sometimes



James


sometimes when 
I look deep in your eyes
I swear I can see your soul

Για τις φορές που τα χέρια ενώνονται ψηλά και ο ένας μπορεί να δει την ψυχή του άλλου!

Σχόλια

  1. Παναγιώτα Κ.6 Ιουνίου 2011 στις 1:20 μ.μ.

    Ωραίες αυτές οι στιγμές, ακόμη κι αν αυτό που βλέπεις δεν είναι αυτό που θα'θελες, γιατί σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλες που θα δεις και περισσότερα απ' όσα προσδοκούδες :-)
    Στην οπτική και ουσιαστική επικοινωνία λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Alks--Anna6 Ιουνίου 2011 στις 1:21 μ.μ.

    Τέλειο τραγούδι,μου αρέσει πααάρα πολύ!!

    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ6 Ιουνίου 2011 στις 11:42 μ.μ.

    Σπάνιες, άγιες στιγμές…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΧΡΥΣΑΝΘΗ7 Ιουνίου 2011 στις 9:17 π.μ.

    Παναγιώτα

    Ωραίες είναι οι στιγμές όπου το πλήθος γίνεται μονάδα και ενώνονται οι φωνές. Η επικοινωνία έρχεται από κει που δεν το περιμένεις... Σε όσα έχουν ουσία και αξίζουν, λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΧΡΥΣΑΝΘΗ7 Ιουνίου 2011 στις 9:20 π.μ.

    Alks

    Μμμ, είναι πολύ όμορφο τραγούδι!

    Καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΧΡΥΣΑΝΘΗ7 Ιουνίου 2011 στις 9:23 π.μ.

    ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ

    Όντως! Σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο τέτοιες στιγμές μοιάζουν να συνθλίβουν τη μοναξιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ελενίτσα μου...7 Ιουνίου 2011 στις 12:59 μ.μ.

    Τα λόγια είναι περιτά όταν η καρδιά πάλεται ξυπνά...και μας χαϊδεύει απαλά, στα όνειρα μας σεργιανά!..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ελενίτσα μου...7 Ιουνίου 2011 στις 1:03 μ.μ.

    Ρύθμισε την ώρα στο μπλοκάκι σου...Χρυσάνθη...
    Αν θές βοήθεια στείλε μου e-mail.
    Ευχαριστώ για την καλοπροαίρετη υπόδειξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΧΡΥΣΑΝΘΗ10 Ιουνίου 2011 στις 3:55 π.μ.

    Ελενίτσα μου...


    Όταν η καρδιά μιλά, δύσκολα η λογική τη σταματά!

    Υπάρχει, όντως, ένα θεματάκι με την ώρα, αλλά δε βρίσκω άκρη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιούλικα Σκαφιδά

Εικόνα
Με περίμενε πάνω σε μια μαύρη μηχανή έξω από σταθμό του μετρό. Ευγενική με γλυκό χαμόγελο, μεγάλα, όμορφα και εκφραστικά μάτια, μου άνοιξε το σπίτι της. Η Γιούλικα Σκαφιδά είναι η Μαρία του Νησιού , η Ιωάννα της καρδιάς , η Πένυ . Είναι το κορίτσι από την Καλαμάτα που μελετά τους ρόλους, κάνει σκι στον ελεύθερό της χρόνο, παίζει μουσική και ανησυχεί για τις εξελίξεις. Βραβείο Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Άπνοια σε σκηνοθεσία του Άρη Μπαφαλούκα. Ρόλος Έλσα. Πες μου λίγα λόγια για αυτό. Το βραβείο είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι βραβείο κοινού. Ψήφισε ο κόσμος του περιοδικού, είναι ένα ιντερνετικό περιοδικό. Είναι σημαντικό να σε βραβεύει ο κόσμος. Αν και η ταινία εισπρακτικά δεν πήγε πολύ καλά γιατί συνέπεσε με τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας νομίζω, όμως, ότι πολύς κόσμος την είδε σε DVD μετά. Είναι η ιστορία ενός κολυμβητή και μιας ακτιβίστριας, της Έλσα, που υποδύομαι εγώ. Αυτοί οι δύο είναι ζευγάρι και βλέπουμε σε πόσο διαφορετικούς κόσμους μεγαλώνουν και πόσο δι...
Διαβάστε περισσότερα

Τικ-τακ

Λιώνουν και συνθλίβονται. Έτσι είναι τα γεγονότα μας, σαν τα ρολόγια του Νταλί. Σαν παράλληλα μονόπρακτα και εσύ σαστισμένος θεατής. Συσσωρευμένα πάθη σε λιωμένα χρονικά όρια που αδυσώπητα κολλούν πάνω στο δέρμα σου. Γίνονται η σάρκα σου. Οι πυλώνες που καταρρέουν, οι νότες που ποτέ δεν έγιναν κονσέρτο, οι μανόλιες που τελικά δεν άνθισαν, η πίστη που δεν άλλαξε τον κόσμο, η πίστη που έγινε διάψευση, η επάρκεια που δεν ήταν αρκετή, η επιμονή που δεν υπήρξε αρετή. Κι αν όλα αυτά χωρούν σε λιωμένα, μικρά χρονικά όρια, τα ρολόγια είναι τελικά ο μεγαλύτερος αλήτης με καμία αναφορά στην επιβεβαίωση της ίασης.
Διαβάστε περισσότερα

Βιαστείτε και πιαστείτε

Παντού δεχόμαστε γροθιές. Βία από παντού. Σωματική, ψυχολογική, συναισθηματική, νοητική. Λες και σου ξεριζώνουν την ψυχή, λες και σε αφήνουν κενό, άδειο. Παρακολουθώντας ξανά και ξανά και ξανά την περιβόητη σκηνή της επίθεσης Κασιδιάρη, ταράχτηκα, ανατρίχιασα, σοκαρίστηκα. Όχι γιατί δεν περίμενα τέτοιες συμπεριφορές από άτομα τέτοιας ιδεολογίας, αλλά γιατί όταν το βλέπεις να συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου, εύχεσαι να είχες βγει ψεύτης. Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο, η ιστορία μας μάς έκανε ήρωες, κατόχους ασύλληπτων κατορθωμάτων, θύματα και καλούς γείτονες. Οι αντίπαλοι φάνταζαν κακοί, τυχοδιώκτες, θύτες και δολοφόνοι. Θυμάμαι και μια νύχτα γυρνώντας από το κέντρο και παίρνοντας το μετρό το πλήθος ατόμων διαφόρων ηλικιών που κρατούσαν δοκάρια και ελληνικές σημαίες. Αργότερα, έμαθα ότι στο Σύνταγμα οι Χρυσαυγίτες είχαν επιτεθεί σε ανθρώπους διαφορετικού χρώματος. Η ασφάλεια security του σταθμού ήταν απασχολημένη στις κλήσεις για τα ελλειπόντα εισιτήρια. Θυμάμαι την ταινία που είχα δει ...
Διαβάστε περισσότερα