην ελληνική που ενθαρρύνει το δρόμο προς το γκρεμό, στις διαθέσεις των συμφερόντων των κρατών μελών και των μεγάλων δυνάμεων, στην ίδια μας την ξεροκεφαλιά των πολιτικών για αλλαγή και στη συνέχιση της βίας.
Μια βραδιά για χάρη μιας βιντεοκάμερας σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. Τι ξεχαρβάλωμα της κοινωνίας! Δε φταίει για όλα το κατεστημένο ή η αστυνομία. Φταίνε οι κακές πολιτικές για τη μείωση της εγκληματικότητας και την έλλειψη ασφάλειας στο πιο πολυσύχναστο μέρος της Αθήνας, το κέντρο. Φταίνε οι αντιλήψεις απέναντι στους αλλοδαπούς και το μοίρασμα του κέντρου στους αριστερούς ή στους χρυσαυγίτες. Δεν είναι πολιτική αυτή. Το "μπάτε σκύλοι αλέστε" που εκπορεύεται και από τους δύο, δεν οδηγεί σε αποτέλεσμα. Το μόνο που καταφέρνει είναι να θέτει τους κατοίκους σε στρατιές για το ποια οργάνωση θα επιφέρει την τάξη και την ασφάλεια. Παρακράτος στο κράτος δηλαδή. Πριν ένα χρόνο ακριβώς 3 άνθρωποι πέθαναν από φωτιά που έβαλαν κάποιοι σε κτίριο της Marfin. Μιλάμε για την άκριτη ελευθερία του να δρα κάποιος και η έννομη τάξη να μένει άπραγη και έκθετη. Οι έρευνες πάντως, για την δολοφονία των παιδιών της ομάδας ΔΙΑΣ βρίσκονται σε καλό δρόμο και αυτό δίνει ευκαιρίες στην πίστη για δικαιοσύνη.
Όλα αυτά, για όταν θα μάθουμε να σπάμε τον κυνόδοντα και να ξεφεύγουμε από τα ψέματα, την ανοχή που μας έφερε σε αυτό το τραγικό σημείο της εκποίησης των ονείρων μας, το κολύμπι στον ίδιο κουβά, την παραδοχή του μονόδρομου, της μύησης σε ακροδεξιές αντιλήψεις που είναι επικίνδυνες και κρύβουν επιδεικτικά την αλήθεια.
Τελικά νομίζω ότι κανένας δεν πρόκειται να αντικαταστήσει όλους αυτούς τους μεγάλους που προανέφερα στην αρχή και έφυγαν επώνυμα ευτυχώς! Κανένας αν δε σπάσουμε τον κυνόδοντα.

Fall in love with me




Από Tim Booth and Angelo Badalamenti