Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Ένας μεγάλος έφυγε..

Με τα πόδια του σαν κάποιο θαλάσσιο κύμα να τα κινεί, με φωνή σαν κάποιο ανεξέλεγκτο πάθος να εκτοξεύεται στο κοινό, ο Michael Jackson λατρεύτηκε όσο κανείς. Οι ψηφίδες απίστευτων περιπετειών οδηγούν τα βήματά του στο ψηφιδωτό μιας παράξενης και βαθιά ανεξήγητης για πολλούς ζωή ενός αληθινού σταρ. Ο καλλιτέχνης με τα μοναδικά ρεκόρ στην παγκοσμιότητα της μουσικής, με τις χαρακτηριτικότερες νότες και την απόλυτη πρωτοτυπία εισήγαγε νέους νόμους στην ποπ. Όσοι χρόνια τώρα προσπάθησαν να πάρουν λίγη από τη λάμψη του και να εκμεταλλευτούν κάποια από τα ίσως και παρεξηγήσιμα ατού του, δε σταμάτησαν ούτε και στη στιγμή του θανάτου του. Όταν χάνεται κάποιος σβήνονται όλες οι κακές του συνήθειες για χάρη της τηλεθέασης, λες και όλοι οι λοιδοροί των πάνελ αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση μιας ενάρετης και αλάνθαστης ζωής. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι έκρυβε στο μυαλό του, την ψυχή του και στο σώμα του καθώς χόρευε στις τεράστιες σκηνές των συναυλιών του ή όταν τα φώτα έσβηναν και απολάμβανε την ηρεμία του συμβατικού και ήρεμου σπιτικού-βίλας. Και αυτό ίσως να μην αφορά και πολλούς. Μια περίεργη σκηνοθεσία και παραφιλολογία γύρω από έναν μύθο ξεκινά. Η θεώρηση του συστήματος που ευνοεί και προωθεί το τέλειο μετάλλαξε έναν πραγματικά μοναδικό καλλιτέχνη σε μαριονέτα. Μια μαριονέτα της δυτικής βιομηχανίας που ευνουχίζει τα όνειρα και δεν αφήνει τίποτα στο πέρασμά της. Η αθωότητα μιας χαμένης παιδικότητας που τόσο ανάξια μεταδόθηκε από τα μέσα. Ένας Michael Jackson σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο, δηλώνοντας την απλότητα και τη δικαιολογημένη του θνητότητα. Ένας καλλιτέχνης που δε φοβόταν να προδώσει τον τραυματισμένο του ψυχισμό.
Αυτό που θα τον θυμίζει θα είναι η τέχνη και η μουσική του και με αυτή την ιδιότητα η μουσική είναι πολύ πιο πλούσια.
Ένας μεγάλος φεύγει από καρδιακή ανακοπή. Τόσο τραγικά απλά..

Νο smoking, no cry..

Η μεγάλη ώρα έχει φτάσει!Τι έχει φτάσει δηλαδή..έφτασε. Μας έχουν μείνει σχεδόν 4 μόλις ώρες από την 1η Ιουλίου, την ημέρα που μαντεύω θα τη θυμούνται οι περισσότεροι από εμάς. Η στιγμή, που θα πρέπει να χαρούν και λίγο ακόμη και εκείνοι που δεν έτυχε να εθιστούν στη νικοτίνη, έχει ήδη υποβάλλει τους καπνίζοντες στο αίσθημα του πανικού. Έχουν ακουστεί πολλές εξυπνακίστικες γνώμες για την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς δημόσιους χώρους και πιο πολύ για την τήρηση του μέτρου που πολύ πολύ σύντομα(είπαμε σε 4 ώρες) θα εφαρμοστεί. Ο Έλληνας, λέει, πώς αλλιώς μπορεί να εκφράσει τον πόνο του, τον έρωτά του, τη χαρά του και όλα τα βαθιά συναισθήματα παρά με μόνο με μια ρουφηξιά που για κάποιους είναι σα ναρκωτική ηδονή. Άλλωστε ποιο μέτρο έχει ισχύσει με απόλυτη αυστηρότητα στην Ελλάδα για να ισχύσει και αυτό; Άλλη μια περιττολογία που στερείται νοήματος και υπευθυνότητας. Το γεγονός ότι συνηθίσαμε να ζούμε σε μια κοινωνία που ποιεί μόνο ανηθικότητα και που κληρονομήσαμε την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό δεν πάει να πει ότι θα συμβάλλουμε και στη διαιώνισή τους. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε την πορεία πλεύσης μας για να μην τρακάρουμε σε παγόβουνο και βυθιστούμε; Έστω με αυτόν τον νόμο. Και κανείς δε στερεί την ελευθερία από τους κανπνίζοντες απλά δίνεται μια μερικώς παραπάνω ελευθερία στους μη καπνίζοντες που τόσα χρόνια την είχαν στερηθεί. Και στο κάτω κάτω μιλάμε για ένα μέτρο που στοχεύει στην υγεία και την καλύτερη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, απαγορεύοντας μια βλαβερή συνήθεια μόνο στους δημόσιους χώρους.
Εδώ, όμως, τίθεται και ένα άλλο ζήτημα που η προέκτασή του είναι πολύ σημαντική. Η αλήθεια είναι η απαγόρευση του τσιγάρου μπορεί να επιφέρει τεράστιες αλλαγές στην αγορά και τη ζήτηση. Η διασκέδαση έχει απόλυτα ταυτιστεί με το γνωστό πακέτο. Η κίνηση στα νυχτερινά και όχι μόνο μαγαζιά όπως είναι φυσικό θα επηρεαστεί και οι έξοδοι, ανησυχούν οι μαγαζάτορες, θα περιοριστούν με κίνδυνο τη μείωση των κερδών τους παράλληλα με το πιθανό μποϋκοτάζ στις καπνοβιομηχανίες. Αυτά όλα ανήκουν βέβαια στο χώρο των πιθανοτήτων. Μήπως, όμως, είναι μια καλή ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τη δημιουργικότητά μας και την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου μας; Αντί για ένα τσιγαράκι σε μια τρέντυ καφετέρεια με πολλές πιθανότητες για φλερτ να προσπαθήσουμε να βρούμε λίγο τον εαυτό μας, να προβληματιστούμε πάνω στα προβλήματα που μας αφορούν και όμως τα αφήνουμε και μας ξεπερνούν. Η ζωή θέλει και το τσιγαράκι της, ίσως κι εκείνη να είναι ένα, που σιγά σιγά το καπνίζουμε. Όχι, όμως, μόνο αυτό και όχι μόνο έτσι.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Διαμορφώνοντας συνειδήσεις

Εφημερίδες που κλείνουν, μάτια που κοιμούνται και μυαλά που εφησυχάζουν. Βιώνουμε άραγε μια δυλλήβδην κοινωνική κρίση ή απλά έτσι ήταν πάντοτε τα πράγματα; Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν εποχές στην ιστορία που οι πολίτες στην πραγματικότητα έδειχναν ενδιαφέρον για όλα όσα συνέβαιναν γύρω τους ακόμη ακόμη και για αυτά που μπορεί να μην τους αφορούσαν άμεσα. Αλλά συμμετείχαν στην αλλαγή. Σήμερα κλείνουν σταθμοί και εφημερίδες και η αντίδραση της κοινωνίας είναι σαν εκείνα τα μηχανήματα που δείχνουν ότι ο ασθενής έχει πεθάνει. Μια ευθεία, χωρίς ενδιαφέρον. Λίγοι σκέφτηκαν τους δημοσιογράφους εκείνους που βρέθηκαν στην ανεργία. Και βέβαια, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι μετοχές των οποίων αγγίζουν και τον τομέα της ενημέρωσης σαν από ανάγκη ή υποχρέωση ή καθήκον να παρέχουν πληροφόρηση στους πολίτες, εξελίσσουν τις επιχειρήσεις τους σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς και της ζήτησης. Αν οι επιχειρήσεις τους αποφέρουν κέρδη τότε συνεχίζουν το έργο τους πιστεύοντας ότι με τη δύναμή τους μπορούν να νικήσουν Θεούς και δαίμονες και να αφυπνίσουν συνειδήσεις, χωρίς να λογίζονται το βάρος αυτής της φράσης. Με τον ίδιο τρόπο που μπήκαν ενεργά στο χώρο του Τύπου για την εξασφάλιση μιας θέσης στο παιχνίδι των ενυπώσεων και της επιρροής της κοινής γνώμης με τον ίδιο ακριβώς τρόπο βγαίνουν από αυτό υπολογίζοντας μόνο την προσωπική ανάγκη ικανοποίησης συμφερόντων. Και το χειρότερο είναι ότι από αυτά εκπορεύουν και τη δύναμη και την ύπαρξή τους και διαμορφώνουν τη δημοσιογραφική "θέση" τους απέναντι στα πράγματα. Η διαμόρφωση των συνειδήσεων όμως δε χτίζεται έτσι. Ο κόσμος αλλάζει και κατανοεί ακόμα περισσότερα. Έχει ήδη αρχίσει να υποπτεύεται το παιχνίδι της τρέλας και της παράνοιας που έχει στηθεί γύρω του.
Κι αν η ενημέρωση έχει πάρει ήδη τη μορφή επιχείρησης που τα συμφέροντα της μιας συγκρούονται με τα συμφέροντα της άλλης τότε καμιά πληροφόρηση δε θα παλεύει για την ίδια την ενημέρωση και την είδηση, αλλά ο ένας δημοσιογράφος με τον άλλον. Πολλοί διατείνονται ότι η δημοσιογραφία δε νοείται ακριβώς επάγγελμα, αλλά η συνένωση στοιχείων από πολλούς κλάδους μαζί και η πολύπλευρη γνώση ενός γενικότερου επιπέδου. Στην πράξη, όμως, η δημοσιογραφία είναι επάγγελμα και μάλιστα με στημένους όρους.

Δημοσιογραφική γκάφα

Τόσα έχουν ακουστεί για τη μεροληψία των εφημερίδων και εν γένει του Τύπου και την προπαγάνδα που, με τη δύναμη της διαμόρφωσης της δημόσιας άποψης που έχουν, επιχειρούν να επιβάλλουν. Από όποια σκοπιά(δημοσιογραφική ή του απ΄λού πολίτη) κι αν δει κανείς τη δημοσιογραφική γκάφα τριών κυριακάτικων εφημερίδων για την... "ψεύτικη" συνάντηση του κ. Καραμανλή με τον κ. Ερντογάν εν όψει των εγκαινίων του νέου Μουσείου της Ακρόπολης θα συμφωνήσει σε ένα πράγμα. Ότι τουλάχιστον κάποιοι ιθύνοντες του Τύπου που καθορίζουν την κοινή γνώμη μάλλον δεν είναι και τόσο επαγγελματίες όσο διατείνονται. Η ευθύνη ενός ανθρώπου που στην ουσία δημοσιεύει τα νέα του κόσμου και της χώρας και βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων είναι τεράστια. Η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν δημοσιογράφο, έστω και καταξιωμένο, είναι η συνέπεια που έχει απέναντι στο κοινό του και πάνω απ' όλα στον εαυτό του. Στην προκειμένη περίπτωση η αξιοπιστία απαξιώθηκε και ανταλλάχθηκε με το μέγιστο αριθμό των πωλήσεων των φύλων. Στόχος ήταν η φανταχτεροί τίτλοι με τη μεγάλη είδηση. Οι πηγές δεν ελέγχθηκαν στο βαθμό που θα έπρεπε. Το μόνο που ακολούθησε ήταν να βγουν εκτεθειμένες εφημερίδες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν έγκυρες και διαβάζονταν από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών. Ελπίδα είναι η νέα γενιά δημοσιογράφων να βρει και να διατηρήσει τη χαμένη συνέπεια κάποιων..

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Στα βήματα του πάθους...

Πόδια που μπερδεύονται και αφήνονται στη μαγεία της έντασης της στιγμής. Η καρδιά διατάζει και το σώμα ακολουθεί χωρίς δισταγμό. Βήματα που παραδίνονται στο πάθος.. Τάνγκο. Ο αργεντίνικος χορός που κουνά την ψυχή και χορεύει τους παλμούς της καρδιάς.. Ώρα 21:00 και το θέατρο Badminton επιβλητικό ως προς το μέγεθος ενέπνεε κάτι μεγαλειώδες…
Στη σκηνή η ομάδα Tango Pasión και η ορχήστρα που καθοδηγεί τις φιγούρες των χορευτών. Σώματα που ενώνονται, πρόσωπα που έρχονται αντικριστά και βλέμματα που συναντιούνται με τη δύναμη της ερωτικής φλόγας. Η χορευτική αφήγηση ξεκινά με τη ζωή των χορευτών να διαδραματίζεται σε ένα café-bar εποχής δεκαετίας του '60. Ο άντρας διεκδικεί τη γυναίκα. Η γυναίκα παραδίνεται στη γοητεία του και τον τρελαίνει χαρίζοντάς του ένα τάνγκο στο ερωτικό παιχνίδι. Χέρια που με αριστοτεχνικό τρόπο κρατιούνται και εμπιστεύεται το ένα το πάθος και την ένταση του άλλου. Γίνονται ένα, σαν προέκταση ενός και μόνο χεριού.
Μια γυναίκα με αισθαντική ισπανική φωνή μεταφέρει το νου σε μικρές και μεγάλες γωνιές του Μπουένος Άϊρες και αφήνει να ανακαλύψεις τα κρυμμένα μυστικά της λάτιν κουλτούρας.
Οι χορευτές επιστρέφουν και η εντυπωσιακή φιγούρα μιας χορεύτριας υπενθυμίζει όλη την υπακοή του κορμιού στο ultimo tango(το απόλυτο τάνγκο). Ο παρτενέρ στηρίζει τη γυναικεία φύση και κολακεύει με τον ιπποτισμό του. Η ερμηνεία στο σώμα και το πνεύμα συναντά τη μοναδική αρμονία του ρυθμού και της μουσικής. Η θεατρικότητα ακόμα και στα επιβλητικά κοστούμια αναδεικνύουν τη σταθερότητα των βημάτων που κάνουν τη σκηνή να συμμετέχει και αυτή στην εξέλιξη της χορευτικής ιστορίας.
Στο δεύτερο μέρος, μαύρα κοστούμια που μοιάζουν με βραδινό ουρανό γεμάτο αστέρια μιας πόλης που κοιμάται και ταυτόχρονα ξαγρυπνά. Μάσκες που καλύπτουν τα πρόσωπα και κρύβουν τις εκφράσεις τους, κορμιά που τις προδίδουν και τις μεταδίδουν εντονότερες. Η καρμική ερμηνεία του σώματος αποκαλύπτεται και οι φιγούρες των αντρών ανταποκρίνονται υπέροχα στη μαγκιά. Παράδοση στην εξουσία τους.. Οι ουτοπίες του φόβου καταρρίπτονται και τα έξι ζευγάρια τολμούν να αγγίξουν την ελευθερία της κίνησης.
Η γυναικεία φιγούρα του ζωντανού ισπανικού τραγουδιού επιστρέφει και ταξιδεύει σε μέρη μακρινά. Καθαρίζει τη σκέψη από την άχρωμη μηδενιστική της πορεία και λυτρώνει τη συνέχειά της. Οι μουσικοί επαναπροσδιορίζουν την τέχνη τους με αυτοπεποίθηση.
Τα φώτα πέφτουν. Το φόντο κόκκινο. Σαν το τάνγκο. Σαν το πάθος που συνοδεύει όλη την αισθαντικότητα της βραδιάς. Οι σκιές των χορευτών αποκτούν άλλο νόημα και γίνονται πραγματικότητα, γεμίζοντας τη σκηνή. Η στροφή και το σπάσιμο της μέσης που μαρτυρούν όλη την πλαστικότητα και την υποκριτική αρχέγονη καταγωγή κερδίζουν το χειροκρότημα. Τα γρήγορα βήματα εναλλάσσονται και κάνουν το μάτι να χάνεται στο εκπληκτικό της στιγμιαίας αποτύπωσης. Οι μύχιες απεικονίσεις μιας άλλης πραγματικότητας σαν από τον ήχο της θάλασσας βγαλμένη διατηρούν το μυστήριο.
Οι μάσκες πέφτουν. Δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο ο εξαιρετικός αυτός χορός που κυριεύει το βλέμμα των χορευτών. Από το σώμα στο βλέμμα. Παραδίνεσαι σ' αυτόν. Και το χειροκρότημα δυναμώνει. Ultimo Tango...

Λιθανθρακική σωτηρία για το Αλιβέρι

Μεταστροφή στους όρους διαχείρισης της ενέργειας και αλλαγές στα σχέδια που προωθεί η ΔΕΗ Α.Ε. στην Εύβοια επιφέρει η νέα πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υπουργού Ανάπτυξης κ. Κώστα Χατζηδάκη «η κυβέρνηση δε θα προχωρήσει τα προγράμματα σε σχέση με την ίδρυση μονάδων λιθάνθρακα», πράγμα που σημαίνει ότι μένουν στα χαρτιά οι αποφάσεις για την ίδρυση του νέου εργοστασίου στην περιοχή ανακουφίζοντας τους κατοίκους και τοπικούς φορείς.

Δυο χρόνια σχεδόν μετά την αρχική έγκριση για την κατασκευή λιθανθρακικής μονάδας 800 MW στο Αλιβέρι, τα σχέδια της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ για το νέο εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής ματαιώνονται μετά και τις αντιδράσεις των πολιτών και των οικολογικών οργανώσεων της περιοχής. Η μονάδα θα αντικαθιστούσε τη λειτουργία των παλιών εργοστασίων που έχουν επιβαρύνει ήδη το περιβάλλον της Νότιας Εύβοιας(ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, ΔΕΗ και μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας).
Από την αρχή ακόμη, οι συζητήσεις για την ίδρυση της μονάδας υπήρξαν κακές. Οι διαδικασίες παραχώρησης του οικοπέδου, όπου επρόκειτο να κατασκευαστεί, από την κυριότητα του Δημοσίου στο Δήμο Ταμυναίων αμφισβητήθηκαν από τους τοπικούς φορείς. Η παράδοση έγινε με την προϋπόθεση ότι η ΚΕΔ θα έπρεπε να δώσει την άδεια να ανήκει μέχρι τις 30/11/2008 και στην δικαιοδοσία της ΔΕΗ, όρο που η Συντονιστική Επιτροπή χαρακτήρισε παράνομο και σκανδαλώδη.
Σύμφωνα με στοιχεία της Συντονιστικής Επιτροπής μαζικών φορέων που συγκροτήθηκε στην περιοχή και της WWF Ελλάς που κινητοποιήθηκε για το θέμα, η μονάδα θα προκαλέσει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων, απέχοντας 80 μέτρα από τον οικισμό του Μυλακίου, και την ισορροπία του οικοσυστήματος. Παρά τις υποσχέσεις της ΔΕΗ για εγκατάσταση των πιο σύγχρονων αντιρρυπαντικών τεχνολογιών, οι οργανώσεις προειδοποιούν ότι το πρόβλημα του φαινομένου του θερμοκηπίου θα οξυνθεί δραματικά λόγω της έκλυσης 4.6 εκ. τόνων διοξειδίου του άνθρακα(CO2), αέριο που ευθύνεται για την πρόκλησή του.
Επίσης, κατά την καύση του λιθάνθρακα, προβλέπεται η απελευθέρωση 3.4 εκ. τόνων οξειδίου του αζώτου(NOx), 2.3 εκ. τόνων διοξειδίου του θείου(SO2) και 336.000 κιλών αιωρούμενων σωματιδίων. Εκτός από την μόλυνση που θα δεχτεί η αέρια και στερεή μάζα της γης του Αλιβερίου, κινδυνεύει και ο θαλάσσιος χώρος της πόλης καθώς υποθηκεύονται τεράστιες ποσότητες θαλασσινού νερού για την ψύξη των εγκαταστάσεων, που επιστρέφουν στη θάλασσα σε θερμοκρασίες 50-60 ºC και απαιτείται η διάνοιξη θαλάσσιων δρόμων που θα διευκολύνουν την έλευση των «καρβουνάδικων» πλοίων κατά την εκφόρτωση και αποθήκευση του υλικού.
Η Ελλάδα πάντως σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή οδηγία δεσμεύεται να μειώσει μέχρι το 2020 την έκλυση των αέριων ρύπων στο 25%. Από τη μεριά της, η ΑΗΣ Αλιβερίου είχε ανακοινώσει τη μείωση της τοπικής ατμοσφαιρικής ρύπανσης μελλοντικά με την ύπαρξη των κατάλληλων μέτρων αντιρρύπανσης αλλά και την αντικατάσταση των παλιών ρυπογόνων μονάδων με την παρούσα λιθανθρακική.
"Αρχές του 2008 η ΔΕΗ με τον Διευθύνοντα Σύμβουλό της κ. Αθανασόπουλο ανακοίνωσε την ίδρυση μιας μονάδας λιθάνθρακα 800 MW στο Αλιβέρι. Ένα κίνημα πολιτών αναπτύχθηκε και με πρωτοβουλία του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Αλιβερίου δημιουργήθηκε Συντονιστική Επιτροπή από 15 μαζικούς φορείς. μια σειρά πρωτόγνωρων κινητοποιήσεων έφερε στην επιφάνεια το μεγάλο περιβαλλοντικό πρόβλημα που λέγεται λιθάνθρακας. Αποφύγαμε την πεπατημένη του τοπικισμού και δώσαμε τον αγώνα μας συντονισμένοι με άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις και κινήσεις, Greenpeace, WWF, Πολίτες κατά του λιθάνθρακα κλπ. Κάτω από την πανελλήνια αντίδραση κατά του μαύρου εφιάλτη, του λιθάνθρακα, στις 12-2-2009 η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ματαιώσει τις μονάδες της ΔΕΗ και αυτό ήταν μια περήφανη νίκη για τους πολίτες της περιοχής μας και σηματοδοτεί το δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για το μέλλον τους", μας είπε ο κ. Γιώργος Λαγανάς, Πρόεδρος του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Αλιβερίου και επικεφαλής της Συντονιστικής Επιτροπής 15 Μαζικών Φορέων Αλιβερίου κατά του λιθάνθρακα.
Η κυβέρνηση με την απόφασή της να μην προωθήσει τα σχέδιά της για την πυρηνική και λιθανθρακική ενέργεια, κυρίως λόγω των έντονων αντιδράσεων των κατοίκων, στην ουσία στρέφει το ενδιαφέρον της στην εκμετάλλευση των ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) και του φυσικού αερίου, όπως προβλέπουν οι διατάξεις της Ε.Ε. προκειμένου η χώρα να χαρακτηριστεί από ενεργειακή επάρκεια. Η ΔΕΗ Α.Ε. ισχυρίζεται ότι η Νότια Εύβοια με τη δημιουργία της μονάδας θα εξασφαλίσει τη δική της επάρκεια παράλληλα με την εθνική. Ωστόσο, ο λιθάνθρακας αποτελεί εισαγόμενο καύσιμο, πράγμα που αυξάνει την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας.
Οι κινητοποιήσεις των «Πολιτών κατά του λιθάνθρακα» και των «Ενεργών Πολιτών», των οργανώσεων που δημιουργήθηκαν με σκοπό την ευαισθητοποίηση των κατοίκων των περιοχών που θα ιδρύονταν οι μονάδες λιθάνθρακα, στηρίζουν την εκμετάλλευση των ΑΠΕ με βάση τις ελληνικές δεσμεύσεις για συμμετοχή τους στην τελική κατανάλωση ενέργειας κατά 18% και συγκεκριμένα της ηλεκτρικής κατά 30-35% μέχρι το 2020.
«Ο Δήμος Δυστίων σε ανύποπτο χρόνο (2004) εκφράστηκε θετικά για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (αιολική, φωτοβολταϊκή, γεωθερμική) γιατί οι ήπιες μορφές ενέργειας είναι φιλικές προς το περιβάλλον. Είμαστε κατά της καύσης λιθάνθρακα για λόγους αρχής και ουσιαστικούς. Θεωρούμε ότι η καύση του επιβαρύνει πάρα πολύ το περιβάλλον, με συνέπειες καταστροφικές και για την υγεία των πολιτών της ευρύτερης περιοχής. Το δόγμα 20% ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές, 20% οικονομία είναι εφικτό αλλά και αναγκαίο να συμβεί. Πρέπει να προστατεύσουμε το περιβάλλον με κάθε πρόσφορο τρόπο, γιατί η μέχρι τώρα αδιαφορία μας έχει διαμορφώσει συνθήκες ανησυχητικές για τον πλανήτη», μας είπε ο δήμαρχος του όμορου δήμου κ. Κώστας Μαστροκώστας.
Το βασικό πλεονέκτημα από την ίδρυση της λιθανθρακικής μονάδας είναι, όπως διατεινόταν η διοίκηση της ΔΕΗ, η αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της περιοχής εφόσον θα δοθούν νέες ευκαιρίες και θέσεις για εργασία, ενώ θα προωθηθεί ο ανταγωνισμός και στο επιχειρηματικό πεδίο. Ωστόσο, οι παράγοντες της Greenpeace υποστηρίζουν ότι οι πολίτες του Αλιβερίου εκτός του ότι θα είναι αναγκασμένοι να ζουν σε ένα υποβαθμισμένο εργασιακό και φυσικό περιβάλλον, θα έχουν περισσότερες επιλογές μέσω των ΑΠΕ και της εξοικονόμησης ενέργειας καθώς οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται είναι ασφαλέστερες και περισσότερες.
Οι αγώνες των πολιτών της περιοχής του Αλιβερίου και των οικολογικών οργανώσεων που κινητοποιήθηκαν προκειμένου ο λιθάνθρακας να μη φτάσει στην πόλη τους, αφορούσαν και στους ισχυρισμούς της ΔΕΗ ότι η καύση του λιθάνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι πιο συμφέρουσα, εφόσον αποτελεί φθηνό καύσιμο. Διαμαρτύρονται καθώς σε περίοδο οικονομικής κρίσης συνεχώς η τιμή του εισαγόμενου άνθρακα αυξάνεται, με αποτέλεσμα να αυξάνονται και τα τιμολόγια της ΔΕΗ.
Οι πιο ευαισθητοποιημένοι πολίτες της περιοχής πριν 4 μήνες έδρασαν συμβολικά φυτεύοντας στην περιοχή «στάχτες», το οικόπεδο όπου θα κατασκευαζόταν η λιθανθρακική μονάδα, δενδρύλλια ως αντίδραση στις παράνομες διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για την πώληση του υπαίθριου χώρου. Την επομένη της δεντροφύτευσης οι «Ενεργοί Πολίτες» μίλησαν για προβοκατόρικες ενέργειες καταγγέλλοντας όσους προσπάθησαν να την αποτρέψουν και όσους τη διάρκεια της νύχτας ξερίζωσαν μερικά από αυτά.
Το Μάρτιο με επιστολή τους προς τον Πρωθυπουργό κάτοικοι του Μυλακίου αποδέχονται την έναρξη διαλόγου με τη ΔΕΗ για ένα βιώσιμο και οικονομικά αναπτυξιακό μέλλον του τόπου. Την ίδια στάση είχε κρατήσει και η Δήμαρχος Ταμυναίων κ. Κατερίνα Καράπα, η οποία είχε κατηγορηθεί πολλές φορές για ολιγωρία και ότι κρατά ουδέτερη στάση στο θέμα. Μάλιστα, από το δημοτικό σύμβουλο κ. Γ. Κατσαμάγκο, αμφισβητήθηκε η ύπαρξη κειμένου που αφορούσε την ψήφιση υπέρ της καύσης λιθάνθρακα, ενώ ισχυρίστηκε ότι η δήμαρχος επιχείρησε να ακυρώσει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που τασσόταν κατά της δημιουργίας της μονάδας.

Το φυσικό αέριο προχωρά
Το πράσινο φως έχει πάρει το σχέδιο της κατασκευής της μονάδας του φυσικού αερίου 400 MW στο Αλιβέρι που είχε προγραμματιστεί να γίνει μαζί με τη μονάδα λιθάνθρακα, τόσο από τους κατοίκους όσο και από τους τοπικούς φορείς. Παρόλα αυτά οι διαδικασίες καθυστερούν λόγω προβλημάτων που προέκυψαν με την Αρχαιολογική Υπηρεσία και προβλέπεται να λειτουργήσει το 2011. Στην περίπτωση της μονάδας αυτής, οι αντιδράσεις δεν ήταν τόσο έντονες αφού το φυσικό αέριο είναι λιγότερο ρυπογόνο από το λιθάνθρακα και μαζί με την εκμετάλλευση των ΑΠΕ θα αποτελέσουν τον ελληνικό ενεργειακό σχεδιασμό.
Ο αγωγός του φυσικού αερίου έχει σχεδιαστεί να περάσει από το Γραμματικό και μετά από το Αλιβέρι θα τροφοδοτεί τη νότια Εύβοια με ενέργεια.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Τα συμπεράσματα των εκλογών και η επόμενη μέρα

Πίσω από τα πραγματικά αποτελέσματα της κάλπης, κρύβεται ένα μήνυμα που αφήνει υποσχέσεις για την πορεία του μέλλοντος ευρωπαϊκά και εθνικά. Πολλά ακούστηκαν για την πολυσυζητημένη αποχή που έφτασε το 48,3% πανελλαδικά. Έφταιγε η παραλία, η εκμετάλλευση του τριημέρου ή απλά δηλώθηκε μια ξεκάθαρη απαξίωση για το πολιτικό σκηνικό της χώρας;
Συγκριτικά, πάντως, με τις Ευρωεκλογές του 2004 και αντίστοιχα εκείνες των προηγούμενων ετών, η αποχή αυτή καταλαμβάνει τα μεγαλύτερα ποσοστά στην ιστορία και των βουλευτικών. Η απώλεια των 11 μονάδων της Ν.Δ. από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, έφερε τη νίκη στο ΠΑΣΟΚ (36,71% έναντι 32,37% της κυβερνητικής παράταξης) και μετέτρεψε τα δεδομένα μάλλον στο παιχνίδι των εντυπώσεων περισσότερο δεδομένης και της προεκλογικής προπαγάνδας με το φιάσκο των προβλέψεων και των αποτελεσμάτων των exit polls. Η άνοδος του σοσιαλιστικού κόμματος δε συνεπάγεται και την ανάκτηση του ζητουμένου της συσπείρωσης στο εσωτερικό του, κάτι που φαίνεται και από την οριακή άνοδο σε σημαντικές περιφέρεις όπως η Β' Αθηνών. Επίσης, παρατηρώντας τα τελικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβανόματε ότι συγκέντρωσε μικρότερη προτίμηση των ψηφοφόρων σε σχέση με τις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Ομολογουμένως, η χώρα μας ανήκει στη μοναδική της Ευρώπης που εξέλεξε πρώτο το κόμμα που πρεσβεύει το σοσιαλισμό. Στις μεγαλύτερες χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία επιβραβεύτηκε η κεντροδεξιά ή και δεξιά αντίληψη παρά τη φανερή πανευρωπαϊκή δυσαρέσκεια για τις κινήσεις που ακολουθεί.
Ακούστηκαν πολλά, δεκάδες κοινωνιολογικές αναλύσεις στις εφημερίδες, καλεσμένοι στα γραφικά παράθυρα των καναλιών να σχολιάζουν τα αποτελέσματα της κάλπης. Ο πρωθυπουργός συνεχίζει να υποστηρίζει και να επιβραβεύει τη γραμμή του, δείχνοντας να μην έχει συνειδητοποιήσει ότι τα αυξημένα ποσοστά της αποχής δηλώνουν μια σαφή έκφραση αποδοκιμασίας των ψηφοφόρων για τα σκάνδαλα, τις μίζες, την υποκρισία και την απόλυτη διάψευση του…«σεμνά και ταπεινά». Μια δηλωμένη απαξίωση της πολιτικής σκηνής της χώρας αλλά και της Ευρώπης που ουσιαστικά μας αφορά.
Μια επικοινωνιακή πολιτική που δείχνει να ξεγλιστρά και να ξεφεύγει από την ουσία και το μέτρο. Μάλλον η στάση του επιχειρεί να προωθήσει τη δυναμική προσωπικότητά του και να καταδείξει την ψευδαίσθηση ότι ακόμα διατηρεί τον έλεγχο της κατάστασης της χώρας στα χέρια του.
Τα αυξημένα ποσοστά του ΛΑΟΣ (7,12%) αντιπροσωπεύουν τη μετακίνηση πολλών νεοδημοκρατών ψηφοφόρων σε διαμέρισμα της.. ίδιας πολυκατοικίας, όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί. Η καλή αρχή για τον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή το καλό πλασαρισμένο προφίλ του Αλέξη Τσίπρα ακολούθησε αντίστροφη πορεία. Η εμπιστοσύνη της εκλογικής βάσης δεν ήταν η αναμενόμενη (4,68%), μετά και τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, γεγονός που στο κόμμα το χρεώνουν στο πολιτικό κόστος που είχε η πολιτική στάση που ακολούθησε σε κάποια ζητήματα με κοινωνικό περιεχόμενο, όπως τα γεγονότα του Δεκέμβρη και το γήπεδο του Βοτανικού. Το καίριο ερώτημα ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ εύλογα μπερδεύει την ιδεολογική βάση του κόμματος, πράγμα που μάλλον επιτάσσει τον ξεκάθαρο διαχωρισμό των πολιτικών που πρεσβεύουν το καθένα από αυτά.
Αξιοσημείωτη είναι και η ικανοποιητική στάση που κρατά το ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι υπέστη μείωση στην προτίμηση της ευρωπαϊκής αντιπροσώπευσης(8,32%). Μάλλον χαίρεται την εκλογή ως πρώτου σε ψήφους αριστερού κόμματος, διατείνοντας ότι αποτελεί τη μόνη αριστερή λύση για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο και να περιοριστεί η ισχύ του δικομματισμού.
Παρόλα αυτά, τα δύο μεγάλα κόμματα εξέλεξαν από 8 ευρωβουλευτές, πράγμα που σημαίνει ότι ισορροπείται ο αριθμός και η ιδεολογική βάση των ελληνικών απόψεων στο Ευρωκοινοβούλιο, ωστόσο η Ν.Δ. ως προς αυτό το σκέλος δεν έχει βγει ηττημένη. Η μεγάλη της ήττα αντικατοπτρίζεται στην τεράστια ανατροπή της δύναμης που είχε συγκεντρώσει στις προηγούμενες ευρωεκλογές και προηγούνταν με 9 ποσοστιαίες μονάδες, εύνοια που έχασε και επιβαρύνει την κληρονομιά της επικοινωνιακής της πολιτικής και των εντυπώσεων.
Πάμε τελικά σε εκλογές; Κανείς δεν ξέρει άλλωστε αν αυτή η κίνηση που ενδεχομένως να επιλέξει ο κ. Καραμανλής τον βγάλουν και από τη δύσκολη θέση. Πάντως, σύμφωνα με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων τα αποτελέσματα της ευρωκάλπης φέρνουν την εκλογολογία προ των πυλών και μάλιστα δίνουν στον κ. Παπανδρέου και προβάδισμα για την προοπτική αυτοδυναμίας, με 6,4% διαφορά από την κυβερνητική παράταξη(Metron Analysis).
Πάντως, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τον αέρα της νίκης πλέον απαιτεί τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών «εδώ και τώρα» με καμία διάθεση αλαζονικής συμπεριφοράς.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω πόλεμος

Πόσο συγκλονιστική μπορεί να είναι η απάντηση ενός παιδιού πρώτης δημοτικού στην ερώτηση "Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις"; "Θέλω να γίνω πόλεμος". Πόσο πολύ μπορεί να έχει εντυπωθεί στο μυαλό ενός μικρού παιδιού η βία; Κι όταν του εξηγήσεις ότι ο πόλεμος δεν είναι καλός, σκοτώνει παιδάκια, και όλα τα σχετικά που λέμε όλοι για να υποδείξουμε σε ένα παιδί ότι ο πόλεμος είναι αποτρόπαιο πράγμα εκείνο δεν αλλάζει όνειρα. Η βία, όμως, είναι ένα περίπλοκο φαινόμενο. Ενυπάρχει μέσα μας και μάλιστα από παιδική ακόμα ηλικία. Ένα μικρό παιδί γοητεύεται από τη δύναμη που μπορεί να συσσωρεύσει στα χέρια του και να εξουσιάσει. Το θέμα είναι να την τιθασεύσεις, να την καλύψεις με τα όμορφα στοιχεία του χαρακτήρα σου και να μάθεις να τη διαχειρίζεσαι. Γι' αυτό, η μόρφωση και τα δείγματα καλής ζωής αποτελούν τους φωτεινούς σηματοδότες που θα μας συνοδεύουν μια ζωή...

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Αποχή

Έχουμε στα χέρια μας όλοι μια δύναμη με την οποία μπορούμε να αλλάξουμε πολλά από τα πράγματα που σήμερα δε μας αρέσουν, μας θλίβουν και ενίοτε μας καταθλίβουν, μας φοβίζουν και μας κάνουν να ντρεπόμαστε και αυτή είναι η ψήφος. Είναι λογικό να πιστεύουν κάποιοι ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι ουσιαστικό και να φτάσουμε σε μια ιδεατή κοινωνία με τους ιδανικούς ανθρώπους. Γιατί απλούστατα το τέλειο δε δύναται να υπάρξει και να λυτρώσει τις ψυχές των ανθρώπων. Αλλά το πιο σπουδαίο είναι η συμμετοχή σε μια δειλή προσπάθεια αλλαγής. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να πούμε ότι γράψαμε ιστορία, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να πούμε ότι αλλάζουμε κι εμείς και ότι διαφέρουμε. Με την ψήφο μπορείς να δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι, με την αποχή επικροτείς την αδιαφορία και αποφασίζεις για σένα χωρίς εσένα. Θα φοβούνται όλα τα πράγματα που θα γίνουν για αυτούς χωρίς αυτούς. Αλλά αυτός ο φόβος υπήρχε η κατάλληλη ευκαιρία να ξεπεραστεί και να διαπιστωθεί η δύναμη που μπορεί να τον προσπεράσει. Είναι άδικο που οι περισσότεροι απήχαν φανατικά..

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

Υπάρχουν όρια στην ελευθερία του λόγου;

Λένε, ότι η αξία του ανθρώπου μετριέται από το πόση ελευθερία μπορεί να βαστάξει. Αυτό κάποτε μπορεί να ηχούσε στα αυτιά κάποιου σαν έκφραση του καθολικού δικαιώματος της ανθρώπινης ελευθεριότητας και νόησης. Σήμερα, όμως, τα πράγματα ακολουθούν μια πιο περίπλοκη τροχιά που προϋποθέτει πολλά σημαίνοντα και σημαινόμενα. Ποια είναι τα όρια της ελευθερίας του λόγου; Ποιος μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια σε ένα τόσο αμφιλεγόμενο και πολλαπλά συζητημένο θέμα.
Η αλήθεια είναι ότι η αληθινή ελευθερία στηρίζεται σε κίβδηλα θεμέλια και υποδηλώνει ένα μεγάλο ψευδοδίλλημα το οποίο έχει επιφορτίσει τους ανθρώπους με ευθύνη. Από πολλούς προφέρεται και «χρησιμοποιείται» προσχηματικά, για να πείσει, να συγκινήσει, να επηρεάσει τους ανθρώπους προσεγγίζοντάς τους ακριβώς σε εκείνο το σημείο που τους αγγίζει ιδιαίτερα, την ελευθερία. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που γίνεται είναι να χάνει ολοένα και περισσότερο την αυθυπαρξία της ως έννοια και ως ανώτερο ιδανικό.
Στην ουσία όλοι είναι δυνάμει ελεύθεροι-κατοχυρωμένοι και από το Σύνταγμα- να εκφράζουν τις ιδέες, τις μύχιες σκέψεις τους χωρίς φόβο και πάθος. Πάντα, εντούτοις, θα τους κυνηγάει μια εξαίρεση που θα αναιρεί τον κανόνα και θα κλειδώνει τις απόψεις τους σε στεγανά πραγματικής ασφαλείας. Η καταστροφή κάποιου συμβόλου θεωρείται εγκληματική πράξη και καταδικάζεται από την πλειονότητα των ανθρώπων. Παρόλα αυτά, το ίδιο ποσοστό αναγνωρίζει το συμβολικό χαρακτήρα αυτής της πράξης. Εν τέλει, τι μπορεί να καθιστά όριο στην ελευθερία της έκφρασης.
Μάλλον η ουσία του πράγματος έγκειται στο περιεχόμενο μιας πράξης που για κάποιον μπορεί να δηλώνει ελευθερία και για κάποιον άλλον βεβήλωση και προσβολή. Επομένως, αυτό που οριοθετεί την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι το στοιχείο εκείνο που υπάρχει πίσω από αυτό που λέγεται ή επιδιώκεται με μια μεμονωμένη πράξη. Αυτό που υπονοείται και υποβόσκει, αυτό που στην πραγματικότητα φοβίζει τους απόλυτα ανελεύθερους. Και τελικά πάλι διαπιστώνεται με όλη την τραγικότητα ότι η ίδια η ελευθερία είναι ανελεύθερη. Ή σωστότερα την ίδια την ελευθερία επιχειρούν να ποινικοποιήσουν και να καταδικάσουν.
Φυσικά. Μια χώρα που εν πάση περιπτώσει αποζητά την κοινωνική ευημερία και αρμονία οφείλει να βάζει κάποιους περιορισμούς και κανόνες, ειδάλλως δε θα μπορούσε να γίνει λόγος καν για την ελευθερία και τα όριά της. Αλλά οι ύβρεις ή στην καλύτερη περίπτωση η προσβολή του ήθους ενός προσώπου λιγότερο ή περισσότερο φανερά θεωρείται στέρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και προωθεί την επιβολή ποινών. Όμως, τι έχουμε να πούμε για τις ύβρεις με τακτ(και πολλές φορές χωρίς) και τις αλληλοκατηγορίες των πολιτικών προσώπων; Μήπως τα όρια της ελευθερίας του λόγου εκεί καταργούνται; Μήπως εκείνοι δικαιούνται να εκφράζονται αποποινικοποιημένα και χωρίς κάποιο συνταγματικό «ναι μεν αλλά..» να τους καθορίζει την πορεία της εξωτερικευμένης σκέψης τους;
Κι αν ακόμη θεωρείται δημόσια αιδώ το να κάψει κάποιος την ελληνική σημαία για παράδειγμα ή το Κοράνι θέλοντας να δηλώσει μια επιθυμία, μια αγάπη, μια αγανάκτηση, μια κατάκτηση δεν τίθεται κανένα απολύτως θέμα για στέρηση της ελευθερίας της έκφρασης σε αυτόν που του απαγορεύτηκε να το κάνει. Αυτό που κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αιρετικό θα αποκατασταθεί. Ο καθένας είναι ελεύθερος να σκέφτεται και πολύ περισσότερο να αγαπά, να δηλώνει και να μη φοβάται. Είναι ελεύθερος να σέβεται με την ίδια ελευθερία που αναζητά και ο ίδιος τις επιθυμίες, τα πιστεύω και τα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων. Όποιος εκμεταλλευτεί και κακομεταχειριστεί κάτι από αυτά τα δυο, που στην πραγματικότητα αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος τείνει προς την ανελευθερία που τόσο πολύ εχθρεύεται..
Το θέμα είναι η ελευθερία της έκφρασης ακόμη και της διαφωνίας να εδραιώνεται ως δικαίωμα και ανάγκη. Υπάρχει και κάτι πέρα από αυτό. Η επιδίωξη και ο τρόπος που βρίσκει κάποιος για να το πετύχει. Και αυτό είναι το μυστικό στο οποίο καλείται να ανταποκριθεί με τις πράξεις της ίδιας του της ζωής ο καθένας.