Παντού δεχόμαστε γροθιές. Βία από παντού. Σωματική, ψυχολογική, συναισθηματική, νοητική. Λες και σου ξεριζώνουν την ψυχή, λες και σε αφήνουν κενό, άδειο. Παρακολουθώντας ξανά και ξανά και ξανά την περιβόητη σκηνή της επίθεσης Κασιδιάρη, ταράχτηκα, ανατρίχιασα, σοκαρίστηκα. Όχι γιατί δεν περίμενα τέτοιες συμπεριφορές από άτομα τέτοιας ιδεολογίας, αλλά γιατί όταν το βλέπεις να συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου, εύχεσαι να είχες βγει ψεύτης. Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο, η ιστορία μας μάς έκανε ήρωες, κατόχους ασύλληπτων κατορθωμάτων, θύματα και καλούς γείτονες. Οι αντίπαλοι φάνταζαν κακοί, τυχοδιώκτες, θύτες και δολοφόνοι. Θυμάμαι και μια νύχτα γυρνώντας από το κέντρο και παίρνοντας το μετρό το πλήθος ατόμων διαφόρων ηλικιών που κρατούσαν δοκάρια και ελληνικές σημαίες. Αργότερα, έμαθα ότι στο Σύνταγμα οι Χρυσαυγίτες είχαν επιτεθεί σε ανθρώπους διαφορετικού χρώματος. Η ασφάλεια security του σταθμού ήταν απασχολημένη στις κλήσεις για τα ελλειπόντα εισιτήρια. Θυμάμαι την ταινία που είχα δει ...
Καλημέρα Χρυσάνθη και να είσαι καλά...Αν μπορείς δέξου μια μουσική πρόταση:
ΑπάντησηΔιαγραφήhttp://youtu.be/j3sKQYw9sdk
Πολύ όμορφη η μουσική σου πρόταση! Εννοείται ότι μπορείς να μου στέλνεις τις προτάσεις σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα!
Ολο μ'αφηνεις να σ'αφησω-πυξ λαξ
ΑπάντησηΔιαγραφήhttp://youtu.be/ClVmGn0U5fw
Παλιό και αγαπημένο! Σ' ευχαριστώ! :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Χρυσάνθη...να είσαι καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤάνια Τσανακλίδου - Εγώ για δύο (ένα αστείο η ζωή)
http://youtu.be/uLP01r2CNaA