Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Κ.Π. Καβάφης

Τήν κάμαρην αυτή, πόσο καλά τήν ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ' η πλαγινή
γιά εμπορικά γραφεία. Όλο τό σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.

Α η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη πού είναι.

Κοντά στήν πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ' εμπρός του ένα τουρκικό χαλί
σιμάτο ράφι με δυό βάζα κίτρινα.
Δεξιά όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.
Στή μέση τό τραπέζιόπου έγραφε
κ' η τρείς μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάϊ στό παράθυρο ήταν τό κρεββάτι
πού αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θά βρίσκονται ακόμη τά καϋμένα πουθενά.

Πλάϊ στό παράθυρο ήταν τό κρεββάτι
 ο ήλιος του απογεύματος τό 'φθανε ώς τά μισά.

...Απόγευμα η ώρα τέσσερις, είχαμε χωρισθεί
γιά μιά εβδομάδα μόνο... Αλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.


Ο ήλιος του απογεύματος (1919)



"...Ν' αγαπηθεί ακόμη περισσότερον
η ηδονή πού νοσηρώς καί μέ φθορά αποκτάται
σπάνια τό σώμα βρίσκοντας πού αισθάνεται όπως θέλει αυτή-
πού νοσηρώς και μέ φθορά, παρέχει
μιάν έντασιν ερωτική, πού δέν γνωρίζει η υγεία..."

Απόσπασμα από μιάν επιστολή
του νέου Ιμένου (εκ πατρικίων) διαβοήτου
εν Συρακούσαις επί ασωτίς,
στους άσωτους καιρούς του τρίτου Μιχαήλ.


Ιμένος (1919)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου