Sillage

Πάντα συγκινημένη με ένα νέο μικρό ξεκίνημα! Ένα άρθρο για τις απώλειες που όλοι λίγο πολύ βιώνουμε. Ευχαριστώ πολύ το "Τέταρτο" που φιλοξενεί τις σκέψεις και τη γραφή μου! http://tetartopress.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%83%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD/

Liberty, freedom, libert à , libert é , libertad, freiheit. Ελευθερία. Ίσως ένα τραγούδι δε φτάνει. Ίσως αυτή η στιγμή να σημάνει το τέλος του πολέμου για τον έρωτα, της εποχής των σουφραζέτων, των στιγμών που παθιασμένα κάποιος μέσα στο πλήθος αναφώνησε: « venceremos !». Το σύμπαν μας κινείται εκτροχιασμένο, πάνω στις ράγες που σκούριασαν και κάποτε σ’ αυτές χαράχτηκε με αίμα και νερό ένα μέρος τόσο δα, τόσο μικρό αλλά που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Αυτό το μικρό, μοναδικό, μοναχικό, ενοχικό αλλά ολοδικό μας. Ένα πρωινό ξύπνησα απ’ τις ακτίνες του ήλιου μέσα απ’ τις γρίλιες και φίλησα τα μάτια σου, τέντωσα την όσφρησή μου στον αέρα και μύρισα γιασεμιά, άνοιξα τα αυτιά μου και πλημμύρισαν μουσικές, με τα χέρια μου αγκάλιασα τον κόσμο. Χόρεψα μια φορά στη βροχή αγνοώντας τους «τρελούς» περαστικούς, μύρισα το βρεγμένο χώμα, άκουσα τους ήχους της φύσης, έστρωσα ένα τραπεζομάντηλο στο γρασίδι, έστησα ένα τσιμπούσι με εδέσματα και το μοιράστηκα με λίγους παθιασμένους ουρανίσκους. Π...

Είναι μια ήσυχη βραδιά απόψε, ίσα για να ακούσεις τις αναμνήσεις σχεδόν 7 χρόνων. Για μένα, μιας ζωής, πολύχρωμης και ποικιλότροπης. Πάλι, αυτά τα φώτα της πόλης, οι μυρωδιές και οι γειτονιές, τα βήματα σου που νομίζεις ότι χαράχτηκαν στα πεζοδρόμια, στα μέσα μεταφοράς, είσαι πλέον στην ιστορία της πόλης. Αυτά τα φώτα που πέφτουν πλέον βαριά κάτω απ' τον ουρανό, θαρρείς και επηρέασαν τους ρυθμούς και τους ανθρώπους της. Τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Αγρίεψαν οι καιροί, αγρίεψαν και οι άνθρωποι. Μια πόλη που διώχνει τα παιδιά της, μια χώρα που διώχνει τα παιδιά της. Προσπαθώ να μετρήσω που ακριβώς χωράει η ζωή 7 χρόνων, σε πόσες σακούλες. Οι κίτρινοι αυτοί τοίχοι που φιλοξένησαν χαρές, λύπες, αγωνίες, απογοητεύσεις, νίκες και ήττες, οι τοίχοι που μυρίζουν ακόμη την άχνα από τη ζωή γυμνώνονται. Μερικά πέταλα που ξεράθηκαν, φωτογραφίες που νοσταλγικά πάλιωσαν, κεριά που κάηκαν, όλες οι στιγμές σε ροζ μοσχοβολιστές σακούλες, δυο τρία γράμματα γεμάτα αισθήματα πολύτιμα και βαθιά, μερικ...

Κάποιος τρελός ρομαντικός κρέμασε στην αυλή του σπιτιού του μια αιώρα, για τις στιγμές που θα κλείνει τα μάτια του και θα αποχαιρετά μαζί με τα τζιτζίκια και το ηλιοβασίλεμα τη μέρα που φεύγει, για να αποτάξει μαζί με ένα ποτήρι κρασί τις μικρές αυτοκτονίες της καθημερινότητας. Τις ακροβασίες ανάμεσα στον εαυτό του και τους συμβιβασμούς του έξω από αυτόν. Για τα νανοδευτερόλεπτα που χρειάστηκε να περάσουν χωρίς απόφαση και σιγουριά και κατέληξαν στο συμβιβασμό και την άχρωμη προσπέλαση όσων τον κάνουν να χαμογελάει. Τα σκοινιά της αιώρας μπερδεύονται με τον αέρα, μαζί και τα μακριά μαλλιά του θεού της μέθης και της τρέλας, λίγη από την μυρωδιά της αρμύρας που ξέμεινε στην εποχή του τρύγου και ο αγέρας την έφερε πίσω πάλι, προδίδοντας το μυαλό και την ανάγκη. Λίγη από τη δική του ανάγκη για να φέρει πάλι όσα λαχταρά η νιότη και η μυρωδιά της βροχής. Γονιμότητα και φρεσκάδα. Γεύεται τα λαχταριστά παιδιά της γης, που γέννησε από το ράντισμα των δικών του καρπών χωρίς λίπασμα, με το νερ...

Δεν ξέρω, βέβαια, τι είναι ευτυχία. Γνωρίζω όμως τον αγώνα για δαύτη... Δεν ξέρω τι κρύβει ο έρωτας. Γνωρίζω μονάχα πως είναι οι εξήντα τέσσερις άνεμοι. Γνωρίζω πώς είναι όλες οι ανατολές του ήλιου... τέτοια τύχη τέτοια τύχη! Ν. Καρούζος

Κάποιες φορές έχεις την αίσθηση ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Σαν αναμονή ενός μοναδικού γεγονότος που δε σε αφήνει να κοιμηθείς, να σκεφτείς. Φοράς τα γυαλιά σου, τα βγάζεις, βλέπεις αλλοιωμένες εικόνες, χάνεις την αίσθηση με την πραγματικότητα. Στροβιλίζεσαι ανάμεσα σε χρυσόσκονες που πέφτουν από τον ουρανό. Όλος μια βραδιά ανάστασης. Ένα χρόνια πολλά πασπαλισμένο με πολύ θόρυβο που σκορπίζεται στο τέλος μιας νύχτας κάνουν τα χείλη να κινούνται, προπονούνται για τις ρυτίδες. Χαρούμενοι άνθρωποι, παρέες, ζευγάρια ζουν τη νιότη τους και δε δίνουν καμία υπόσχεση για το μέλλον. Ας είναι... Όπως είναι. Το ποτήρι στο χέρι, ο πολύς καπνός κρύβουν τα μυστικά των ματιών, τη μυρωδιά του παρελθόντος. Το σώμα είναι κουρασμένο, κάποιες φορές γοητεύεται από τις όμορφες γειτονιές, τα καλά κρυμμένα διέξοδα της πόλης μας. Μεγάλα κτίρια, παλιές πολυκατοικίες, μωσαϊκό, ουρανοξύστες και σύγχρονα κτίρια, σώματα μιας πόλης δικής μας και πολλές φορές τόσο ξένης. Σβησμένοι χάρτες στον ορίζοντα, το λυχνάρ...

Ξέρω ότι δεν μπορώ να σε πείσω ότι αυτό δεν είναι κάποιο κόλπο τους. Αλλά δε με νοιάζει. Είναι από μένα. Με λένε Βάλερι. Δε νομίζω ότι θα ζήσω πολύ ακόμη και ήθελα σε κάποιον να πω για τη ζωή μου. Είναι η μόνη αυτοβιογραφία που θα προλάβω να γράψω και, Θεέ μου, τη γράφω πάνω σε χαρτί τουαλέτας. Γεννήθηκα στο Νότινγκχαμ, το 1985. Δε θυμάμαι τα παιδικά χρόνια αλλά θυμάμαι τη βροχή. Η γιαγιά μου είχε μια φάρμα στο Τοτλμπρουκ και μου έλεγε ότι ο Θεός υπάρχει μέσα στη βροχή. Μετά το δημοτικό με εξετάσεις μπήκα σε Γυμνάσιο Θηλέων. Στο σχολείο ερωτεύτηκα πρώτη φορά. Την έλεγαν Σάρα. Μ' άρεσαν οι καρποί των χεριών της. Ήταν πανέμορφοι. Νόμιζα θ' αγαπιόμασταν για πάντα. Θυμάμαι η δασκάλα μάς είπε πως αυτό είναι μια φάση που όλα τα κορίτσια ξεπερνάνε μετά την εφηβεία τους. Η Σάρα το ξεπέρασε. Εγώ, όχι. Το 2002, ερωτεύτηκα μια κοπέλα που την έλεγαν Κριστίνα. Τότε το είπα στους γονείς μου. Δε θα μπορούσα να το καταφέρω χωρίς τη στήριξη της Κρις. Ο πατέρας δε με κοίταζε. Μου είπε να φύγω κα...

Ελευθερία είναι μια αίσθηση βαθιά μέσα σου, τόσο βαθιά που σπαρταρούν τα σωθικά. Είναι η φωνή που σε καλεί να ξεγυμνωθείς επιτέλους από τα καλύμματα. Είναι η επιλογή που δεν μπορείς να μην ακολουθήσεις, η ανάσα που ρουφάς ασταμάτητα. Είναι το κοίταγμα ενός πουλιού, οι σκέψεις που τρέχουν χωρίς σαφή προορισμό και σε πάνε σε μέρη που μπορεί και να μην υπάρχουν στη γη. Είναι κάτι παραπέρα από το φόβο, από τα γέλια, τις γκριμάτσες, τους χλευασμούς και τις κοσμοθεωρίες των άλλων. Είναι ο ένας και μοναδικός εαυτός σου, η αλήθεια που σε κάνει ένας άνθρωπος να ξεθάβεις από μέσα σου, το ξεπέρασμα των αναστολών, των δισταγμών, των απαγορευμένων επιθυμιών. Είναι η εκχύλιση των πόθων, η αποδοχή των παθών, το κράτημα μιας μέσης πάνω σε μια μηχανή που τρέχει σε λεωφόρο. Είναι τα αισθήματα που απλά προκύπτουν και δε συγκρατούνται, οι μουσικές που γράφτηκαν για σένα, τα ποιήματα που περιγράφουν εσένα, τα γέλια του κόσμου που συσσωρεύτηκαν σε εσένα. Είναι οι ρυθμοί που σε κουνούν χωρίς να το θέλεις, τα...

Στις γραμμές των τρένων διατηρούνται κρυμμένα πολλά ανθρώπινα μυστικά, συναισθήματα, βλέμματα, αγγίγματα, άγχη. Οι ράγες είναι προσημειωμένες με το βάρος των επιβατών και λερωμένες με τα βήματά τους.  Στους σταθμούς, η μητέρα έχει αποχαιρετήσει το παιδί. "Να προσέχεις, να ντύνεσαι καλά και να τρως σπιτικό φαγητό". Πριν αφήσουν τα χέρια, του βάζει στην τσέπη το τελευταίο χαρτζιλίκι. Ο νέος δεν την εμποδίζει, χαμογελάει και φιλάει γλυκά τα δακρυσμένα της μάτια. Δε φεύγει, περιμένει το σφύριγμα της αναχώρησης. Κολλάει το πρόσωπό του στο τζάμι και τη χαιρετά. Η μάνα ρουφάει τις τελευταίες ματιές για να μείνει η εικόνα όταν το τρένο θα φύγει και τον σταυρώνει. Τόσο γρήγορος ο χρόνος και τόσο αργός για την αντάμωση. Σε ένα άλλο σημείο του σταθμού, συγχέεται το μονό με το διπλό. Ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται σφιχτά, τόσο σφιχτά που η φιγούρα τους μοιάζει με μία. Η κοπέλα είναι όμορφη με μακριά μαλλιά και κόκκινα μάγουλα από την ένταση των συναισθημάτων και τη γλυκύτητα της έκφρασης. Είνα...