Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Εκείνοι

Εκείνος σίγουρος, ήρεμη δύναμη, σοβαρός, αλλά όχι αυστηρός, αστείος αλλά όχι γελοίος, έξυπνος, γλυκός αλλά όχι χυδαίος, ευγενικός. Εκείνη ατίθαση σαν άτι, άγρια, σαν παιδί που σε εκδρομή πηδά από κάθισμα σε κάθισμα στο λεωφορείο. Ονειροπόλα, εξωστρεφής, όμορφη. Όλο πάθος και νιάτα.
Έτυχε να συναντηθούν. Εκείνη τον πλησίασε με το χαμόγελο, εκείνος χαμογέλασε κρυφά και έκλεισε το μάτι με αθωότητα. Σ' ένα αεράκι, σε νερό, το άτι τιθασεύτηκε, η ήρεμη δύναμη έγινε πάθος, φλόγα που ξεπερνούσε την τρέλα της κοπέλας. Ένας άντρας και μια γυναίκα σε κόκκινο φόντο.
Κάθε φορά που συναντιούνταν, κοιτούσαν ντροπαλά ο ένας τον άλλον κι έπειτα κάτω φοβούμενοι μην ανακαλύψουν, μην πάρει κανείς λίγο από τη φωτιά τους. Αλλά δεν τους ένοιαζε, έπαιζαν με τα μάτια όπως με τα σεντόνια και τις κουρτίνες, με τις παλάμες τους και τα μαξιλάρια. Ανταγωνίζονταν ο ένας το φως του άλλου. Μα γίνεται να κλέψει κανείς το φως που παράγεται από την ένωσή τους; Γιατί εκείνος την κρατούσε με τόσο δύναμη που έτρεμε, όταν εκείνη κρύωνε την προστάτευε, όταν φοβόταν τη φιλούσε. Κι εκείνη δάκρυζε κάθε φορά που την άγγιζε. Θα μπορούσε να πεθάνει για εκείνον. Θα μπορούσε να ζωγραφίσει στο πρόσωπό του όλη την πλάση. Θα μπορούσε για κείνον να μεγαλώσει και για κείνη να ξαναγίνει παιδί. Θα μπορούσαν μαζί να φωνάξουν, να πετάξουν τα ρούχα τους στη βροχή. Εκείνος θα μπορούσε να μιλήσει στο Θεό για εκείνη και να ταράξει τη θάλασσα μόνο λέγοντας το όνομά της. Εκείνη προκαλεί τρυκιμία με την ομορφιά της κι εκείνος θυμώνει τον ουρανό σβήνοντας τα φώτα με τη δική του άγρια ομορφιά.
Εκείνη θα πεθάνει για αυτόν κι εκείνος τότε μιλά στο Θεό. Ο ουρανός θυμώνει και η θάλασσα φουρτουνιάζει. Εκείνη ανοίγει τα μάτια και μιμείται την ακτινοβολία των δικών του. Εκείνος δακρύζει αντικρύζοντάς την. Τότε πετούν τα ρούχα τους στη βροχή, χωρίς αυτή να μπορεί ποτέ ξανά να σβήσει αυτή τη φλόγα...


El corason από Arno Elias
http://www.youtube.com/watch?v=hj4fXcPKDjs
Moments in love από Art of Noise
http://www.youtube.com/watch?v=RIcmIhOesaI

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Έτσι ξαφνικά

Πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μερικές φορές έχω την υποψία ότι η ζωή παραμονεύει στην επόμενη στροφή για να σε τρομάξει ευχάριστα. Φυλάσσει στιγμές για συναντήσεις με ανθρώπους που ούτε φαντάζεσαι ότι υπάρχουν, ούτε φαντάζεσαι πόσο πρωτόγνωρα μπορείς να νιώσεις ξανά και ξανά. Χωρίς ποτέ να είναι το ίδιο. Πολλές φορές το μυαλό δεν επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους ως τύχη, ως χαρά, εμπειρία, γνώση και ευγνωμοσύνη για τη συνάντηση. Ανάμεσα στους πολλούς, λοιπόν, υπάρχουν κι άλλοι ιδιαίτεροι, μόνο για μας αφιερωμένοι. Είναι πάντα εκείνη η ίδια στιγμή που καταρρίπτεται η λογική και ξυπνά και πάλι το συναίσθημα για να παρασύρει όλα τα κλισέ και τις ηλίθιες θεωρίες σου. Κι όταν αυτό συμβαίνει δεν ξέρεις πώς να το χειριστείς, γίνεσαι γελοίος, καρικατούρα στο πλάνο των δυο προσώπων που υπάρχουν στη σκηνή, τα χέρια φέρονται άκομψα, η κατεύθυνση του βλέμματος χωρίς σαφή προσανατολισμό, οι ανάσες βγαίνουν άτακτα. Μα η δική του φιγούρα στο χώρο είναι τόσο ευγενική, σίγουρη, συνειδητοποιημένη, ήρεμη. Τα δικά του μάτια, οι εκφράσεις στην υποψία μειδιάματος και οι λέξεις ευγένειας, τόσο γοητευτικές. Επικίνδυνα πράγματα... Αυτή τη φορά, περιμένω.

Ποίηση

Πριν απ' τα μάτια μου
ήσουν φως.
Πριν απ' τον Έρωτα
έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί 
Γυναίκα.

Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Dirty little secret




If I had the chance love
I would not hesitate
to tell you all things I never said before
Don't tell me it's too late
cause I've relied on my illusion
To keep me warm at night
and I've denied in my capacity to love
But I am willing to give up this fight

Been up all night drinking 
to drown my sorrows down
But nothing seems
to help me since you've gone away
I'm so tired of this town 
where every tongue is wagging
When every back is turned
They're telling secrets 
that should never be revealed
There's nothing to be gained from this but disaster

Here's a good one
Did you hear about my friend
Hes embarrassed to be seen now
Cause we all know his sins

If I had the chance love
I would not hesitate
To tell you all things I never said before
Don't tell me it's too late
cause I've relied on my illusion
to keep me warm at night
and I've denied in my capacity to love
But I am willing to give up this fight
Oh I am willing to give up this fight



Sarah McLachlan

Απλά αέρινο

Εστίες

Υψώνουν τo κεφάλι τους προς τον ουρανό, στρέφουν τα χέρια τους στην ηγεσία που τρέμει αυτές τις μέρες, φωνάζουν. Οι Λίβυοι ζουν έναν δεύτερο κύκλο βομβαρδισμών. Οι σωτήρες του κόσμου έκαναν για μια ακόμη φορά την επέμβασή τους για να αποκαταστήσουν την τάξη, την ασφάλεια και τη δημοκρατία... στα πετρέλαια. Το όργανο που διαφυλάσσει την παγκόσμια ειρήνη κυρήσσει τον πόλεμο. Πόσο αντιφατικό μπορεί να είναι αυτό; Η ανθρωπότητα έζησε πολέμους, πέρασε από κοινωνικές επαναστάσεις, γνώρισε πολιτικές κρίσεις και σκάνδαλα, υπέστη τραγωδίες με φυσικές καταστροφές και με αυτόν τον τρόπο εξελίχθηκε. Μου φαίνεται, λοιπόν, αδιανόητο στο 2011, στην καμπή της παγκόσμια ιστορίας, στην ακμή και την σήψη των ιδεολογιών, η επίλυση διαφορών ή πιο απλά η διεκδίκηση των συμφερόντων να επιχειρείται με ένοπλα μέσα. Θα με πείτε αφελή, άνθρωπο με παιδική σκέψη. Ένα πράγμα δεν άλλαξε. Τα άλλοθι που χρησιμοποίησαν, κατά καιρούς, διάφοροι υποκινητές για να παρουσιαστούν ως σωτήρες του κόσμου και όταν ερχόταν η ώρα, όταν έφταναν στην παρακμή τους και το κλίμα διαμορφωνόταν εναντίον τους, έδιναν την σκυτάλη στους επόμενους. Η τελευταία περίπτωση είναι αυτή της Λιβύης. Ανάμεσα σε αντίπαλες φωτιές και καπνούς, οι πολίτες της χώρας αυτής δείχνουν να επιλέγουν τη λάμψη από τις κροτίδες των συμμάχων που ενωμένοι θα αντιμετωπίσουν την εξουσία του Καντάφι. Η οικογένεια που έκανε λογαριασμό 40.000 ευρώ στα ταβερνάκια της Μυκόνου και χαλάρωνε στο γαλάζιο της Ελούντας μέσα στη θαλαμηγό της, την ίδια στιγμή που οι πολίτες της δικαιούνταν αλλά δεν υποχρεούνταν να έχουν τα αυτονόητα για την εδραίωση μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης στη ζωή, την κοινωνία και τον κόσμο, ο άνθρωπος που του προτάθηκε η θέση του διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο της Πελοποννήσου, ο άνθρωπος που πριν τις αναταραχές και τη διεθνή κατακραυγή για τα εγκλήματά του συνεργαζόταν στενά και συναλασσόταν με τις κυβερνήσεις της Δύσης. Και είναι η ίδια Δύση που επιστρέφει στη γη της Λιβύης για να κατεβάσει τον ηγέτη με τον οποίο αντάλασσε υπηρεσίες και προϊόντα. Τα 40 χρόνια της στρατιωτικής του εξουσίας, κατάχρησης και κατάλυσης δημοκρατικών θεσμών και καταδίκης του λιβυκού λαού στην ανέχεια και τη φτώχεια ενώ εκείνος ζούσε πλουσιοπάροχα, η Δύση τα προσπέρασε και η δικαιολογία της ειρήνης και της ευημερίας ήρθε στην επιφάνεια όταν ο λαός αυτός απέκτησε φωνή και μίλησε και όταν στη συνέχεια, ο Καντάφι για να προστατέψει το "θρόνο" του, άρχισε να βομβαρδίζει τα ίδια σπίτια τα οποία τόσα χρόνια τον έτρεφαν. Ήδη, οι συνασπισμένες δυνάμεις του κόσμου ακολουθούν μια διαφορετική τακτική στην αντιμετώπιση της λιβυκής κρίσης. Και επειδή ο κ. Μουαμάρ φαίνεται αδίστακτος και απίστευτα αλαζόνας, η επέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα βοηθήσει να πέσει από την εξουσία. Όχι γιατί φοβάται, η δύναμη του πετρελαίου είναι ισχυρότερη, αλλά γιατί έφτασε η ώρα της παρακμής και αυτό ήταν γνωστό στις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά την πτώση του, ίσως ψηφιστεί νέο Σύνταγμα όπως στην Αίγυπτο. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι η επανάσταση αυτή αν είναι αυθεντική και όχι υποκινούμενη, θα πετύχει την αρχή των δημοκρατικών θεσμών και την ποιότητα της ζωής με τον πλούτο να καταναμείται σε μεγάλο βαθμό ίσα. Πιστεύω επίσης, ότι μετά το τέλος των ταραχών, η Λιβύη θα λησμονεί εκτός από τον Καντάφι και έναν αριθμό ανθρώπων. Δεν μπορώ να παρακάμψω τον άνθρωπο. Είναι έξω από τις δυνάμεις και τη λογική μου. Χιλιάδες φωνές παιδικές, εφηβικές, ώριμες, μεσήλικες, υπέργηρες σβήνουν, όπως οι λάμψεις από τους βομβαρδισμούς. Σα να πετούν ένα σκορδάκι, ξέρετε από αυτά τα αποκριάτικα αξεσουάρ. Έτσι πετούν και τομαχόκ μέσα σε πλήθη που βρίσκονται σε δίλλημα για το ποιο σκορδάκι είναι πιο συμφέρον. Άνθρωποι που ζουν στον εφιάλτη και κληρονομούν τις εικόνες του, που πεθαίνουν, που ακρωτηριάζονται και τότε κανένα Συμβούλιο Ασφαλείας δεν εξεγείρεται για να τους σώσει, που χάνουν συγγενείς, παιδιά, φίλους, γονείς και εστίες. Ο πόλεμος από όπου κι αν προέρχεται είναι σοκαριστικός, δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Ο πόλεμος των θεσμών είναι θεμιτός και θαυμάσιος, αν επιτρέπετε. Ο πόλεμος ανάμεσα στον άνθρωπο και κάτι άψυχο είναι ασυναγώνιστος και πολύ λυπάμαι που δυο τέτοια μεγέθη ανταγωνίζονται. Το πρώτο απλά δεν διαπραγματεύεται...

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Back to you




Brett Anderson

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Στα ίδια

Για άλλη μια φορά η συζήτηση για τα εθνικά θέματα και συγκεκριμένα την οικονομία, κατέληξε στη γνωστή αντιπαράθεση και τον επικοινωνιακό όλεθρο από τα κόμματα. Κοκκορομαχίες για το ποιος φταίει, το ποιος δημιούργησε το χρέος, ποιος έβγαλε ή θα βγάλει το φίδι από την τρύπα. Η μία έξυπνη ατάκα ενός πολιτικού αρχηγού στο πλαίσιο μια δυναμικής αντιπολιτευτικής πρακτικής, γίνεται η αφορμή για να ξεδιπλωθούν οι γνώσεις, η λεκτική ετοιμότητα, η εξυπνάδα των πολιτικών μας. Μόνο που αν τους ακούσει, έτσι, από χόμπι, κανείς να μιλούν στο Κοινοβούλιο, θα τους αποκαλέσει ψεύτες, ψεύτες, ψεύτες. Θα μεμψιμοιρήσει για τις επιλογές του, θα βρίσει, θα αγανακτίσει, θα πιστέψει ότι τον υποτιμούν και τον κοροϊδεύουν. Έτσι, τα αποτελέσματα της Συνόδου ήταν θετικά, τόσο για την επίτευξη της επιμήκυνσης όσο και της μείωσης των επιτοκίων δανεισμού, στο πλαίσιο ένταξης της πολιτικής μας σε διεθνείς κανονισμούς. Έτσι θα πρέπει να μιλάμε από τώρα και στο εξής, με τους όρους που έχουμε δεδομένους σήμερα και αυτοί δεν αφήνουν έξω τις διαταγές της Τρόϊκας. Ποιον ωφελεί να λέμε θα έπρεπε να γίνει αυτό ή εκείνο; Μόνο ίσως την ιστορία. Και αυτή καταγράφεται στα μυαλά των ανθρώπων και όχι στα βιβλία που είναι παραγωγή μερικών μόνο εγκεφάλων.
Η ΝΔ χρεώνει τη λύση της επιμήκυνσης του χρέους στον εαυτό της, αυτοεπιβραβευόμενη, την ίδια στιγμή που υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις των Βρυξελλών φέρνουν άλλο μνημόνιο. Τελικά χαίρεται για τις αποφάσεις ή όχι; Ο ΛΑΟΣ με τους "λαγούς" και κυρίως τα πετραχήλια του, λόγω θέσεων, καταλαβαίνετε, επιδεικνύει το ταλέντο του στην υποκριτική και επιβεβαιώνει την πατριωτική του στάση. Το ΚΚΕ επιμένει στον ερχομό των νέων μέτρων, που δεν απέχει από την πραγματικότητα εδώ που τα λέμε, και εμμένει στον αρνητισμό. Διαφωνεί ακόμα και στο καλημέρα, όπως έχει εύστοχα σατιριστεί! Κάπου στα ίδια επίπεδα κινείται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το να κοιτάς πίσω καμιά φορά έχει τη σημασία του να μην επαναλάβεις τα λάθη του παρελθόντος που σε έκαψαν. Αλλά το να κοιτάς μπροστά είναι υγιές και τελικά ρηξικέλευθο για την μικρή μας χώρα που κλονίζεται από τις δονήσεις του ΔΝΤ. Το ιαπωνικό "γκαμάν", που σημαίνει υπομονή και επιμονή, παραφρασμένο δηλώνει την οικονομική μας αφαίμαξη. Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε λίγο τις σημασίες των λέξεων;

Δέος

Είναι σοκαριστικός ο αριθμός 8,9 ρίχτερ έστω κι αν συμβαίνει στην Ιαπωνία, μια χώρα που είναι συνηθισμένη σε μεγάλους σεισμούς, μια χώρα που προετοιμάζει τους πολίτες της για την αναπόφευκτη στιγμή που θα τον ζήσουν. Φαντάζομαι ότι το ίδιο σοκαριστικές θα είναι οι εικόνες που θα αντικρύζουν τα σωστικά συνεργεία κάθε φορά που τα πελώρια κύματα ξεβράζουν άψυχα σώματα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτή του νερού, μου είπε η αδερφή μου που είναι γεωπόνος. Και αυτό έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν σε άλλους σεισμούς. Η τεχνολογία είναι ανθρώπινο επίτευγμα και γι' αυτό εύθραυστη, η φύση υπάρχει από μόνη της και τα όριά της δεν έχουν ελεγχθεί ακόμη και ούτε προβλέπεται να ελεγχθούν. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι τα μέτρα προστασίας σε ενδεχόμενες φυσικές καταστροφές να γίνουν ισχυρότερα και για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο απαιτείται η "σοφία" της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αυτή την ώρα στην κινούμενη Ιαπωνία υπάρχει τοπίο καταστροφής, των ψυχών και των σπιτιών από το δέος της φύσης.

Σας παραθέτω το συγκλονιστικό άρθρο του Hiroki Azuma που δημοσιεύθηκε ΣΤΑ ΝΕΑ
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4622752

Con sabor a malaga



Estrella Morente - Antonio Carbonell

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

It's all greek to us

Για κάποιες Κυριακές πριν περίπου ένα χρόνο είχα την τύχη και την τιμή να δίνω τη σκυτάλη στην εκπομπή του "It's all greek to me", να προσφωνώ το όνομά του, Μανώλης Ρασούλης. Τύχαινε να τον συναντώ στους διαδρόμους της ΕΡΤ πριν καλά καλά ξεκινήσει και η δική μου εκπομπή πάντα φορώντας ένα χαρακτηριστικό γκρι καπέλο. Η μόνη μου εμπειρία ήταν μερικές ευγενικές καλησπέρες και χαμόγελα που τις ακολουθούσαν. Γιατί έτσι πρέπει να ήταν, μια ευγενική παρουσία στο χώρο. Γλυκός, αξιοπρεπής, υπομονετικός με τους νέους, σεμνός, κοιτούσε κάτω όταν έστρεφες το βλέμμα σου σε αυτόν αλλά μόλις του επιβεβαίωνες το χαμόγελο, απαντούσε με τον ίδιο τρόπο.
Έζησε με το χειροκρότημα, πέθανε μόνος, με τρόπο που αποδεικνύει πόσο θνητή είναι μια θεότητα! Σίγουρα, όμως, στο θάνατό του δεν είναι και τόσο μόνος. Τον συντροφεύουν η τέχνη, η ευαισθησία, οι φιλόμουσοι άνθρωποι και σίγουρα θα λείψει σε όλα αυτά!




Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου


Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ . . .

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Hay amores



Shakira

Έτσι, για μια γλυκιά καληνύχτα!

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Μια χώρα χωρίς

Σήμερα βρέθηκε νεκρός στο Άλσος του Θησείου ένας νεκρός άστεγος, πιθανότατα λόγω του ψύχους. Πριν από λίγο, επίσης, έληξε η πολυσυζητημένη απεργία πείνας των μεταναστών που διέμεναν στο κτίριο Υπατία. Η συνάντησή τους με κορυφαίους υπουργούς, τους κυρίους Ραγκούση και Λοβέρδο και την κυρία Νταλάρα, ολοκληρώθηκε με την πανηγυρική δήλωση από τους  μετανάστες: "ο αγώνας μας δικαιώθηκε. Πρόκειται για νίκη των 300 απεργών και της εργατικής τάξης. Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν". Μια χώρα στα μέσα της χρεοκοπίας, χωρίς δάνεια ανθρωπιάς, αλλά με δάνεια οικονομικά, δεν ξέρει που να στρέψει το βλέμμα. Μια χώρα χωρίς χρήματα, υγεία, παιδεία, ανάπτυξη, μια χώρα σε αυτή της τη μικρότητα, άσχετη από τη γεωγραφική της "μικρότητα" δε φτάνει για να αξιοποιήσει περισσότερους ανθρώπους από όσους βρίσκονται ήδη σε αυτήν. Οι 300 αυτοί άνθρωποι κινδύνεψαν να χάσουν τη ζωή τους κι αν κάτι τέτοιο γινόταν δε θέλω καν να σκέφτομαι τι θα επακολουθούσε. Η ανθρωπιά δηλαδή λειτούργησε σαν έσχατη περίπτωση. Πρέπει να φτάσουμε στο όριο, για να την βάλουμε στο προσκήνιο της κοινωνίας και της αντιμετώπισης προβλημάτων που υφίστανται χρόνια, χωρίς στην πραγματικότητα να επιλύονται ποτέ. Βρίσκονται πάντα υπόκωφα στο προσκήνιο αλλά χωρίς να μην υπάρχουν πια σε αυτό. "Διώκονται" οι απεργοί μετανάστες, δε διώκονται οι μεσάζοντες που χρηματίζονται για να εμπορεύονται ανθρώπους, αξιοπρέπειες, ελπίδες, βάρη των κοινωνιών που μετέπειτα επωμίζονται οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι. Η συνέχεια είναι γνωστή. Παίρνουν την ιδιότητα παράνομοι και ζουν κρυμμένοι και κυνηγημένοι, αναγκάζονται να απασχολούνται στην παρανομία τουλάχιστον μέχρι να ανταποκριθεί η πραγματικότητα στις προσδοκίες τους. Ύστερα, όταν έρχεται αναπόφευκτα η στιγμή που θα κυνηγήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας, υγείας, επιβίωσης, γιατί γι' αυτό ήρθαν, αποτελούν παράσιτα, τους αυτούς, τους αλλόκοτους και αλλόθρησκους του κράτους και του παρακράτους. Γιατί το ένα δεν αντιμετωπίζεται εξ ολοκλήρου στο πλαίσιο των διαρθρωτικών αλλαγών που κάνει η κυβέρνηση;  Σε τέτοια οικονομική συγκυρία, δεν μπορεί η χώρα να αντέξει ούτε όσους υπάρχουν μέσα της, πόσω μάλλον δε όσους επιδιώκουν και σχεδιάζουν να έρθουν μελλοντικά. Δεν μπορεί και δεν πρέπει από την άλλη να μη φροντίζει όσους βρίσκονται ήδη εντός της και συμβάλλουν στην ανάπτυξή (την όποια τελοσπάντων) της, όπως γίνεται σήμερα. Όσο εύκολα βγαίνουν για το εθνικό τους σπορ και προσωπικό τους πρόμο μερικοί πολιτικοί και υποστηρίζουν την απαλλαγή της κοινωνίας από τους μετανάστες, άλλο τόσο δύσκολα παραπέμπουν στις ευθύνες των όσων άφαντων εισάγουν παράνομους ανθρώπους στη χώρα και παίρνουν πάνω τους το φόβο και την εξαθλίωσή τους. Όπως αφήνεται να πεθαίνουν άνθρωποι στο κρύο κι ενώ ο Δήμος Αθηναίων με την παροχή ζεστών ρούχων σαν να επικροτεί το κατόρθωμα της ύπαρξης αστέγων και απόρων στην πόλη μας, όπως απλοϊκά αντιμετωπίζεται το θέμα της απόφασης απομάκρυνσης από μια χώρα τους σε μια άλλη, όπως ελαφρά τη καρδία οι θάλασσες γεμίζουν κορμιά όπως πρόσφατα στη Σούδα, όπως καλλιεργείται ο φόβος για αυτούς, όπως εύκολα οι ίδιοι γίνονται δυνατότητα εκμετάλλευσης και ρατσιστικών επιθέσεων, αντιτείνω σε τόσα ένα πράγμα. Αντιμετώπιση της μετανάστευσης στη βάση της, των μονάδων ως ανθρώπων και όχι ως σκουπίδια ή εμπορεύματα. Δώσε τους στέγη και τροφή και κουβέρτα μέσα στα τούβλα όχι έξω από αυτά. Με ή χωρίς αυτές οι νιφάδες ασπρίζουν τα μαλλιά...

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Love letters




Armik

Μονάκριβή μου

Μονάκριβή μου ἐσὺ στὸν κόσμο
μοῦ λὲς στὸ τελευταῖο σου γράμμα:
«πάει νὰ σπάσει τὸ κεφάλι μου, σβήνει ἡ καρδιά μου,
Ἂν σὲ κρεμάσουν, ἂν σὲ χάσω θὰ πεθάνω». 

Θὰ ζήσεις, καλή μου, θὰ ζήσεις,
Ἡ ἀνάμνησή μου σὰν μαῦρος καπνὸς
θὰ διαλυθεῖ στὸν ἄνεμο.
Θὰ ζήσεις, ἀδελφή με τὰ κόκκινα μαλλιὰ τῆς καρδιᾶς μου
Οἱ πεθαμένοι δὲν ἀπασχολοῦν πιότερο ἀπό ῾να χρόνο
τοὺς ἀνθρώπους τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα.

Ὁ θάνατος
Ἕνας νεκρὸς ποὺ τραμπαλίζεται στὴν ἄκρη τοῦ σκοινιοῦ
σὲ τοῦτον ῾δῶ τὸ θάνατο δὲν ἀντέχει ἡ καρδιά μου.
Μὰ νά ῾σαι σίγουρη, πολυαγαπημένη μου,
ἂν τὸ μαῦρο καὶ μαλλιαρὸ χέρι ἑνὸς φουκαρᾶ ἀτσίγγανου
περάσει στὸ λαιμό μου τὴ θηλειὰ
ἄδικα θὰ κοιτᾶνε μὲς στὰ γαλάζια μάτια τοῦ Ναζὶμ νὰ δοῦν τὸ φόβο.
Στὸ σούρπωμα τοῦ στερνοῦ μου πρωινοῦ
θὰ δῶ τοὺς φίλους μου καὶ σένα.
Καὶ δὲ θὰ πάρω μαζί μου κάτου ἀπὸ τὸ χῶμα
παρὰ μόνο τὴν πίκρα ἑνὸς ἀτέλειωτου τραγουδιοῦ.

Γυναίκα μου
Μέλισσά μου μὲ τὴ χρυσὴ καρδιὰ
Μέλισσά μου μὲ τὰ μάτια πιὸ γλυκὰ ἀπ᾿ τὸ μέλι
Τί κάθησα καὶ σοῦ ῾γραψα πὼς ζήτησαν τὸ θάνατό μου.

Ἡ δίκη μόλις ἄρχισε
Δὲν κόβουν δὰ καὶ στὰ καλὰ καθούμενα ἔτσι τὸ κεφάλι
ὅπως ἕνα γογγύλι.
Ἔλα, ἔλα, μή μου σκᾶς
Αὐτὰ εἶναι μακρινὰ ἐνδεχόμενα.
Ἂν ἔχεις τίποτα λεφτὰ
Ἀγόρασέ μου ἕνα μάλλινο σώβρακο
Μοῦ μένει ἀκόμα κείνη ἡ ἰσχιαλγία στὸ πόδι

Καὶ μὴν ξεχνᾶς πὼς ἡ γυναίκα ἑνὸς φυλακισμένου
Δὲν πρέπει νά ῾χει μαῦρες ἔγνοιες.


Ναζίμ Χικμέτ



Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος

Bolero de Vicente



Από Vicente Amigo
Flamenco guitar

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Άνοιξη

Σκέψεις, ανησυχίες, νέοι σε αδιέξοδα, καιροί με πρωτόγνωρες εικόνες και προσλαμβάνουσες. Πολλοί μιλούν για την επανάσταση που θα έρθει. Άλλοι σιχτιρίζουν τον εαυτό τους, το "σύστημα", τους "μπάτσους", τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς. Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο γραφικοί έχουμε γίνει, πόσα μυαλά χάνονται, πόση ενέργεια και ζωντάνια πετιέται στα σκουπίδια, πόσοι άνθρωποι σβήνουν στον παράδεισο και άλλοι στην κόλαση. Τι περιμέναμε και τι ζητούσαμε τόσα χρόνια; Πολλοί πάλι λένε ότι στα απλά και "φθηνά" πράγματα βρίσκεται η ουσία, η αληθινή ευτυχία εν πάσει περιπτώση. Και αυτό είναι αλήθεια, αλλά η ζωή προχωράει, το ίδιο και οι απαιτήσεις που μπορεί να είναι κατασκευασμένες, ωστόσο, μας βοηθούν να διανύουμε τη ζωή προς τα εμπρός. Μας φέρνει αντιμέτωπους με τις δυνάμεις μας και το που μπορούμε να φτάσουμε για να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Τώρα, όσο απαισιόδοξο κι αν ακουστεί, μπορεί να γυρίσουμε τη ζωή από την ανάποδη. Μάλιστα αναρωτιέμαι αν έπρεπε μια κρίση οικονομική να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε και τη βαθιά ανθρωπιστική κρίση που διανύουμε. Γιατί αν δεν έχεις χρήματα να ξοδέψεις κάθεσαι και σκέφτεσαι. Αναγκαστικά! Ένας συνάδελφος, μεγαλύτερος σε ηλικία, σε συζήτηση που είχαμε, αναρωτιόταν πόσες φορές μπορείς να απολαύσεις στιγμές με φίλους στο σπίτι σου; Κάποια στιγμή θα θέλεις να βγεις έξω και χωρίς χρήματα δεν μπορείς. Η μόνη δωρεάν ευχαρίστηση σήμερα είναι το σεξ, μου είπε. Τελικά τι είναι αυτό που μας λείπει; H ανεκτίμητη γνώση που αποκτάς από τους ανθρώπους, τα βιβλία, τα θεάματα ή η θέα από τα ψηλά τακούνια, οι "εξωτικές" γνώσεις του ουρανίσκου από τα ακριβά εστιατόρια που προσποιούμαστε ότι το φαγητό είναι νόστιμο, η φασαρία των χτύπων από τα δύο κινητά; Τι άραγε; Και γιατί χρειάστηκε τόσο πολύ για να αναθεωρήσουμε και να ξανασκεφτούμε τι μας είναι απαραίτητο εν τέλει; Κάθε χώρα ανοίγει και κλείνει κύκλους. Ο κύκλος μιας νοοτροπίας που ικανοποιούσε τις ανάγκες της δεκαετίας μετά την δικτατορία στη χώρα μας έχει ήδη κλείσει. Αυτό που ζούμε είναι στραβοτιμονιές του διαβήτη που χάραξε τον κύκλο και που σύντομα ο ίδιος αυτός χαράκτης θα φτιάξει έναν καινούριο. Έναν κύκλο που οι άνθρωποι θα γεμίσουν με τα νέα χρώματα που έχουν φτιάξει.
Ένας άλλος συνάδελφος μου έλεγε ότι μέσα από την κρίση ξεπηδούν ευκαιρίες και φαντασία. Και το πιστεύω και ελπίζω και ανυπομονώ! Θέλω φαντασία, θέλω καινοτομία, θέλω πρωτοτυπία, σπιρτάδα, έμπνευση και συγκίνηση. Πάρτε τα μυαλά σας, τα συναισθήματά σας, τις φωνές σας, τα χρώματά σας, τις μυρωδιές σας και ανοίξτε τον κύκλο. Προς οποιονδήποτε και οτιδήποτε μπορούν να τα αντέξουν και πολύ περισσότερο για αυτούς που δεν μπορούν. Γιατί για να τα αντέξουν πρέπει να τα αντέξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι και για να αντέξουμε εμείς οι ίδιοι, δεν πρέπει να χάνουμε το δρόμο μας και την πίστη μας. Διανύουμε δύσκολες στιγμές και θα συνεχίσουμε, αλλά αναρωτιέμαι και πάλι αν μπορούμε, βρίζοντας η μοίρα μας ή όποιον νομίζουμε ότι μας φταίει ή χάνοντας την ενέργεια και τη ζωντάνια μας, να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο.
Εγώ στρέφομαι στους ανθρώπους που σκέφτονται, που αγαπούν, που ερωτεύονται, που γελούν, που λατρεύουν την ποίηση και τη μουσική, που εκστασιάζονται από μια λεμονάδα ή από ένα πιάτο μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα, συνοδευμένο από κόκκινο κρασί. Στρέφομαι στους ανθρώπους και στη συντροφιά, στα τζάκια και τις πανσελήνους, σε αυτά που έρχονται και όχι σε αυτά που χάθηκαν ανορθόδοξα! Θέλω να είμαι αισιόδοξη, θέλω να πιστεύω, θέλω να τα καταφέρω μαζί με άλλους! Και ανυπομονώ!


Struggle for pleasure από Wim Mertens
http://www.youtube.com/watch?v=LvZQOYzycVA

Je t' aime




Από τη συγκλονιστική Lara Fabian

Fly me to the moon



Από Julie London

Απλά

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων- Μα πού γύριζες

Η Μαρίνα των βράχων- Οδυσσέας Ελύτης



Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα

Δύο σαν θαλάσσιες ανεμώνες- Νίκος Καββαδίας

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Comfortably numb

Hello
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
Well I can ease your pain
And get you on your feet again.
Relax.
I need some information first.
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?

There is no pain you are receding

A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child I had a fever
My hands felt just like two balloons.
Now I've got that feeling once again
I can't explain you would not understand
This is not how I am.
I have become comfortably numb.

I have become comfortably numb.

O. K.

Just a little pin prick.
There'll be no more aaaaaaaaah!
But you may feel a little sick.
Can you stand up?
I do believe its working. Good.
That'll keep you going through the show
Come on it's time to go.

There is no pain you are receding

A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown,
The dream is gone.
I have become comfortably numb.





Από Pink Floyd

Θύματα

Οι φυλλάδες γράφουν ασταμάτητα, τα στόματα μιλούν ακατάπαυστα, ξύλινα, τα δελτία γεμίζουν με παράθυρα από ειδήμονες, από ειδικούς φρουρούς και αστυνομικούς που διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Ναι, είναι πρώτο θέμα, μία είδηση που αφορά όλους. Από την ανθρωπιά μέχρι το βαθμό ασφάλειας. Σε 3 μέρες θα σωπάσουν και η κρίση θα γεμίσει πάλι τα δελτία και τα πρωτοσέλιδα. Μέχρι την επόμενη απώλεια. Θα συζητούν και πάλι την επιφάνεια, χωρίς να εμβαθύνουν, χωρίς να φέρουν στο κέντρο τον άνθρωπο, αλλά τον απάνθρωπο. Λένε ότι η κρίση θα μας στρέψει σε ουσιώδη πράγματα της ζωής. Μέχρι στιγμής αντιλαμβάνομαι ότι η κρίση μας στρέφει μόνο σε αδιέξοδους δρόμους, σε επιλογές που φέρνουν κέρδος μέσα στη σύγχυση της κρίσης, μέσα στη διαστρέβλωση της επιλογής κατεύθυνσης.
Δυο μέρες πριν είχαμε 2 θύματα. Δύο νέες ζωές χάθηκαν επειδή με τόσο ελαφριά καρδιά κάποιοι πάτησαν τη σκανδάλη και σημάδεψαν το κεφάλι και την καρδιά. Πριν 2 περίπου χρόνια, ένα άλλο παιδί δολοφονήθηκε από σφαίρα αστυνομικών. Κάποιον σαν να καταλαβαίνω ότι ειρωνεύεται. Τότε η Ελλάδα για ένα περίπου μήνα ήταν εκτός ελέγχου, το κέντρο απροσπέλαστο, οι αστυνομικοί θεατές μπροστά στη βία. Τότε το περιστατικό προκάλεσε την οργή της κοινωνίας. Αναρωτιέμαι! Τα δύο παλικάρια που δολοφονήθηκαν όπως και το παιδάκι που σκοτώθηκε πριν καιρό από εκρηκτικό μηχανισμό που ανατινάχθηκε σε κάδο αποριμάτων, δεν προκαλεί την οργή, τον πόνο και τη θλίψη της κοινωνίας; Σε καμία περίπτωση δε θέλουμε να ξαναζήσουμε στιγμές Δεκέμβρη, τις στιγμές που ενδεχομένως κάποιοι να εκμεταλλεύτηκαν για να καταστρέψουν, όπως συνηθίζεται σε υποψία συγκεντρώσεων. Ίσως να αναζητούμε την ίδια καταδίκη με αυτή του 15χρονου παιδιού, την ίδια ανθρωπιά και αυτά πιστέψτε ότι δεν απαιτούν βία. Απαιτούν μνήμη, πολιτισμό και φωνή. Αυτά τα άχαρα δευτερόλεπτα σιωπής που ακολουθούν την είδηση του τραγικού θανάτου και ύστερα τα πολλά περιττά λόγια του γιαλιού και ύστερα η επόμενη σιωπή που είναι πιο κραυγαλέα από την πρώτη ομολογούν ένα δεύτερο θάνατο. Αυτόν της κοινωνίας που κοιμάται, της ανθρωπιάς που έχει ξεχαστεί.
Το πραγματικό σκάνδαλο είναι ότι νέα παιδιά αφήνονται στο ρίσκο μιας ανεύθυνης πολιτείας (αγόραζαν δικά τους αλεξίσφαιρα για την προστασία τους ενώ και η εκπαίδευσή τους ήταν ελλιπής), είναι η κατάχρηση εξουσίας μέσα σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, είναι η έλλειψη πρωτοβουλιών, είναι η απουσία δυναμικών πολιτικών προσώπων και επιλογών, είναι οι αδιόρθωτες παθογένειες, είναι η προσκόλληση στο παρελθόν που μας συμφέρει για να φτιάξουμε το εθνικιστικό μας προφίλ. Ποιος μπορεί να πάρει τόσο εύκολα στο λαιμό του παιδιά χωρίς να τους προετοιμάσει να προστατεύσουν τον πολίτη, το συνάνθρωπό τους και τον εαυτό τους. Γιατί μπορεί επιφανειακά όλοι μας να τα βάζουμε με τους αστυνομικούς που εκτελούν εντολές σε δεδομένες φάσεις, αλλά στην πραγματικότητα έρχονται αντιμέτωποι κάθε μέρα με τον κίνδυνο και το φόβο χωρίς να επαρκεί ο εξοπλισμός τους για να τα αντιμετωπίσουν. Είναι εύκολο να τα βάζεις με τους αστυνομικούς, όλοι το κάνουμε. Όταν το κάνεις, όμως, εκτεθειμένος για να ικανοποιήσεις το λαϊκό αίσθημα, αυτό λέγεται έλλειψη συνείδησης, μέτρου και ευθύνης στον εαυτό σου και στους άλλους. Υπάρχουν φορές που η αστυνομία αξίζει τη λοιδορία και σίγουρα δεν είναι λίγες! Θύματα εμείς μιας τηλεόρασης που "βλέπει" απλοϊκά, θύματα, εκείνοι που έφυγαν και άφησαν σίγουρα ανεκπλήρωτα κενά, μιας κοινωνίας και μιας πολιτείας που εμπιστεύθηκαν και εκείνες με τη σειρά τους τούς πρόδωσαν.

Για όλα εκείνα τα θύματα της σιωπής, που εύχομαι να γίνει φωνή.
Απαντώ με τραγούδι:


Wish you were here από Pink Floyd




So, so you think you can tell Heaven from Hell,
blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
And did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have you found? The same old fears.
Wish you were here.

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Ανησυχίες

Πριν από λίγο, αστυνομικοί δέχθηκαν πυρά σφαιρών από κακοποιούς σε επιχείρηση καταδίωξής τους μετά από ληστεία. Μετρούν 4 στον αριθμό και ο ένας δέχεται την ιατρική φροντίδα για να κερδίσει τη ζωή του. Αναρωτιέμαι, στραβά αρμενίσουμε ή στραβός είναι ο γιαλός;
Τα τρία άτομα που προβόλησαν κατάφεραν να "αχρηστεύσουν" ένα μέρος της ομάδας ΔΙΑΣ. Της ομάδας που δημιουργήθηκε για την άμεση, αποτελεσματικότερη, ασφαλέστερη και ταχύτερη υπηρεσία προστασίας του πολίτη. Σε κάθε περίπτωση δεν παραγνωρίζουμε τον ανθρώπινο παράγοντα και τον ευάλωτο "χαρακτήρα" του. Και σε κάθε περίπτωση, αναγνωρίζεται η ανθρώπινη αξία και το άδικο να χάνονται ανθρώπινες ζωές έστω και όταν αυτές είναι ταγμένες να υπηρετούν το νόμο ή να τον παραβιάζουν.
Προσοχή στην εγκληματικότητα!
Προσοχή στην ανθρώπινη ζωή!
Προσοχή στον εαυτό μας!

Αυτά και καλό μήνα!