Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Τα κορμιά, τα μαχαίρια και η ιστορία

Ξέρετε ποιο τραγούδι ταιριάζει στην περίπτωση της Ελλάδας; Τα κορμιά και τα μαχαίρια. Είναι ο νέος καλλιτεχνικός τίτλος που θα μπορούσε να πλαισιώσει τα αλλεπάλληλα νομοσχέδια της κυβέρνησης Παπαδήμου, Παπανδρέου, Σημίτη, Καραμανλή- ποια η διαφορά άλλωστε; Μήπως ιδεολογική; Ούτε λόγος. Πολιτική; Επουδενί. Μαχαίρια στις συντάξεις τώρα και στις επικουρικές, μαχαίρια στους μισθούς, μαχαίρια στα επιδόματα, μαχαίρια στα δώρα, μαχαίρια σε όλα αυτά τα χρόνια που οι εργαζόμενοι κέρδισαν με αγώνες την εργασία με υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα. Απαίτησαν και αξιώθηκαν σεβασμό και προστασία για κάτι που παράγουν και προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και αν μη τι άλλο δεν το χρωστούν σε κανέναν, παρά μόνο στο μυαλό τους, στις δυνάμεις τους και στα χέρια τους. Η εργασία σήμερα θεωρείται προσόν, τύψη και νίκη για όσους την κατέχουν, καταστάσεις ντροπιαστικές και ασφυκτικές για όποιον επιθυμεί να "επενδύσει" στη χώρα του και τον πλούτο της. Τα κορμιά, λοιπόν, είμαστε εμείς που μας μαχαιρώνουν επαναλαμβανόμενα, πληγώνοντας το μυαλό μας, τη δύναμή μας και τα χέρια μας, μετατρέποντας τα σε μια σταλιά, τόσο που περισσεύει ο εγωισμός μας. Εκλέχθηκε από τα άνω ένας πρωθυπουργός αμιγώς τραπεζικής αντίληψης, που θα προωθούσε, με την ευρεία αποδοχή στο πρόσωπό του, την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική και λύθηκε όποιο πρόβλημα καθιστούσε τη χώρα μας ως μίασμα στο πεδίο της Ευρωζώνης. Αποποιήθηκε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας την ευθύνη της ιστορικής στιγμής, όπως λένε. Όλες οι διεθνείς συναντήσεις κρίθηκαν ιστορικής σημασίας, το ίδιο οι αποφάσεις και οι θυσίες του ελληνικού λαού. Λες και αυτές οι τελευταίες δόθηκαν απλόχερα από τον ελληνικό λαό ελαφρά τη καρδία για να σωθεί η πατρίδα. Όταν περάσει, όμως, η καμπή της ιστορίας και έχει ληφθεί η απόφαση ο κ. Παπαδήμος διετέλεσε πρωθυπουργός και έβαλε την υπογραφή του. Αφού, λοιπόν, τα βρήκαν τα κόμματα, αναμένουμε την επόμενη διεκδίκηση της καρέκλας και της θέσης στα γράμματα και τις λέξεις. Μόνο που όταν παγώσει λίγο η ιστορία, τα βιβλία θα κάνουν λόγο για την μεγαλύτερη ήττα του πολιτικού μας συστήματος. Η ιστορική στιγμή, η άλλη, όχι αυτή που εκστομίζεται άφοβα και βαρύγδουπα, θα αναφέρεται στους πιο ανάξιους πολιτικούς ηγέτες που γέννησε ο τόπος. Αυτή θα είναι η νεότερη ιστορία μας. Είναι μια πατρίδα που θα γίνει ξενιτιά, λέει το τραγούδι. Υπάρχουν πολίτες χωρίς γη και χώμα κάτω από τα πόδια τους...

Τα κορμιά και τα μαχαίρια με την άριστη ερμηνεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη
http://www.youtube.com/watch?v=EQnJ1BInoL8

Rosa Maria

Chambao

Μια υπέροχη διασκευή...

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Φούσκες

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από τον Πάσχο Μανδραβέλη για την κρίση χρέους Ελλάδας-Ιρλανδίας και την αντίδραση των δύο λαών αντίστοιχα. Είναι αποκαλυπτικά όσα λέγονται για το παρασκήνιο της οικονομικής φούσκας και πολύ περισσότερο για τους Έλληνες. Σε πολλά σημεία διαφωνώ γιατί σχολιάστηκε η στάση των Ελλήνων πολιτών μεμονωμένα, χωρίς να εξεταστεί η ιστορία και η προϊστορία μας, η οποία σαφώς και διαφέρει από αυτή της Ιρλανδίας.

Πηγή: Η Καθημερινή
Πάσχος Μανδραβέλης, Ελλάδα-ιρλανδία: Βίοι ασύμπτωτοι και μετά την κρίση
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_18/12/2011_1297135

Dream a little dream of me


Ella Fitzgerald

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Άξιον Εστί

-Η ΓΕΝΕΣΙΣ-


Στήν αρχή τό φώς 
Καί ή ώρα ή πρώτη
πού τά χείλη ακόμη στόν πηλό
δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου

...

Ήταν ό ήλιος μέ τόν άξονά του μέσα μου
πολυάχτιδος όλος πού καλούσε
καί αυτός αλήθεια πού ήμουνα
Ο πολλούς αιώνες πρίν
Ο ακόμη χλωρός μες στή φωτιά
Ο άκοπος απ' τόν ουρανό
Ένιωσε ήρθε κι έσκυψε
πάνω απ' τό λίκνο μου
ίδια ή μνήμη γινάμενη παρόν
τή φωνή πήρε τών δέντρων, τών κυμάτων:
"Εντολή σου, είπε, αυτός ο κόσμος
καί γραμμένος μές στά σπλάχνα σου είναι
Διάβασε καί προσπάθησε 
καί πολέμησε", είπε
"Ο καθείς καί τά όπλα του" είπε

...

Καί αυτός αλήθεια πού ήμουνα
Ο πολλούς αιώνες πρίν
Ο ακόμη χλωρός μές στή φωτιά
Ο Αχειροποίητος
μέ το δάχτυλο έσυρε τίς μακρινές
γραμμές
ανεβαίνοντας κάποτε ψηλά μέ οξύτητα 
καί φορές πιό χαμηλά οι καμπύλες απαλές
μία μέσα στήν άλλη
στεριές πού ένιωσα
νά μυρίζουνε χώμα όπως η νόηση
Τόσο ήταν αλήθεια
πού πιστά μ' ακολούθησε τό χώμα
έγινε σέ μεριές κρυφές πιο κόκκινο 
καί αλλού μέ πολλές μικρές πευκοβελόνες


Οδυσσέας Ελύτης

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Η δύναμη των χεριών

Κάθε πρωί τους παρατηρώ στο απέναντι πεζοδρόμιο, περιμένοντας το λεωφορείο, κάθε απόγευμα τους συναντώ σε ένα καφενείο περνώντας. Δε θα έλεγα ότι του μοιάζει. Ο πιτσιρικάς κάθεται πάντα δίπλα στον πατέρα του, δεν τους έχω δει ποτέ μεμονωμένα. Με τη χαρακτηριστική επαναλαμβανόμενη κίνηση που παρουσιάζουν τα αυτιστικά παιδιά, πολλές φορές το βλέμμα του ακολουθεί τη φιγούρα μου καθώς περνάω από μπροστά του. Άλλες πάλι κοιτά το δρόμο ή και κάτι απροσδιόριστο. Ο πατέρας σφίγγει στη χούφτα του τη δική του, δείχνοντας μια διαρκή παρουσία και φροντίδα που δε σταματά ούτε στις ημερήσιες μικρές στιγμές αποχωρισμού. Σήμερα λύθηκε μια απορία μου. Στέκονταν όρθιοι έξω από τα σχολεία και αναρωτιόμουν αν ένα συμβατικό ελληνικό σχολείο μπορεί να ανταποκριθεί επάξια σε ιδιαίτερες περιπτώσεις παιδιών. Μα μιλάμε για την Ελλάδα. Απαιτείται ανθρωπιά, επαγγελματισμός, ευαισθησία, σχεδιασμός και θέληση. Όλα αυτά εν πολλοίς λείπουν. Του συγκρατούσε τα χέρια και καμιά φορά σκούπιζε το πρόσωπό του με το χέρι του. Το άσπρο λεωφορειάκι έφτασε, τον βοήθησε να ανέβει τις σκάλες του και φεύγοντας χαιρέτησε τα υπόλοιπα παιδιά που βρίσκονταν μέσα. Υποθέτω ότι παρακολουθεί κάποιο ειδικό σχολείο και είναι αξιομνημόνευτη η προσοχή του πατέρα που φρόντισε να απομακρύνει το παιδί του από ένα ανεπαρκές σχολικό περιβάλλον, προσφέροντάς του ειδική αγωγή. Στη σημερινή κοινωνία μας αναζητούνται τα εφόδια και οι προϋποθέσεις για όλες τις ομάδες του πληθυσμού με ή χωρίς ιδιαιτερότητες. Πάνω απ' όλα λείπει η γνώση για το πώς αντιμετωπίζεται ένα τέτοιο άτομο για να χρειάζεται να τονίζεται το αυτονόητο: ότι δεν υστερεί σε τίποτα από τους υπόλοιπους υγιείς.
Το αυτιστικό σύνδρομο εκδηλώνεται με την προσκόλληση σε αντικείμενα, κυρίως κινούμενα, την απουσία εξωτερικής εκδήλωσης συναισθημάτων, τις διαταραγμένες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και την αδυναμία φυσιολογικής χρήσης της γλώσσας. Επιστημονικά αναφέρεται ως εγκεφαλική διαταραχή για την ορθή αντίληψη και επεξεργασία των πληροφοριών και ερεθισμάτων. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο αυτισμός δεν σχετίζεται με την διανοητική στέρηση αλλά τα συμπτώματά του εγγράφονται στην κοινωνική συμπεριφορά και την επηρεάζουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ενημέρωση και καλή πρόθεση!

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Αυτή η νύχτα μένει


Ένα υπέροχο τραγούδι εκτελεσμένο εξίσου υπέροχα από τη Ρίτα Αντωνοπούλου


Η αυθεντική εκτέλεση από τη Δήμητρα Παπίου
http://www.youtube.com/watch?v=-wcuqRtqwpk

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Set fire to the rain

Adele

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Ζεϊμπέκικο


Σταύρος Ξαρχάκος

Ένα ανατριχιαστικό ζεϊμπέκικο, δείγμα της ελληνικής μουσικής.

Και όπως ακούστηκε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.


Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Κιβωτός

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα,
γδαρθήκαμε σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, 
αλλόφρονες, ματωμένοι, βγάλανε μια κραυγή σα ναυαγοί, 
που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, 
θαρρούν πώς βλέπουν φώτα, κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα ξεβρασμένα στην όχθη 
ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

Τάσος Λειβαδίτης

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Unhate


Μια υποδειγματική διαφήμιση για τη νέα καμπάνια της εταιρείας United Colours of Benetton. Όταν όλα τα χρώματα του κόσμου ενώνονται, μόνο ένας τίτλος μπορεί να μπει: unhate.
Δημιουργία βίντεο United Colours of Benetton

Ain't no sunshine

Bill Withers

Τα δυο Μ

Κάποτε υπήρξε ένα κοριτσάκι που δε βρίσκεται πια μαζί μας. Νεφέλη έγινε, σκόνη και σκιά. Είχε την ψευδαίσθηση ότι μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο, ότι μπορούσε με μια χρυσόσκονη να τον μετατρέψει σε επίγειο παράδεισο, ότι μπορούσε να βγάλει από το λυχνάρι ό,τι είχε φανταστεί για τούτον. Πίστευε ότι οι ποιητές τής ανήκουν, ότι οι μουσικές γράφτηκαν για εκείνη, ότι οι ήρωες των παραμυθιών και των ταινιών περιγράφουν το ηχόχρωμά της στο χρόνο. Δεν κατάλαβε ότι αυτά ήταν η παρηγοριά της όταν όλοι θα την άφηναν. Το χαμόγελό της έγινε έμπνευση για κάποιους, η παρουσία της γέμιζε το χώρο, πολλές φορές έκανε τα λουλούδια να ανθίσουν. Σιγά σιγά έπαυε να πιστεύει στους ήρωες και στα θαύματα, άρχισε να ζει στον κόσμο, αυτόν που αρνιόταν να πατήσει με τα πόδια της. Γιατί με αυτόν τον τρόπο είχε γεννηθεί. Γρήγορα ο κόσμος και οι άνθρωποι στάθηκαν πολύ λίγοι, δεν της ταίριαζαν. Την απογοήτευσαν, την πρόδωσαν. Με τις γροθιές της θρυμμάτιζε τα όνειρα και φυσούσε τη χρυσόσκονη. Συνήθισε να ζει με κλειστά πατζούρια, μακριά από το φως, τις φωνές και τη ζωντάνια. Κρυβόταν στα σκεπάσματα γιατί κρύωνε πολύ, έβρισκε βαρετά όσα πράγματα τη συγκινούσαν και τη γοήτευαν πριν. Εγκατέλειψε το πάθος της, το όνειρό της και ρίχτηκε με τα μούτρα στην ανάλωση, γιατί οι ανώτεροι νόμοι το απαίτησαν. Ζούσε ξεχασμένη και πληγωμένη, ανεπηρέαστη από κάθε ερέθισμα. Αγαπούσε τους ανθρώπους, τους κοιτούσε στα μάτια, δεν ξεχνούσε ποτέ κάθε ανάγκη ή παρουσία της στη ζωή τους. Γρήγορα, όμως, όταν αγρίεψαν οι καιροί και οι υποθέσεις, την εγκατέλειψαν. Αρνείται το μέτριο, γιατί όπου κι αν κοιτάξει βλέπει πάντοτε το ιδανικό, η περήφανη παραδοχή της. Ατίθαση, γοητευτική, ρομαντική. Εμπιστευόταν τη θάλασσα, την ελπίδα, τη φαντασία της. Σβήνει πια τα κεριά, η φλόγα το ίδιο ψυχορραγεί. Καμιά φορά κοιτάζει απ' την κλειδαρότρυπα. Ματαίωση και μοναξιά.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Suspicious minds

Elvis Presley

She is not you

Elvis Presley

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Αυτονομία αλλά όχι ανεξαρτησία

3 Φεβρουαρίου 1830. Έχουν περάσει 181 χρόνια από τότε. Ήταν η ημερομηνία που υπογράφτηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου που ορίζει την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος. Δυο χρόνια μετά το τέλος της ελληνικής επανάστασης οι μεγάλες δυνάμεις Ρωσία, Γαλλία και Αγγλία ανακηρύσσουν την Ελλάδα κυρίαρχη και ανεξάρτητη. Στο γύρισμα της Ιστορίας, η Ευρώπη ζητά και πάλι γραπτές εγγυήσεις, για την αντιστροφή των όρων αυτή τη φορά. Εγγυήσεις για συμφωνία στη συνέχιση της εποπτείας της τρόικας και αποδοχή του τέλους της ανεξαρτησίας. Το αυτόνομο κρατίδιο της Ελλάδας δημεύει την περιουσία, εισάγει ξένους επενδυτές για την πλήρη εκμετάλλευση της παρθένας αναξιοποίητης γης του, ξαναβιώνει αναχρονιστικές αντιλήψεις, ενθαρρύνει ανέντιμους και άτολμους πολιτικούς αρχηγούς, αποκηρύσσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, δηλώνει ελλειπή πολιτική και πολιτισμική σκηνή και γυρνάει το πρόσωπο στο παρελθόν. Για τις περήφανες αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου τα επίσημα χείλη μίλησαν για νίκη στις διαπραγματεύσεις και σωτηρία της χώρας. Στους πραγματικούς αποδέκτες, η ημερομηνία αυτή, προσθέτοντας και τη χρονολογία -2011-, σημαίνει χρόνια επώδυνης λιτότητας με μείωση μισθών, αβεβαιότητα, εκτίναξη της ανεργίας και μηδενική προοπτική ανάπτυξης. Ήδη η κυβέρνηση Παπανδρέου έπεσε έξω στους υπολογισμούς της για τον προϋπολογισμό. Η πρόβλεψη για τη μείωση του χρέους το 2020 είναι στο 120% του ΑΕΠ, ποσοστό που δεν καθιστά βιώσιμη τη διαχείρισή του. 10 χρόνια μετά, δηλαδή, την προσφυγή στο διεθνή μηχανισμό οικονομικής στήριξης και εποπτείας, η χώρα μας θα αδυνατεί να έρθει σε ορθή οικονομική πορεία και βιωσιμότητα και οικονομική ανεξαρτησία. Την ημερομηνία αυτή, η Ελλάδα κήρυξε επίσημα πτώχευση στα δημόσια οικονομικά της υπό το πέπλο του ευρωπαϊκού σωσιβίου. Οι εξαγωγές θα αποθαρρυνθούν γιατί οι νέοι επιχειρηματίες θα διστάζουν να προωθήσουν μια επιχείρηση ή ακόμα και να επεκτείνουν μια ήδη υπάρχουσα την ίδια στιγμή που η δυσπιστία στις αγορές του εξωτερικού θα αυξάνεται. Οι εισαγωγές φθηνών προϊόντων και υπηρεσιών από διεθνείς αγορές θα βομβαρδίσουν την ελληνική κοινωνία που θα αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους και τα νέα διαδοχικά μέτρα που θα επιβάλλονται για να ανταποκριθεί η χώρα στους στόχους για μείωση των ελλειμμάτων. Ποιος ξέρει αν δε θα επακολουθήσει νέο κούρεμα του χρέους και μεγαλύτερες μειώσεις μισθών. Το αποτέλεσμα μετά από 181 χρόνια ανεξάρτητου κράτους είναι εξευτελιστικοί μισθοί με εκπτώσεις στον τρόπο ζωής, στις υπηρεσίες, στα όνειρα και εγκατάσταση στο ελληνικό κράτος πολυεθνικών που θα ισοπεδώνουν την εγχώρια παραγωγή και θα σημειώνουν αναντίστοιχα κέρδη σε σχέση με τις κοινωνικές παροχές. Ο  Παπαδήμος σαν άλλος Λεοπόλδος καλείται να "βγάλει την Ελλάδα από τη δεινή θέση" και να αναλάβει τη διαχείριση του νέου κράτους, μια νέα εξάρτηση από τους δανειστές, τους Ευρωπαίους, τους μηχανισμούς στήριξης. Το ίδιο θα κάνουν και οι επερχόμενες κυβερνήσεις. Ο πρωθυπουργός που χρίστηκε από δυο τρεις ανίδεους πολιτικάντηδες για να καλύψει μπαλώματα είναι γνωστός τεχνοκράτης και φημισμένος για τα στοιχεία που λάθως έβαλαν τη χώρα μας στη ζώνη του ευρώ στην πρωθυπουργία Σημίτη. Θυμάστε τον τρόπο που πανηγύριζε ο τότε πρωθυπουργός την εισαγωγή στο νέο νόμισμα, όπως και όλοι μας, αγνοώντας τις συνέπειες και το παρασκήνιο. Ο Σαρκοζί είχε κατηγορήσει τον κ. Παπαδήμο για πλασματικά στοιχεία, ωστόσο, σήμερα δέχεται ευχαριστημένος την πολιτική "σταθερότητα" της χώρας μας με την εκλογή του ίδιου προσώπου στην πρωθυπουργία. Η Goldman Sachs έπαιξε φυσικά και σε αυτή την περίπτωση πρωτεύοντα ρόλο, όπως και σε πολλά παγκόσμια παιχνίδια οικονομικού τύπου αμφισβητούμενης ηθικής. Η επόμενη δόση θα καταβληθεί με εφαρμογή σκληρότερων κοινωνικών μέτρων παρά τις δεσμεύσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές θα συνεχίσει το έργο Παπαδήμου-Τρόικας. Για τους  νέους που αισθάνονται τυχεροί για την εργασία τους και καμία σχέση δεν έχει με το αντικείμενο των ονείρων και των σπουδών τους, που τίθεται εν αμφιβόλω η υπόθεση για τη συνταξιοδότησή τους, που ζουν επιβιώνοντας χωρίς χρήμα για ενδιαφέροντα, για τους οικογενειάρχες που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις, για τους συνταξιούχους που τα χρόνια εργασίας τους αντιστοιχούν σε εξευτελιστικές συντάξεις, η επόμενη κυβέρνηση δε θα έχει τη δική τους σφραγίδα γιατί δυστυχώς ο λαός μας έμαθε να ελπίζει και ελπίζοντας ξέχασε να αξιολογεί, να κρίνει με τη λογική, να επικροτεί και να απορρίπτει. Στη Γερμανία οι 7 ώρες εργασίας αμείβονται αξιοπρεπώς. Στην Ελλάδα, η εργασία έχει υποτιμηθεί και οι ώρες απασχόλησης ξεπερνούν τις φυσιολογικές και η αξία τους είναι δυσανάλογη. Η χώρα που οι πολίτες της εργάζονται ανθρώπινες ώρες και ο μισθός τους τούς εξασφαλίζει μια ευυπόληπτη ζωή, αξιολόγησε τους Έλληνες ως τεμπέληδες και προέταξε λαϊκίστικες μεθόδους για να προσβάλλει τη χώρας μας. Μάθετε ότι στην Ελλάδα που εσείς φτιάξατε με τα μέτρα, βγάλατε σε εφεδρεία έναν ολόκληρο λαό που ζει στα όρια της φτώχειας, με υψηλά ποσοστά ανεργίας, ανέγγιχτους φόρους, αναπόφευκτα χαράτσια, απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, εξευτελιστικούς μισθούς και εκμετάλλευση της αξίας της απασχόλησης. Μάθετε ότι και η χώρα σας χρωστάει, ότι και η Ελλάδα μπορεί να εξάγει τον δικό της μοναδικό πλούτο, ότι γνωρίζουμε ότι "το μαύρο πρόβατο" ήταν η πρόφαση, ότι πάνω και από εσάς βρίσκονται οι τραπεζίτες, οι τεχνοκράτες, αυτοί που διαχειρίζονται το παγκόσμιο χρήμα και άνθρωπο. Η κεντροδεξιά στην Ισπανία κέρδισε τις εκλογές και η Ουγγαρία προσέφυγε στο ΔΝΤ για οικονομική στήριξη, τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά στις μεσογειακές χώρες. 

Feeling good

Nina Simone

You will never know

Imany

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Τελευταίος σταθμός

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι πού μ' αρέσαν.
Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις
όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας
και βγάζεις άλλα νοήματα και άλλες ελπίδες,
πιό καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.
Τώρα πού κάθομαι άνεργος και λογαριάζω
λίγα φεγγάρια απόμειναν στή μνήμη
νησιά, χρώμα Θλιμμένης Παναγίας, αργά στή χάση
ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε 
σέ ταραγμένους δρόμους ποταμούς καί μέλη ανθρώπων
βαριά μία νάρκη.
Κι όμως χτές βράδυ εδώ, σέ τούτη τη στερνή μας σκάλα
όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει
σάν ένα χρέος παλιό, μονέδα πού έμεινε γιά χρόνια 
στήν κάσα ενός φυλάργυρου, καί τέλος
ήρθε ή στιγμή τής πλερωμής κι ακούγονται
νομίσματα να πέφτουν πάνω στό τραπέζι-
σέ τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη Θάλασσα του Σαλέρνο
πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στήν άκρη 
μιάς φθινοπωρινής μπόρας, τό φεγγάρι
ξεπέρασε τά σύννεφα, καί γίναν 
τά σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.
Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος
ν' αρχίσεις να μιλάς γιά πράγματα που ομολογείς
δύσκολα, σέ ώρες που δέ βαστάς, σέ φίλο
πού ξέφυγε κρυφά καί φέρνει
μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους,
καί βιάζεσαι ν' ανοίξεις τη καρδιά σου 
μή σέ προλάβει ή ξενιτιά καί τόν αλλάξει
Ερχόμαστε απ' τήν Αραπιά, τήν Αίγυπτο, τήν Παλαιστίνη
τή Συρία
τό κρατίδιο
της Κομμαγηνής πού' σβησε σάν το μικρό λυχνάρι
πολλές φορές γυρίζει στό μυαλό μας,
καί πολιτείες μεγάλες πού έζησαν χιλιάδες χρόνια
κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής γιά τις γκαμούζες
χωράφια γιά ζαχαροκάλαμα καί καλαμπόκια.
Ερχόμαστε απ' τήν άμμο τής έρημος απ' τις Θάλασσες τού 
Πρωτέα,
ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,
καθένας κι ένα αξίωμα σάν τό πουλί μές στό κλουβί του.
Τό βροχερό φθινόπωρο σ' αυτή τή γούβα
κακοφορμίζει τήν πληγή τού καθενός μας
ή αυτό πού θά 'λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα
ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο καί απάτη,
ή ακόμα ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα τών άλλων.
Εύκολα τρίβεται ό άνθρωπος μές στους πολέμους-
ό άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο-
χείλια καί δάχτυλα πού λαχταρούν ένα άσπρο στήθος
μάτια πού μισοκλείνουν στό λαμπύρισμα τής μέρας
καί πόδια πού θά τρέχανε, κι άς είναι τόσο κουρασμένα,
στό παραμικρό σφύριγμα τού κέρδους.
Ό άνθρωπος είναι μαλακός καί διψασμένς σάν τό χόρτο
άπληστος σάν τό χόρτο, ρίζες τά νεύρα του και απλώνουν-
σάν έρθει ό Θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι-
σάν έρθει ό Θέρος
άλλοι φωνάζουνε γιά νά ξορκίσουν τό δαιμονικό 
άλλοι μπερδεύονται μές στ' αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν.
Αλλά τά ξόρκια τ' αγαθά τίς ρητορείες, 
σάν είναι οί ζωντανοί μακριά, τί θά τά κάνεις;
Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;
Μήν είναι αυτό που μεταδίνει τή ζωή;
Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.

Πάλι τά ίδια καί τά ίδια, θά μού πείς, φίλε.
Όμως τή σκέψη τού πρόσφυγα, τή σκέψη τού αιχμάλωτου
τή σκέψη
του ανθρώπου σάν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια
δοκίμασε νά τήν αλλάξεις, δέν μπορείς.
Ίσως και νά 'θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων
ξοδεύοντας δυνάμεις πού κανείς δέν αγοράζει,
νά σεργιανά μέσα σέ κάμπους αγαπάνθων
ν' ακούει τά τουμπελέκια κάτω απ' τό δέντρο τού μπαμπού,
καθώς χορεύουν οί αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.
Όμως ό τόπος πού τόν πελεκούν καί πού τού καίνε σάν
τό πεύκο, καί τόν βλέπεις
είτε στό σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια,
νύχτες καί νύχτες
είτε στό πυρωμένο πλοίο πού θά βουλιάξει καθώς τό δείχνουν οι στατιστικές,
ετούτα ρίζωσαν μές στό μυαλό καί δέν αλλάζουν 
ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες μέ τά δέντρα εκείνα 
πού ρίχνουν τά κλωνάρια τους μές στά παρθένα δάση
κι αυτά καρφώνονται στό χώμα και ξαναφυτρώνουν-
ρίχνουν κλωνάρια καί ξαναφυτρώνουν δρασκελόντας
λεύγες και λεύγες-
ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων τό μυαλό μας.
Κι ά σού μιλώ μέ παραμύθια καί παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι ή φρίκη
δέν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη καί προχωράει-
στάζει τή μέρα, στάζει στόν ύπνο
μνησιπήμων πόνος.

Νά μιλήσω γιά ήρωες νά μιλήσω γιά ήρωες: ο Μιχάλης 
πού έφυγε μ' ανοιχτές πληγές απ' τό νοσοκομείο
ίσως μιλούσε γιά ήρωες όταν, τή νύχτα εκείνη
πού έσερνε τό ποδάρι του μές στή συσκοτισμένη πολιτεία,
ούρλιαζε ψηλαφώντας τόν πόνο μας-"Στά σκοτεινά 
πηγαίνουμε, στά σκοτεινά προχωρούμε..."
Οί ήρωες προχωρούν στά σκοτεινά.

Λίγες οί νύχτες μέ φεγγάρι πού μ' αρέσουν.


Γιώργος Σεφέρης

Reckoner

Radiohead

Επιστημονική ματιά

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από τον επιστημονικό διευθυντή του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Σάββα Ρομπόλη που δημοσιεύτηκε σήμερα στα ΝΕΑ.

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4673854

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

17η

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα κάτι βαθιά μέσα μου με συγκινεί. Στις σχολικές εκδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είχα απαγγείλει τα ονόματα όσων εκείνη τη νύχτα σκοτώθηκαν από το καθεστώς και λόγους που είχαν γραφτεί για τη μέρα εκείνη. Δυσκολεύτηκα να βρω τον τρόπο να διαβάσω, γιατί πάντα ήξερα ότι αυτά που αισθάνεται κανείς για τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1974 ξεπερνούν τα λόγια και αυτά που συνέβησαν τη νύχτα αυτή στο κέντρο της Αθήνας περισσεύουν για κάθε μήνυμα ηρωισμού που επικαλούνται οι σύγχρονοι άνθρωποι. Γιατί τότε κάποιοι πρίγκιπες του δρόμου, των τζιν και όχι των κάστρων αμφισβήτησαν τις στολές και τους καθεστωτικούς καθωσπρεπισμούς. Oι πρίγκιπες αυτοί χτίζουν κάστρα ελευθερίας, ξέρετε, αυτή την παλιά ελευθερία, τη βαθιά και αληθινή, κάστρα ανθρωπιάς, κάστρα για τη διαμονή της ευημερίας και των ονείρων για ένα ιδανικό μέλλον. Οι πρίγκιπες με τα μανικετόκουμπα χτίζουν κάστρα με τούβλα και ζουν απομονωμένοι, μακριά από τους δρόμους, αλλά μηχανεύονται σχέδια για αυτούς. Για τους δρόμους που σημαδεύτηκαν με αίμα, με το θάρρος των φοιτητών, το θράσος των δωσίλογων, την αμετάκλητη προσήλωση των φασιστών στο καθεστώς, τις παροιμιώδεις διαδηλώσεις των χρόνων αυτών, τη συναδέλφωση των ανθρώπων της Ελλάδας εκείνης, όλα τα γεγονότα της επταετίας που συγκλόνισαν τη χώρα από κάθε άποψη, τις συνέπειες του αγώνα των εξεγερμένων για τις οποίες δε μετάνιωσαν ποτέ. Υπήρξαν και κάποιοι εισερχόμενοι  πρίγκιπες. Αυτοί που αυτοκλήθηκαν και αυτοαποκαλέστηκαν  εθνοσωτήρες ήρθαν από την Ευρώπη, αυτή την Ευρώπη του σήμερα που πάντα φάνταζε ως σωτηρία αλλά εν τέλει αξιώθηκε τη ρετσινιά του μεγαλύτερου υπερεθνικού οργάνου αποπροσανατολισμού, και κέρδισαν την υποδοχή των ηρώων, κλέβοντας τη θέση των αληθινών. "Θα σώσουμε την πατρίδα, θα την αλλάξουμε", "θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα, ναι, θα τον τρελάνουμε τον ήλιο, σίγουρα, ναι". Σκοτάδι έγινε, ολική έκλειψη. Οι μορφωμένοι του εξωτερικού επαναστατούσαν από μακριά. Αλλά επέλεξαν τη χώρα τους όταν τα δύσκολα χρόνια κόπασαν, όταν οι κραυγές σταμάτησαν στην επταετία σε μια νύχτα και άρχισε η μεταπολιτευτική θεωρία, αυτήν που οι κύριοι θα εκμεταλλεύονταν με το χειρότερο τρόπο για να κερδίσουν χρήμα, εξουσία, κύρος και υστεροφημία. Λάθος. Η μεταπολίτευση δε δίδαξε αυτό. Δίδαξε αυτά που έμειναν κρυφά πίσω από τις μεγαλοστομίες, έμειναν στα όνειρα των ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη Χούντα, στην ιδέα που άναψε τη φλόγα για την εξέγερση κατά των συνταγματαρχών. Αφετηρία στάθηκε η πτώση της δικτατορίας και η Μεταπολίτευση και το τέρμα του φτάνει στη σημερινή συγκυβέρνηση ακροδεξιών πολιτικών, στα δείγματα ηγετών που καθορίζουν την πορεία της χώρας, πορεύτηκαν με την ιδέα της μεταπολίτευσης και προτάσσουν την Ευρώπη ως σωτήρα. Καταθέτουν στεφάνια στο Πολυτεχνείο και σκύβουν το κεφάλι σε δείγμα σεβασμού. Η αλήθεια; Τα στεφάνια ταιριάζουν στην κατάρριψη της χώρας, των ονείρων και της ιδέας, την παρερμήνευση της εξέγερσης και την έλλειψη σεβασμού σε αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για μια ιδέα. Σήμερα είναι ημέρα μνήμης για τις ιδέες που γρήγορα λησμονήθηκαν, για την πορεία του μέλλοντος που έπρεπε να είναι διαφορετικό. Τα κάστρα της Ιπποκράτους, της Συγγρού, του Περισσού πέφτουν χωρίς να καταρρίπτονται. Τα αιτήματα είναι πάντα διαχρονικά, ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Κρίση, κατάργηση του ασύλου, ατελείωτη προπαγάνδα.


Η συνέντευξη πριν 8 χρόνια στο ΒΗΜΑ, του ανθρώπου που οδηγούσε το τανκ που έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου, Α. Σκευοφύλαξ
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=155079

Δείτε τις απόψεις του υποστηρικτή της σημερινής κυβέρνησης για τη Χούντα και το Πολυτεχνείο.
Πηγή: http://jungle-report.blogspot.com/

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Blue jeans blue


ZZ Top

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Λιάνα Κανέλλη στο Channel 4


Πάντα απολαυστική και εύστοχη στο λόγο και την ουσία της. Διαφωνώ στο ότι η λύση βρίσκεται στις εκλογές, μιας και οι πολίτες σε ένα τόσο ζοφερό και μπερδεμένο κλίμα δεν αποφασίζουν σωστά. Η πρόταση βρίσκεται στην καινοτομία και την αλλαγή. Παρόλα αυτά η συνέντευξη παραμένει πάντα ενδιαφέρουσα.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

New York Times for Greece

Σύμφωνα με τους New York Times αναμένονται νέα μέτρα λιτότητας με απολύσεις. Το ρεπορτάζ κάνει λόγο και για την ελληνική "αχαρτογράφητη επικράτεια", για την Ελλάδα που είχαμε και ξεπουλήσαμε ελαφρά τη καρδία. Πλέον η χώρα μας δε μας ανήκει και έγινε γνωστό παγκοσμίως. Καιρός να τα παραδεχτούν και τα ΜΜΕ και η πολιτική ηγεσία(η όποια) της Ελλάδας.

Το άρθρο των New York Times
http://www.nytimes.com/2011/11/08/world/europe/greek-leaders-reach-deal-to-form-a-new-government.html?pagewanted=1&_r=1&hpw

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Αστάθεια

Ποιος να το έλεγε στο Γ. Παπανδρέου ότι ένα χρόνο περίπου μετά την εκλογή του στην πρωθυπουργία της χώρας, θα γινόταν ο πιο ανεπιθύμητος ηγέτης της. Εκείνος που έφερε την Ελλάδα όχι στο γκρεμό αλλά εκείνος που την βοήθησε να πέσει από αυτόν. Ηθική αυτουργία. Διέλυσε τις συμβάσεις και τα εργασιακά δικαιώματα μορφωμένων ανθρώπων, απαξίωσε τη γνώση που προσφέρει η πατρίδα, χρησιμοποίησε τους μετανάστες, αμαύρωσε τη σημασία των δημόσιων διαμαρτυριών, έπαιξε με τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης και τα μηνύματα της δημοκρατίας, σχετικοποίησε την ανθρώπινη ύπαρξη και αποδυνάμωσε την αυθυπαρξία και την ιδέα της χώρας. Από το καλοκαίρι κατασκευάζει ένα σενάριο για πολιτική αλλαγή και το πουλάει πάμφθηνα στα ΜΜΕ και στη συνέχεια το παίρνει πίσω κάνοντας στροφή 360 μοιρών. Ο Αντώνης Σαμαράς ασκεί πιο έξυπνο επικοινωνιακό παιχνίδι, αναδεικνύοντας τις προσποιήσεις του πρωθυπουργού σε γκάφες πρώτου βαθμού. Στην πρόσφατη συνεδρίαση των Καννών, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μίλησε για την αθέμιτη ελληνική πολιτική και μπλόκαρε το δημοψήφισμα, επεμβαίνοντας στην διατύπωση της ερώτησης. Ναι ή όχι. Ακόμα κι αν πραγματοποιούνταν το δημοψήφισμα, η απάντηση θα ήταν όχι."Θα θέλαμε, κύριοι Ευρωπαίοι, να παραμείνουμε στη ζώνη του ευρώ". Αλήθεια με ποιο θεσμικό ρόλο η Ευρώπη αποφασίζει για ένα τόσο εσωτερικό θέμα όσο το δημοψήφισμα; Ποιος ηγείται της αθέμιτης συμπεριφοράς; Υπάρχει κανείς που να έκανε λόγο για την ηθική πλευρά του ζητήματος; Οι κινήσεις του πρωθυπουργού είναι αχαρακτήριστες και αψυχολόγητες. Δείχνουν πλήρη αστάθεια, έλλειψη συντονισμού και ψυχραιμίας. Ο κ. Παπανδρέου παραπαίει μεταξύ του καλού ευρωπαϊκού προφίλ και της εσωτερικής προτίμησης ως έσχατης πολιτικής λύσης για την αντοχή του στην εξουσία. Ο κ. Σαμαράς δε διαπραγματεύεται με τον κ. Παπανδρέου. Τόσο πολύ νοιάζεται για το καλό της πατρίδας! Αποδέχτηκε να ψηφίσει μόνο για την απόδοση της έκτης δόσης στην Ελλάδα αλλά διαφωνεί πλήρως με τις πολιτικές που επιβάλλονται από τους ευρωπαίους. Μαντεύω ότι πρόκαιται για προσωποκεντρική απέχθεια. Καμία συναίνεση με τον κ. Παπανδρέου, μόνο αν φύγει από την εξουσία. Και αν κόπτονται όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί για την σωτηρία της χώρας, γιατί δεν διαμορφώνουν μια οικουμενική κυβέρνηση, βάζοντας στην άκρη τις ιδεολογικές τους διαφορές; Όλοι είναι χρήσιμοι σε αυτήν την κρίσιμη ώρα, όλες οι απόψεις, οι ιδεολογίες, αριστερές, δεξιές, κεντρώες, καπιταλιστικές, κομμουνιστικές, φιλελεύθερες, σοσιαλιστικές, μετριοπαθείς. Για τη διαφύλαξη της χώρας από μέσα και από έξω, όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα έπρεπε να ενώσουν τις διαφορές τους και να συγχρωτιστούν σε ένα ενιαίο σύνολο και μπορεί το αποτέλεσμα να βοηθούσε στην εξομάλυνση της κατάστασης, που επιβαρύνεται από το βαρομετρικό χαμηλό και από τα τερτίπια της πολιτικής σκηνής, από τον αποπροσανατολισμό που σκόπιμα επιχειρείται. Αν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας ήταν τόσο δυνατές όσο απαιτούν οι περιστάσεις, θα ξεπερνούσαν το στενό κομματικό τους συμφέρον.  Ψήφος εμπιστοσύνης δόθηκε και αυτόματα χάθηκε όποια ελπίδα είχε δοθεί από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Εμπιστεύεστε στ' αλήθεια αυτή την κυβέρνηση; Και αν ναι, τότε, γιατί συζητάμε για συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας; Οι εκλογές και η συναίνεση δεν είναι ζητούμενο ούτε λύση αυτή την ύστατη ώρα. Η ώρα αυτή απαιτεί κάτι ρηξικέλευθο και καινοτόμο. Μια ριζική αλλαγή στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Όσο επικίνδυνο και αν ακούγεται, η χρεοκοπία θα περίσσευε για την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία της χώρας μας. Φυσικά, η εμπειρία και η ηλικία μου δε μου επιτρέπει να γνωρίζω της συνέπειές της αλλά η σκέψη μου με βοηθάει να συνειδητοποιήσω ότι δε θα υποχρεούμαι να φτάσω σε δέκα χρόνια το επίπεδο που ήμουν άλλα τόσα χρόνια νωρίτερα, να πληρώσω χρέη τα οποία δε δημιούργησα, να αποπληρώσω δάνεια τα οποία δεν εγγυήθηκα. Γυρνάμε στο χθες. Ποια σωτηρία; Καλωσήρθαμε στην καταστροφή μας!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Foolish games



you took your coat off and stood in the rain
you' re always crazy like that
and I watched from my window
always felt I was outside looking in on you
you' re always the mysterious one with
dark eyes and careless hair
you were fashionable sensitive
but too cool to care
you stood in my doorway with nothing to say
besides some comment on the weather

well in case you failed to notice
in case you failed to see
this is my heart bleeding before you
this is down on my knees, and...

these foolish games are tearing me apart
and your thoughtless words are breaking my heart
you' re breaking my heart

you' re always brilliant in the morning
smoking your cigarettes and talking over coffee
your philosophies on art, Baroque moved you
you loved Mozart and you' d speak of your loved ones
and I clumsily strummed my guitar

you' d teach me of honest things
things that were daring, things that were clean
things that knew what an honest dollar did mean
I hid my soiled hands behind my back 
somewhere along the line, I must' ve got 
off track with you

well, excuse me, guess I've mistaken you for somebody else 
somebody you gave a damn
somebody more like myself

these foolish games are tearing me apart
and your thoughtless words are breaking my heart
you' re breaking my heart


you took your coat off 
and stood in the rain
you' re always crazy like that


Jewel

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Ανεξαρτητοποίηση Αποστολάκη

"Η κρίση στο εσωτερικότης χώρας έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και απειλεί τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα μετά την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό διάσωσης το Μάϊο του 2010 και παρά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής 2011-2015, εσχάτως του εφαρμοστικού νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο - βαθμολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία καθώς και σειράς άλλων νόμων με τους οποίους οριζόντιες περικοπές οδήγησαν σε πρωτόγνωρη συρρίκνωση το εισόδημα εκατομμυρίων συμπολιτών μας, η διαδικασία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι ανεπιτυχής. Οι στόχοι του προγράμματος δεν επιτυγχάνονται. Η νομοθετική υπερπαραγωγή αδυνατεί να μετουσιωθεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και η στόχευση των κυβερνητικών πολιτικών εξαντλείται στα συνήθη "υποζύγια" αδυνατώντας να θωρακίσει τα μέτρα που λαμβάνονται με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή απουσιάζει μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πολιτική ανάπτυξης που θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα μας σώσει από το τέρας της ύφεσης. Η μέχρι σήμερα επιδίωξη της αναγκαίας για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης δεν επετεύχθη και υπό τις παρούσες συνθήκες η ρητορική επίκλησή της αποτελεί κενό γράμμα. Εκτός όμως από τις πολιτικές συμμαχίες που δεν μπορέσαμε να συνάψουμε αποτύχαμε να συνάψουμε και ένα μίνιμουμ συμμαχιών με εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που κατανοώντας την κρισιμότητα των γεγονότων και την αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις και ανατροπές θα συμπορευόταν μαζί μας και αυτή του η συμπόρευση θα αποτελούσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιτυχία του πολιτικού μας εγχειρήματος. Είναι κοινός τόπος ότι έχει βαθμιαία επέλθει απονομιμοποίηση της σημερινής πολιτικής τάξης. Η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται από την έξοδο από την κρίση έχει ανάγκη από εθνική απήχηση και κοινωνική στήριξη. Αντ' αυτών όπως ανακοίνωσε χθες ο Πρωθυπουργός αποφασίστηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις αρχές του επόμενου έτους με αντικείμενο τη νέα δανειακή σύμβαση όπως αυτή θα διατυπωθεί με βάση τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου. Όπως είχα την ευκαιρία να πω κατά τη συζήτηση του σχετικού νόμου στην αρμόδια Διαρκή επιτροπή της Βουλής το δημοψήφισμα αποτελεί βαθιά διχαστική διαδικασία. Συμπυκνώνεται σε μονοσήμαντα ερωτήματα τα οποία απαντώνται με ένα ναι ή ένα όχι διαιρώντας το λαό. Στην ίδια συνεδρίαση είπα ότι είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούνται οι θεσμοί ως εργαλεία προκειμένου να επιδιωχθούν σκοπιμότητες. Παραμένοντας συνεπής με τις απόψεις μου αυτές θέλω να εκφράσω την κατηγορηματική διαφωνία μου μ' αυτή την πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Ψήφισα σειρά νομοσχεδίων γνωρίζοντας ότι δεν εκφράζω τη βούληση των πολιτών που με εξέλεξαν αξιολογώντας ως πρώτιστο καθήκον μου την αποφυγή χρεοκοπίας και της επακόλουθης στάσης πληρωμών. Τούτη τη στιγμή εκπροσωπώντας ως βουλευτής σύμφωνα με το Σύνταγμα το έθνος έχω χρέος να αντισταθώ σε αυτή  τη λαθεμένη πολιτική επιλογή που διχάζει επιχειρώντας ανεπίτρεπτα να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή και την ίδια στιγμή απειλεί τη βιωσιμότητα της χώρας. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι πολίτες έχουν ανάγκη να εκπροσωπούνται από βουλευτές που εξέλεξαν. Για το λόγο αυτό δεν παραιτούμαι από την εντολή που μου έδωσαν οι συμπολίτες μου αλλά ανεξαρτητοποιούμαι αποχωρώντας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ".

Η δήλωση της κας Μιλένας Αποστολάκη δεν επιτρέπει σχολιασμούς.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

28 φορές όχι

Κάθε χρόνο έμενε η στρατιωτική και μαθητική παρέλαση για τα θυμόμαστε και να τιμούμε τις ηρωικές πράξεις του '40. Οι επίσημοι καταλάμβαναν "ειδικό" χώρο στα δεξιά των παρελαυνομένων και οι τελευταίοι έστρεφαν τα κεφάλια τους όταν περνούσαν από μπροστά τους σε ένδειξη σεβασμού. Με αυτόν τον τρόπο και εμείς κάναμε το καθήκον μας απέναντι σε όσους βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή μάρτυρες των ιστορικών γεγονότων και οι πολιτικοί παίρνουν τη θέση των ηρώων και προσποιούνται ότι δεν ξεχνούν τις αξίες του έθνους και της πατρίδας. Η αλήθεια είναι ότι η αντίληψη για το περιεχόμενο των θεσμών και των αξιών έχει αλλάξει ριζικά. Την ίδια στιγμή οι περισσότεροι αμφιταλαντεύονται για τον αν πρόκειται για το 1940 ή το 1821, αν πρωταγωνιστής ήταν ο Μεταξάς ή ο Κολοκοτρώνης. Ωστόσο, υψώνουν στα μπαλκόνια τους τις ελληνικές σημαίες για να τονώσουν το πατριωτικό αίσθημα. Η ελληνικότητα του καθενός φαίνεται στα μπαλκόνια τις εθνικές επετείους; Πατριωτισμός είναι η γενναία ψήφιση από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ του πολυνομοσχεδίου για τη σωτηρία της χώρας, σύμφωνα με τον κ. Παπανδρέου. Είναι, επίσης, η καταβαράθρωση του ανθρώπινου και κοινωνικού ιστού της σύγχρονης χώρας μας για διεθνή και προσωπικά συμφέροντα, άγνωστα μέχρι στιγμής, με πρόσχημα την έξοδο από την καταστροφική οικονομική κρίση. Πάντα τις αλλαγές στα κατεστημένα, στα συστήματα, πολιτικά και κοινωνικά, που ακμάζουν και παρακμάζουν τις φέρνουν οι πολίτες. «Όταν ήρθε η 28η, δεν μπόρεσε να ιδεί ότι τότε μόνο, και όχι στις εορτές του Σταδίου, ολόκληρος ο λαός ήταν μαζί του, μαζί με την απάντηση που έδωσε στον Grazzi την αυγή. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η ημέρα εκείνη δεν επικύρωνε αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου», είχε γράψει ο Γιώργος Σεφέρης για τον Ιωάννη Μεταξά. Το 2011 στην επέτειο εκείνου το ΟΧΙ στην καθιερωμένη παρέλαση της Θεσσαλονίκης οι θεσμοί αμφισβητούνται και δεν παίζουν  κανένα ρόλο για έναν λαό που ζητάει πολλά περισσότερα από την προσχηματική διατήρησή τους. Οι βασικές διατάξεις για την αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη επιβίωση καταργούνται με το πέρασμα του χρόνου και των ψηφισμάτων. Οι θεσμοί είναι υγιείς και ισχυροί όταν ανανεώνονται μαζί με τις κοινωνικές διεργασίες. Ο κ. Παπούλιας θεσμικά και με την αρμοδιότητα που του δίνει το αξίωμά του υποστήριξε τις αλλαγές της κυβέρνησης Παπανδρέου. Κλήθηκε από τον πρωθυπουργό για επανειλημμένες συναντήσεις εν όψει των κρίσιμων ψηφισμάτων στη Βουλή στο Προεδρικό Μέγαρο και εκείνος ανταποκρίθηκε. Δε θα μπορούσε να αρνηθεί, ωστόσο, με τις δηλώσεις του για στήριξη στην αιματοβαμμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να σώσει τη χώρα και στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν έδινε σταθερή ψήφο εμπιστοσύνης στην παράδοση της χώρας μας. Πολλές φορές προσπάθησε να εξισορροπήσει τις καταστάσεις, να ηρεμήσει τα πνεύματα ανάμεσα στο λαό και την πολιτική ηγεσία και υποστήριξε την  κοινωνική συνοχή. Με τη δύναμη που του δίνει το αξίωμά του, θα έπρεπε να στεριώσει τη δημοκρατία, παίρνοντας σαφή θέση στα τεκταινόμενα της χώρας και στηρίζοντας τις κοινωνικές διεκδικήσεις ανεξάρτητα από το πολιτική του καταγωγή. Η δημοκρατία απαιτεί ανανέωση των θεσμών και των κατεστημένων που έχουν σαπίσει. Γι' αυτό και ο κ. Παπούλιας έπρεπε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας να φανεί ανανεωτικός και ενωτικός και να μην παραπαίει ανάμεσα στα καλέσματα του πρωθυπουργού και τα κελεύσματα της κοινωνίας. Η δημοκρατία ανήκει στους ανθρώπους και πάνω απ' όλα σε αυτούς που τη βάζουν μπροστά από όλους. Ναι, είναι λυπηρές οι δηλώσεις του μετά την αποχώρησή του από την παρέλαση όσο και η ίδια η αποχώρησή του από αυτήν για τον άνθρωπο που ήταν παρών στο 40. Αυτό δεν σημαίνει ότι απαλλάσσεται από κάθε είδους κριτική για την πορεία του σήμερα. Κάποτε πρέπει να μάθουμε να ξεκολλάμε από τους τύπους και να δίνουμε βάση στην ουσία των πραγμάτων. Και η ουσία είναι ότι δεν αμαυρώθηκε η σημασία των αγώνων του 1940 και όσων αντιμετώπισαν τη γερμανική κατοχή που υπήρξε μια από τις μελανότερες στιγμές για τους ανθρώπους της χώρας μας. Η ουσία είναι ότι το τυπικό του θεσμού των παρελάσεων έγινε η αφορμή για να αναδειχθεί η κρισιμότητα μιας άλλης εποχής. Οι κοινωνικές διεκδικήσεις του σήμερα χτύπησαν την πόρτα μιας εθιμοτυπικής παρέλασης που δεν ενοχλούσε κανέναν και όλοι τιμούσαν και δόξαζαν με δάφνες. Μπορεί να ξεκίνησε από μια συγκεκριμένη ομάδα αριστερών αλλά τι μπορούμε να πούμε για αυτούς που τελικά συγκεντρώθηκαν μαζικά; Οι δυο εποχές ενώνονται και αναδεικνύεται ότι οι λαοί πάντα επιβραβεύουν τους έντιμους πολιτικούς. Δικτατορία και δημοκρατία. Τι σχετικές έννοιες! Η άρνηση ήρθε από έναν δικτάτορα που έμεινε στην ιστορία ως πατριώτης. Τουλάχιστον εκείνος αρνήθηκε.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Ελευθερία

Ελευθερία είναι μια αίσθηση βαθιά μέσα σου, τόσο βαθιά που σπαρταρούν τα σωθικά. Είναι η φωνή που σε καλεί να ξεγυμνωθείς επιτέλους από τα καλύμματα. Είναι η επιλογή που δεν μπορείς να μην ακολουθήσεις, η ανάσα που ρουφάς ασταμάτητα. Είναι το κοίταγμα ενός πουλιού, οι σκέψεις που τρέχουν χωρίς σαφή προορισμό και σε πάνε σε μέρη που μπορεί και να μην υπάρχουν στη γη. Είναι κάτι παραπέρα από το φόβο, από τα γέλια, τις γκριμάτσες, τους χλευασμούς και τις κοσμοθεωρίες των άλλων. Είναι ο ένας και μοναδικός εαυτός σου, η αλήθεια που σε κάνει ένας άνθρωπος να ξεθάβεις από μέσα σου, το ξεπέρασμα των αναστολών, των δισταγμών, των απαγορευμένων επιθυμιών. Είναι η εκχύλιση των πόθων, η αποδοχή των παθών, το κράτημα μιας μέσης πάνω σε μια μηχανή που τρέχει σε λεωφόρο. Είναι τα αισθήματα που απλά προκύπτουν και δε συγκρατούνται, οι μουσικές που γράφτηκαν για σένα, τα ποιήματα που περιγράφουν εσένα, τα γέλια του κόσμου που συσσωρεύτηκαν σε εσένα. Είναι οι ρυθμοί που σε κουνούν χωρίς να το θέλεις, τα μαλλιά που ανεμίζουν και δε σε αφορά, η βροχή που σε μουσκεύει και δεν καταριέσαι για την τύχη σου. Είναι η αλήθεια που λες χωρίς να σε σταματούν τα δυο μάτια που κοιτάς απέναντί σου, είναι η άποψη που υποστηρίζεις χωρίς να κωλύεσαι στον αντίλογο, είναι η σκέψη που λες κι ας πονάει. Είναι το t-shirt που φοράς σε ένα γάμο αδιαφορώντας για τα διερχόμενα louis vuitton. Είναι η μουσική που ακούς και σε απογειώνει, αυτή που οι άλλοι απεχθάνονται. Είναι να τραγουδάς δυνατά στο δρόμο το τραγούδι που ακούς στο ράδιο, τα ντραμς που παίζεις στο ρυθμό του, το αυθόρμητο και χωρίς απαιτήσεις φλερτ στα ΜΜΜ. Είναι οι στιγμές που ονειρεύτηκες και έζησες, οι αβίαστες εκφράσεις που παίρνεις απέναντι στη ζωή. Είναι ο εαυτός σου στο έπακρο.

Beautiful Maria από The Mambo Kings
http://www.youtube.com/watch?v=HMmW4fYfzbA

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Άξιον Εστί


Mε το λύχνο του άστρου
μελωποιημένη ποίηση Οδυσσέα Ελύτη
απόσπασμα από το Άξιον Εστί (1959)
Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας


Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ


Τα κορίτσια μου πένθος για τους αιώνες έχουν
τ' αγόρια μου τουφέκια κρατούν και δεν κατέχουν
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Επίκαιρα

Απογοήτευση, θλίψη, παράνοια, τρέλα, χάος και παράλυση. Οι διαβεβαιώσεις για την αποφυγή της πτώχευσης καταρρέουν για μια ακόμα φορά. Με σιγουριά οι πολιτικοί μας μάς καθησύχαζαν για τη σωτηρία της χώρας και τη δεδομένη ανοχή των ευρωπαίων. Σε λίγες μέρες όλοι περιμένουν το κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50% το πιθανότερο. Συμπέρασμα: αδυναμία αποπληρωμής των χρεών μας προς τους δανειστές. Η χρεοκοπία μιας οικονομίας που προκάλεσε έριδες μεταξύ των αρχηγών των πλουσιότερων χωρών της Ευρωζώνης και της παγκόσμιας οικονομίας και απείλησε με απουσία δημοσίας αιδούς την οικουμενική οικονομία. Έχει θράσος η χώρα μας. Πιο πολύ γιατί έφτασε σε σημείο την Άνγκελα Μέρκελ να υποκύψει στον κακό της εαυτό και να νουθετεί μια χώρα που δε βρίσκεται στη δικαιοδοσία της. Πλεονέκτημα: η γερμανίδα καγκελάριος απέκτησε το δικαίωμα να επεμβαίνει στα του οίκου μας και μάλιστα να ασκεί αυστηρότατη κριτική για τις προσπάθειες που δεν έχουμε κάνει, για το νωχελικό κράτος μας και τις χρόνιες παθογένειες που βλακωδώς διαιωνίζονται. Η φρέσκια πρόταση της κας Μέρκελ είναι η υποβολή της χώρας μας σε μόνιμο καθεστώς επιτήρησης. Διαψεύδεται επίσημα από τον κ. Αλταφάζ. Στην πραγματικότητα, το Βερολίνο έχει αναλάβει τις προγραμματικές δηλώσεις για τα επικείμενα σχέδια της Ευρώπης σχετικά με τη διαχείριση του ελληνικού χρέους αφού έχει προλάβει κάθε δήλωση της ΕΚΤ. Και ακόμα και αν αυτό διαψεύδει ό,τι ισχυρίζεται η ισχυρή γερμανίδα, στο τέλος έρχεται η απόλυτη ταπείνωση για το διεθνή οργανισμό. Ασκεί ισχυρή πολιτική γιατί δεν φαίνεται διατεθειμένη να διακινδυνεύσει την πολιτική της θέση στη Γερμανία και να θέσει την οικονομία της χώρας της στο έλεος μιας χώρας που διεθνώς έχει επιδείξει αναξιοπιστία. Το θέμα είναι ότι λειτουργούν καλά οι ευρωπαίοι. Αντίθετα, η Ελλάδα έχει παραδοθεί στις απαιτήσεις τους χωρίς σκέψη για διαπραγμάτευση ή για πιο διαλλακτικά μέτρα που στρέφονται υπέρ των πολιτών και όχι εναντίον τους. Είναι η χώρα που πραγματοποιείται σύγκληση πολιτικών αρχηγών την προηγουμένη της ψήφισης νομοσχεδίων που έχει επιβάλλει το ΔΝΤ με σκοπό να βρεθεί η συναίνεση στα γρήγορα και να έχει ένα καθαρό πρόσωπο στο εξωτερικό, που η κυβέρνηση απειλεί για την καταστροφή της χώρας αν δεν ψηφιστούν τα εν λόγω νομοσχέδια την ίδια στιγμή που έχει δείξει ανελέητη πολιτική και έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα τον εαυτό της στον κόσμο και στους πολίτες της, με κυβέρνηση τα μέλη της οποίας καταψηφίζουν τις ασκούμενες πολιτικές της ηγεσίας και διχάζονται ανάμεσα στην ηθική και τη βούληση των ψηφοφόρων και τις εντολές της αρχηγίας. Η κ. Κατσέλη μετά την καταψήφιση του άρθρου 37 του πολυνομοσχεδίου διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και φυσικά αυτό δεν αποτελεί είδηση. Η διαγραφή ενός βουλευτή που αντιστέκεται στην θέληση της κεντρικής πολιτικής αποτελεί δεδομένο. Η προσφυγή του κόσμου αποκλειστικά και μόνο στην αξιωματική αντιπολίτευση ως διέξοδο από την κυβέρνηση που κατέστρεψε τη χώρα και υποθήκευσε τις δυνατότητές της για πολλά χρόνια είναι προβλέψιμη αλλά ακατανόητη, με την προϋπόθεση ότι τα γκάλοπ είναι αξιόπιστα. Η απόρριψη του παρόντος πολιτικού συστήματος και συνολικά των πολιτικών κομμάτων είναι ενδεικτική και δίκαιη. Αλλά η μία μέρα απεργίας και συγκέντρωσης στην πλατεία Συντάγματος δεν είναι λύση ούτε και απειλητικό μέσο για μια κυβέρνηση που ασκεί η ίδια απειλητική πολιτική. Μαζική κινητοποίηση δεν είναι πλέον η συγκέντρωση 140.000 ανθρώπων στο κέντρο της πόλης. Είναι η πρακτική και συνεχιζόμενη συστράτευση όλης της πόλης για να πιεστούν οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι πολιτικοί, η οικονομία. Με αυτόν τον τρόπο θα φύγουν όσοι πρέπει και θα έρθουν στην εξουσία άνθρωποι που μπορούν να διαχειριστούν την κρίση με ένα πιο βιώσιμο τρόπο για όλους. Σε καμία περίπτωση δεν υποτιμάται το γέμισμα των δρόμων από ανθρώπους που ξαναγίνονται ρομαντικοί. Αλλά αυτό απαιτεί αυστηρή συχνότητα. Είναι σαν να έχουμε κάνει διάγνωση της αρρώστιας αλλά να μη θέλουμε να αναρρώσουμε. Είναι σχεδόν μαζοχιστικό. Είναι στενάχωρο για αυτούς τους ρομαντικούς που βγήκαν στους δρόμους τούτη τη φορά, να υπερκαλύπτονται από τις γραφικές καταστροφές της πόλης και τους ανέντιμους "γνωστούς" που δεν έχουν λόγω ιδεολογικής ύπαρξης πια, ο ρόλος τους αποκαλύφθηκε. Άλλη μια πορεία μετρά έναν θάνατο. Από την ένταση, τα δακρυγόνα, τους ξυλοδαρμούς. Αυτές είναι οι συνήθεις αιτιολογίες σε μια χώρα που ψάχνει να βρει την ψυχή της: που να βρω την ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Άξιον Εστί



Οδυσσέας Ελύτης, Μίκης Θεοδωράκης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Όλη η ζωή ενσαρκωμένη σε ανατριχιαστικές λέξεις, μία μουσική απέραντη που κυκλώνει όλο τον κόσμο και ενώνει τους ανθρώπους, μία φωνή ακέραιη, σταθερή και άχρονη. Το Άξιον Εστί αγγίζει τις ψυχές και συγκινεί το κορμί από τη ρίζα του. Είναι τόσο σύγχρονο και αιώνιο που συγκλονίζει. Η ελληνική δημιουργία στο ύψιστό της σημείο. Ας μη λησμονηθεί ποτέ, αποτελεί παρηγοριά στους Έλληνες. Άλλωστε, γράφτηκε σε δύσκολους καιρούς γι' αυτό και του αξίζει να παραμένει ζωντανό όσο και όπως υπάρχουμε.


Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο


Στα ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο


Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο




Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Stupid


Από Sarah McLachlan


Ιδανικό για το βροχερό και γεμάτο έμπνευση καιρό!

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Carlos Santana


While my guitar gently weeps (feat India Arie & Yo-yo Ma)



Europa



Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Λάσπη και δυσωδία

Για ένα ακόμη φθινόπωρο, οι δρόμοι μετατρέπονται σε χειμαρρώδη ποτάμια που παρασύρουν σκουπίδια από τους γεμάτους κάδους σκουπιδιών των δήμων της Αττικής. Ποιοι μπλε κύριε, ακόμη και αυτοί της ανακύκλωσης, επιβεβαιώνουν περίτρανα τη γραφικότητα της ελληνικής καρικατούρας και την τραγικότητα της κατάστασης της χώρας μας. Πιστεύετε ότι οι απεργίες πιέζουν την κυβέρνηση; Εγώ πάλι καθόλου. Όταν ένα πολιτικό σύστημα είναι αποφασισμένο να ασκήσει συγκεκριμένη πολιτική, επικαλούμενο κάποιες αξίες και ιδανικά για την προκοπή και τη βελτίωση του τόπου, η κυβερνώσα εξουσία δεν είναι διατεθειμένη ούτε να καθίσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, έτσι για τα μάτια του φιλοθεάμονος κοινού, βρε αδερφέ. Παρά τα πρόσφατα στολίδια γιαουρτιού, η δήλωση του κ. Καστανίδη περιείχε μια σοβαρή αλήθεια. Η κήρυξη της πτώχευσης θα αποτελούσε συνειδητή επιλογή και εν τέλει θα κρατούσαμε την ευθύνη των εαυτών μας στα χέρια μας. Έχουμε, λοιπόν, μία επιλογή με δύο πτυχές. Πτώχευση ή έξωθεν διδασκαλίες για προσαρμογή της ζωής μας σε επίπεδο πτώχευσης. Η πρωτοβουλία της πτώχευσης είναι έντιμη, η ευρωπαϊκή βοήθεια υποκριτική και πλήρως αναχρονιστική, τουλάχιστον με τον τρόπο που εφαρμόζεται. Η κατάργηση της συλλογικής σύμβασης εργασίας, θέτει σε υποβάθμιση τον εργασιακό κόπο και τις κοινωνικές υπηρεσίες που προσφέρονται από τους πολίτες. Η εργασία μοιάζει ζητούμενο και όχι δεδομένο, πόσσω μάλλον μετά το ιστορικό "ένας εργαζόμενος σε κάθε νοικοκυριό". Ένας μισθός ή καλύτερα ένας κουρεμένος μισθός για μια οικογένεια με τις ίδιες απαιτήσεις, τα ίδια έξοδα, την αύξηση των φόρων, την αύξηση των τιμών, την επιβολή της φορολογίας σε ένα αγαθό ζωτικό και απαραίτητο, όπως το ρεύμα, το ράλι που κάνουν βενζίνη και πετρέλαιο. Μπορείτε κύριοι γραβατωμένοι να ανταπεξέλθετε εσείς με αυτές τις συνθήκες; Εσείς που θρηνείτε για τη μείωση του μισθού του βουλευτικού αξιώματος, εσείς που σας πληρώνουμε από τον μισό μισθό μας τα πολυτελή αυτοκίνητα με τα φιμέ τζάμια, έτσι για να μη βλέπετε απ' έξω λίγη από τη λάσπη και τη δυσωδία της πόλης τούτης και χαλάσει η αισθητική σας, οι υψηλοί και ευγενικοί σας τρόποι, που τραβάτε τα καθίσματα πιο πίσω γιατί δε χωράτε άλλο πια από τόσο φαγητό, εσείς που χρησιμοποιείτε το γυμναστήριο της Βουλής για τις γιόγκες σας, αυτό που χρηματοδοτήθηκε από το ελληνικό κράτος για να μην ξοδέψετε τα λεφτά σας, τόσα παίρνετε, κρίμα είναι!, εσείς που παίρνετε δημόσιο χρήμα για τα ταξίδια των διαπραγματεύσεων, τέτοιες διαπραγματεύσεις σας ζητήσαμε εμείς; Για την προσωπική σας ασφάλεια, μην γίνετε θύματα του κοινωνικού θυμού. Έχετε κλείσει τα μάτια στην κοινωνία την οποία κληθήκατε να υπηρετήσετε με συνείδηση. Έφυγε η συνείδηση, έμειναν τα κλειστά μάτια, τα βουλωμένα αυτιά, τα σκυθρωπά πρόσωπα, η μαυρίλα που αντικατοπτρίζεται στους βρεγμένους δρόμους, αντί για τα ιριδίζοντα νερά. Φταίτε γιατί δε σκεφτήκατε ποτέ αν μπορεί να τα καταφέρει ένας άνθρωπος με αναπηρία, ένας άπορος που ζητά σύνταξη τέτοιου είδους και του επιβάλατε να πληρώσει 45 ευρώ. Ο άπορος, να πληρώσει. "45 σφαλιάρες στον Παπανδρέου που το ψήφισε", αυτή ήταν η απάντηση. Σας ευχαριστεί κε Πρωθυπουργέ; Εσείς που πονάτε τον άπορο, τον πολίτη, το συνταξιούχο, τον μισθωτό, τον άρρωστο, τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Ως μονάδες τις αντιμετωπίσατε κε Πρωθυπουργέ, ως μονάδες που τις πετάτε στον σύγχρονό μας Καιάδα. Εσείς που επινοήσατε τις μετατάξεις, με το πρόσχημα της τακτοποίησης όσων ατόμων κινδύνευαν με έξοδο από το δημόσιο και τοποθετήσατε εργαζομένους σε άσχετα τμήματα, καταργώντας τους κλάδους εργασίας τους και δυσκολεύοντας το έργο των κοινωνικών υπηρεσιών. Γιατί θα έπρεπε να σκεφτείτε κύριε, ότι η κάλυψη θέσεων απαιτεί εκπαίδευση και εκσυγχρονισμό και ένας εργαζόμενος με 25 χρόνια δημόσιας προϋπηρεσίας δε δύναται να προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα. Γι' αυτό διατηρείτε ακόμα, αυτό που έχει απομείνει ως δημόσιο τομέα, δύσκαμπτο και απρόσιτο για την εξυπηρέτηση του πολίτη και δεν τοποθετούνται νέοι άνθρωποι που είναι ικανοί και χρήσιμοι. Γι' αυτό ιδρώνουν οι πολίτες όταν σκέφτονται ότι θα επισκεφθούν μία δημόσια υπηρεσία, γι' αυτό οι υπάλληλοι που πλαισιώνουν τους δημόσιους φορείς αντιμετωπίζονται με απέχθεια και εκνευρισμό όταν πέφτει το σύστημα, όταν δεν υπάρχει επαρκή ενημέρωση. Τέτοιοι μισθοί αξίζουν σε ένα τέτοιο σύστημα που δημιουργήσατε για να μοιράσετε θέση και χρήμα και στη συνέχεια να μας τα πάρετε περήφανα. Τέτοιοι δρόμοι είναι οι δημόσιοι, όταν τα χρήματα που πέρασαν από πολλά υπουργικά χέρια δεν αξιοποιήθηκαν για την ορθή διαχείριση των υδάτων και των αποχετευτικών συστημάτων. Και ξέρετε τι συναίσθημα είναι όταν έρχεται πάνω σου το κύμα νερού που σηκώνεται από ένα φουριόζικο διερχόμενο αυτοκίνητο; Μένεις για ένα λεπτό ακίνητος για να κοιταχτείς, να συνειδητοποιήσεις και να θαυμάσεις το επίτευγμά του. 

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

California Dreaming


Μια ωραία διασκευή ενός ιστορικού κομματιού.
Ένα καλοκαιρινό απογευματάκι δίπλα στη θάλασσα...

Night in white satin


The Moody Blues

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Θυμήσου, σώμα

Σώμα, θυμήσου, όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια που πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στην φωνή - και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα πια που είναι όλα μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κ.Π. Καβάφης

Εμείς και το δημόσιο

Ένα απόλυτα ειλικρινές και θαρραλέο άρθρο του Ριχάρδου Σωμερίτη που με βρίσκει σύμφωνη.
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ on line (http://www.tovima.gr/)
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=423122&h1=true

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Poor vice

Είναι σχεδόν συγκινητικό! Πρέπει όλοι να κινητοποιηθούμε για να μη χάσει ένα από τα 7-8 σπίτια του ο κ. Πάγκαλος και μην έρθει ο έτερος αντιπρόεδρος στη δύσκολη θέση να κινηθεί νομικά εναντίον του. Άλλωστε η περιουσία του μοιάζει με αυτή ενός μισθωτού ή συνταξιούχου. Προβλέπω ότι θα βρίσκεται ανάμεσά μας, θα συμμετέχει στις διαμαρτυρίες και θα μουτζώνει τη Βουλή. Είναι και αυτός θύμα της φορολογικής επιδρομής που επιφυλάσσει για όλους η κυβέρνηση. Συνειδητοποιείστε, λοιπόν, ότι ο β' αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι με το μέρος μας. Εκείνος παλεύει για το 7ο σπίτι του κι υπάρχουν άνθρωποι που αρχίζουν και επιβιώνουν μόλις στη σκιά του ορίου της φτώχειας. Τη στιγμή που το σχέδιο της τρόικας και τα μέτρα που υλοποίησε η κυβέρνηση απέτυχαν παταγωδώς, διακινδυνεύοντας την αξιοπιστία του ευρώ, της παγκόσμιας οικονομίας, της χώρας μας και φυσικά της εθνικής μας οικονομίας, η αύξηση του ΦΠΑ και η αύξηση του ορίου φοροαπαλλαγής από το 25% στο 60% δηλώνει την πλήρη αποτυχία στους υπολογισμούς που έκαναν τα υψηλά κεφάλια της παγκόσμιας οικονομίας. Σε περίοδο κρίσης η αύξηση του φορολογικού συντελεστή δε θα επαναφέρει την ανάπτυξη και την ευημερία. Θα πετύχει την οικονομική και κοινωνική αφαίμαξη των πολιτών (οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι). Υπάρχουν πολλά πράγματα που δε χρειάζεσαι και μπορείς να αποφύγεις την αγορά και άλλα πολλά που χρειάζεσαι. Γιατί δε ζούμε στην εποχή των σπηλαίων, ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Μόνο που ευρωπαϊκή χώρα δε σημαίνει ότι ανήκουμε στην ενδοχώρα της ηπείρου αυτής αλλά στην ενδοχώρα μιας ένωσης οικονομικής που όταν απαιτείται θα συμβάλλει στη διάσωση μιας χώρας και θα εξασφαλίζει ανάπτυξη, ευημερία στους πολίτες της και όρους ζωής σύμφωνους με την εποχή και τις απαιτήσεις της. Αν στόχος είναι ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια, το οικοδόμημα αυτό δηλώνει απουσία ταυτότητας και προσανατολισμού. Μας επαναφέρει στις απαιτήσεις του Μεσαίωνα. Η καταναλωτική δύναμη συρρικνώνεται αλλά οι τιμές δεν επηρεάζονται. Αναρωτιέμαι πότε οι παντογνώστες της τρόικας διαπιστώσουν την καταστροφή που πραγματοποιείται στην αγορά, αφού από αυτούς συντηρείται το σύστημά τους, και στους πολίτες από τους οποίους, εν τέλει, διαμορφώνονται οι ανάγκες και οι κανόνες της αγοράς. Καημένε αντιπρόεδρε, έχεις τη συμπόνοια μας!

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Follow rivers





Oh, I beg you, can I follow?
Oh, I ask you, wanna always
Be the ocean, where I unravel
Be my only, be the water I'm wading
You' re my river running high, run deep, run wild


I follow, I follow you
Deep sea baby, I follow you
I follow, I follow you
Dark room honey, I follow you


Heed a message, I'm the runner
He' s the rebel, I'm the daughter waiting for you
You' re my river running high, run deep, run wild



I follow, I follow you
Deep sea baby, I follow you
I follow, I follow you
Dark room honey, I follow you


You' re my river running high, run deep, run wild


I follow, I follow you
Deep sea baby, I follow you
I follow, I follow you
Dark room honey, I follow you



Lykke Li

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Κ.Π. Καβάφης

Τήν κάμαρην αυτή, πόσο καλά τήν ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ' η πλαγινή
γιά εμπορικά γραφεία. Όλο τό σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.

Α η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη πού είναι.

Κοντά στήν πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ' εμπρός του ένα τουρκικό χαλί
σιμάτο ράφι με δυό βάζα κίτρινα.
Δεξιά όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.
Στή μέση τό τραπέζιόπου έγραφε
κ' η τρείς μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάϊ στό παράθυρο ήταν τό κρεββάτι
πού αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θά βρίσκονται ακόμη τά καϋμένα πουθενά.

Πλάϊ στό παράθυρο ήταν τό κρεββάτι
 ο ήλιος του απογεύματος τό 'φθανε ώς τά μισά.

...Απόγευμα η ώρα τέσσερις, είχαμε χωρισθεί
γιά μιά εβδομάδα μόνο... Αλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.


Ο ήλιος του απογεύματος (1919)



"...Ν' αγαπηθεί ακόμη περισσότερον
η ηδονή πού νοσηρώς καί μέ φθορά αποκτάται
σπάνια τό σώμα βρίσκοντας πού αισθάνεται όπως θέλει αυτή-
πού νοσηρώς και μέ φθορά, παρέχει
μιάν έντασιν ερωτική, πού δέν γνωρίζει η υγεία..."

Απόσπασμα από μιάν επιστολή
του νέου Ιμένου (εκ πατρικίων) διαβοήτου
εν Συρακούσαις επί ασωτίς,
στους άσωτους καιρούς του τρίτου Μιχαήλ.


Ιμένος (1919)

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Στους σταθμούς

Στις γραμμές των τρένων διατηρούνται κρυμμένα πολλά ανθρώπινα μυστικά, συναισθήματα, βλέμματα, αγγίγματα, άγχη. Οι ράγες είναι προσημειωμένες με το βάρος των επιβατών και λερωμένες με τα βήματά τους. 
Στους σταθμούς, η μητέρα έχει αποχαιρετήσει το παιδί. "Να προσέχεις, να ντύνεσαι καλά και να τρως σπιτικό φαγητό". Πριν αφήσουν τα χέρια, του βάζει στην τσέπη το τελευταίο χαρτζιλίκι. Ο νέος δεν την εμποδίζει, χαμογελάει και φιλάει γλυκά τα δακρυσμένα της μάτια. Δε φεύγει, περιμένει το σφύριγμα της αναχώρησης. Κολλάει το πρόσωπό του στο τζάμι και τη χαιρετά. Η μάνα ρουφάει τις τελευταίες ματιές για να μείνει η εικόνα όταν το τρένο θα φύγει και τον σταυρώνει. Τόσο γρήγορος ο χρόνος και τόσο αργός για την αντάμωση.
Σε ένα άλλο σημείο του σταθμού, συγχέεται το μονό με το διπλό. Ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται σφιχτά, τόσο σφιχτά που η φιγούρα τους μοιάζει με μία. Η κοπέλα είναι όμορφη με μακριά μαλλιά και κόκκινα μάγουλα από την ένταση των συναισθημάτων και τη γλυκύτητα της έκφρασης. Είναι σηκωμένη στις μύτες γιατί του φτάνει στον ώμο. Κοιτάζει τα μάτια του. "Θα μου λείψεις, θα σε σκέφτομαι. Σ' αγαπώ". Τη χαϊδεύει στο μάγουλο για να εξαφανίσει τη ρυτίδα της στιγμής. Δε φαίνεται να την ξεπερνά τώρα. Τη σηκώνει στα χέρια του και ο αέρας φυσάει το φόρεμά της. Τα μάτια του είναι βαθιά και αυστηρά μόνο για τους άλλους. Κλείνουν μέσα τους μόνο εκείνη, όλο του τον κόσμο. Δεν υπάρχει ο χρόνος. 
Ένας κύριος ακουμπάει την πλάτη του στις διαφημίσεις της NIVEA που στολίζουν το πίσω μέρος των καθισμάτων στο μετρό. Αφήνει ελεύθερη τη γροθιά του μετά από ώρα που την κρατούσε σφιγμένη. "Τι λένε οι γιατροί; Είναι κρίσιμη η κατάστασή του. Πως έγινε; Ηρέμησε. Έρχομαι από κει". Έκλεισε το τηλέφωνο έβγαλε τα γυαλιά του, σκούπισε τα δάκρυά του, έπιασε το κεφάλι του λες και θα τον βοηθούσε να εμποδίσει ό,τι είχε συμβεί, λες και θα άλλαζε τη μοίρα του και συλλάβισε μια λέξη που δήλωνε αγωνία, πόνο και απόγνωση. Στην επόμενη στάση κατέβηκε τρέχοντας σπρώχνοντας τους συνεπιβάτες που έδειχναν μια συνωμοτική κατανόηση. Χρόνος μηδέν.
Σήμερα είναι η τελευταία μέρα θεραπείας. Κοίταξε το ρολόι της, έβγαλε από την τσάντα της το χάπι και το κατάπιε συνοδευόμενο από μια γουλιά νερό. Δεν το γεύτηκε καν, σαν να ήθελε να ξορκίσει την πικρή του γεύση. Κάθισε σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και ακολούθησε τη διαδρομή Κηφισιά-Πειραιάς. Ήθελε να κάνει μια φορά αυτό το δρομολόγιο. Να διασχίσει όλη την Αθήνα χωρίς ανάσα. Να ενώσει τις δύο άκρες σε εικόνες. Να καταλήξει στη θάλασσα, στον προορισμό, στην αρχή και το τέλος του ανθρώπου. Έχει πει στα παιδιά της να βυθίσουν το κορμί της στη θάλασσα για να ταξιδεύει πάντα. Με ρίζες από τη Σμύρνη, έζησε 58 χρόνια στην Αθήνα. Μυρίζει ένα γιασεμί την ώρα που βλέπει τον κόσμο να τρέχει απ' το παράθυρο. Το χέρι της έχει ίχνη κανέλας που χρησιμοποίησε στο φαγητό λίγο πριν φύγει από το σπίτι. Ο χρόνος γεμάτος.
Κάθονται σε δυο από τα κόκκινα καθίσματα του μετρό. Συζητούν. Μπερδεύονται με τις φωνές του πλήθους και το θόρυβο του συρμού. Δυο φίλες λύνουν μια παρεξήγηση. Μιλούν χωρίς να διακόπτει η μία την άλλη. "Συγγνώμη". "Είχα ανάγκη να δώσω χρόνο στον εαυτό μου και στη φιλία μας". "Έπρεπε να το περάσουμε και αυτό". Αγκαλιάζονται και γελούν αναπληρώνοντας το χαμένο χρόνο. Χαμένος χρόνος.
"Έχασα τα πάντα. Εντάξει. Θα σε συναντήσω σε 45' στον Ευαγγελισμό". Μια ξεχασμένη δόση, μια δεύτερη ανεξόφλητη λόγω των συνεχών περικοπών. Το σπίτι του βγαίνει σε πλειστηριασμό. Σε λίγο θα μιλήσει με το δικηγόρο του για τις τελευταίες λεπτομέρειες. Δείχνει ανέκφραστος, συνηθισμένος από τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιριών. Θα κάνει μήνυση για άσκηση ψυχολογικής βίας. Κρατάει έναν χαρτοφύλακα και μια εφημερίδα στο ένα χέρι. Το τζιν του είναι εξουθενωμένο από τις διαδρομές και το καυσαέριο. Μυρίζει τσιγάρο, χαρτούρα και καφέ. Ο χρόνος πολύτιμος.
Μια παρέα με δυο ζευγάρια και άλλους έξι μονούς περιμένουν το συρμό. Γεμίζουν το βαγόνι γυρνώντας από ένα ακόμα φοιτητικό ξενύχτι. Γελούν δυνατά και τραγουδούν το τελευταίο τραγούδι που άκουσαν στο μαγαζί πριν φύγουν. "Την Τετάρτη θα μαζευτούμε για ταβλάκι στης Λένας". "Το Σάββατο έχει κανονιστεί βόλτα στην παραλία με φωτιές και κιθάρες". "Και φυσικά πολλές μπύρες". "Όπου να 'ναι ξεκινάει η εξεταστική. Έχεις σημειώσεις ιστορίας"; Θα μοιραστούν το ταξί από ένα σημείο και μετά. "Καληνύχτα". Ο χρόνος υπέροχος.


Time από Sarah Mclachlan

Απώλεια

Μια άγνωστη κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, η Αφρικανή Ουανγκάρι Μαατάι, πέθανε σήμερα από καρκίνο.

Ο σχετικός σύνδεσμος:
http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=312805

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Beautiful



Mandalay (Cafe del Mar)

Cold water music

Ένα τραγούδι που ξαναθυμήθηκα μετά από πολλά χρόνια. Υπέροχη μελωδία...



Aim

Λάχανα

Καιρός φέρνει τα λάχανα...

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της Σοφοκλέους 10 για την... επανάσταση των πλουσίων.
http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2011-09-21-22-31-59-2011092141378/

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Με γάλα και ψωμί



Στη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής, η Λιάνα Κανέλλη στην ομιλία της επιστράτευσε τη λιτότητα της κατοχικής περιόδου για να αναφερθεί στις συνέπειες που έχει η μνημονιακή πολιτική στη ζωή μας. 

Άσπρο μαύρο

Είχα καιρό να περάσω. Καμιά φορά τύχαινε να τη διασχίσω βιαστικά για να μπω στο μετρό γυρνώντας από τη δουλειά. Η πλατεία Συντάγματος δε θυμίζει σε τίποτα τον τόπο που ήταν πριν μερικούς μήνες. Θυμάμαι τις φορές που πετύχαινα στην τηλεόραση στιγμιότυπα από το συγκεντρωμένο πλήθος, τις δηλώσεις των πολιτών και τα συνθήματα, τον παλμό του να είσαι κι εσύ μέρος του πρωτότυπου αυτού κινήματος, μια κουκίδα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες που κατάφεραν να γεμίσουν τους πέριξ δρόμους της πλατείας. Σήμερα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Κατά καιρούς φιλοξενεί συγκεντρώσεις και συνθήματα μεμονωμένων κοινωνικών ομάδων που επιθυμούν να ξεφύγουν από τη λαίλαπα των μέτρων της αντι-κρίσης. Χθες, για παράδειγμα, πολίτες διαμαρτύρονταν για την πώληση της ΔΕΗ. Έφτασε όλο αυτό; Αρκεστήκαμε στην πρώτη είδηση των διεθνών μέσων ενημέρωσης; Σημασία έχει ότι κι αν ακόμη αμφισβητήθηκε το κίνημα εγώ, εσύ ή ο δίπλα σου δεν καθοδηγηθήκαμε από κάποιο συμφέρον. Ενεργήσαμε σαν το ντόμινο που η αντίδρασή σου αρκεί για να με επηρεάσει. Κάθε μέρα η Ελλάδα αναμετράται με τις αντοχές της, τα όρια της λιτότητας που δεν αρμόζουν σε ένα σύγχρονο κράτος που επιδιώκει την ανάπτυξη. Αναμετράται, επίσης, με την ανοχή των πολιτών και την κατωτάτων των περιστάσεων επιλογή και άσκηση πολιτικής της κυβέρνησης. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι άνθρωποι εμπιστεύονταν ένα πολιτικό πρόσωπο ή κόμμα για να τους κάνει την ελπίδα ανάγκη για ζωή, για μια ζωή καλύτερη. Η Ελλάδα άλλαξε το πρόσωπό της μέσα σε λίγους μήνες. Από καζάνι έτοιμο να εκραγεί ξαφνικά είναι η χώρα που βρίσκεται σε κανονικούς ρυθμούς με την κίνηση στους δρόμους, τον κόσμο να τρέχει σαν παλαβό να προλάβει το φανάρι και τον οδηγό να ωρύεται μόλις προφταίνοντας να μην πατήσει τον πεζό, τους μετανάστες στα φανάρια να ψάχνουν για "καθαρά" ρέστα και τους χρήστες στο μετρό να προσποιούνται στους αποφυλακισμένους για να ζητιανέψουν λίγα χρήματα για τη δόση που θα τους απαλύνει από τον πόνο της στέρησης, τους ανίδεους Καλλιθεώτες που ποδοπατούνται στο 040, την επιλογή της διαφορετικής διαδρομής για να αποφύγεις το κέντρο γιατί φοβάσαι να το περπατήσεις. Α, καμιά φορά γίνονται και σπασμωδικές κινήσεις σε αυτή τη χώρα. Καμία απεργία δηλαδή, έτσι για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Άλλωστε, αυτό δεν κοστίζει τίποτα στην κυβέρνηση. Εδώ που τα λέμε ούτε και η πλατεία τη φόβισε γιατί και αυτή ήταν ένα φευγαλέο βλέμμα προς την αξιοπρέπειά μας, με σκοπό να ξεφουσκώσει η μεγάλη οργή και να μην ξεσπάσει με κάποιον χειρότερο τρόπο. Επειδή είμαι βαθιά ρομαντική έβρισκα το κίνημα της πλατείας ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό και ικανό να ασκήσει πίεση διαρκείας. Πάντα η ιστορία αποτιμάται καλύτερα όταν καταλαγιάζουν τα γεγονότα, όταν έρχεται η ύφεση. Ιδρώνουν τα πανό στους δρόμους, στεγνώνουν οι πολιτικοί θώκοι. Ηρεμήστε, κύριοι, επικρατεί ησυχία στην ελληνική επικράτεια! Ένας βραχνιασμένος νέος παρέμεινε να κρατήσει τα θερινά σκύπτρα της πλατείας. Δικαιούμαστε διακοπές οι Έλληνες άνθρωποι, τι το πήραμε το caroten, μήπως θα ξαναχαρούμε τα ελληνικά νησιά; Γι' αυτό και τώρα που χειμωνιάζει βάλαμε μπροστά το επιχείρημα που ξέραμε πάντα, τις καταλήψεις, τις απεργίες, το κλείσιμο των δρόμων. Τις σπασμωδικές κινήσεις που εκπορεύονται από τους συνδικαλιστές των εκάστοτε φορέων που καθοδηγούν τος κλάδους τους, ο Θεός ξέρει, με ποια κριτήρια. Δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε. Δεν έχουμε αποφανθεί σαν λαός αν το μνημόνιο, το  2ο, το 3ο, το 58ο, αιώνια υποθηκευμένοι, θα μας βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο. Επιχειρηματολογούμε σαν όλους αυτούς τους παντογνώστες που εμφανίζονται στην τηλεόραση, που αρθρογραφούν στις εφημερίδες και γεμίζουν τον ιστότοπο με απόψεις. Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ τι κάναμε για τους εαυτούς μας, για τη χώρα και για την κατάσταση που παρόλο που δε μας αρέσει, καταφεύγουμε στην εύκολη λύση. Το ρητορείν ήταν ανέκαθεν γοητευτικό. Αρκεί από μόνο του; Οι χώρες και οι πολιτισμοί κατευθύνονται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των λαών. Έχουμε χάσει τους εαυτούς μας. Εκφυλιστήκαμε. Αποδεχτήκαμε τη συνολική ευθύνη που μας επέρριψε ο κύριος αντιπρόεδρος σαν εθνικό σπορ, σαν εθνικό φαγοπότι και εθνική πανδαισία της λαμογιάς και της σπατάλης. Αλλά σε ένα χρόνο συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να βάλουμε τάξη στο σαθρό σύστημα που στηριζόταν από όλους και εν τέλει από κανέναν γιατί όλοι το κατηγορούσαν. Και μόλις αποκτήσουμε μια εργασία, όχι για να ικανοποιήσουμε τον προσωπικό μας εγωισμό και την εσωτερική μας επαγγελματική Ιθάκη αλλά γιατί εκπορευόμαστε από την ανάγκη μας για επιβίωση, αρχέγονο ένστικτο, βλέπετε, δε μας αφορούν οι γεμάτες πλατείες. Αντίθετα, μας ενοχλούν αφόρητα. Είναι παράσιτο σε μια πόλη που το 856 περνά από την πλατεία Συντάγματος και εγώ, ΕΓΩ θέλω να πάω στη δουλειά μου. Γιατί παύω να ενδιαφέρομαι για τις εξελίξεις γύρω μου, για το αν οικογένειες μένουν στο δρόμο, για τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, για τη φτώχεια, για την υποβάθμιση των όρων ζωής την ώρα που άλλες χώρες βρίσκονται σε τροχιά ανάπτυξης, για τους χείριστους πολιτικούς ηγέτες που κληρονόμησε ποτέ η ιστορία της χώρας μας. Με αφήνει παγερά αδιάφορο γιατί βολεύτηκα σε μια δουλειά όσο κρατήσει κι αυτή, άλλωστε ρίσκο είναι πολυτέλεια και ζητούμενο, αγωνία και Μαραθώνας. Δεν κοστίζει τίποτα η οδύνη της αναζήτησης εργασίας πάνω σε κάτι που ούτε το σπούδασες ούτε το επέλεξες ανάμεσα σε εξαιρετικές περιπτώσεις εργασίας. Άσχετα αν δεν υφίσταται πλέον κανένα εργασιακό δικαίωμα. Λεπτομέρειες...


Μου επιτρέπετε και μια μουσική πρόταση
Lullaby for Robert από Al Usher