Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Γιάννης Βαρβέρης

Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
ένα λουλούδι εξωτικό
ή ένα τεράστιο όστρακο
φωλιά ιπποκάμπων
διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
σαν ντο και σολ και μι
μη φανταστείτε μουσική
είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.


Γιάννης Βαρβέρης
Από τη Συλλογή Πιάνο Βυθού(1991)


  • Ένα άρθρο για την ευαισθησία που εν πολλοίς έχει χαθεί.

6 σχόλια:

  1. δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς…
    καλό μήνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ με άγγιξε αυτή η ανάρτηση...λες και έπαιζε καιρό μέσα μου αλλά δεν έβρισκε τις λέξεις να εκφραστεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ωραίο!!

    Δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι φεύγουν
    γρήγορα αλλά και τόσο άδικα από την ζωή.. :((

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. anidifranco

    Πάντα η ποίηση περιγράφει συναισθήματα που νομίζουμε ότι κανείς δεν μπορεί να εκφράσει. Έρχεται πάντα πριν από εμάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Alks

    Χαίρομαι που σου άρεσε :-)
    Δυστυχώς ισχύει αυτό που λες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή