Παντού δεχόμαστε γροθιές. Βία από παντού. Σωματική, ψυχολογική, συναισθηματική, νοητική. Λες και σου ξεριζώνουν την ψυχή, λες και σε αφήνουν κενό, άδειο. Παρακολουθώντας ξανά και ξανά και ξανά την περιβόητη σκηνή της επίθεσης Κασιδιάρη, ταράχτηκα, ανατρίχιασα, σοκαρίστηκα. Όχι γιατί δεν περίμενα τέτοιες συμπεριφορές από άτομα τέτοιας ιδεολογίας, αλλά γιατί όταν το βλέπεις να συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου, εύχεσαι να είχες βγει ψεύτης. Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο, η ιστορία μας μάς έκανε ήρωες, κατόχους ασύλληπτων κατορθωμάτων, θύματα και καλούς γείτονες. Οι αντίπαλοι φάνταζαν κακοί, τυχοδιώκτες, θύτες και δολοφόνοι. Θυμάμαι και μια νύχτα γυρνώντας από το κέντρο και παίρνοντας το μετρό το πλήθος ατόμων διαφόρων ηλικιών που κρατούσαν δοκάρια και ελληνικές σημαίες. Αργότερα, έμαθα ότι στο Σύνταγμα οι Χρυσαυγίτες είχαν επιτεθεί σε ανθρώπους διαφορετικού χρώματος. Η ασφάλεια security του σταθμού ήταν απασχολημένη στις κλήσεις για τα ελλειπόντα εισιτήρια. Θυμάμαι την ταινία που είχα δει ...
ή αλλιως "Παμ παμ.."
ΑπάντησηΔιαγραφήτο τραγουδαγε ενας φιλαρακος μου συνεχεια.. :)
παρεπιπτοντως με τον κιθαριστα του γκρουπ
τελειωσαμε μαζι αρμονία πριν πολλα χρονια ;)
Καλά σοβαρά μιλάς; Ο κόσμος είναι τραγικά μικρός! Νομίζω ότι τραγούδι είναι καυστικό και έχει πολύ χιούμορ!
ΑπάντησηΔιαγραφή;-)
ειδικα το σημειο που λεει
ΑπάντησηΔιαγραφή"κι αμα θελεις να δεις βυζι,τραβα στη Μπεζαντακου.."
το ειχαμε κανει σλογκαν το 2004-05 περιπου.. :)