Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Έτσι ξαφνικά

Πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μερικές φορές έχω την υποψία ότι η ζωή παραμονεύει στην επόμενη στροφή για να σε τρομάξει ευχάριστα. Φυλάσσει στιγμές για συναντήσεις με ανθρώπους που ούτε φαντάζεσαι ότι υπάρχουν, ούτε φαντάζεσαι πόσο πρωτόγνωρα μπορείς να νιώσεις ξανά και ξανά. Χωρίς ποτέ να είναι το ίδιο. Πολλές φορές το μυαλό δεν επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους ως τύχη, ως χαρά, εμπειρία, γνώση και ευγνωμοσύνη για τη συνάντηση. Ανάμεσα στους πολλούς, λοιπόν, υπάρχουν κι άλλοι ιδιαίτεροι, μόνο για μας αφιερωμένοι. Είναι πάντα εκείνη η ίδια στιγμή που καταρρίπτεται η λογική και ξυπνά και πάλι το συναίσθημα για να παρασύρει όλα τα κλισέ και τις ηλίθιες θεωρίες σου. Κι όταν αυτό συμβαίνει δεν ξέρεις πώς να το χειριστείς, γίνεσαι γελοίος, καρικατούρα στο πλάνο των δυο προσώπων που υπάρχουν στη σκηνή, τα χέρια φέρονται άκομψα, η κατεύθυνση του βλέμματος χωρίς σαφή προσανατολισμό, οι ανάσες βγαίνουν άτακτα. Μα η δική του φιγούρα στο χώρο είναι τόσο ευγενική, σίγουρη, συνειδητοποιημένη, ήρεμη. Τα δικά του μάτια, οι εκφράσεις στην υποψία μειδιάματος και οι λέξεις ευγένειας, τόσο γοητευτικές. Επικίνδυνα πράγματα... Αυτή τη φορά, περιμένω.

4 σχόλια:

  1. Ζήλεψα! Αυτές τις απρόσμενες συναντήσεις περιμένουμε στη ζωή για να λιώσει λίγο ο πάγος μέσα μας! Εύχομαι τα καλύτερα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλα γίνονται έτσι ξαφνικά!
    Σ' ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χρυσάνθη μου, ναι ξαφνικά.
    σαν την ζωή που όλο μας ξαφνιάζει...

    έτσι έρχεται. σου εύχομαι να μείνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σ' ευχαριστώ! Πάντα η ζωή ξαφνιάζει και είναι πολλές οι στιγμές που το ξάφνιασμα είναι ευχάριστο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή