Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Ύπαρξη

Ένας άνθρωπος κείτεται στο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Στο κεφάλι του έχει αίμα που μοιράζεται με το οδόστρωμα. Γύρω του σκοτάδι και κάπου ανάμεσα στη νύχτα και το φόβο της μοιραίας κατάληξης, διάφοροι περαστικοί που σταμάτησαν. Το ασθενοφόρο και η τροχαία είχαν ήδη κληθεί. Η παρουσία μπροστά σε ένα κορμί που κινδυνεύει, σε κάνει αδύναμο. Η ύπαρξη ενάντια στο αναπόφευκτο, στο τραγικό, σε αυτό που ο νους προσπαθεί αιώνες τώρα να εκλογικεύσει ή και να αποσοβήσει. Οι περαστικοί δεν τον πλησιάζουν, δεν τον ρωτούν το πιο ανθρώπινο και αυθόρμητο πράγμα της στιγμής: Είσαι καλά; Πως αντιμετωπίζεις έναν νεκρό και μάλιστα όταν το τροχαίο γίνεται μπροστά στα μάτια σου; Πιάνεις τον εαυτό σου να παγώνει. Μαθαίνεις μια άλλη εκδοχή σου. Εκείνος δεν κουνιόταν. Η κλεψύδρα γυρνά προς τα κάτω. Ο χρόνος είναι μια στιγμή και αυτή πιθανώς να είναι και κακή. Πριν 5' βρισκόσουν στο αυτοκίνητό σου και γελούσες. Τώρα αυτό είναι στον γκρεμό και εσύ περιμένεις τη βοήθεια. Ζει. Άρχισαν οι πρώτες εκδοχές από μάρτυρες για το πώς συνέβη το ατύχημα. Έβγαινε από τη στροφή. Οι άνθρωποι των πρώτων βοηθειών σπεύδουν στον άνθρωπο που έχει χτυπήσει και του μιλούν. Αναρωτιέμαι τι έχουν αντικρύσει στη ζωή τους, πόσες φορές κλήθηκαν να παρηγορήσουν μια ψυχή που ήταν έτοιμη να φύγει. Πόσες φορές ανακουφίστηκαν όταν μερικοί άνθρωποι συνέχισαν να αναπνέουν το οξυγόνο που τους παρείχαν. Κατηγόρησα όσους είναι απρόσεκτοι και κακοί οδηγοί, όσους αποτελούν κίνδυνο για άλλους οδηγούς, όσους πιάνουν το τιμόνι σε κατάσταση μέθης, όσους έχουν υπερβολική ταχύτητα σε μέρη που δε χρειάζεται, όσους δεν έχουν συναίσθηση. Διαπίστωσα για πολλοστή φορά την ακαταλληλότητα του οδοστρώματος, την απαράδεκτο κεντρικό οδικό άξονα, την απουσία σήμανσης και φωταγώγησης, την ανεπάρκεια των βοηθειών που μόνο πρώτες δεν είναι, που μια καθυστέρησή τους συχνά αποβαίνει μοιραία για τους ανθρώπους. Έμαθα πόσο άγρια είναι η εικόνα ενός σώματος που έχει καταλήξει στην άσφαλτο μετά από σύγκρουση δύο λαμαρίνων. Συνωμοτικά διαπίστωσα πόσο ηλίθια απάνθρωπα αντιδράς μπροστά στο ενδεχόμενο του θανάτου. Πόσο θες να μιλήσεις αλλά φοβάσαι μήπως ματώσει η ψυχή σου. Μα υπάρχει κάποιος που ματώνει πραγματικά στην άσφαλτο.

8 σχόλια:

  1. τελικά, εικόνες σαν αυτή μένουν ανεξίτηλες στο νου. μου συνέβη μια φορά, κάτω από το παράθυρό μου, ένα άντρας με μηχανάκι συγκρούστηκε με ένα αυτοκίνητο. το κορμί του πεσμένο στο δρόμο, ακίνητος και μια σκοτεινή λίμνη πλάι στο σώμα του. ήμουν επάνω, στον πρώτο όροφο, αλλά κι αυτοί που ήταν κοντά του δεν τολμούσαν να τον πλησιάσουν. τελικά για καλή του τύχη ήταν απλά μεθυσμένος και ήταν από το μηχανάκι του το υγρό. αλλά δε συμβαίνει πάντα έτσι. αυτό που συμβαίνει πάντα είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τέτοιες καταστάσεις πισωπατούν, δυστυχώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει να έχουμε καλύτερη οδική παιδεία και να προσέχουμε τους εαυτούς μας και όσους μοιράζονται τον ίδιο δρόμο με εμάς. Αυτή είναι η αντίδραση των ανθρώπων, θα πρέπει όμως, να μας φροντίσουμε όταν είμαστε στη ζωή και όχι να τρέχουμε όταν αυτή κινδυνεύει! Ευχαριστώ για το σχόλιο!

      Διαγραφή
  2. Η Αλληλεγγύη προς το δοκιμαζόμενο διπλανό Άνθρωπο.
    Την απήγαγε κι αυτή ο μικρο.οφελιμισμός
    που επενδύεται με "επιχειρήματα" της στιγμής άραγε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για μικροοφελιμισμό. Απλώς εκείνη τη στιγμή τα χάνεις. Είναι άγρια στιγμή και σαφώς από μέσα σου προσεύχεσαι ο συνάνθρωπός σου να μην έπαθε κάτι. Να είναι απλά καλά!

      Διαγραφή
  3. δυστυχώς δεν έχουμε όλοι τις σωστές αντιδράσεις. βλέπω τον εαυτό μου. κλείνω τα μάτια. να μη δω να μην νοιώσω να μην σκέφτομαι.
    τι άλλο από εαυτουλισμό δείχνει αυτό; αντί να προστρέξω για βοήθεια...
    είναι φορές που ντρέπομαι για μένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε δείχνει απαραίτητα εαυτουλισμό. Είναι η αποτροπή του ανθρώπου από ένα τραγικό συμβάν. Άλλωστε η βοήθεια είχε κληθεί ήδη. Εν μέρει η αντίδραση των ανθρώπων είναι δικαιολογημένη.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  4. Πάντοτε,άλλοτε συνειδητά και άλλοτε
    ασυνείδητα,προσπαθούμε και με κάθε τρόπο,
    να αποφύγουμε τον πόνο..
    δεν τον θέλουμε κοντά μας.. η συνέπεια δε αυτού είναι
    να φερόμαστε έτσι ακριβώς όπως φαίνεται σε όλους,
    αδιάφορα..
    αυτό κι αν "ματώνει"..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δίκιο έχεις! Δεν αντιδρούν όλοι το ίδιο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεταφέρει τραυματισμένο άνθρωπο στο νοσοκομείο με το αυτοκίνητό τους. Άλλοι βοηθούν με ένα δικό τους τρόπο. Άλλοι, πάλι, εγκαταλείπουν όσους οι ίδιοι έχουν χτυπήσει στο σημείο του ατυχήματος. Αυτό κι αν είναι έγκλημα!

      Διαγραφή