Sillage

Εννέα γυναίκες στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Στην πόλη του κόκκινου, στα μωβιά δειλινά και τις γκρι μπορντούρες της αθηναϊκής ρουτίνας, ανάμεσα στη μαγεία και τον ρεαλισμό, στις λεπτές γραμμές μεταξύ ρομαντισμού/ ευαισθησίας και πραγματικότητας, οι Αθηναίες ξαναγεννιούνται, χαράσσουν ξανά τη ζωή τους, θυμούνται, επιβιώνουν και ανακαλύπτουν τη ζωή απ’ την αρχή. Με σημείο αναφοράς την Αθήνα, η Σοφία Κροκιδά, θέτει στο κέντρο των διηγημάτων της τον γυναικείο ψυχισμό και ιδεαλισμό, ιδωμένο μέσα από την αθηναϊκή παραζάλη, από τις αμέτρητες όψεις που παίρνει η πόλη που μας γοητεύει και παράλληλα μας απογοητεύει. Η μνήμη που προκαλεί πόνο, τα αστικά ερεθίσματα οξύνουν τις θύμησες και αναπόφευκτα, οι Αθηναίες προσδιορίζονται και επαναπροσδιορίζονται, μέχρι να βρουν τη δική τους απανεμιά. Η Σοφία χρειάστηκε να επιστρατεύσει μεγάλες δόσεις λυρισμού, κατασκευάζοντας με ιδιαίτερη μαεστρία τα διηγήματα που μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής. Μικρές καθημερινές ιστορίες ηρώων, μιας ατελεύτητης Αθ...

Όπως σε κάθε βιβλίο που ξεκινώ έτσι και στην «Πλωτή Πατρίδα» υπήρχε η αγωνία του τι ακολουθεί στις επόμενες σελίδες καθώς προχωράει η πλοκή. Και η αλήθεια είναι ότι στις πρώτες του σελίδες, το βιβλίο μου θύμιζε κάτι από το σουρρεαλισμό στους πίνακες του Νταλί. Μια υποψία από έννοιες που νοηματοδοτούν την ύπαρξή μας και την καθημερινότητά μας. Όλα αυτά που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τη μοίρα ή την τύχη. Ο κ. Δημήτρης Παπαχρήστος, έφτιαξε μια οικουμενική πατρίδα για όλους τους ανθρώπους, μια Πλωτή Πατρίδα και είναι αυτή η πατρίδα που χωράει τα βάσανα, την ευτυχία, τη λαχτάρα, την αγωνία απέναντι σε ό,τι επιφυλάσσει η ιστορία και η κοινωνία μας. Όπως ο ήρωας του βιβλίου, ο Γιάννης Σιταράς, ο άνθρωπος απάτρις που - δανείζομαι τη φράση του βιβλίου- «ξεκινάει απ’ το πουθενά και ταξιδεύει στο παντού». Το καφενείο του Φώντα στην καρδιά της Αθήνας, γίνεται η καθημερινή συνήθεια μιας παρέας 5 ανθρώπων με διαφορετικές καταβολές, πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά με μια κοινή αφετηρία, το κυνήγι της ευ...

"Γυρισμένη το 1984, τριανταπέντε περίπου, χρόνια μετά τον εμφύλιο, μέρος της τριλογίας της Σιωπής, η ταινία στέκεται στο ύψος της ιστορικής μνήμης και τοποθετεί στο κάδρο της, την σύνθλιψη της ψυχής του ανθρώπου, το ταξίδι χωρίς γυρισμό, την εμμονή στη μνήμη και την αδυναμία της λήθης όσων γεγονότων σημάδεψαν για πάντα τις ανθρώπινες ζωές". Ολόκληρο το άρθρο για την ταινία - δίδαγμα σε επίπεδο περιεχομένου και αισθητικό, στο Influencemag.gr  https://influencemag.gr/%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%ba%cf%8d%ce%b8%ce%b7%cf%81%ce%b1/

Επειδή τα ημίμετρα δε χωρούν στις μεγάλες αγάπες, τη Μάνη ή θα τη λατρέψεις ή θα τη μισήσεις. Η εξάμηνη παραμονή μου στη βασίλισσα της Λακωνίας, μου άφησε χαμόγελο, λαχτάρα για επιστροφή και αυτονόητη πρόταση για απόδραση σε γνωστούς και φίλους. Θα χρειαστεί να οδηγήσετε για περίπου 3,5 ώρες από την Αθήνα και το εξαιρετικό οδικό δίκτυο, τουλάχιστον μέχρι τη Σπάρτη, είναι βασικά συστατικά που κάνει την απόφαση να την επισκεφτεί κανείς, ευκολότερη. Στις αποσκευές δεν απαιτούνται πολλά, αλλά αρκετή όρεξη και σωστός προγραμματισμός για όσα επιθυμείτε να ρουφήξετε από αυτόν τον τόπο με την ιδιαίτερη ομορφιά. Στον απέραντο αυτοκινητόδρομο που θα ακολουθήσετε μέχρι να φτάσετε στον τελικό προορισμό, δεν υπάρχει περίπτωση να αισθανθείτε μοναξιά, γιατί σταθεροί συνοδοιπόροι είναι η πράσινη πανδαισία κατά μήκος, μπερδεμένη με ορεινούς όγκους, ιδιαίτερα όσο πλησιάζετε στον επιβλητικό Ταΰγετο και η άγουρη μυρωδιά της ελιάς, που έχει ποτίσει τη μανιάτικη γη και στα σίγουρα θα κάνει το στέρνο σας ν...

Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν και είχαμε τα όνειρά μας για ελπίδα Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν για να είσαι περήφανος, να υποστηρίζεις το δίκαιο, να έχεις δύναμη να τάσσεσαι με τον αδύναμο, να μην υποτάσσεσαι, να ακολουθείς το ασυμβίβαστο, να στέκεσαι στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν, για να ορίσεις εσύ την τύχη σου. Μάθε, παιδί μου γράμματα, μας έλεγαν στα κρύα, υποβαθμισμένα σχολειά που βγάζουν διαμάντια αντί για τα διαμαντένια κολέγια των αρίστων. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν για να διεκδικείς με τους αγώνες σου τη λευτεριά σου, την ανεξαρτησία σου, την επαγγελματική σου εποποιία. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν για να βλέπεις, πέρα απ' τα σύνορα των ματιών σου, για να παγώνει η ψυχή σου, με τις εν ψυχρώ δολοφονίες παιδιών, για να βουβαίνεσαι, στην εικόνα των ανέστιων, των απόκληρων. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, μας έλεγαν γιατί είναι επ...

At your most important day of your life, you may seem unique within your elegance. Choosing your wedding dress is the sweetest confusing process you’ve ever taken. I can admit that you should challenge yourself, dare to try more than 3 kind of styles and be prepared to change your initial mind. But, as a wedding planner, I have gathered two articles that help you out finding your own dress style, aligned with your personality without being confused. Sarah Z. Wexler and Blair Donovan at her article “How to Choose Your Dream Wedding Dress: 70 Things to Know” exhibits in a sharp-witted way the appropriate elements to choose the dress of your dream. She highlights 70 points including the cost/budget, style choices and the way you look like with any of them.   The second article titled “5 Easy Steps for FindingYour Perfect Wedding Dress” written by Hillary Hoffower is more comprehensive than the first and describes the five most famous loads to follow making your choice. She ...

Λίγο πριν ευθυγραμμιστεί η ζωή μας στην κανονική λειτουργία, η κοινωνία διέρχεται μια βαθιά κρίση. Πολιτική, ουμανιστική, οικονομική. Για σταθείτε λίγο. Σε ποια κανονικότητα αναφερόμαστε. Η κανονικότητα της προηγούμενης δεκαετίας υποχρέωσε χιλιάδες δανειολήπτες να χάσουν τα σπίτια τους, εκτόξευσε την ανεργία, υποβάθμισε τη στοιχειοθετημένη μόρφωση των νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας, μειώνοντας μισθούς και υποτιμώντας εργασιακά κεκτημένα έναντι των πολυεθνικών συμφερόντων. Η έξοδος της οικονομικής κρίσης μας κληροδότησε μια ζοφερή αύξηση. Την περίοδο 2009-2015 το ποσοστό των αυτόχειρων αυξήθηκε κατά 33%, με τα στοιχεία να αναφέρονται τα υψηλότερα ποσοστά αυτοχειρίας στις περιοχές με υψηλότερα τα αντίστοιχα ποσοστά ανεργίας. Βιώσαμε σαν κοινωνία αλλά και σαν ανθρωπότητα, εν πολλοίς, παρατηρώντας τα γεγονότα ανά τον κόσμο, μια τεκτονική κρίση που ξεπερνάει την κρίση χρέους. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους ανθρωπιστές και τους υλιστές, όμως η ομαλή λειτουργία των κοινωνιών προϋπ...

Προσωπικά, δε θυμάμαι να έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, όλοι οι κάτοικοι της γης ταυτόχρονα, να αντιμετωπίζουν τον ίδιο κίνδυνο και πιστέψτε με μετράω αρκετά χρόνια ζωής. Παρακολουθώ δημοσιεύσεις ανθρώπων από την άλλη άκρη του κόσμου, από διπλανά κράτη και από τη δική μας Ελλάδα που έχουν ένα κοινό μήνυμα, αυτό της προστασίας της ανθρώπινης ζωής από την προσβολή του ιού Covid -19. Μηνύματα συμπαράστασης και θαυμασμού για τους ανθρώπους που υπηρετούν αδιάκοπα το σύστημα υγείας, φροντίζοντας όσους τους χρειάζονται και μηνύματα παρακίνησης για τήρηση των μέτρων για περιορισμό των μετακινήσεων, με σκοπό τη διατήρηση της δημόσιας υγείας. «Μένουμε σπίτι» για εμάς, « stay home » για τους αγγλόφωνους ή « io resto a casa » για τους πολύπαθους αδερφούς Ιταλούς. Ταυτόχρονα. Ενώ οι φωτογραφίες από πολλές μητροπόλεις του κόσμου, προκαλούν θλίψη, με δρόμους άδειους, τοπία-φαντάσματα, υπηρεσίες και κοινωνικές δομές σε αναστολή λειτουργίας, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι γνωρίζω πολλούς κατ...

Λιώνουν και συνθλίβονται. Έτσι είναι τα γεγονότα μας, σαν τα ρολόγια του Νταλί. Σαν παράλληλα μονόπρακτα και εσύ σαστισμένος θεατής. Συσσωρευμένα πάθη σε λιωμένα χρονικά όρια που αδυσώπητα κολλούν πάνω στο δέρμα σου. Γίνονται η σάρκα σου. Οι πυλώνες που καταρρέουν, οι νότες που ποτέ δεν έγιναν κονσέρτο, οι μανόλιες που τελικά δεν άνθισαν, η πίστη που δεν άλλαξε τον κόσμο, η πίστη που έγινε διάψευση, η επάρκεια που δεν ήταν αρκετή, η επιμονή που δεν υπήρξε αρετή. Κι αν όλα αυτά χωρούν σε λιωμένα, μικρά χρονικά όρια, τα ρολόγια είναι τελικά ο μεγαλύτερος αλήτης με καμία αναφορά στην επιβεβαίωση της ίασης.

Για τις γυναίκες όλου του κόσμου, πέρα από σύνορα και παγκόσμιες μέρες. Για τη γυναικεία φύση που υμνείται καθημερινά και καταξιώθηκε με αγώνες. Για τις γυναίκες που υποφέρουν, τις σκλάβες του φονταμενταλισμού και αυτές που τα κατάφεραν. http://tetartopress.gr/gyneka-de-genniese-ginese-2/

Την ώρα της πιο σπουδαίας μου δημιουργίας, ήσουν απών. Όταν ξυπνούσα τα βράδια, ήσουν απών. Και όταν τραβούσα τις κουρτίνες, ήσουν απών. Στις ηλιαχτίδες κι εκεί απών. Όταν έβρεχε κι όταν πλημμύριζαν οι δρόμοι, ήσουν απών. Στα ήσυχα βράδια, απών. Στους ξάστερους ουρανούς, αυτούς που φωτίζεται το σύμπαν μες στην καταχνιά, εσύ απών. Στην ησυχία , απών. Και στη βαβούρα, απών. Στα γέλια και στα γεμάτα ποτήρια, απών. Στις βουτιές στη θάλασσα, ήσουν απών. Στις στιγμές που κινδύνεψα, εσύ απών. Στο φως που δεν έσβησα κι εκεί απών. Στις άδειες αγκαλιές, απών. Κι όταν σιώπησα, ήσουν απών. Κι όταν κρύωσε ο καιρός, πάλι απών ήσουν. Κι όταν τυλίχθηκα με τα σεντόνια, απών. Κι όταν δάκρυσα, εσύ απών. Όταν ευτύχησα, ήσουν απών. Στους ανέμους και τις θύελλες και τη ζεστασιά στη φωτιάς, ήσουν απών. Όταν πόνεσα, εσύ απών. Και στις αυθόρμητες γκριμάτσες, απών. Και στη ζωή, στη ζωή, στη ζωή, εσύ απών. Πώς γίνεται να μην είσαι παρών;

Για τον κόσμο που τελικά θα γελάσει... http://tetartopress.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85/

Πάντα συγκινημένη με ένα νέο μικρό ξεκίνημα! Ένα άρθρο για τις απώλειες που όλοι λίγο πολύ βιώνουμε. Ευχαριστώ πολύ το "Τέταρτο" που φιλοξενεί τις σκέψεις και τη γραφή μου! http://tetartopress.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%83%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD/

"Έρχεται μια μέρα, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά για ν' αποφασίσει πάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του, δηλαδή ν' ασχοληθεί με το μέλλον του..." Αίθουσα του θρόνου

Σας καλωσορίζω για το 2014 με μια μεγάλη απώλεια... Δε χρειάζεται να πω ότι σήμερα έφυγε από τη ζωή μια μεγάλη φωνή και η Ελλάδα κέρδισε μια σημαντική κληρονομιά. Κλείνω τη σύντομη αυτή μνημόνευση με την ευχή, η ελληνική μουσική να ακολουθήσει τη λαμπρότητα τόσο μεγάλων καλλιτεχνών...

Liberty, freedom, libert à , libert é , libertad, freiheit. Ελευθερία. Ίσως ένα τραγούδι δε φτάνει. Ίσως αυτή η στιγμή να σημάνει το τέλος του πολέμου για τον έρωτα, της εποχής των σουφραζέτων, των στιγμών που παθιασμένα κάποιος μέσα στο πλήθος αναφώνησε: « venceremos !». Το σύμπαν μας κινείται εκτροχιασμένο, πάνω στις ράγες που σκούριασαν και κάποτε σ’ αυτές χαράχτηκε με αίμα και νερό ένα μέρος τόσο δα, τόσο μικρό αλλά που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Αυτό το μικρό, μοναδικό, μοναχικό, ενοχικό αλλά ολοδικό μας. Ένα πρωινό ξύπνησα απ’ τις ακτίνες του ήλιου μέσα απ’ τις γρίλιες και φίλησα τα μάτια σου, τέντωσα την όσφρησή μου στον αέρα και μύρισα γιασεμιά, άνοιξα τα αυτιά μου και πλημμύρισαν μουσικές, με τα χέρια μου αγκάλιασα τον κόσμο. Χόρεψα μια φορά στη βροχή αγνοώντας τους «τρελούς» περαστικούς, μύρισα το βρεγμένο χώμα, άκουσα τους ήχους της φύσης, έστρωσα ένα τραπεζομάντηλο στο γρασίδι, έστησα ένα τσιμπούσι με εδέσματα και το μοιράστηκα με λίγους παθιασμένους ουρανίσκους. Π...

Barbarossa (ένα πάντρεμα της soul, της folk και της ηλεκτρονικής μουσικής) Απολαύστε! Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας με όμορφες μουσικές!

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο σι, σι, σι. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Όμως ο παραλογισμός άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση μού’ μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ. Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ, βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη κάτι μακρύ να διηγηθεί και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ, νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ σαν μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρία, τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη, πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ’ αυτή της τη μεροληψία όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα και μόνο εσύ, εσύ, εσύ. ...

Στις 28 Μαρτίου 1969, ο Γιώργος Σεφέρης, έσπασε τη σιωπή του και μίλησε στο BBC για την πολιτική κατάσταση της χώρας. 44 χρόνια μετά, τα λόγια του ποιητή που έγινε ο λόγος να αναφέρεται η Ελλάδα στο ένα από τα δύο Νόμπελ Λογοτεχνίας, βρίσκουν την πιο μεγάλη αλήθεια τους στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Η μεγάλη αλήθεια στην πιο μεγάλη τραγικότητα. 44 χρόνια μετά, σκιαγραφεί, εκφράζεται, αφουγκράζεται και απαντά με την πνευματικότητά του αντί για εμάς. Που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι σήμερα; Ξέχασα, είναι απορροφημένοι στο lifestyle, δεν έχουν καιρό για τέτοια... «Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου - δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία - ἔδειχναν...

Καιρό έχουμε να ξεσηκώσουμε τις μουσικές μας, δε νομίζετε; Έτσι, για να ηρεμήσει και να ταξιδέψει η ψυχή μας Soft light rush  από Port St. Willow...