Sillage

At your most important day of your life, you may seem unique within your elegance. Choosing your wedding dress is the sweetest confusing process you’ve ever taken. I can admit that you should challenge yourself, dare to try more than 3 kind of styles and be prepared to change your initial mind. But, as a wedding planner, I have gathered two articles that help you out finding your own dress style, aligned with your personality without being confused. Sarah Z. Wexler and Blair Donovan at her article “How to Choose Your Dream Wedding Dress: 70 Things to Know” exhibits in a sharp-witted way the appropriate elements to choose the dress of your dream. She highlights 70 points including the cost/budget, style choices and the way you look like with any of them.   The second article titled “5 Easy Steps for FindingYour Perfect Wedding Dress” written by Hillary Hoffower is more comprehensive than the first and describes the five most famous loads to follow making your choice. She ...

Λίγο πριν ευθυγραμμιστεί η ζωή μας στην κανονική λειτουργία, η κοινωνία διέρχεται μια βαθιά κρίση. Πολιτική, ουμανιστική, οικονομική. Για σταθείτε λίγο. Σε ποια κανονικότητα αναφερόμαστε. Η κανονικότητα της προηγούμενης δεκαετίας υποχρέωσε χιλιάδες δανειολήπτες να χάσουν τα σπίτια τους, εκτόξευσε την ανεργία, υποβάθμισε τη στοιχειοθετημένη μόρφωση των νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας, μειώνοντας μισθούς και υποτιμώντας εργασιακά κεκτημένα έναντι των πολυεθνικών συμφερόντων. Η έξοδος της οικονομικής κρίσης μας κληροδότησε μια ζοφερή αύξηση. Την περίοδο 2009-2015 το ποσοστό των αυτόχειρων αυξήθηκε κατά 33%, με τα στοιχεία να αναφέρονται τα υψηλότερα ποσοστά αυτοχειρίας στις περιοχές με υψηλότερα τα αντίστοιχα ποσοστά ανεργίας. Βιώσαμε σαν κοινωνία αλλά και σαν ανθρωπότητα, εν πολλοίς, παρατηρώντας τα γεγονότα ανά τον κόσμο, μια τεκτονική κρίση που ξεπερνάει την κρίση χρέους. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους ανθρωπιστές και τους υλιστές, όμως η ομαλή λειτουργία των κοινωνιών προϋπ...

Προσωπικά, δε θυμάμαι να έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, όλοι οι κάτοικοι της γης ταυτόχρονα, να αντιμετωπίζουν τον ίδιο κίνδυνο και πιστέψτε με μετράω αρκετά χρόνια ζωής. Παρακολουθώ δημοσιεύσεις ανθρώπων από την άλλη άκρη του κόσμου, από διπλανά κράτη και από τη δική μας Ελλάδα που έχουν ένα κοινό μήνυμα, αυτό της προστασίας της ανθρώπινης ζωής από την προσβολή του ιού Covid -19. Μηνύματα συμπαράστασης και θαυμασμού για τους ανθρώπους που υπηρετούν αδιάκοπα το σύστημα υγείας, φροντίζοντας όσους τους χρειάζονται και μηνύματα παρακίνησης για τήρηση των μέτρων για περιορισμό των μετακινήσεων, με σκοπό τη διατήρηση της δημόσιας υγείας. «Μένουμε σπίτι» για εμάς, « stay home » για τους αγγλόφωνους ή « io resto a casa » για τους πολύπαθους αδερφούς Ιταλούς. Ταυτόχρονα. Ενώ οι φωτογραφίες από πολλές μητροπόλεις του κόσμου, προκαλούν θλίψη, με δρόμους άδειους, τοπία-φαντάσματα, υπηρεσίες και κοινωνικές δομές σε αναστολή λειτουργίας, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι γνωρίζω πολλούς κατ...

Λιώνουν και συνθλίβονται. Έτσι είναι τα γεγονότα μας, σαν τα ρολόγια του Νταλί. Σαν παράλληλα μονόπρακτα και εσύ σαστισμένος θεατής. Συσσωρευμένα πάθη σε λιωμένα χρονικά όρια που αδυσώπητα κολλούν πάνω στο δέρμα σου. Γίνονται η σάρκα σου. Οι πυλώνες που καταρρέουν, οι νότες που ποτέ δεν έγιναν κονσέρτο, οι μανόλιες που τελικά δεν άνθισαν, η πίστη που δεν άλλαξε τον κόσμο, η πίστη που έγινε διάψευση, η επάρκεια που δεν ήταν αρκετή, η επιμονή που δεν υπήρξε αρετή. Κι αν όλα αυτά χωρούν σε λιωμένα, μικρά χρονικά όρια, τα ρολόγια είναι τελικά ο μεγαλύτερος αλήτης με καμία αναφορά στην επιβεβαίωση της ίασης.

Για τις γυναίκες όλου του κόσμου, πέρα από σύνορα και παγκόσμιες μέρες. Για τη γυναικεία φύση που υμνείται καθημερινά και καταξιώθηκε με αγώνες. Για τις γυναίκες που υποφέρουν, τις σκλάβες του φονταμενταλισμού και αυτές που τα κατάφεραν. http://tetartopress.gr/gyneka-de-genniese-ginese-2/

Την ώρα της πιο σπουδαίας μου δημιουργίας, ήσουν απών. Όταν ξυπνούσα τα βράδια, ήσουν απών. Και όταν τραβούσα τις κουρτίνες, ήσουν απών. Στις ηλιαχτίδες κι εκεί απών. Όταν έβρεχε κι όταν πλημμύριζαν οι δρόμοι, ήσουν απών. Στα ήσυχα βράδια, απών. Στους ξάστερους ουρανούς, αυτούς που φωτίζεται το σύμπαν μες στην καταχνιά, εσύ απών. Στην ησυχία , απών. Και στη βαβούρα, απών. Στα γέλια και στα γεμάτα ποτήρια, απών. Στις βουτιές στη θάλασσα, ήσουν απών. Στις στιγμές που κινδύνεψα, εσύ απών. Στο φως που δεν έσβησα κι εκεί απών. Στις άδειες αγκαλιές, απών. Κι όταν σιώπησα, ήσουν απών. Κι όταν κρύωσε ο καιρός, πάλι απών ήσουν. Κι όταν τυλίχθηκα με τα σεντόνια, απών. Κι όταν δάκρυσα, εσύ απών. Όταν ευτύχησα, ήσουν απών. Στους ανέμους και τις θύελλες και τη ζεστασιά στη φωτιάς, ήσουν απών. Όταν πόνεσα, εσύ απών. Και στις αυθόρμητες γκριμάτσες, απών. Και στη ζωή, στη ζωή, στη ζωή, εσύ απών. Πώς γίνεται να μην είσαι παρών;

Για τον κόσμο που τελικά θα γελάσει... http://tetartopress.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85/