Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Debate

Ακούστηκαν πολλά. Οι τηλεοπτικές προετοιμασίες καθώς και οι αλλαγές στη ροή των προγραμμάτων των καναλιών για το debate των πολιτικών αρχηγών ενόψει των Ευρωεκλογών υπήρξαν μεγαλειώδεις. Σε μια κατά βάση εποχή της δύναμης της εικόνας, ο δημόσιος διάλογος έχει μετατοπιστεί πλέον στο μέσο της τηλεόρασης. Έτσι, λοιπόν και σε αυτό τον πολιτικό διάλογο, που κάθε άλλο παρά διάλογος ήταν, που πραγματοποιήθηκε, αυτό που αποτέλεσε το κίνητρο αλλά και το αποτέλεσμά του ήταν η νίκη στο παιχνίδι των εντυπώσεων.
Σε έναν θεσμό που κρατάει πλέον 20 χρόνια, η εξέλιξη στους κανόνες διεξαγωγής του υπήρξε μηδενική. Ο κατ' ευφημισμόν διάλογος κατέρριψε ακόμη και τα προσχήματα. Όσοι τηλεθεατές το παρακολούθησαν, επαναλαμβάνω όσοι, είχαν μπροστά στην οθόνη τους τέσσερις κομματικούς ηγέτες και ένα στέλεχος, το οποίο και παρεμπιπτόντως δικαιολόγησε την παρουσία του σε αντικατάσταση του αληθινού προέδρου του κόμματός του στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια ομάδα και όλοι είναι φίλοι μεταξύ τους, οι οποίοι επαναλάμβαναν τις θέσεις τους σα σε δελτίο τύπου.
Δεν μπορεί, βέβαια, κανείς να αμφισβητήσει το μεγάλο επικοινωνιακό χάρισμα του κ. Καραμανλή και του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος επιδίωξε να αποδιώξει το χαρακτηρισμό του άκρου. Στο τέλος, ωστόσο, δεν παρέλειψε να παρουσιάσει επιδεικτικά τη γενναία του προσφορά για τους φτωχούς αυτού του έθνους. Και οι δυο, όμως, επιχείρησαν μια μάλλον ψεύτικη προσέγγιση προς τους φτωχούς αυτής της χώρας.
Το γεγονός ότι η ελληνική συνήθεια του debate, γιατί περί συνήθειας πρόκειται και δη ελληνικής, καθίσταται παγκόσμια πρωτοτυπία τουλάχιστον όσον αφορά στους όρους διεξαγωγής του πρέπει να προβληματίζει εντόνως τους πολιτικούς που προάγουν το διάλογο και τους δημοσιογράφους που υποτίθεται ότι τον υπηρετούν. Επίσης, ανήκουμε και στη μοναδική χώρα της Ευρώπης η οποία διεξάγει αυτό το θεσμό σε περίοδο πριν από τις Ευρωεκλογές. Και αυτό επίσης, επισημαίνει πολλά.
Η αξία της διαμόρφωσης της πολιτικής συνείδησης έγκειται στο κατά πόσο μπορεί ένας πολιτικός να συμβάλλει στην ελευθερία της ατομικής βούλησης. Και σε αυτό το debate γκρεμίστηκε κάθε τέτοια προσδοκία. Όλοι μαζί συμφώνησαν στους όρους για τη συμμετοχή στο ίδιο παιχνίδι των εντυπώσεων που βλέπουμε και ακούμε κάθε μέρα και κάθε μέρα χωρίς ένα ίχνος αυτογνωσίας για τη βαρετή κοινοτυπία.
Έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι του πολιτικού status. Η έμφαση στην εδραίωση του καλού κοινωνικού προφίλ των πολιτικών έχει αντικαταστήσει άρδην την ιδεολογία τους. Και ένα δυνατό δημόσιο προφίλ απαιτεί και την προβολή τους από τα ΜΜΕ και ιδιαιτέρως από την τηλεόραση που συνεπάγεται κατευθείαν την αύξηση της δημοτικότητάς τους.
Ένα debate χωρίς λόγο και πολύ χειρότερα χωρίς αντίλογο. Είναι άδικο ο ευγενέστερος θεσμός της δημοκρατίας να καταντά μέρος της προεκλογικής καμπάνιας. Πέντε προγραμματικές δηλώσεις για τα σχέδια των κομμάτων μετεκλογικά. Ακόμη και με αυτή την ιδιότητα να το δει κανείς έχουν χάσει όλοι, αφού δεν αναφέρθηκε κάτι καινοτόμο, κάτι που να περιλαμβάνει λύσεις σε προβλήματα και στροφή στις αξίες. Δεν υπήρχε η ευτυχής συγκυρία του αιφνιδιασμού, της είδησης και της αλλαγής.
Όλοι προσπάθησαν με κάθε είδους κανόνες της γλώσσας του σώματος να εντυπωσιάσουν, να πείσουν, να συγκινήσουν. Αλλά το βλέμμα παραμένει το ίδιο. Είναι το μόνο που δεν υπακούει σε αυτούς τους γελοίους κανόνες πειθούς. Άλλωστε, η ζωντάνια και τα έντονα συναισθήματα που σηματοδοτούν την πολιτική ιδεολογία δε μεταφέρθηκαν στο κοινό που το παρακολούθησε. Όλοι ανέμεναν τον αγώνα μπάσκετ εκείνο το βράδυ..

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Συνέντευξη εντυπώσεων

"Δε σκοπεύω να πάω σε εθνικές εκλογές. Αυτό που προέχει είναι να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα". "Δεν προτίθεμαι να βάλω νέους φόρους, εκτός κι αν το απαιτήσουν οι μελλοντικές συνθήκες στην οικονομία", είπε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Γιάννη Πρετεντέρη. Αυτό που επιχείρησε να περάσει στον απλό φορολογούμενο Έλληνα που ενδεχομένως να τον παρκολούθησε ήταν μια πιο ανθρώπινη πλευρά του που αγγίζει και κατανοεί τα προβλήματά του. Αλλά στην ουσία του λόγου του δεν ανέφερε κάτι καινούριο. Δεν αιφνιδίασε. Απλά στάθηκε και παραδέχτηκε τα λάθη που έγιναν από τη κυβέρνησή του. Επίσης, τόνισε ότι τα περιβόητα "παπαγαλάκια" αναφέρονται στην αδόκιμη φρράση που χρησιμοποίησε ο Γιώργος Παπανδρέου "ΠΑΣΟΚ ή βαρβαρότητα" και δε στοχεύουν σε προσωπική επίθεση στον πολιτικό αντίπαλο. Τελικά η πολιτική είναι ένα τεράστιο έργο θεάτρου με κοινό, πολλά επικοινωνιακά τερτίπια. Το θέμα είναι ότι πρέπει να αλλάξει λίγο το σενάριο..

Το Κοράνι στην Αθήνα

Το θέμα της μετανάστευσης έχει πολλές πτυχές και αγγίζει όλους τους ανθρώπους, λιγότερο ή περισσότερο. Οι κατευθύνσεις προς μια αξιοπρεπή λύση που να δίνει στους μετανάστες τη δυνατότητα να ζουν σα φυσιολογικοί άνθρωποι και όχι σαν παράσιτα μιας κακοποιημένης (ελληνικής) κοινωνίας απέχουν παρασάγγας από τη νοοτροπία της Ελλάδας. Υπάρχει ένα θέμα το οποίο τίθεται και κανείς ίσως δεν τολμά να εντάξει στις συζητήσεις του. Οι μετανάστες καλώς ή κακώς έχουν περάσει τα σύνορα, το πόσο εύκολα ή δύσκολα και ποιους εξυπηρετεί δεν είναι της παρούσης. Αυτό που πραγματικά δεν μπορεί να χωρέσει το κεφάλι ενός νέου ενθρώπου που σκέφτεται, αγαπά, λατρεύει, αμφιβάλλει είναι σε μια γη που ανήκει σε όλους, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν κάποιοι που να στερούν από κάποιον άλλο άνθρωπο δικαιώματα. Και το χειρότερα τραγικό από όλα είναι ότι κάποιοι δίνουν την ευκαιρία σε μερικούς που επιθυνούν να το παίζουν εθνικόφρονες χωρίς αιτία και σαφή προορισμό να φτάνουν την πολιτική στο χείριστο ίσως σημείο της, το ρατσισμό και τη μισσαλοδοξία. Και το πιο γελοίο από όλα είναι ότι πάντα βρίσκονται κάποιοι άλλοι να τις υποστηρίξουν και να τους εμπιστεύονται για τη διαχείρηση του μέλλοντός τους. Και για να μη λέμε τα πράγματα μόνο από τη μια πλευρά, μπορεί η μετανάστευση να προκαλεί όντως κάποια προβλήματα σε ένα έθνος που δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την αυτοσυντήρησή του, όμως μιλάμε για ανθρώπους που έχουν επιλέξει να ζήσουν στη χώρα μας. Κι αν η τελευταία δε δίνει τις ευκαιρίες της αυτό είναι κάτι που δεν την τιμά καθόλου. Και θέτω έναν προβληματισμό που ξέρω ότι δε θα απαντηθεί ποτέ ή τουλάχιστον η απάντησή του δε θα με ικανοποιήσει. Αλλά προκαλώ. Σε μια δημοκρατική χώρα, που στην πραγματικότητα έχει χάσει πολλάκις τον αυτοσκοπό της η Δημοκρατία και η αληθινή ελευθερία, δεν έχει το δικαίωμα- με ισχύ νόμου- ένας άνθρωπος που πιστεύει σε κάτι διαφορετικό από αυτό που συνηθίζεται ή που θεωρείται αποδεκτό, να εκφράσει την πίστη του σε κάποιον θεό ή τις συνήθειές του. Αλήθεια τι είναι αυτό που φοβίζει; Θα το λέω χωρίς φόβο, αλλά με απόλυτη συνείδηση. Είμαστε όλοι πολίτες μιας γης και πολύ περισσότερο μιας Ευρώπης. Ποιος είναι αυτός που θα καθορίσει τις ζωές των άλλων και από τον οποίο θα εξαρτάται η παραμονή τους σε έναν τόπο που σε τελική ανάλυση ανήκει σε όλους. Ας μην υπερβάλλουμε, όμως. Δε λέμε να καταργηθούν τα σύνορα ούτε και να κάνει ο καθένας με ανευθυνότητα ό,τι θέλει. Αλλά είτε πιστεύουμε στον Αλλάχ, είτε στο Χριστό είτε στο Βούδα, μας ενώνει όλους κάτι κοινό: ένα σώμα, ένα μυαλό, ένα δάκρυ, μια πίστη, μια αγάπη, ένα βλέμμα..Αυτό που λείπει είναι λίγη ανθρωπιά σε μια αδέκαστη κοινωνία που έχει ξεχάσει να συγχωρεί.

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Ομφαλός τη Γης..

Η αφορμή δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί.. Ένας διαγωνισμός για την ανακήρυξη του σημαντικότερου Έλληνα όλων των εποχών. Θαρραλέα τηλεοπτική κίνηση που προάγει το αίσθημα του διαλόγου και της διαφορετικότητας. Υπάρχει, όμως, μια ένσταση. Ποιος μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας; Συκρίναμε ανθρώπους που έζησαν και έδρασαν σε εντελώς διαφορετικές εποχές και συνθήκες και προσέφεραν τις γνώσεις και τις ικανότητές τους σε ετερόκλητους μεταξύ τους τομείς. Γιατί να είναι ένας ο μεγάλος Έλληνας; Γιατί να κερδίσει ο Μέγας Αλέξανδρος; Μήπως αναζητάμε ως έθνος τη χαμένη μας εθνικά αληθινή συνείδηση; Μήπως έχουμε χάσει την αίσθηση του μέτρου των Αρχαίων; Και προς Θεού-ή όπου τελοσπάντων ο καθένας πιστεύει-οι Έλληνες τουλάχιστον της δεκάδας υπήρξαν σπουδαίοι και άνοιξαν μια εθνική οδό προς το μέλλον. Είναι καθήκον μας να τους γνωρίσουμε και να ακολουθήσουμε τα χνάρια τους. Αλλά τι σύγχρονο έχει να γεννήσει και να επιδείξει η Ελλάδα; Ποιος είναι ο ρόλος της σε διεθνές επίπεδο; Μάθαμε να καυχιόμαστε για το παρελθόν μας. Δυστυχώς, υπάρχει ένα παρόν και ένα μέλλον που εξακολουθούν να μας ταλανίζουν και να μας αφορούν..

Όλα του Τύπου δύσκολα;

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος αλλάζει και εξελίσσεται. Φυσική ροή της ιστορίας είναι αυτή. Αναπόφευκτα, σε αυτό το πλαίσιο κινείται και ο κόσμος της πληροφόρησης. Το θέμα, όμως, δεν είναι το γεγονός ότι αλλάζουν τα δεδομένα παράλληλα και με τη ραγδαία ανάπτυξη σε τομείς που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μας, όπως η τεχνολογία και η επιστήμη. Αυτό θα πρέπει να αποτελεί τον κανόνα. Η ουσία έγκειται αλλού. Στο κατά πόσο η ίδια η μιντιακή κοινωνία είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει τις αλλαγές σε τέτοιο βαθμό που να δημιουργεί καινούρια, δικά της δεδομένα, ξεπερασμένα από αρχεοτυπικές προκαταλήψεις και να γοητεύσει το -κακά τα ψέματα- νέο αναγνωστικό κοινό που ανατέλλει..

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Σκίτσο

Κώστας Μητρόπουλος

Ποιος άλλος μπορεί μέσα από μια εικόνα να δηλώσει μια σαφή θέση απέναντι στα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι το σκίτσο από μόνο του αυτό το χαρακτηριστικό έχει. Ο Κώτσας Μητρόπουλος, όμως, έχει μια μοναδική ικανότητα να εισαγάγει τον αναγνώστη του έργου του στο θάρρος μιας έξυπνης και απόκρυφης συνομωσίας. Στην αναζήτηση μιας μοναδικής επικοινωνίας που αυτόματα επιβάλλει χωρίς κανόνες και βίαιες μάταιες προσπάθειες για την κατανόησή του.
Τα σκίτσα του αποτελούν μια κραυγαλέα φωνή - κι ας ακούγεται λίγο υπερβολικό! - στις σουρεαλιστικές πραγματικότητες μιας δήθεν εξελιγμένης εποχής που επιτάσσει την εδραίωση του ψεύδους και της καθολικής υποκρισίας. Με απίστευτη διάθεση για ένα μονοπωλιακό κοινωνικό σχόλιο, έρχεται αντιμέτωπος με τις απαιτήσεις του κοινού για μια ξεκάθαρη κριτική σε οτιδήποτε αξιοπερίεργο εμφανίζεται και επιβάλλεται, πολλές φορές, σαν κανονική συνθήκη. Αυτό που κάνει το Μητρόπουλο ξεχωριστό καλλιτέχνη, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι μια ματιά ευθύτητας συνδυασμένης με το χαρακτηριστικό χιούμορ που αυθόρμητα αποπνέουν οι ήρωές του. Μοναδικός συνδυασμός που ξεδιπλώνεται στα μάτια σου..
Σε έναν καθόλου φλύαρο αλλά επαρκή σαρκασμό των γελοιογραφιών του, δηλώνει ένσταση στα πολιτικά και κοινωνικά σκιρτήματα που εξοβελίζουν τη φυσιολογική εξέλιξη της κοινωνίας. Όλες του οι δημιουργίες καυτηριάζουν με έναν απόλυτα αριστοτεχνικό τρόπο την ανούσια εποπτεία μιας επιδειξιομανίας που έχει αυταρχικά επιβάλλει τους νόμους της στα σύνορα του πολιτικού και κοινωνικού πολιτισμού.
Σε ένα σκηνικό σχεδόν παραμυθικό, στήνει τη δική του παράσταση για μια ελκυστική παρωδία ενός σύμπαντος που απειλεί με τα κατορθώματά του να εξουθενώσει κάθε προοπτική λογικής. Η γελοιογραφική πένα του εμφανίζεται σαν μια καθολικά άμεση κριτική στις πράξεις και τις αποφάσεις των πολιτικών προσώπων της χώρας. Αλλά δε σταματά μόνο εκεί. Η τέχνη του αγγίζει και τα γεγονότα που συγκλονίζουν κατά καιρούς την κοινωνία, όπως η απόδραση του Παλαιοκώστα ή η γραφικότητα του τηλεοπτικού μικρόκοσμου.
Ώρα να αφεθούμε στη μαγεία του..

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Ταξιδιωτικό

Ένα μαγευτικό ταξίδι στην Εύβοια

Η απόλαυση της επαρχίας και του φυσικού αέρα συνεπαίρνουν ακόμη και τον πιο απαιτητικό ταξιδιώτη…

Τα καλοκαιρινά βράδια το μόνο που μπορείς να ακούσεις καθώς τα μαλλιά ανεμίζουν από το γλυκό αεράκι είναι το τραγούδι των τζιτζικιών, τα γέλια κάποιας παρέας που έχει ξεχαστεί σε κάποια παραλία, το κύμα της θάλασσας… Εύβοια..
Το νησί με τα πολλά χρώματα, τις άφθονες μυρωδιές και τα χίλια πρόσωπα! Κεντρική και νότια μπορούν να εντυπωσιάσουν ακόμη και τον πιο τολμηρό ταξιδευτή! Απέχοντας μόλις 1 με 1.5 ώρες από την Αθήνα, πλεονέκτημα μεγάλο για ένα νησί, αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για τους λάτρεις της απόδρασης και της περιπέτειας!
Το κρασάκι, η θάλασσα, ο ήλιος, το ψαράκι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, τα χωριά με τις παραδοσιακές ασχολίες τους και τα προϊόντα τους αναδεικνύουν την ομορφιά του τοπίου και την ηρεμία από τους ρυθμούς της άχρωμης πόλης.
Η πρωτεύουσα της Εύβοιας, η Χαλκίδα, δεσπόζει στο κέντρο του νησιού. Πλάι στην περίφημη γέφυρα που συνδέει την Εύβοια με τη Στερεά και την κεντρική Ελλάδα πλέουν τα νερά του Ευβοϊκού κόλπου που έχουν την ιδιομορφία να κινούνται έξι ώρες με βόρεια και έξι ώρες με νότια κατεύθυνση (φαινόμενο της παλίρροιας).
Το ξακουστό «Κόκκινο Σπίτι» που βρίσκεται στην παραλία της, πραγματικά αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κτίρια στην πόλη από αρχιτεκτονική και ιστορική άποψη. Μάλιστα, ο χώρος χρησιμοποιείται και ως κέντρο πολλών πολιτιστικών εκδηλώσεων, σημαντικών για την πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου.
Η θέα, όμως, φαίνεται να πλησιάζει περισσότερο στην αίσθηση της ελευθερίας όσο το ταξίδι μας συνεχίζεται προς την κεντρική Εύβοια και φτάνει στην πόλη της Κύμης. Το μπαλκόνι του Αιγαίου, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται από τους κατοίκους της περιοχής, συνδυάζει υπέροχα την άγρια ομορφιά του βουνού που σχεδόν αγκαλιάζει τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην πόλη, με το γαλάζιο της θάλασσας, που δύσκολα διαχωρίζεται από τον ορίζοντα, καθώς ξαφνικά εκεί που σταματά το βλέμμα, εμφανίζεται σα μεγάλο πλεούμενο καράβι, το νησί της Σκύρου.
Η βόλτα στην πόλη είναι πολύ ευχάριστη, αφού οι μυρωδιές από τα ταβερνάκια της παραλίας της Κύμης δε σε αφήνουν εύκολα να αντισταθείς στις παραδοσιακές λιχουδιές. Με μεγάλο νησιώτικο χαμόγελο και φιλόξενη διάθεση μας καλοδέχτηκε ο κ. Γιάννης, ιδιοκτήτης της ψαροταβέρνας Ανατολή, στην Πλατάνα της Κύμης. Άφθονο κρασί, νησιώτικη μουσική, ολόφρεσκα ντόπια ψάρια από τα δίχτυα των ψαράδων που καθημερινά βγαίνουν στα ανοιχτά. Αξέχαστη μένει η αστακομακαρονάδα και το λεμονάτο χταποδάκι.
Ο δρόμος που χωρίζει την Πάνω Κύμη από την παραλία της, συνδέεται με ένα μύθο κατά τον οποίο ο εργολάβος που είχε αναλάβει την κατασκευή του, όντας ο ίδιος παίκτης τυχερών παιχνιδιών και έχοντας χάσει αρκετά χρήματα ποντάροντας στο τζόγο, σχεδίασε σε αυτόν 52 στροφές, όσα και τα χαρτιά της τράπουλας. Ιδανικός για να ανεβάζει την αδρεναλίνη των αυτοκινητιστών, φιλοξενεί κάθε χρόνο την Ανάβαση της Κύμης που έχει ενταχθεί και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα αυτοκινήτων.
Στην βόρεια πλευρά της πόλης βρίσκεται και το Λαογραφικό Μουσείο, πλούσιο σε πληροφορίες για τις συνήθειες και τις ασχολίες των κατοίκων της περιοχής παλαιότερα και ενδιαφέροντα εκθέματα. Στην κεντρική πλατεία της πόλης η προτομή του γνωστού γιατρού Γεωργίου Παπανικολάου, θυμίζει την καταγωγή και τη συμβολή του στην ιατρική επιστήμη.
Το μεθυστικό νησιώτικο αεράκι, όμως, μας έφερε στη νότια πλευρά του νησιού με τους πολλούς κρυμμένους θησαυρούς. Το απόγευμα στον κάμπο του χωριού Δύστου, όπου επικρατεί η ηρεμία και το μεγαλείο της φύσης, δελεάζει τη διάθεσή μας για ανακάλυψη.
Η λίμνη που καλύπτει ένα μεγάλο μέρος του κάμπου (7.500 στρέμματα), αποτελούσε για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής πηγή ευφορίας και καρποφορίας, ενώ, όντας κατά βάση αγροτική κοινωνία, στην καλλιέργειά της βασίζονταν το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής παραγωγής. Σήμερα γίνονται προσπάθειες αποξήρανσής της αφού θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους και τους μεγαλύτερους καλαμιώνες στην Ελλάδα.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι κατά καιρούς έχει συγκεντρώσει σπάνια είδη πουλιών, πάπιες, πελεκάνους, και υβριδίων, όπως η βίδρα. Η μυρωδιά της φύσης, το γαλάζιο του ουρανού και το πράσινο της γης σε χαλαρώνει και σε φέρνει αντιμέτωπο με τις δυνάμεις του εαυτού σου..
Σε άλλο σημείο του κάμπου, έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα από τον πύργο που αποτελούσε κατοικία του μεγαλογαιοκτήμονα Γεωργίου Κοντόσταβλου και μετέπειτα διοικητή της περιοχής καθώς και τον οικισμό γύρω από τον πύργο που έσφυζε από ζωή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας καθώς και συντρίμμια από την Αρχαία πόλη «Δύστος».
Μάλιστα πολύ πρόσφατα, ύστερα από ανασκαφές, ανακαλύφθηκαν εφτά τάφοι και ένας κίονας ιωνικού ρυθμού του 5ου με 4ο αι. π.Χ. πράγμα που καταμαρτυρεί την παρουσία ζωής και πολιτισμού αιώνες πριν. Στους τάφους βρέθηκαν νομίσματα της εποχής εκείνης, κάτι που έχει συμβάλλει στις έρευνες για τις συνήθειες και τις παραδόσεις μιας άλλης, μακρινής εποχής. Δυστυχώς, όμως, η αξιοποίηση όλων αυτών των ιστορικών ευρημάτων βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο.
Μετά από τη γοητεία της ευβοιώτικης ιστορίας, παρασυρθήκαμε, και ταξιδέψαμε στα γυάλινα νερά της. Το πεντακάθαρο γαλάζιο των θαλασσών του Αιγαίου συμπληρώνει άριστα την άγρια ομορφιά αυτών του Ευβοϊκού κόλπου. Ο ήχος από τα κύματα ηχεί σαν αρχαία μπαλάντα, ευτυχώς ξεχασμένη και ανόθευτη από το χρόνο.
Ο ήλιος και η χρυσαφένια άμμος ωθεί τον κόσμο σε ένα λυτρωτικό μπάνιο στις κοσμοπολίτικες παραλίες του νησιού. Η Χιλιαδού, η Κορασίδα, η Μουρτερή, οι Πετριές και ο Κάλαμος, προσφέρονται για ένα βραδινό μπάνιο κάτω από το φως της αυγουστιάτικης πανσελήνου μαζί με τη μελωδία της κιθάρας ενώ το πιο μοναχικό Αρμυρίχι συνδυάζεται με ελεύθερο camping με την παρέα του καλοκαιριού!
Το βραδάκι απολαμβάνουμε τα φώτα που αντανακλούν στη θάλασσα του Καράβου. Το σώμα μας αναζήτησε τις περιπέτειες της μουσικής και του ρυθμού των clubs που συνυπάρχουν αρμονικά με την αίσθηση της καλοκαιρινής ξενοιασιάς. Νέα γενιά που πίνει το πάθος και το γέλιο της ευτυχίας.
Τα παραδοσιακά ερυθρά και άσπρα κρασιά της περιοχής μάς παρέσυραν στο άρωμα μιας άλλης εποχής, βγαλμένης από τη δροσιά της συντροφιάς και του μεζέ! Επισκεφτήκαμε τα παραδοσιακά οινοποιεία που διατηρούν οι κάτοικοι της περιοχής, δοκιμάσαμε τις τοπικές, γνήσιες και οικολογικές ποικιλίες κρασιού και μάθαμε τα μυστικά της παραγωγής του.
«Το καλό κρασί χρειάζεται μεράκι και υπομονή, όμως οι ιδανικές κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή και το έδαφός της είναι τα στοιχεία που δίνουν τα αρωματικά κρασιά της Νότιας Εύβοιας», μας είπε ο κ. Παναγιώτης, οινοποιός.
Πλησιάζοντας στο νοτιότερο κομμάτι του νησιού οι εκπλήξεις δεν εξαντλούνται μονάχα στην ομορφιά της φύσης, αλλά στην ανακάλυψη των Δρακόσπιτων στο βουνό Όχη στην Κάρυστο και στο χωριό Στύρα. Πρόκειται για τεράστια πέτρινα κτίσματα σε δύσβατες περιοχές και η ονομασία τους προέρχεται από τις δοξασίες που συνοδεύουν τα τοπωνύμια της περιοχής.
Σύμφωνα με τους μελετητές, η οικοδόμησή τους αποτελούσε κατόρθωμα για τα δεδομένα της τότε εποχής. Χρονολογούνται στους αρχαϊκούς και ρωμαϊκούς χρόνους και χρησιμοποιούνταν ως αρχαία ιερά αφιερωμένα στη λατρεία των θεών του Ολύμπου.
Η Εύβοια ανταποκρίνεται και στη διάθεσή μας για πεζοπορία και για άμεση επαφή μας με τη φύση. Η διαδρομή στο Φαράγγι του Δημοσάρη, το οποίο έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 και έχει χαρακτηριστεί «περιοχή μεγάλης οικολογικής και βιολογικής αξίας», που βρίσκεται στο όρος Όχη στη νότια Εύβοια είναι μοναδική και προτείνεται στους φυσιολάτρες και τους οπαδούς του εναλλακτικού τουρισμού.
Ξεκινά από τις κοίτες του ποταμού Δημοσάρη, το διασχίζει ολόκληρο και καταλήγει στην παραλία των Καλλιανών. Στο σύνολό του το φαράγγι είναι λιθόστρωτο και έχει υψόμετρο περίπου 900 χιλιόμετρα. Τα πόδια μας, καθώς διασχίζαμε το φαράγγι, ήταν δίπλα σε εκατοντάδες πλατάνια και τα κεφάλια μας ανάμεσα σε πολλά σπάνια πτηνά. Η θέα είναι εκπληκτική και βοήθησε στην ηρεμία και την ανάταση της ψυχής μας.
Ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα καθώς θα αφουγκράζεσαι τον ήχο του ήλιου τη στιγμή που ακουμπάει στη θάλασσα και αρκετά μακριά στον ορίζοντα και το κράξιμο από τα ψαροπούλια και τους γλάρους…Κάπως έτσι είναι το ταξίδι προς την Εύβοια. Ζήστε το!

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Παραίτηση Βερελή

Ο ένας παραιτείται, ο άλλος δηλώνει εγωκεντρικά απρόθυμος να απομακρυνθεί από τη Βουλή. Μα καλά, με τη νοημοσύνη και την υπομονή μας παίζουν; Μπορεί και να μην έχει κάποια σχέση με το σκάνδαλο ο Βερελής. Άντε και το δέχομαι. Αυτό που δεν μπορώ με τίποτα να δεχτώ είναι ότι μετά από λίγο καιρό που θα ξεχαστεί το θέμα ο κ. Χρήστος θα είναι και πάλι στο προσκήνιο αγκαλιά με κάποια βουλευτική θέση..

Κλείσιμο των εργασιών της Βουλής;

Για ποια ελευθερία μιλάμε και ποια δημοκρατία; Κλείνουν οι εργασίες της Βουλής και μαζί κλείνουν και στόματα και υποθέσεις. Τελικά ακολουθούν τη συνείδηση της ασυνειδησίας και της πλήρους ανευθυνότητας.. Αιχμάλωτοι είμαστε όλοι..

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Σε 20 χρόνια..

Σε 20 χρόνια..

Σε 20 χρόνια από σήμερα.. Τώρα ειλικρινά, ποιος μπορεί να φανταστεί το μέλλον του; Αφού συνεχώς αυτοαναιρείται και αυτοκαταστρέφεται. Τελοσπάντων, όλοι ζούμε με ένα όνειρο. Κι αυτό είναι ίσως και το μοναδικό πράγμα που κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει. Όπως όλοι, λοιπόν, έτσι κι εγώ, ένα όνειρο είχα. Να γίνω δημοσιογράφος.
Τη μέρα που θα ξημερώσει σε δυο ακριβώς δεκαετίες από αυτήν εδώ τη στιγμή που μιλάμε τη φαντάζομαι αρκετά φορτική, αγχωτική και πιεσμένη. Ξεκινώντας για τα γραφεία ίσως κάποιας εφημερίδας και ακούγοντας στο δρόμο τον Πορτοσάλτε, αν έχει αντέξει ακόμη την παράνοια της δημοσιογραφίας, ή και βλέποντας κάτι αξιοπερίεργο που να αφορά κατά πάσα πιθανότητα κάποια τεχνολογική εξέλιξη (20 χρόνια μετά, βλέπεις) μου έρχεται, αφού έχω φτάσει μετά από 1.5 περίπου ώρα στο χώρο εργασίας μου, διαολίζοντας τον εαυτό μου που πήρα για μια ακόμη φορά το αυτοκίνητό μου και υποσχόμενη ότι από αύριο θα χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς και μόνο, τη στιγμή αυτή που πίνω το δεύτερο καφέ μου και κρυμμένη πίσω από δεκάδες δελτία τύπου και εφημερίδες, η ιδέα για το επόμενο άρθρο μου το οποίο θα καυτηριάζει το πολιτικό σκηνικό της πολυβασανισμένης πατρίδας μου και το βαρετό και πολλά.. υποσχόμενο δικομματισμό(ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και τούμπαλιν).
Κάτω από τα ηχητικά εφέ της εκνευριστικής φωνής του αφεντικού μου, καταφέρνω να ολοκληρώσω το άρθρο το οποίο παραδόξως βρίσκει και συμπαθητικό και το εγκρίνει πετώντας τα χαρτιά στον τοίχο από τη χαρά του που επιτέλους κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε να του παρουσιάσω. Κατά 12 το μεσημέρι τρέχω στην Ομόνοια για ένα ρεπορτάζ που πρέπει να ετοιμάσω ειδάλλως τα χαρτιά αντί για τον τοίχο θα βρεθούν στο κεφάλι μου.
Επιστρέφω στην εφημερίδα για να επιβεβαιώσω κάποιες πληροφορίες και να παραδώσω ύστερα από λίγη ώρα το ρεπορτάζ. Ένα έκτακτο γεγονός που πρέπει επειγόντως να καλύψω ακριβέστατα για ευνόητους λόγους με βρίσκει πάλι εκτός γραφείου. Επιστρέφω για να παραδώσω το ρεπορτάζ με την είδηση. Όμως, η ώρα για τη συνέντευξη με το πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στις τελευταίες εξελίξεις και που πολύ καιρό κυνηγούσα το αποκλειστικό μαζί του ωσάν τον Κεντέρη στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ έχει φτάσει.
Η αλήθεια είναι ότι με παιδεύει αρκετά. Αλλά κι εγώ δεν το βάζω κάτω. Ρωτάω μέχρι να αποκτήσω ένα αξιοπρεπές υλικό και φυσικά, να περιέχει την είδηση που θα σκάσει σα βόμβα στους κόλπους της δημοσιογραφικής κοινότητας.. Με στομάχι σφιχτό από τη σκληρή αυτή συνάντηση αλλά με πιο χαλαρή διάθεση παραδίνομαι στη μαγική επαφή με το κοινό που μόνο μια εκπομπή μπορεί να προσφέρει. Ραδιόφωνο.
Λίγη από την αγαπημένη μου μουσική, ρεπορτάζ, επικαιρότητα και τα τηλέφωνα που σπάνε. Κόσμος που θέλει να πει τη γνώμη του, mails που σχολιάζουν τις εξελίξεις. Το βραδάκι, τα τηλέφωνα χτυπούν επίμονα από φίλους. Ζητούν να ξεκλέψουν λίγο χρόνο από τη ζωή μου. Λίγο από το δημοσιογραφικό και μόνο χρόνο μου. Αλλά εγώ πρέπει να διαβάσω το τελευταίο best seller ενός συγγραφέα και να προετοιμάσω τα θέματα της επόμενης ημέρας..

Αυτό είναι ό,τι φαντάζομαι από τη ζωή ενός δημοσιογράφου σε 20 χρόνια από τώρα. Και όχι ό,τι ακριβώς ονειρεύομαι ότι θα είναι. Οι περιπέτειες και το απρόβλεπτο του επαγγέλματος φυσικά και με συγκλονίζουν και τις περιμένω με ανυπομονησία. Ακόμη και το διάβασμα στις 12 τα μεσάνυχτα θα αγαπώ. Η ζωή όμως δεν κρύβει και άλλες συγκινήσεις..;